MasukShare
บทที่ 1
Bab terbaru
แค้นนี้ฉันจะชำระเอง ตอนพิเศษ
นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ฉันทะเลาะกับพ่อในเดือนนี้ตั้งแต่เขาเป็นตำรวจ ก็มักจะลืมมารับฉันที่โรงเรียนบ่อยๆหลายครั้งฉันเกือบจะหลับอยู่ที่โรงเรียนแล้วพ่อถึงจะมาวันนี้เป็นวันเกิดฉัน แต่ฉันรอทั้งคืนกลับเห็นพ่อจูงเด็กผู้หญิงคนอื่นมาหาฉัน[เจียอี๋ลูกรัก พ่อมีธุระติดขัดนิดหน่อย][นี่เค้กวันเกิด เรากลับบ้านไปกินด้วยกันนะ]พ่อโบกเค้กในมือตรงหน้าฉันฉันขมวดคิ้วมองเด็กผู้หญิงข้างๆ พ่อ แล้วผลักเธอแรงๆ [ทำไมวันเกิดหนูถึงพาคนอื่นกลับบ้านด้วย!]พ่ออธิบายว่าเธอเป็นพี่สาว ชื่อไป๋หมินมีคดีหนึ่งต้องการความช่วยเหลือจากเธอ และตอนนี้งานของพ่อคือปกป้องไป๋หมินฉันมองไป๋หมินที่ดูโตกว่าฉันมากทำหน้าบึ้ง แต่สุดท้ายก็กลับบ้านกับพ่อต่อมาฉันถึงรู้ว่าไป๋หมินคือคุณหนูที่มหาเศรษฐีรับกลับมาแต่กลับทำการทดลองบนตัวเธอตอนนั้น ฉันค่อยๆ ยอมรับการมีอยู่ของไป๋หมินเธอใจดีมาก สอนการบ้านที่ฉันไม่เข้าใจด้วยความอดทนแต่ในดวงตาเธอมักมีความเศร้าอยู่เสมอจนกระทั่งครั้งหนึ่งฝนตกหนัก ฉันเป็นไข้สูง อยากให้พ่ออยู่เป็นเพื่อนแต่เขากลับบอกว่าไป๋หมินกำลังตกอยู่ในอันตรายต้องไปปกป้องเธอ[หนูเป็นลูกสาวพ
แค้นนี้ฉันจะชำระเอง บทที่ 19
ตอนฉันออกมา บังเอิญเจอเสิ่นโม่เฉิงที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลเขายังพันผ้าพันแผลที่หน้าผากอยู่ เห็นฉันก็ยิ้มบางๆมองเอกสารในมือฉัน ถามอย่างงุนงง[ทำไมเธอถึงทำแบบนี้?]ฉันพึมพำเบาๆ [วันนั้นฉันทะเลาะกับพ่อ][บอกให้เขาไปตาย แล้วเขาก็ตายจริงๆ][นายว่าทำไมพวกมันถึงมีชีวิตที่ดีได้ ฉันก็เลยต้องทำให้ครึ่งชีวิตที่เหลือของมันอยู่อย่างทรมาน][ฉันต้องให้มันรู้ว่าตัวเองฆ่าใครด้วยมือของตัวเอง][เสิ่นโม่เฉิง นายว่าฉันทำถูกไหม?]เขามองฉันนาน สุดท้ายก็พยักหน้าเบาๆ แล้วยิ้ม[ถูกแล้ว แบบนี้พวกมันก็ไม่มีทางใช้ชีวิตอย่างสบายใจบนโลกนี้ได้อีก][แต่ตอนนั้นเสี่ยวหมินคงสิ้นหวังมากสินะ ถูกพ่อแม่แท้ๆฆ่า เธอว่าเสี่ยวหมินจะโกรธฉันไหม?]ฉันมองดวงอาทิตย์ตกไกลๆ[ไม่หรอก นายพยายามอย่างเต็มที่แล้ว][เธอจะโกรธนายได้ยังไงกัน?]ฉันถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกเสิ่นโม่เฉิงมองด้านข้างหน้าฉัน [แล้วเธอล่ะ ยังอยากเป็นตำรวจอยู่ไหม?]ฉันส่ายหน้า[ไม่ทำแล้ว][ช่วยคนป่วยทางจิตแบบฉัน ไม่เหมาะหรอก ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่จะไปฆ่าคนเข้า][เพื่อนพ่อฉันพูดถูก ชีวิตฉันยังอีกยาว][ฉันต้องมีชีวิตที่ดีกว่านี้ พ่อจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงอ
