Chapter 1(2)

“นั่นปากพี่เป็นอะไรไปเหรอคะ...??”

พรืด ~

ไอ้มาร์คมันหัวเราะร่าออกมาทันที แม่งเอ๊ย! อีเด็กคนนี้

แม่งกวนตีนอย่างที่ไอ้มาร์คบอกจริงๆ ด้วย

เล่นซะกูหุบยิ้มแทบไม่ทันเลย ><

“วันนี้จัดต้มแซ่บมาให้พี่หน่อยขอรสชาติเหมือนเดิมเลยนะ เพิ่มเติมเป็นข้าวเปล่าร้อนๆ สองถ้วย”

“ได้ค่ะ รอสักแป๊บสองแป๊บนะพี่” เด็กตะไคร้นั่นมันยิ้มกวนๆ แล้วเดินบิดตูดไปทันที

“เป็นยังไง น้องตะไคร้คนนี้พอจะเป็นเมียมึงได้มั้ยครับเพื่อนสี่” ไอ้มาร์คมันหันมาถามผม

“หึ ดูทรงแล้วน่าจะเอาไปเป็นแม่กูมากกว่ามั้งทรงนี้ แม่ง หน้าตาก็สวยดี แต่เสือกกวนตีน!”

.

.

พาร์ทตะไคร้

ร้านต้มแซ่บตาเล้ง

“ต้ม...ตีน...รสชาติแซ่บๆ ที่พี่มัคคึสั่งได้แล้วค่า” ฉันเดินเอาอาหารมาเสิร์ฟให้สองหนุ่มหล่อที่นั่งรอหน้าสลอนอยู่ที่โต๊ะ

“หืม...มันดูแซ่บน่ากินมากๆ มากเหมือนน้องตะไคร้คนสวยเลยนะเนี่ย” พี่มาร์คหรือมัคคึเอ่ยชมฉัน

“เกินไปแล้วค่ะพี่มัคคึขา...แต่ยอมรับก็ได้เรื่องนี้ อิ อิ”

ก็ยอมรับแหละไม่ปฏิเสธหรอกเรื่องนี้

“มึงก็พูดเข้า น้องตะไคร้แซ่บกว่าต้มตีนนี่ตั้งเยอะ...ใช่มั้ยจ๊ะคนสวย” คนที่ชื่อสี่พูดพลางมองฉันด้วยสายตาหยาดเยิ้มแต่มีความหื่นแฝงอยู่เป็นนัยๆ

“เฮ้อ...หน้าม่อกันจริงๆ เลยนะพวกพี่อะ กินตีน...ไก่! ให้อร่อยแล้วกันนะคะ หนูขอตัวก่อน”

พูดจบฉันก็สะบัดก้นเดินออกมาทันที ไอ้พี่มัคคึไม่เท่าไหร่หรอกนะ แต่ไอ้พี่สี่อะไรนั่นน่ะดูทรงแล้วน่าม่อสุดๆ สายตาที่มองมาแต่ละทีเหมือนจะตะครุบฉันอย่างไรอย่างนั้นเลย ฮึ่ย!! ขนลุก

…..

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วไอ้พวกพี่สองตัวนั้น เอ๊ย! สองคนนั้นก็ยังกินไม่เสร็จ กะอีแค่ต้มแซ่บตีนไก่ชามหนึ่งนี่จะนั่งกินกันยันโต้รุ่งเลยมั้งนั่น

“ตะไคร้...”

“จ๋าพ่อ”

“ไอ้หนุ่มสองคนนั้นมันคุยอะไรกับเอ็งวะ...ตอนที่มันเดินเข้ามานั่งในร้านตอนแรกน่ะ” พ่อถามพลางมองฉันสลับไปมากับพี่สองคนนั้น

“อ้อ ไม่มีอะไรหรอกจ้ะพ่อ ก็คุยทักทายกันปกติ” ฉันตอบพ่อพลางนั่งหั่นเครื่องต้มแซ่บต่อ

พ่อฉันน่ะจะไม่ค่อยชอบให้ยุ่งกับผู้ชายเท่าไร

“นี่เอ็งรู้จักมันสองคนเหรอวะไอ้ตะไคร้…??” พ่อมองฉันด้วยสายตาที่ดุดันนิดๆ

นิดเดียว ไม่ดุมากมั้ง^^

“ก็พี่คนนั้นจะชอบมานั่งกินที่ร้านเราทุกคืนเลยไง พ่อจำไม่ได้เหรอจ๊ะ” ตอบพร้อมชี้นิ้วไปทางไอ้พี่มัคคึ ที่ตอนนี้นั่งแทะตีนไก่อย่างเอร็ดอร่อย

