ตอนที่ 4

“ไหน ๆ เราก็มีอะไรกันแล้ว ฉันอยากได้เธอมาเป็นเด็กเลี้ยง”

“เด็กเลี้ยง”

เธอจ้องหน้าเขานิ่ง รู้สึกเหมือนโดนเหยียบศักดิ์ศรีให้จมดิน แค่พลาดมีอะไรกันเมื่อคืนก็นั่งเสียดายและโทษตัวเองอยู่แล้ว นี่ยังจะมาเสนอให้เธอไปเป็นเด็กเลี้ยงอีกหรือ

ไม่คิดว่าประธานบริษัทใหญ่โตจะมีรสนิยมทางเพศแบบนี้ และเขาก็ยังพูดออกมาได้หน้าไม่อาย

“อยากได้อะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยนก็เสนอมาได้เลย”

“ไม่ค่ะ หนูไม่รับ หนูไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว หนูแค่มาทำงาน แล้วเรื่องเมื่อคืนมันก็เป็นแค่อุบัติเหตุ”

แม้ว่ามาคัสจะหล่อมาก จนผู้หญิงหลายคนในบริษัทต่างก็รู้สึกอยากได้คนรักหน้าตาดี หล่อ รวย และเพอร์เฟกต์แบบนี้ และดูเหมือนว่าความรู้สึกของเธอจะตอบสนองต่อการใกล้ชิดกันอย่างน่าประหลาดใจ แต่จู่ ๆ จะมาซื้อตัวเธอไปเป็นผู้หญิงของเขา ไม่เท่ากับว่าเธอขายศักดิ์ศรีกินหรอกหรือ

“ฉันรู้ว่าเมื่อคืนเราแค่พลาด แต่ว่าฉันถูกใจเธอมาก ตราบใดที่เธอยอมรับข้อเสนอ ฉันก็จะให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ เริ่มจากโฉนดที่ดินที่อยู่ในมือของเสี่ยสมบูรณ์เป็นไง”

“คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างเป็นคำถาม เรื่องนี้มีแค่น้าจันทร์วาดผู้ซึ่งเป็นคนนำโฉนดไปเป็นหลักประกันกู้เงินกับเสี่ยสมบูรณ์ และเพื่อนสนิทของเธอเท่านั้นที่รู้

แต่เขาเป็นเพียงเจ้านายเก่าที่ไม่เคยเจอหน้ากันเลยแม้แต่ครั้งเดียว จะมารู้ประวัติครอบครัวและหนี้สินของเธอได้อย่างไร

“หึ ฉันรู้มากกว่าที่เธอคิด”

ดูเหมือนว่าเขาจะรู้จุดอ่อนว่าโฉนดใบนั้นมีความหมายต่อเธอมากแค่ไหน เพราะมันเป็นสิ่งที่พระพายอยากได้คืนมากที่สุด แต่เธอก็ไม่อยากรับข้อเสนอนี้อยู่ดี

“ไม่ค่ะ หนูไม่อยากเป็นของเล่นของใคร”

มาเฟียหนุ่มกัดกรามแน่นเมื่อโดนตอกหน้าด้วยการปฏิเสธเสียงแข็ง มือกระชับเสื้อสูตเข้ามาติดกระดุม ก่อนจะหยิบนามบัตรวางลงบนโต๊ะหน้าโซฟา เลื่อนใบหน้าหล่อเข้ามาเอ่ยเสียงเบาริมใบหูของพระพาย

“ถ้าเปลี่ยนใจก็ติดต่อฉันมาได้ทุกเมื่อ”

การใกล้ชิดกันแบบนี้ทำให้เสียงหัวใจของหญิงสาวดังแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เธอจ้องมองแผ่นหลังองอาจของคนที่ก้าวเดินออกจากห้องไป พร้อมกับผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ประตูปิดสนิทได้ไม่นาน โทรศัพท์ก็แจ้งเตือนยอดเงินจำนวนห้าแสนบาทถูกโอนเข้าบัญชี พลันทำให้ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง

ไม่กี่วินาทีต่อมาพระพายก็คว้านามบัตรรีบออกจากห้อง ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้คิดว่าเงินที่ถูกโอนเข้ามาต้องเป็นของมาคัสแน่ ๆ ทว่าอีกฝ่ายนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงแค่ความสงสัย

เงินมากขนาดนี้ และยังไม่รู้แหล่งที่มา เธอจะกล้าใช้ได้อย่างไร ถ้าหากไม่ใช่ของเขา แต่มีคนโอนผิดขึ้นมา อาจจะรอให้ธนาคารดึงเงินคืนอยู่ก็ได้

*****

“สายแล้ว สายแล้ว”

หญิงสาวในชุดนักศึกษา สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวลวดลายดอกไม้สีชมพูที่ซื้อจากตลาดนัด วิ่งเข้าไปในตึกอาคารของคณะมนุษยศาสตร์เพราะนี่ก็เลยเวลาไปห้านาที ไม่รู้ว่าจะถูกเช็กชื่อขาดไปแล้วหรือยัง

พระพายชะเง้อคอมองเข้าไปในห้อง ดีที่อาจารย์ยังไม่เข้าสอนจึงแทรกตัวเข้าไปนั่งตรงที่ว่าง ซึ่งเพื่อนสนิทของเธอเป็นคนจองเอาไว้ให้

“เมื่อคืนเลิกงานดึกเหรอ” เสียงของมะนาวเอ่ยถาม

“อื้ม ดีนะที่ยังมาทัน”

“แกน่ะหักโหมร่างกายเกินไป ระวังจะป่วยเอาล่ะ”

“จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ชีวิตฉันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบนี่นา”

แววตาของเพื่อนมองมายังพระพายอย่างเห็นอกเห็นใจ มะนาวก็เป็นนักศึกษาที่ได้รับทุนมาเรียนที่นี่เช่นเดียวกัน ทว่าในด้านการเงินนั้นดีกว่าเธอหน่อย มะนาวจะหารายได้เสริมแค่ช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์เท่านั้น ไม่ได้ลำบากตรากตรำจนแทบไม่มีเวลาได้พักเหมือนอย่างเธอ

เพราะแบบนี้ทั้งสองคนถึงได้สนิทกันมาก เพราะเพื่อนร่วมสาขาส่วนใหญ่เป็นลูกของคนมีเงิน พ่อแม่เป็นข้าราชการ นักธุรกิจ หรือไม่ก็นักการเมือง คนเหล่านั้นมีวิถีชีวิตต่างกันกับพวกเธออย่างเห็นได้ชัด พอไม่มีเวลาไปเที่ยวตามคำชักชวน เพื่อนเหล่านั้นจึงมีท่าทีไม่ค่อยสนิทด้วย แต่ถ้าเป็นเรื่องเรียน หรือทำงานกลุ่มตามที่อาจารย์มอบหมาย ทุกคนยังคงให้ความร่วมมือกันเป็นอย่างดี

นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็ชักเสียดายที่ไม่ตอบรับข้อเสนอของมาคัส ไม่อย่างนั้นเธอก็คงจะได้โฉนดที่ดินของพ่อแม่คืน โดยที่ไม่ต้องทำงานสายตัวแทบขาด ก็ไม่มีวันที่จะชดใช้หนี้สินที่แม่เลี้ยงก่อเอาไว้ได้หมด