แค้นนี้ฉันจะชำระเอง บทที่ 18
ตอนที่ได้พบพ่อแม่ตระกูลเฉิน พวกเขาไม่มีความสง่างามเหมือนแต่ก่อนแล้วดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดตั้งแต่วันที่ถูกตำรวจจับไป เรื่องสกปรกที่พวกเขาทำก็ถูกสื่อรายงานออกไปหมดแล้วพ่อเฉินดูเหมือนไม่แปลกใจเลยกับการมาของฉันเขามองฉันแล้วยิ้มเยาะตัวเอง[ฉันน่าจะเดาได้แต่แรก เธอดื้อเหมือนเขาไม่มีผิด][แม้แต่แววตาก็คล้ายกัน ตอนนี้ดูท่าเธอมาเพื่อแก้แค้นให้เขาสินะ]ฉันพยักหน้า[ดังนั้นเป้าหมายของเธอไม่เคยเป็นไป๋หมิ่นเลย]พูดจบ เขาก็เอามือกุมหัวก้มลงแล้วหัวเราะเสียงดัง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยน้ำตาคลอ[แล้วตอนนี้เธอมาหาฉันเพื่อจะพูดอะไร ฉันเป็นแบบนี้แล้ว หรือเธอจะฆ่าฉัน?]ฉันยิ้มมุมปาก แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา[แน่นอนว่าฉันอยากแทงมีดเข้าหัวใจคุณตอนนี้เลย เพราะคุณก็ทำแบบนั้นกับพ่อฉัน][แต่เขาบอกว่า ฉันต้องเป็นคนดี][ดังนั้นการทำให้พวกคุณสูญเสียทุกอย่าง แบบนี้ถึงจะทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นหน่อย][แต่ยังมีอีกเรื่องที่ฉันคิดว่าคุณจะสนใจ]ฉันหยิบผลตรวจดีเอ็นเอออกมาจากกระเป๋า ชูขึ้นตรงหน้าเขา[นี่คือผลตรวจดีเอ็นเอระหว่างไป๋หมิ่นกับพวกคุณ ดูสิ คุณว่าการฆ่าลูกสาวตัวเองด้วยมือตัวเองมันร
แค้นนี้ฉันจะชำระเอง บทที่ 17
ในห้องพยาบาล ชายในชุดตำรวจขมวดคิ้วมองคราบเลือดบนตัวฉัน[นิสัยเธอนี่ จริงๆ เลย...]ฉันยิ้ม [เหมือนพ่อฉันไม่มีผิดเลยใช่ไหม]ฉันเอียงหัวมองเขา [ฉันทำสำเร็จแล้ว ตอนนี้รับฉันเป็นศิษย์ได้หรือยัง]ชายคนนั้นอึ้งไปครู่หนึ่ง พูดอย่างจริงจัง[เธอคิดว่าแบบนี้ไม่ผิดกฎหมายหรือไง เฉินเจียอี๋ เรียนหนังสือของเธอไปดีๆ][ออกมาเป็นคนธรรมดาก็พอแล้ว][เป็นตำรวจไม่ได้หรอก พ่อเธอสั่งฉันไว้เป็นพิเศษ ชาตินี้เธอแค่มีความสุขก็พอ][เส้นทางนี้ อย่าคิดเลย]ฉันก้มหน้าลงไม่พูดอะไรผ่านไปสักพัก ชายคนนั้นก็ตบไหล่ฉัน แล้วชูนิ้วโป้งให้[แต่ครั้งนี้เธอทำได้ดีมาก][เจียอี๋ ฉันเชื่อว่าไม่ว่าเธอจะเลือกเส้นทางไหนในอนาคต เธอก็จะทำได้ดีแน่นอน]ฉันปัดมือเขาออก เช็ดน้ำตาที่หางตาเบะปาก [ฉันไม่สนหรอก][วิปริตสองคนนั่น ฉันอยากพบหน้าสักครั้ง][อยากถามให้รู้แน่ต่อหน้า]ชายคนนั้นมองฉันลึกๆ จากนั้นก็ถอนหายใจแล้วพยักหน้า