“เออๆ ถ้าไอ้นั่นน่ะคุ้นๆ หน้ามันอยู่ แต่อีกคนนี่มันคือใครกันวะ...?” พ่อเลิกคิ้วขึ้นสงสัย

“เพื่อนเค้าแหละพ่อ...ชื่อว่าพี่สี่”

“อ่อ...หน้าตามันดูหล่อเหลาดีแฮะ การแต่งตัวก็ดูท่าจะมีกะตังค์ด้วยเว้ย” พ่อมองไอ้พี่สี่แล้วจ้องมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างตั้งอกตั้งใจมอง

“อื้ม หนูว่าเขาคงจะรวยแต่เขือแหละพ่อ...” ฉันพึมพำออกมาเบาๆ (อย่าผวนนะค้า อิ อิ)

“อะไรคือรวยแต่เขือวะไอ้ตะไคร้...?” พ่อเพ่งมองหน้าฉันอย่างต้องการคำตอบ

“ปะ...เปล่านิพ่อ หูฝาดไปอะเปล่า หนูยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะจ๊ะ” ตีเนียนทำหน้างงๆ ใส่ ขืนถ้าตอบไปตามตรงว่ามันคืออะไรพ่อได้เอาไม้หน้าสามไล่หวดหลังฉันแน่ๆ

“หน็อย...ข้ายังไม่ได้แก่ขนาดจะหูฝาดนะเว้ย! ไอ้ตะไคร้”

พ่อทำเป็นโวยวายเสียงดังใส่ฉัน

“โห่พ่อ เสียงดังจนลูกค้าตกใจกันหมดแล้ว”

“ฮึ่ย! ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกสาวนะ ข้าจะหยิกเอ็งให้หูชาไปข้างเลย” พ่อชี้หน้าคาดโทษแบบไม่จริงจังนักแล้วเดินไปที่หลังร้านเพื่อไปนั่งหั่นพวกเครื่องในต่อ

…..

ไม่นานเท่าไรพี่สองคนนั่นก็กินเสร็จสักที

“เท่าไหร่จ๊ะ...?”

“ทั้งหมดสองร้อยห้าสิบบาทค่ะพี่”

“อะนี่...ไม่ต้องทอนนะจ๊ะ พี่ให้หนูหมดนี่เลย” ไอ้พี่สี่ยื่นแบงก์พันเป็นปึกส่งมาให้ฉัน

“หะ...โห พี่ล้อเล่นปะเนี่ย” ฉันพูดพลางลากเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงข้างๆ พี่สี่ ก่อนจะหยิบเงินปึกใหญ่มาจากมือเขาแล้วนั่งนับดู “สะ...สามหมื่น! นี่มันเป็นเงินสามหมื่นบาทเลยนะพี่ พระเจ้า! ค่าข้าวสองร้อยห้าสิบแต่พี่จ่ายสามหมื่นเนี่ยนะ”

“อื้ม จิ๊บๆ น่า เอาไปเหอะ ว่าแต่พอมั้ย...ถ้าเกิดไม่พอเอาเลขบัญชีมาเดี๋ยวเฮียโอนให้อีกก็ได้” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าแอปพลิเคชันธนาคารอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ย! ไม่เลยต้องพี่ บ้าหรือเปล่าเนี่ยถามจริง อยู่ๆ มายื่นเงินสามหมื่นให้แถมยังจะโอนมาให้หนูเพิ่มอีก” ฉันทำหน้าทำตา

อย่างไม่เข้าใจในตัวพี่เขาสุดๆ

“เฮียไม่ได้บ้าสักหน่อย...แต่แค่อยากให้หนูเฉยๆ” เขาพูดพลางคลี่ยิ้มกว้างจนตาเป็นสระอิ

“ไม่ใช่และ คนดีที่ไหนจะมาให้เงินเยอะแยะแบบนี้กับคนแปลกหน้าที่พึ่งเคยเจอกัน หนูว่ามันแปลกๆ นะ” ฉันหรี่ตามองหน้าเขาอย่างคาดคั้น มันต้องมีอะไรแอบแฝงสินะ

“เอ่อ...คืองี้นะน้องตะไคร้ ไอ้สี่บ้านมันรวยมากน่ะ แบบว่ารวยมาก โคตรรวย” ไอ้พี่มัคคึพูดแทรกขึ้น

“รวยแล้วยังไงเหรอคะ...?” ฉันหันไปมองหน้าพี่มัคคึแล้วตั้งใจจะฟังในสิ่งที่เขาจะพูดต่อ

“ถ้ามันถูกใจผู้หญิงคนไหนนะ...ล้านนึงก็แค่เศษเงินน่ะ”