ตอนที่ 5 ความปรารถนาอันแรงกล้า

เจ็ดวันในค่ายปฏิบัติธรรมผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในวันสุดท้ายก่อนที่จะเดินทางกลับบ้าน สองพี่น้องมานั่งพักผ่อนใต้ต้นศรีมหาโพธิ์ภายในวัด บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบ แสงแดดรำไรส่องผ่านใบโพธิ์ลงมากระทบชุดขาวของทั้งคู่ แก้วตามองหน้าน้องสาวพินิจดูใบหน้าที่บัดนี้ดูผ่องใสและอิ่มเอิบ ไม่มีแววตาของความกังวลเรื่องความพิการอีกต่อไป ทันใดนั้น ทั้งสองสบตากัน ความผูกพันของแฝดทำให้พวกเธอรับรู้ความรู้สึกของกันและกันได้โดยไม่ต้องเอ่ยปาก "ดวงใจ... เธอคิดเหมือนที่พี่คิดไหม" แก้วตาเอ่ยถามเบาๆ ดวงใจพยักหน้าช้าๆ "จ๊ะพี่แก้วตา ใจไม่อยากกลับไปเผชิญโลกภายนอกที่วุ่นวายอีกแล้ว ใจอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในร่มผ้าขาว อยากบวชศึกษาธรรมะไปตลอดชีวิต" แก้วตาถอนหายใจยาว "พี่เองก็รู้สึกเหมือนกัน พี่อยากบวชชี อยากละทิ้งความวุ่นวายทางโลกเพื่อหาความสงบที่แท้จริง" ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะสละทางโลกมุ่งสู่ทางธรรมเกิดขึ้นในหัวใจของฝาแฝดทั้งสองพร้อมๆ กัน ทว่าความจริงของชีวิตทางโลกยังคงรอพวกเธออยู่เบื้องหลัง

เมื่อสองพี่น้องเดินทางกลับมาถึงบ้านริมคลอง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ความฝันที่จะบวชชีร่วมกันต้องสะดุดลงทันที มิ่งผู้เป็นพ่อในวัยเจ็ดสิบปีนั่งอยู่บนแคร่ไม้ ใบหน้าเหม่อลอยและจำลูกสาวทั้งสองไม่ได้ในทันที พ่อเริ่มมีอาการของโรคสมองเสื่อม (อัลไซเมอร์) ส่วนอุบลผู้เป็นแม่ก็เดินกระย่องกระแย่งเนื่องจากโรคข้อเข่าเสื่อมและเบาหวานรุมเร้า บ้านทั้งหลังดูทรุดโทรมลงไปมาก เงินทองที่แก้วตาส่งมาให้เริ่มหมดไปกับค่ายารักษาโรคของพ่อและแม่ แก้วตาและดวงใจมองหน้ากันด้วยความสะท้อนใจ ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้คือ พ่อและแม่ที่แสนชราภาพและเจ็บป่วยไม่สามารถอยู่ลำพังได้อีกต่อไป หากทั้งสองคนหนีไปบวชชีพร้อมกันตามความปรารถนา ใครเล่าจะคอยหุงหาอาหาร คอยเช็ดตัว และพาพ่อแม่ไปโรงพยาบาล หน้าที่ความกตัญญูกลายเป็นโจทย์ใหญ่ที่ต้องขบคิด

​คืนนั้น อากาศเงียบสงัด แสงดาวระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าเหนือคลองสายเดิม แก้วตาเรียกดวงใจออกมานั่งคุยกันที่ชานเรือนไม้ แก้วตามองหน้าน้องสาวฝาแฝดที่เธอรักปานดวงใจ แววตาของแก้วตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวแต่แฝงไว้ด้วยความอาลัยอาวรณ์ เธอกุมมือดวงใจไว้แน่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ดวงใจ... พี่รู้ว่าเธออยากบวช และพี่เองก็ปรารถนาในรสพระธรรมไม่แพ้กัน แต่สถานการณ์บ้านเราตอนนี้ พ่อแม่แก่องค์นี้ไม่มีใครดูแล หากเราไปหมด ท่านจะอยู่อย่างไร พี่ตัดสินใจแล้ว... พี่จะไม่บวช พี่จะอยู่ทางโลกเอง" ดวงใจส่ายหน้าทันที น้ำตาเอ่อคลอ "ไม่ได้นะพี่แก้วตา พี่ทำงานหนักเพื่อใจมาทั้งชีวิตแล้ว คราวนี้ให้ใจอยู่ดูแลพ่อแม่เอง พี่เรียนจบสูงๆ พี่ควรจะได้ไปบวชตามที่หวัง ให้ใจเป็นคนเสียสละเถอะ"