แค้นนี้ฉันจะชำระเอง บทที่ 16
ปากพึมพำคำพูดบ้าคลั่ง[ฉันทำแบบนี้ได้อย่างเดียว มีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้เธอดีขึ้นได้][ฉันเป็นคนทำผิดต่อเธอก่อน พวกแกไปตายซะ!]เพราะในร่างกายฉันถูกฉีดยาไม่ทราบชนิดเข้าไปจำนวนมาก ทำให้ตอนนี้ฉันไม่มีแรงเลยสักนิดและในตอนที่ไม้เบสบอลของพ่อเฉินกำลังจะฟาดลงบนตัวฉันเสิ่นโม่เฉิงก็พุ่งเข้ามาบังหน้าฉันทันที ไม้กระเบสบอลฟาดเข้าที่ท้ายทอยเขาโดยตรงส่วนพ่อของเฉินก็ถูกเสิ่นโม่เฉิงเตะกระเด็นออกไป[เสิ่นโม่เฉิง!]ฉันกรีดร้องพลางโอบกอดร่างที่โงนเงนของเขา พยายามห้ามเลือดที่ไหลออกจากท้ายทอยแต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่เป็นผลเสิ่นโม่เฉิงฝืนยิ้มมุมปาก พูดว่า[ไม่ต้องห่วง...ฉันไม่เป็นไร...][ศพของเสี่ยวหมิน...เธอต้องช่วยฉัน...เอาออกไปให้ได้...]ฉันมองมือทั้งสองข้างที่เปื้อนเลือด รู้สึกสะอึกในลำคอทันทีส่วนแม่เฉินไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ไม่มีท่าทีคลุ้มคลั่งเหมือนก่อนหน้านี้แล้วเธอลุกขึ้นมาขยี้ผมตัวเองอย่างสับสน สีหน้ากลับเป็นท่าทางเย่อหยิ่งเหมือนเมื่อก่อนเดินมาหน้าฉัน เอาผมฉันไปไว้หลังหูอย่างอ่อนโยน[ฉันตรวจสอบแล้ว เสิ่นโม่เฉิงไม่มีครอบครัว][เธอก็ไม่มี ฉันคิดว่าการทดลองของพวกเราต
แค้นนี้ฉันจะชำระเอง บทที่ 15
เสียงข่มขู่ของพ่อเฉินดังขึ้นข้างหู[แกนี่มัน อีตัวดี พอจะคล้ายกับคนที่ฉันรู้จักอยู่คนหนึ่ง][น่าเสียดายที่พวกแกดื้อรั้นเกินไป][และคนที่ดื้อรั้นมักจะมีจุดจบแค่ความตายเท่านั้น]เสิ่นโม่เฉิงเห็นสถานการณ์ก็มองฉันอย่างตื่นตระหนกพยายามจะขัดขวาง แต่ยังไม่ทันยกเท้า พ่อเฉินก็เอ่ยปากตวาด[ถ้าแกขืนเข้ามา ฉันจะฆ่าเธอเดี๋ยวนี้เลย!][ในนี้มียาชาที่ทำให้คนตายได้ แกลองดูก็ได้!][ปล่อยเมียฉัน ไม่งั้นแกก็รอเก็บศพเธอได้เลย!]เสิ่นโม่เฉิงชะงัก จากนั้นก็ตัดสินใจโยนแม่เฉินที่อยู่ในมือออกไปทันทีแม่เฉินล้มลงกับพื้น ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือดพ่อเฉินไม่สนใจฉันแล้ว รีบวิ่งไปข้างๆ เธอเพื่อจะปลอบแต่กลับโดนแม่เฉินตบหน้าอย่างแรง[แผนของฉันกำลังจะสำเร็จอยู่แล้ว ทำไมต้องมาขัดขวางด้วย!][อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ แกก็อยากส่งนังแพศยานี่ไปต่างประเทศ ให้เป็นเมียน้อยของแกใช่ไหม!][พวกนังนั่นที่ฉันตามกลับมาก่อนหน้านี้ยังไม่พอให้แกสนุกหรือไง!]เสิ่นโม่เฉิงประคองแขนฉัน มองฉันด้วยสายตาประหลาดใจฉันตบมือเขาเบาๆ แล้วตรวจสอบกล้องที่ติดไว้หลังหูพยักหน้าให้เขา เตรียมตัวถอยแต่จู่ๆ พ่อของเฉินก็ขวางทางเราไว้[พวกแกค
