ตอนที่ 4

น้ำหวานมาร้านบรั่น-แบรนด์-บาร์ บ่อยเธออยู่ที่นี่มาสองปีจะสามปี เหมือนบ้านอีกหลังแล้วเฮียบาร์ก็เหมือนพ่ออีกคน ถึงเขาจะไม่อยากเป็นพ่อก็เถอะตอนนี้เธอให้เขาได้มากสุดแค่นี้

น้ำหวานเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่ามาเพียงนิด ก่อนหน้านี้เธอใส่กางเกงยีนขายาว ห้องทำงานของเฮียบาร์เขาให้เธอใช้เต็มที่มีเสื้อผ้าตัวเองหลายชุด เขาบอกให้ทิ้งไว้เผื่อจำเป็นต้องได้เปลี่ยน

หญิงสาวเดินกะเผลกไม่ค่อยถนัดนักเหมือนแผลที่ได้จากเหตุการณ์ก่อนหน้าจะเริ่มตึง เดินตรงมาหาเจ้าของห้องที่นั่งรออยู่ บาร์รีบลุกไปจับมือเธอช่วยพยุงมาที่โซฟา ตรงโต๊ะกระจกเล็กด้านหน้ามีกล่องอุปกรณ์ยาปฐมพยาบาลเบื้องต้น

มือหนาจับขาเธอวางพาดบนตักเขา หัวเข่าเล็กมีเลือดซึมหน่อย ๆ น้ำหวานผิวขาวมากเรียบเนียนอย่างกับผิวเด็ก เป็นแผลถลอกนิดเดียวก็เห็นชัด บาร์ใช้สำลีจุ่มแอลกอฮอล์ค่อย ๆ เช็ดทำความสะอาดเสร็จแล้วค่อยใช้ยาทาอีกรอบ

น้ำหวานมองการทำตัวอ่อนโยนของคนตรงหน้า เขาทำแบบนี้มาตลอดดูแลใส่ใจกันเสมอ สำหรับเธอแล้วเฮียบาร์หล่อไหมก็คงหล่อ เขาดีไหมก็มีทั้งสองด้านให้เห็น

แล้วทำไมเธอถึงไม่รักเขาเธอเองก็ตอบไม่ได้ อาจเป็นเพราะว่าเห็นกันมานานอยู่ด้วยกันบ่อยเกินไป หันมาก็เจอมีเขาอยู่ตรงนี้เสมอ เธอไม่รู้ว่ารักเป็นยังไง

แต่จะให้เชื่อว่าเขาสามารถมีเธอคนเดียวนั้นมันยาก น้ำหวานเห็นเขาเจ๊าะแจ๊ะสาวอยู่ทุกวี่ทุกวัน มันเกินจะเชื่อใจถ้าเขาจริงใจและจริงจัง ก็ขอบคุณแต่สำหรับเธอคงต้องใช้เวลาอีกนาน

“เสร็จแล้วคิดอะไรอยู่” คนบอกทิ้งสายตาไว้หน้าเธอครู่หนึ่ง ก้มหยิบหลอดยามาบีบลงที่เข่าเพื่อทาให้

“เปล๊า”

“เสียงสูงคิดไม่ดีกับพี่อยู่สินะ”

คิดไม่ดีคือไม่ดีจริง ๆ อาจจะเป็นข้อเสียของเขา 

ไม่ได้หมายถึงเธอคิดอยากทำอะไรเขาแบบคิดไม่ดีไม่ร้าย บาร์รู้ว่าน้ำหวานไม่เคยคิดแล้วก็ไม่มีวันคิด

“รู้ได้ยังไง” 

เสียงเล็ก ๆ ถามขึ้นบาร์ไม่ได้ตอบทำเพียงมองหน้าเธอแล้วอมยิ้ม มือเขายังทายาวน ๆ ที่เข่าให้เธอน้ำหวานถึงได้ถามกลับไปอีกที

“เสี่ยเบียร์คิดว่าพี่ดีไหม” บางทีเรียกพี่ บางทีเรียกเฮีย มีบ้างเวลาโมโหเรียกไอ้ บาร์ไม่ถือขอแค่เป็นเธอทุกอย่างคือข้อยกเว้น

