Chapter 3(1)

Chapter 03

วันต่อมา ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

บทสนทนาของพ่อแม่ตะไคร้

“นี่แม่มึงดีขึ้นบ้างมั้ย”

“ดีขึ้นบ้างแล้ว พ่อมึงล่ะ...เป็นอะไรมากมั้ย”

“ไม่เป็นอะไรมาก ดีที่ไอ้หนุ่มนั่นมันเข้าไปช่วยเราไว้ได้ทัน เฮ้อ...คิดแล้วก็ใจหาย บ้านทั้งหลังมอดไหม้หมด ข้าวของต่างๆ ที่สร้างกันมาก็มอดไหม้หายวับไปกับตาเช่นกัน เวรกรรมแท้ๆ เลย” พ่อของตะไคร้นั่งบนเตียงคนไข้แล้วเอามือขึ้นกุมขมับ

“ไม่เป็นไรน่าพ่อมึง เดี๋ยวเราก็มาสร้างกันใหม่ก็ได้ของนอกกาย ดีแค่ไหนแล้วที่เรามีชีวิตรอดมาได้น่ะ แล้วนี่ตะไคร้มันไปไหนแล้วล่ะ...?” แม่ของตะไคร้ถามเมื่อฟื้นขึ้นมาก็ไม่เห็นลูกสาวของตนอยู่ภายในห้องด้วย

“น่าจะออกไปซื้ออะไรกินนั่นแหละ...วันนี้มันก็ไม่ได้ไปเรียน เสื้อผ้าก็ไม่มี ที่ซุกหัวนอนกับข้าวของก็ไหม้ไปหมดแล้ว สงสารลูกจริงๆ เลยแม่เอ๊ย”

“อย่าคิดมากไปเลยนะพ่อเอ๊ย มันเป็นอุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้น แล้วนี่เราจะเอาไงกันต่อดี ถ้าได้ออกจากโรงพยาบาลเราจะไปอยู่ที่ไหนกันก่อนดี”

“พ่อว่าจะกลับไปตั้งหลักที่บ้านเกิดสักระยะก่อนน่ะ”

“แม่ก็ว่าดีนะพ่อ กลับไปตั้งหลักกันก่อน”

“แต่ตะไคร้...พ่อว่าจะให้มันอยู่ที่นี่ต่อ”

“แล้วลูกจะอยู่ยังไงล่ะ เด็กผู้หญิงตัวคนเดียวนะนั่น”

“ตัวคนเดียวที่ไหนกัน มีไอ้หนุ่มนั่นอยู่ด้วย”

“นี่พ่อหมายความว่ายังไง...?”

“หมายความว่าพ่อจะยกตะไคร้ให้อยู่ในความดูแลของไอ้หนุ่มนั่นมัน จะให้ตะไคร้แต่งงาน ลูกคงจะสบายกว่าอยู่กับเราในตอนนี้ แม่มึงคิดว่ายังไงล่ะ”

“เฮ้อ...แม่ไม่มีปัญหาอะไรหรอก ติดก็ตรงที่ลูกยังเรียนและอายุแค่ยี่สิบสองเอง ลูกจะยอมหรือเปล่า” แม่ของตะไคร้มีสีหน้าเป็นกังวลขึ้นมาในทันที

“ถ้าพ่อพูดลูกคงจะยอมแหละ ยังไงช่วงนี้เราจะให้ลูกไปลำบากด้วยไม่ได้เด็ดขาด เงินเก็บก็มีไม่มากพอที่จะจุนเจือ”

ร้านสะดวกซื้อภายในโรงพยาบาล

“กินอะไรดีวะเนี่ย” ฉันเดินวนไปวนมาอยู่ภายในร้านสะดวกซื้อมาหลายนาทีเพราะยังเลือกของกินที่ถูกใจไม่ได้สักที “เลือกไม่ได้ก็กินนมและกัน” ฉันหยิบนมรสหวานมาหนึ่งกล่องแล้วไปคิดเงินก่อนจะเดินออกมา

“ตามหาอยู่ตั้งนาน”

“พะ...พี่สี่!”

ฉันตกใจจนทำนมกล่องนั้นที่พึ่งซื้อมาหลุดมือ ดีนะที่ยังไม่ได้เจาะกิน ไม่งั้นมีหกเละเทะแน่นอน

“หืม...น่าตกใจขนาดนั้นเชียวเหรอ” เขาพูดพลางก้มลงเก็บนมให้แล้วปัดทำความสะอาดก่อนจะแกะหลอดเจาะเข้าไปที่กล่องนมแล้วยื่นมาให้ฉัน “กินนมหวานๆ ระวังฟันผุนะคนสวย”

