9

17:56 น.

ความเงียบดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ภายในห้องทำงานที่อบอุ่นด้วยเครื่องปรับอากาศ หญิงสาวยังคงนั่งทำงานอย่างสบาย ๆ ส่วนคนที่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ เขาก็นั่งเล่นอย่างสบายใจเช่นกัน ใบหน้าของเขาผ่อนคลาย แต่ดวงตาไม่ได้ละความสนใจไปจากไอวี่เลย

“เย็นมากแล้วนะครับ” บลูเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบระหว่างเขากับเธอ เขาเงยหน้าขึ้นจากจอมือถือ แล้วมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้อง

“คุณกลับบ้านไปได้แล้ว” ไอวี่เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร

“ผมบอกแล้วไงครับว่าจะอยู่กับคุณจนกว่าคุณจะทำงานเสร็จ” บลูตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “และคุณรู้ดีว่าคุณยังทำงานไม่เสร็จ”

ไอวี่ไม่ได้เถียง เพราะเธอยังคงมีเอกสารที่ต้องตรวจทานอีกเล็กน้อย

“ฉันจะจ้างให้คุณกลับบ้านดีไหม”

“ไม่รับครับ” บลูตอบทันควัน “ผมไม่ใช่พนักงาน”

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปยังบริเวณโซฟาที่มีถุงขนมของเขาวางอยู่ บลูหยิบกล่องขนมเล็ก ๆ ออกมา แล้วเดินกลับมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอ

“ทานขนมรองท้องหน่อย” บลูยื่นกล่องบรรจุภัณฑ์เล็ก ๆ ที่ภายในมีธัญพืชอัดแท่งและผลไม้อบแห้งให้เธอ “อร่อยนะครับ”

ไอวี่รับกล่องนั้นมาด้วยความจำใจ เธอรู้ว่าถึงปฏิเสธไปเขาก็คงตอแยไม่หยุด บลูดูแลเธอดีมาก มากจนบางครั้งมันก็ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวอย่างแปลกประหลาด

“ขอบคุณ” เธอตอบสั้น ๆ

“ไม่เป็นไรครับ” บลูยิ้ม “ถือเป็นการดูแลแฟน..เอ๊ย! ว่าที่แฟนครับ”

เขาเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเองอย่างเรียบร้อย เพื่อให้ไอวี่ได้ทำงานต่อ แต่คราวนี้เขาไม่ได้เล่นโทรศัพท์มือถือแล้ว บลูหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานหญิงสาวขึ้นมา แล้วเปิดอ่านอย่างเงียบ ๆ

ไอวี่ลอบมองเขาเป็นระยะ เธอไม่เคยเจอผู้ชายที่สามารถควบคุมบรรยากาศรอบตัวให้สงบและน่ารื่นรมย์ได้เท่าเขามาก่อน แม้จะนั่งอยู่ด้วยกันในห้องเดียวกัน แต่ก็ไม่รู้สึกว่าถูกรบกวนเลยแม้แต่น้อย

@หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

ไอวี่ตรวจสอบเอกสารชุดสุดท้ายเสร็จ เธอปิดคอมพิวเตอร์อย่างเหนื่อยล้า พลางนวดขมับเบา ๆ ตลอดทั้งวันเธอไม่ได้ลุกไปไหนเลยจริง ๆ เธอนั่งทำงานทั้งวัน นั่งอยู่ที่หน้าจอคอมทั้งวันจริง ๆ

“เสร็จแล้วเหรอ?” บลูวางหนังสือลงทันทีราวกับรู้เวลา

“อืม” ไอวี่ตอบ “คุณกลับบ้านได้แล้ว ฉันจะอยู่ต่ออีกหน่อย”

“ไม่ครับ” บลูพูดเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย “คุณทำงานเกินเวลามากพอแล้ว คุณต้องพักผ่อนเดี๋ยวนี้”

เขาลุกขึ้น เดินไปเก็บแก้วน้ำและเศษห่อขนมที่เธอกินเสร็จแล้วอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะทิ้งมันลงที่ถังขยะให้เรียบร้อย จากนั้นก็เดินไปหยิบกระเป๋าของเธอ

“ไปกันเถอะครับ” บลูผายมือเชิญเธอ

ไอวี่รู้สึกเหมือนถูกบังคับ แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธความปรารถนาดีและความเอาใจใส่ของเขาได้ เธอยอมลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานไปพร้อมกับบลูอย่างว่าง่าย