“ก็ไม่” พ่อเขาชอบพูดว่าไอ้ลูกเวร

“เพื่อนพี่ล่ะ”

“ก็คงไม่” ชื่อเขาคือบาร์เพื่อนชอบเรียกไอ้บัฟที่มาจากบัฟฟาโล่ บางที่ก็เรียกเฮียบาร์แต่พวกมันออกเสียงซะชัดจนกลายเป็น เหี้ยบาร์

“แล้วรุ่นน้อง”

“ก็น่าจะไม่” รุ่นน้องที่สนิทกับบาร์เคารพกันดีก็จริง แต่เวลาพวกมันหัวเสียกับเขาก็จะบอกว่า เฮียบาร์แม่ง พูดขนาดนี้อย่าเคารพนับถือกูเลย

“เห็นไหมทุกคนคิดเหมือนหนู” อีกอย่างที่บาร์พึงพอใจ 

เธอมักใช้คำแทนตัวเองอยู่สองคำคือ หนูกับหวาน ซึ่งเขาชอบมากมันดูอ้อนดีและบาร์รู้สึกว่าได้เข้าใกล้เธอมากขึ้น แต่แม่คุณใช้กับทุกคนที่สนิทด้วยมันไม่ได้พิเศษอะไรกับคนอื่น แต่สำหรับเขาทุกอย่างที่มาจากเธอมันพิเศษทั้งหมด

“เอามือมาดูดิ๊”

บาร์ยื่นพลิกฝ่ามือไปรอมือเธอ น้ำหวานก็วางลงให้เขาง่าย ๆ บาร์จับมือนุ่มนิ่มดูว่าเป็นแผลตรงไหนบ้าง ก่อนจะใช้สำลีจุ่มแอลกอฮอล์ค่อย ๆ เช็ดจนสะอาดแล้วค่อยใช้ยาทาทำแผลให้เหมือนเดิม

เขาไม่ถือสาหาความกับคำถามของเธอ เพียงอยากรีบทำแผลให้เสร็จเร็ว ๆ อยู่ใกล้แล้วกลัวอดใจไม่ไหว ปากเล็ก ๆ สีชมพูสวยสดที่พูดไม่หยุด กลิ่นตัวหอมอ่อน ๆ ที่เขาชอบ ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนพอได้เห็นหน้าได้กลิ่นเธอ ทุกอย่างเหมือนจะคลายลงแล้วทำให้เขาสบายใจขึ้น

“ขอบคุณค่ะ” พอทำแผลให้เสร็จเธอก็ขอบคุณเขาแบบนี้ปกติ

“มีรางวัลให้คนทำดีไหม” บาร์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกทั้งสองคนปัดผ่านกัน

“ใกล้ไปแล้ว ไม่มีหรอกถอยเลย” มือเล็กผลักอกแกร่งให้ห่างจากตัว คนตัวโตถอยออกแค่นิดเดียวก็กลับเข้ามาใหม่

น้ำหวานรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีดันอกเขาออก แต่แขนเธอเจ็บกลับกลายเป็นว่าเขาก็ต้านแรงเธอกลับ เพื่อหวังแกล้งไม่ได้จะทำจริงแต่มันกลับโดนจริง

“เฮีย...  อุ๊บ” ริมฝีปากหนาถลามาประกบลงริมฝีปากบาง ทั้งสองคนเบิกตากว้างบาร์เองก็ตกใจ แต่แม่งโคตรรู้สึกดี

“ไอ้หวาน” สองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน เป็นต้นหลิวกับหน้าผาเพื่อนน้ำหวาน เปิดประตูเข้ามาเห็นฉากเลิฟซีนพอดี

ที่เรียกเพื่อนเพราะจากภาพตรงหน้าที่เห็น เหมือนน้ำหวานจะกระชากคอเสื้อเฮียบาร์เข้าไปจูบซะเอง ทั้งสีหน้าท่าทางของเจ้าของร้านที่ทำท่าตกใจแบบนั้น สองมือน้ำหวานกำคอเสื้อเชิ้ตเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ทั้งสองรีบผละถอยออกห่างจากกัน บาร์เหมือนคนยังไม่ได้สติดี เขานิ่งไป