“ไม่ผุหรอกน่า ว่าแต่พี่มาทำอะไรเนี่ย อย่าบอกนะว่าเมื่อวานที่เข้าไปช่วยพ่อกับแม่หนูจนพี่ได้รับบาดเจ็บ” ฉันพูดไปพลางดูดนมไปและเดินวนดูรอบๆ ตัวพี่สี่ว่ามีแผลตรงไหนบ้าง

“ใช่ แต่แผลมันอยู่ตรงนี้” พี่สี่ชี้ไปที่หน้าผากของเขา

“ไหนอะ หน้าผากพี่ก็ปกติดีนี่”

“มาดูใกล้ๆ ก่อนสิ ดูไกลแบบนั้นจะเห็นได้ยังไงเล่า” พี่สี่ย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วเสยผมบางส่วนที่บดบังหน้าผากเขาออก

ฉันเดินเข้าไปแล้วเพ่งสายตาดูแบบตั้งใจ แต่ดูอยู่นานก็

ไม่เห็นว่าจะมีแผลหรือรอยฟกช้ำตรงไหนเลย “ไม่เห็นจะมีเลยพี่”

จุ๊บ

พี่สี่ใช่มือกดหัวฉันลงเพื่อให้จูบที่หน้าผากของเขา ก่อนจะปล่อยออก “ว้า...อยู่ๆ มันก็หายไปซะงั้น”

“พี่สี่! ไอ้คนเจ้าเล่ห์ หลอกได้หลอกดี หลอกเก่งกว่าผีอีก” ฉันแว้ดใส่พี่สี่ก่อนจะเดินสะบัดก้นออกมาแบบไม่สนใจ

.

.

ภายในห้องผู้ป่วย

(ห้องพิเศษสำหรับผู้ป่วยสองคน)

ฉันเปิดประตูเข้าห้องมาก็เห็นแม่และพ่อนั่งพูดคุยกันอยู่บนเตียงใครเตียงมัน สีหน้าของทั้งสองคนดูเป็นกังวลกับอะไรบางอย่าง “พ่อกับแม่คุยอะไรกันอยู่เหรอจ๊ะ”

“เอ่อ...”

แม่ฉันยังไม่ทันจะได้พูด พี่สี่ก็เดินเข้ามาแล้วยกมือขึ้นสวัสดีพ่อกับแม่ของฉัน “สวัสดีครับพ่อ สวัสดีครับแม่” พร้อมถือกระเช้าผลไม้ในมือมาวางไว้บนโต๊ะ “เป็นยังไงบ้างครับ” พี่สี่เดินเข้ามาหาแม่ของฉันที่นั่งอยู่บนเตียง

“ดีขึ้นแล้วจ้ะ ต้องขอบคุณเอ็งมากๆ เลยนะ ที่มาช่วยชีวิตพ่อกับแม่ไว้ ขอบคุณจริงๆ เลย ไม่รู้จะตอบแทนยังไงดี”

“นั่นสิ ข้าก็ไม่รู้จะตอบแทนเอ็งยังไงดีไอ้หนุ่ม ว่าแต่ต้องขอบคุณมากๆ นะ ที่มาช่วย”

“ไม่เป็นอะไรเลยครับ” พี่สี่พูดพลางทำตัวนอบน้อม

ชิ! ทีอยู่กับฉันนี่เหมือนคนละคนเลย

“ตะไคร้มานี่สิ...” พ่อเรียกฉันให้เข้าไปหา

“จ้า” ฉันก็เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย

“ไอ้หนุ่ม...เอ็งก็มานี่ด้วย ข้ามีอะไรจะคุยด้วยหน่อย” พ่อเรียกพี่สี่ให้เข้ามาหาด้วยอีกคน

“ครับพ่อ” พี่สี่ก็เดินเข้ามาหาพ่ออย่างว่าง่ายเช่นกัน

“ไอ้หนุ่ม...เอ็งชอบตะไคร้มันใช่มั้ย...?”

“ตอบแบบตรงๆ เลยนะครับ ผมชอบลูกสาวพ่อมากๆ”

“เอ็งคิดว่าจะดูแลตะไคร้มันได้มั้ย...?”

“พ่อ...ถามอะไรเนี่ย” ฉันค้านขึ้น

“สบายๆ เลยครับพ่อ”

“ถ้าเกิดได้ออกจากโรงพยาบาลพ่อกับแม่ว่าจะกลับไปตั้งหลักกันที่บ้านเกิดก่อนน่ะ ไปอยู่นู่นมันก็ลำบากพอตัวเลย” พ่อนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพูดขึ้นต่อ “เพราะฉะนั้นพ่อคิดว่า...จะยกตะไคร้ให้อยู่ในความดูแลของเอ็งนะ จะให้เอ็งทั้งสองคนแต่งงานกัน สินสอดไม่ต้อง...เก็บตรงส่วนนั้นไว้ดูแลไอ้ตะไคร้มันแล้วกัน”