ทั้งคู่เดินลงมาที่ลานจอดรถ รถของบลูกับไอวี่จอดอยู่ห่างกันพอสมควร ทว่าบลูคว้าข้อมือเธอเอาไว้แน่น แล้วพาเธอเดินมาที่รถของตัวเอง ก่อนที่จะเปิดประตูรถแล้วดันเธอให้เข้าไปนั่งอยู่ในรถ

“คุณจะพาฉันไปไหน” เธอเอ่ยถาม

“ผ่อนคลายครับ หมดเวลาทำงานแล้ว” บลูเอ่ยตอบ ก่อนจะปิดประตูรถฝั่งเธอ แล้วเดินไปขึ้นรถฝั่งของคนขับ ไม่นานเขาก็ขับรถออกจากลานจอดรถทันที

@ห้างสรรพสินค้า

ไม่นานนัก รถของบลูก็เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง ไอวี่มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างแปลกใจ เธอไม่ค่อยได้มาสถานที่แบบนี้เท่าไหร่ เว้นแต่จะมีเรื่องงาน

เมื่อรถจอดสนิท บลูลงจากรถแล้วรีบเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธออย่างสุภาพ ไอวี่ยอมก้าวลงจากรถแต่โดยดี เพราะเธอก็อยากรู้ว่าเขาจะพาเธอมาทำอะไรที่นี่

“คุณจะพาฉันมาที่นี่ทำไม” ไอวี่ถามขณะเดินตามเขาเข้าไปในตัวอาคาร

“มาหาอะไรอร่อย ๆ ทานครับ” บลูตอบอย่างเรียบง่าย “แล้วก็เดินดูอะไรที่ไม่ใช่เอกสารบ้าง”

ไอวี่รู้สึกว่าคำพูดของเขาเหมือนกำลังตอกย้ำว่าชีวิตเธอมีแต่ของน่าเบื่อ วัน ๆ อยู่แค่บริษัท อยู่แค่กับเอกสาร

“ร้านนี้อร่อยมากนะ อีกอย่างผมรู้ว่าคุณชอบทานอาหารญี่ปุ่น” บลูหันมายิ้มให้เธอ แล้วชี้ไปยังร้านอาหารหรูที่อยู่ชั้นบน “ผมจองโต๊ะให้ไว้แล้ว”

“คุณสืบข้อมูลฉันมามากจริง ๆ” ไอวี่เอ่ยพูดตำหนิ

“ผมไม่ได้สืบ ผมแค่ทำความรู้จักคุณ” บลูยิ้มอย่างอ่อนโยน

บลูพาไอวี่ไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นที่เธอชื่นชอบจริง ๆ โต๊ะที่จองไว้เป็นโต๊ะส่วนตัวที่มีความเป็นส่วนตัวสูง บรรยากาศเงียบสงบและโรแมนติกเกินกว่าที่เธอจะคิดว่าเป็นการพามาเพื่อผ่อนคลายเฉย ๆ

ชายหนุ่มพาเธอเดินเข้าไปในร้านอาหาร เดินไปนั่งลงที่โต๊ะที่จองไว้ล่วงหน้า

“คุณสั่งอาหารแล้วเหรอ” ไอวี่เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าไม่มีเมนูอยู่ตรงหน้าเลย

“เรียบร้อยแล้วครับ” บลูตอบ “ผมสั่งเมนูที่คุณทานบ่อย ๆ”

เพียงครู่เดียวพนักงานก็นำอาหารมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว อาหารทุกจานเป็นเมนูโปรดของไอวี่จริง ๆ ทั้งปลาแซลมอนซาชิมิ ซูชิหน้าไข่ปลาแซลมอน พออาหารถูกยกมาเสิร์ฟจนครบทุกเมนูแล้ว ไอวี่ก็เริ่มรับประทานอาหารตรงหน้าทันที เพราะมีแต่ของโปรดเธอทั้งนั้น อีกอย่างวันนี้ทั้งวันเธอยังไม่ได้แตะข้าวสักเม็ดเลยด้วยซ้ำ

“อร่อยไหม” บลูเอ่ยถามเมื่อเห็นไอวี่รับประทานอย่างตั้งใจ

“ก็ใช้ได้” ไอวี่ตอบ

“คุณไม่ต้องทำหน้าเหมือนโดนบังคับมาก็ได้นะ” บลูหัวเราะเบา ๆ “ผมแค่อยากเห็นคุณยิ้มบ้าง”