​แก้วตายิ้มบางๆ มือหนาเอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้ของน้องสาวอย่างอ่อนโยน "ดวงใจน้อยของพี่ ฟังพี่นะ ร่างกายของเธอมันไม่แข็งแรง ขาของเธอพิการเดินกะเผลก การต้องอยู่ทางโลก ต้องออกไปเผชิญการแข่งขัน ไปทำงานหนักเพื่อหาเงินเลี้ยงครอบครัวมันโหดร้ายและเหนื่อยเกินไปสำหรับร่างกายบอบบางของเธอ แต่ในทางธรรม วัดคือสถานที่ที่ปลอดภัย สงบ และเหมาะกับจิตใจที่ละเอียดอ่อนของเธอที่สุด พี่ร่างกายแข็งแรงดั่งควายถึก พี่ทนแดดทนฝนได้ พี่จะอยู่ทำงานเป็นทนายความ หาเงินค่ายาให้พ่อแม่ และส่งเสียบำรุงวัดให้เธอเอง ส่วนเธอ... จงนำดวงใจน้อยๆ ของพี่ดวงนี้ เข้าสู่เพศแม่ชี ปฏิบัติธรรมแทนพี่ บวชให้เข้าถึงแก่นธรรมเพื่อช่วยดึงจิตวิญญาณของพี่และพ่อแม่ให้พ้นทุกข์ด้วยนะ นี่คือความเสียสละที่พี่เต็มใจที่สุด" ดวงใจได้ฟังก็ร้องไห้โฮกอดพี่สาวแน่น รับรู้ได้ถึงความรักอันยิ่งใหญ่ไม่มีประมาณที่พี่สาวแฝดคนนี้มอบให้เธอตั้งแต่เกิดจนโต

​หนึ่งเดือนต่อมา พิธีบวชชีของดวงใจถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ณ วัดป่าแห่งเดิม ไม่มีงานเลี้ยงฉลองใหญ่โต มีเพียงพ่อแม่ที่นั่งรถเข็นมา และแก้วตาที่จัดการทุกอย่างด้วยความตั้งใจ เมื่อถึงเวลาปลงผม แก้วตารับหน้าที่ถือพานขลิบปอยผมของน้องสาวเป็นคนแรก แก้วตาใช้กรรไกรขลิบผมสลวยของดวงใจออกทีละช่อ น้ำตาแห่งความปีติและอาลัยไหลอาบแก้มของพี่สาว ดวงใจหลับตานิ่ง สงบระงับ เมื่อใบมีดโกนจรดลงบนศีรษะจนผมหมดสิ้น ดวงใจในชุดแม่ชีนุ่งขาวห่มสไบขาวบริสุทธิ์ก้มลงกราบเท้าพ่อแม่และกราบแทบตักของแก้วตา แก้วตารีบประคองแม่ชีขึ้นมา "แม่ชีดวงใจ... นับจากนี้ไป ท่านไม่ใช่แฝดของโยมในทางโลกแล้ว แต่ท่านคือเนื้อนาบุญของอาตมา จงพากเพียรในธรรมเถิด" ภาพการเสียสละของพี่สาวสร้างความตื้นตันใจให้แก่พระอาจารย์และญาติโยมที่มาร่วมงานยิ่งนัก

​แม่ชีดวงใจได้รับฉายาทางธรรมและเริ่มต้นชีวิตในร่มผ้าขาวอย่างเคร่งครัด เธอตื่นตีสาม กวาดลานวัด ปฏิบัติธรรมกรรมฐานไม่เคยขาด แม้ว่าการเดินจงกรมด้วยขาที่ยาวไม่เท่ากันและมีข้อสะโพกเทียมจะทำให้เธอเจ็บปวดทุกฝีก้าว แต่แม่ชีก็ใช้ความเจ็บปวดนั้นเป็นอารมณ์กรรมฐาน คอยดูความเจ็บปวดเกิดขึ้นและดับไป ในขณะเดียวกัน แก้วตากลับเข้าสู่กรุงเทพฯ ทำงานหามรุ่งหามค่ำ ว่าความในศาลด้วยความซื่อสัตย์สุจริต เงินทุกบาททุกสตางค์หลังจากหักค่าใช้จ่ายและค่ายาของพ่อแม่ แก้วตาจะนำไปทำบุญส่งถวายให้แก่สำนักชีของแม่ชีดวงใจเพื่อสนับสนุนการปฏิบัติธรรม สองพี่น้องเชื่อมถึงกันด้วยสายใยแห่งบุญกุศล คนหนึ่งค้ำจุนทางโลก อีกคนหนุนนำทางธรรม