ตอนที่ 3

มาคัสขยับตัวลุกออกจากเตียง ดวงตาคมหันมาสำรวจร่องรอยความบริสุทธิ์ที่ไหลเยิ้มออกมาเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะคว้าผ้าห่มมาคลุมให้กับหญิงสาวผิวขาวเนียนที่ผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนล้า

ล้างเนื้อล้างตัวและใส่เสื้อผ้าเสร็จ มาเฟียหนุ่มเดินมาหย่อนก้นลงนั่งตรงโซฟา คีบน้ำแข็งใส่แก้วตามด้วยวิสกีดีกรีแรง มือหนายกน้ำเมาขึ้นดื่ม ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายไปหาลูกน้องคนสนิท ซึ่งเป็นคนคัดเลือกหญิงสาวมาบริการเจ้านายในคืนนี้

เสียงการเชื่อมต่อดังไม่นาน อลันก็กดรับสาย

 (ครับนาย ผมกำลังจะโทรหาอยู่พอดี) 

“มึงพูดมาก่อน”

 (นางแบบที่ชื่อพระพายเพิ่งโทรมาบอกว่าท้องเสีย เธอฝากผมมาขอโทษ แล้วบอกว่าจะโอนเงินคืนให้ครับ) 

อลันรีบรายงานเพราะเกรงว่าเจ้านายคงอยู่ในอารมณ์หงุดหงิด เพราะเรื่องที่สั่งเอาไว้ไม่เป็นไปตามที่ต้องการ

แต่สำหรับมาคัสกำลังคิดว่านางแบบคนนั้นมาไม่ได้ แล้วคนที่มีอะไรกับเขาอย่างเร้าร้อนเป็นใครกัน

ดวงตาคมจ้องไปยังคนที่นอนหลับสนิทด้วยความสงสัย แต่ทว่าความหอมหวานที่ได้รับยังคงติดตราตรึงใจอย่างไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน ทำให้ริมฝีปากหยักของคนยิ้มยากโค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างลืมตัว ก่อนที่จะหลุดออกจากภวังค์ แล้วเอ่ยออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิท

“คนที่อยู่กับกูก็ชื่อพระพาย มึงไปขอดูกล้องวงจรปิด แล้วสืบมาให้ได้ว่าเธอเป็นใคร”

 (ครับ) 

*****

พระพายสะดุ้งตื่นในช่วงหกโมงเช้าตามสันชาตญาณ เมื่อร่างเล็กเริ่มขยับก็พลันรู้สึกปวดระบมไปทั้งตัวโดยเฉพาะช่วงล่าง และคงเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่แม่เลี้ยงร่วมมือกับลูกน้องของเสี่ยสมบูรณ์ ใส่ลงในเหล้าให้เธอดื่ม ทำให้ยังรู้สึกเวียนศีรษะอยู่เล็กน้อย แต่ทว่าภาพอันเร่าร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อคืนกลับชัดเจนอยู่ในความทรงจำ

หญิงสาวปิดเปลือกตากร่นด่าตัวเองในใจว่าทำอะไรลงไปเนี่ย ทำไมถึงควบคุมตัวเองไม่ได้

และที่น่าอายมากที่สุด คือเธอเป็นคนร้องขอให้อีกฝ่ายพรากความบริสุทธิ์ไปด้วยถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากของเธอเอง

แต่แล้วดวงตากลมโตก็เบิกโพลงขึ้น เมื่อนึกถึงเจ้าของแก่นกายใหญ่ที่ถาโถมใส่น้องสาวของเธอจนแสบขัด มือเล็กจับผ้าปูที่นอนขึ้นคลุมทั้งตัวอย่างมิดชิด ในขณะที่ดันกายลุกขึ้นนั่งสำรวจไปรอบ ๆ

ในห้องนอนไม่พบใคร เธอไม่มั่นใจว่าเขาจะกลับออกไปหรือยัง เธอจึงลุกออกจากเตียงด้วยความเร่งรีบ ทว่าช่วงล่างแสบระบมจนเดินไม่ถนัด หยิบเสื้อผ้าที่มันควรกระจัดกระจายอยู่บนพื้น แต่ทว่ากลับถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง เข้าห้องน้ำที่อยู่ด้านหน้าเพียงไม่กี่ก้าว

พระพายรีบใส่เสื้อผ้าจะได้ออกไปจากที่นี่เสียที เรื่องที่พลาดไปแล้วมันคงกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่พอเปิดประตูออกมาก็สบเข้ากับดวงตาคมของคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาตลอดทั้งคืน เพราะมาคัสไม่เคยนอนร่วมเตียงกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน จึงทำได้แค่ดื่มเหล้าแก้ง่วงแล้วรอให้เธอตื่น

คราวนี้พระพายได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดยิ่งกว่าภาพระดับ 4K

ใบหน้าหล่อลูกครึ่ง ดวงตาสีเทาอมฟ้า จมูกโด่งเป็นสัน ผิวหน้าขาวไม่ต่างจากสีผิวของเธอ ยิ่งทำให้ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำ ใบหน้าร้อนผ่าวและแดงก่ำอย่างเสียอาการ

เพราะเขาคือเจ้าของบริษัทที่เธอเพิ่งฝึกงานเสร็จเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนนั่นเอง

พระพายไม่รู้จะทำตัวอย่างไร เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเท้าเดินไปข้างหน้า จึงแสร้งทำเป็นลืมทุกสิ่งเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

“ขอโทษค่ะ ฉันเข้าห้องผิด”

หัวคิ้วของมาคัสย่นเข้าหากัน ไม่รู้ว่าเธอจะมาไม้ไหน ถูกเขากระแทกตลอดทั้งคืนจนขาสั่น ยังจะมาบอกว่าเข้าห้องผิดอีกหรือ

มุมปากหยักกระตุกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย “มานั่งก่อนสิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

หญิงสาวมีความลังเลเล็กน้อย อาศัยจังหวะนี้วิ่งหนีออกจากห้องไปดีหรือไม่ แต่ถ้าอีกฝ่ายอารมณ์เสียขึ้นมาล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น

เธอจึงตัดสินใจเข้าไปนั่งที่โซฟาอีกตัว ดวงตาหลุบต่ำไม่กล้ามองอีกฝ่าย ยิ่งทำให้มาคัสรู้สึกหงุดหงิด ทำราวกับเขาเป็นปีศาจที่น่าหวาดกลัวจนไม่อยากเข้าใกล้

“คุณจะคุยเรื่องอะไร” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว

“เรื่องเมื่อคืน”

ยิ่งได้ฟังคำตอบมือเล็กก็บีบเข้าหากันแน่น เนื้อตัวสั่นเล็กน้อย แล้วน้ำเสียงทุ้มก็ดังขึ้นอีกครั้งแสดงถึงความต้องการที่มีต่อตัวเธอ