“...” หญิงสาวนิ่งเงียบไม่เอ่ยตอบคำใด แถมไม่ได้ยิ้มให้กับบลูอีกด้วย

“ถ้าคุณมีอะไรในใจบอกผมได้นะ”

“ไม่มีค่ะ”

“ผมพร้อมที่จะรับฟังคุณ แค่ขออยู่ข้างคุณก็พอแล้ว”

“ฉันโตแล้วค่ะ ไม่ต้องมีใครอยู่ข้าง ๆ ก็ได้” ไอวี่เอ่ยตอบ ก่อนจะก้มลงกินของโปรดของตัวเองต่ออย่างเงียบ ๆ

ไม่นานอาหารมื้อเย็นก็จบลง หลังจากที่รับประทานกันอิ่ม บลูก็เป็นคนจ่าย พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็พาเธอเดินออกจากร้านอาหารทันที บลูยังไม่ได้พาเธอกลับบ้านในตอนนี้ เขาเลือกที่จะพาเธอไปเดินเล่นผ่อนคลายความเหนื่อยล้าของเธอ

“คุณอยากได้อะไรไหม” บลูเอ่ยถาม

“ไม่”

“รองเท้า? กระเป๋า? หรือชุดสวย ๆ สักชุด”

“ฉันมีทุกอย่างแล้ว” ไอวี่ตอบอย่างเบื่อหน่าย

“คุณช่วยทำให้ชีวิตมีความสุขหน่อย คุณทำแบบนี้ชีวิตก็มีแต่ทุกข์” บลูเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง

“...” ไอวี่นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่จะเอ่ยขึ้น “ฉันอยากกินชานมไข่มุก”

“โอเค” บลูตอบรับทันทีด้วยรอยยิ้มที่โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด “ในที่สุดคุณก็อยากได้อะไรสักอย่างที่ไม่ใช่เอกสารแล้ว”

ไอวี่ทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดเสียดสีของเขา บลูจูงมือไอวี่ให้เดินตามเขาไปที่ชั้นล่าง ซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านชานมไข่มุกชื่อดังที่ผู้คนกำลังต่อคิวซื้อกันยาวเหยียด

“คุณจะพาฉันไปต่อคิวนาน ๆ เนี่ยนะ” ไอวี่เอ่ยอย่างไม่ชอบใจ เธอไม่เคยอดทนต่อแถวซื้ออะไรนานขนาดนี้มาก่อน

“ครั้งเดียวเองครับ” บลูยิ้ม “ถือเป็นการออกเดตที่พาคุณมาสัมผัสชีวิตบ้าง”

ไม่นานนัก ก็ถึงคิวของเธอแล้ว หญิงสาวรับแก้วชานมไข่มุกมาไว้ในมือ บลูจ่ายเงิน ไอวี่ลองชิมชานมไข่มุกคำแรก ดวงตากลมโตฉายแววดีใจทันที ดีใจที่ได้กินของอร่อยแบบนี้ นานแค่ไหนกันแล้วนะ ที่เธอไม่ได้ออกมาสัมผัสโลกภายนอกแบบนี้

“เป็นไงบ้างครับ” บลูถามอย่างสนใจ

“อร่อย” ไอวี่ตอบอย่างไม่อ้อมค้อม รอยยิ้มเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเธอโดยไม่รู้ตัว

บลูมองรอยยิ้มจาง ๆ นั้นด้วยความพึงพอใจ ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความสุข

“ผมดีใจนะที่เห็นคุณมีความสุขกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้”

ไอวี่รีบหุบรอยยิ้มนั้นกลับไปทันที แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องเขาด้วยสายตาที่เรียบนิ่งเช่นเดิม

“ฉันไม่ได้มีความสุข ฉันแค่อร่อย” เธอรีบเอ่ยแก้ตัว

บลูเพียงแค่หัวเราะเบา ๆ ไม่ได้โต้แย้งคำพูดของเธอ เขายื่นมือมาเช็ดฟองนมที่ติดอยู่มุมปากของเธออย่างเบามือและอ่อนโยน การกระทำนั้นรวดเร็วและเป็นธรรมชาติ จนไอวี่ไม่ทันได้ปฏิเสธ

ใบหน้าของไอวี่ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอพยายามหลบสายตาของเขา แล้วก้มหน้าดูดชานมไข่มุกต่อเพื่อปกปิดความรู้สึกแปลก ๆ ที่แล่นเข้ามาในใจของเธอ