ตอนที่5

" เออหว่ะ สาวชุดดำแม่งแจ่มอย่างที่มึงบอกจริงๆไอ้ยุทธ นมแม่งโคตรใหญ่ แม่งดูเธอเต้นสิ โอ้ว เอวโคตรดี แบบนี้ให้ขึ้นขย่มคงถึงใจสุดๆ ฮ่าฮ่า"

" เห็นแค่ข้างหลังพวกมึงก็ว่าดีอย่างนั้นอย่างนี้ เดี๋ยวพอหันหน้ามาแล้วขี้เหร่กูจะขำให้ฟันร่วงเลย"

อนุทินมองแค่แวบเดียวแล้วหันมาสนใจแก้วเหล้าต่อ กำลังจะกระดกลงคอก็หยุดชะงัก เอ๊ะ ทำไมแผ่นหลังดูคุ้นๆยังไงก็ไม่รู้ เขาหันไปมองอีกที มองดูดีๆ นั่นมันอัญญารัตน์นี่เธอเดินไปอีกทาง ยกมือขึ้นคล้องคอชายหนุ่มร่างใหญ่หน้าตาคล้ายลูกครึ่ง โยกย้ายส่ายสะโพกเต้นบดเบียดยั่วยวนสุดๆ ชายคนนั้นกระซิบกระซาบข้างหูเธอ ก่อนจะโอบกอดกันเดินออกไป เขาสาดเหล้าลงคอศาสตรากับวีรยุทธก็เห็นหน้าอัญญารัตน์ชัดๆก่อนจะมองหน้ากัน แล้วหันไปมองอนุทินที่ไม่มีท่าทีอะไร

" มึงไม่ตามยัยอัญไปเหรอวะ"

" ไม่ กูจะตามไปทำไม"

" เฮ้ยนี่มึงพูดจริงเหรอ นั่นน้องอัญของมึงนะเว้ย มึงไม่หึงไม่หวงเหรอ เธอกับไอ้หน้าฝรั่งนั่นกำลังจะไปเอากันนะเว้ย"

" มัวแต่ทำเก๊กอยู่นี่แหละ ชักช้าป่านนี้เขาเลียกันแล้ว"

" กูว่าเสียบกันแล้วมั้ง"

" จะเลียกันจะเสียบกันก็ช่างสิ กูไม่สนใจหรอก"

" ไอ้นุ นี่มึงพูดจริงๆเหรอวะ นั่นน้องอัญนะไม่ใช่ทราย มึงไม่สนใจจริงเหรอ"

ศาสตราถามอย่างไม่อยากเชื่อ

ช่วงสาย อนุทินเดินกุมหัวลงบันไดมานั่งลงที่โต๊ะอาหาร ปวดหัวอะไรอย่างนี้ ป้าวันตักโจ๊กร้อนๆใส่ถ้วยให้ อนุทินตักเข้าปากคำเดียวแล้วมองหน้า

" ป้าวัน นี่อะไร"

" ก็โจ๊กไงคะ"

" ทำไมไม่อร่อยเลย ไม่เห็นเหมือนทุกครั้งที่เคยกิน"

ป้าวันถอนหายใจ

" ก็ทุกครั้งคุณทรายเป็นคนทำนี่คะ ไม่ใช่ป้า ทุกครั้งที่คุณนุเมาคุณทรายจะตื่นแต่เช้ามาเคี่ยวโจ๊กให้ แล้วก็ต้มน้ำซุปแก้เมาค้างให้ด้วย"

อนุทินขมวดคิ้ว ตักโจ๊กเข้าปากอีกคำ ไม่อร่อยเลย เขาวางช้อนลงแล้วกินน้ำ

" แล้วไหนน้ำซุปแก้เมา"

" ไม่มีค่ะ"

เขาจ้องหน้าป้าวันเขม็ง

" ก็ป้าไม่รู้ว่าต้มยังไงใช้ส่วนผสมอะไรบ้างป้าก็บอกแล้วไง ว่ามีแต่คุณทรายที่ทำ"

" ไม่รู้ก็โทรไปถามสิโทรไปเดี๋ยวนี้เลย ไม่ก็ บอกให้เธอกลับมาต้มโจ๊กกับน้ำซุปแก้เมาให้ฉันตอนนี้เลย"

ป้าวันกดโทรศัพท์หาสราญาพร้อมเปิดลำโพง ให้อนุทินได้ยินเสียงด้วย

" คุณทรายคะ"

" ว่าไงคะป้าวัน"

" คือว่าป้าอยากรบกวนถามคุณทรายหน่อยค่ะ ว่าซุปแก้เมาค้างต้มยังไง"

สราญานิ่งไปสักพักก่อนจะตอบกลับ

" เดี๋ยวฉันจะส่งข้อความบอกวิธีกับส่วนผสมไปนะคะ งั้นฉันวางสายก่อนนะ"

อนุทินรีบคว้าโทรศัพท์มาจากป้าวัน

" อย่าวาง เธอห้ามวางนะ รีบกลับมาเลย ฉันอยากกินโจ๊กที่เธอทำ ป้าวันทำไม่อร่อย"

" คุณจะให้ฉันกลับไปทำโจ๊กให้คุณกินเนี่ยนะ อนุทิน เราหย่ากันแล้ว ถ้าป้าวันทำไม่อร่อยก็เปลี่ยนไปทำเมนูอื่น ไม่ก็ถ้าอยากกินโจ๊กก็ไปซื้อเอา ร้านโจ๊กอร่อยๆมีเยอะแยะ ส่วนซุปแก้เมาค้างฉันจะส่งวิธีไปบอกป้าวันเอง"

" ไม่ ไม่เอา ฉันจะกินโจ๊กที่เธอทำ เธอก็รู้ฉันกะเพาะไม่ค่อยดี ฉันชินแค่กับอาหารที่เธอทำ กลับมาทำให้ฉันกินหน่อยฉัน"

ตู้ดๆๆๆๆ

สราญาไม่สนใจกดวางสายทันที 

" ฉันยังพูดไม่จบกล้าวางสายใส่ฉัน จะเล่นตัวไปถึงไหน นี่ฉันพูดดีๆด้วยแล้วนะ จะงอนอะไรนักหนา โอ้ยปวดหัว ไม่ไหว ไป รีบไปต้มซุปแก้เมาค้างมาเร็ว"

อนุทินส่งข้อความไปหาสราญา

" ฉันไม่สบาย ปวดหัวมาก"

อิโมจิปวดหัว

" ฉันอยากกินโจ๊กร้อนๆที่เธอทำ"

อิโมจิน้ำลายไหล

" ทราย กลับมาเถอะนะ"

อิโมจิยกมือไหว้

" ทราย ฉันไม่สบายเธอต้องมาดูแลฉัน"

" ฉันปวดหัวมาก ปวดจะตายอยู่แล้ว"

อิโมจิหมดสภาพ

สราญาอ่านข้อความแต่ไม่ตอบก่อนจะทำการบล็อคให้มันจบๆไป รำคาญ อนุทินเห็นว่าตัวเองถูกบล็อคก็โมโห คว้ากุญแจออกไป สวนกับป้าวันที่ถือถ้วยน้ำซุปแก้เมาเข้ามา

สราญามาถึงบริษัทก็ถูกเรียกให้ไปพบที่ห้องของประธาน เธอเปิดประตูเข้าไปก็พบกับอนุทินนั่งเก๊กอยู่ แม้จะหย่ากันแล้วแต่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเจอกัน เพราะเธอยังต้องทำงานหาเงิน ที่นี่เป็นบริษัทของปู่ชาญชัยที่ยกให้อนุทินบริหารหลังเขาเรียนจบและแต่งงานกับเธอ ส่วนเธอก็ได้เข้ามาทำงานที่นี่ในตำแหน่งพนักงานธรรมดา แม้ปู่ชาญชัยจะต้องการให้เธอเป็นผู้จัดการก็ตาม แต่เธอไม่เห็นด้วยไม่อยากใช้อภิสิทธิ์อีกอย่างไม่มีใครรู้ว่าเธอกับอนุทินแต่งงานกัน ทุกคนในบริษัทรับรู้แค่ว่าเธอเป็นเด็กที่ปู่ของเขาอุปถัมภ์ให้ทุนการศึกษาจนเรียนจบเท่านั้น 

" เรียกพบฉันไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไร"

" นั่งลงก่อนสิ"

เธอขยับเก้าอี้นั่งลง

" ฉันหิว อยากกินอาหารที่เธอทำ"

" ถ้าหิวก็ไปบอกผู้ช่วยของคุณไปหามาให้ฉันทำงานตามหน้าที่ เรื่องปากท้องของคุณไม่เกี่ยวกับฉัน ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัว"

สราญาลุกขึ้น

" เดี๋ยวก่อน นั่งลงไป "

สราญาจำต้องนั่งลง

" เมื่อไหร่จะเลิกเล่นสักที อยากให้ฉันง้อเธอไปถึงไหน พอได้แล้วมั้ง"

" เล่นอะไร ใบหย่าก็ได้มาแล้วคุณยังคิดว่านี่เป็นเรื่องเล่นๆอยู่เหรอ "

" ไม่ใช่เหรอ เธออยากให้ฉันสนใจเธอ อยากให้ฉันเอาใจเธอตามง้อเธอ ok เธอชนะแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังง้อเธออยู่ ทรายครับ กลับบ้านเราเถอะนะ ฉันขาดเธอไม่ได้ ฉันอยากกินอาหารฝีมือเธอจะแย่ ฉันอยากเย่เธอด้วย แบบนี้ชอบไหม"

" คุณนี่มันกู่ไม่กลับจริงๆ คิดเองเออเอง เอาเถอะ ถ้าคิดแบบนั้นแล้วสบายใจก็คิดไปเถอะ"