แค้นนี้ฉันจะชำระเอง บทที่ 2
ในที่สุด กลุ่มคนที่นำโดยผู้หญิงคนนั้นก็ถูกพาตัวไปสถานีตำรวจทั้งหมดส่วนแขกเหรื่อก็สังเกตเห็นบรรยากาศที่ไม่ชอบมาพากลต่างพากันหาข้ออ้างเพื่อจากไปในชั่วพริบตา คฤหาสน์หลังใหญ่ก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้งเหลือเพียงเสียงของเหลวในแก้วที่กระเพื่อมไหว เผยให้เห็นบรรยากาศอันน่าขนลุกในตอนนั้นเอง ฉันก็คุกเข่า
แค้นนี้ฉันจะชำระเอง บทที่ 4
[คุณเสิ่น เด็กสาวแต่งตัวนานหน่อย อย่าถือสาเลยนะคะ]แม่เฉินโค้งตัวพลางยิ้มประจบพ่อเฉินนั่งอยู่บนโซฟาตั้งแต่แรก คอยรินน้ำชาโดยไม่พูดอะไรดูเหมือนไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ฉันก้มหน้าไม่พูดอะไรไปตลอด แต่ในตอนนั้นเอง เสิ่นโม่เฉิงก็ลุกขึ้นทันทีเดินตรงมาที่ฉัน ยกคางฉันขึ้นพิจารณาอยู
แค้นนี้ฉันจะชำระเอง บทที่ 3
หลังจากวันนั้น ฉันก็ถูกแม่เฉินกักบริเวณไว้ในบ้านด้วยข้ออ้างว่าได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจแต่การทรมานที่เธอมีต่อฉันก็ไม่ได้ลดน้อยลงเพราะเหตุนี้เลยกลับพาฉันไปยังห้องใต้ดินลับในคฤหาสน์ฉีดยาต่างๆ ในนั้นเข้าสู่ร่างกายของฉันเมื่อเห็นฉันชักกระตุกไปทั้งตัว แม่เฉินก็มักจะตบมือด้วยความตื่นเต้นบาง
แค้นนี้ฉันจะชำระเอง บทที่ 13
แม่เฉินถูกเสิ่นโม่เฉิงลากไปกระแทกกับแท่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งแม่เฉินศีรษะเต็มไปด้วยเลือด เสิ่นโม่เฉิงถึงได้หยุดมือแล้วหันมามองฉัน [ความจริงฉันรู้แล้ว แต่ผู้หญิงคนนี้ฉันต้องพาไปด้วย][ปีศาจแบบนี้ให้ตำรวจไปก็เสียเปล่า]ฉันขมวดคิ้ว ยังไม่ทันได้อ้าปากพ่อเฉินที่อยู่ข้างๆ ก็ดิ้นรนลุกขึ้นมาคุกเข่
Anda juga akan menyukai
ก่อนแต่งงานหนึ่งวัน ฉันพบว่าสามีซ่อนชู้
ต้นฤดูร้อน6.2K Dibacaไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน
ป้ายหยกเสริมโชคลาภ3.4K Dibacaสังเวยรักด้วยความตาย
บุปผาร่วงโรย5.5K Dibacaครอบครัวกีดกันลับหลัง ฉันจึงตัดขาด
ขนมปังแผ่น13.4K Dibacaโดนรังแกที่สระโรงแรมกับแม่สามี ฉันก็เอาคืนแบบไม่ยั้ง
เรื่องดีๆ ได้เกิดขึ้นแล้ว3.6K Dibacaฉันไปถล่มงานวันเกิดของลูกชายตัวปลอม แต่จอยักษ์กลางงานกลับฉายภาพวัยเด็กของฉัน
เฮยหงหลานป๋อ2.7K Dibacaกว่าจะรักฉัน ก็สายเกินไป
กำลังดี951 Dibacaหิมะสุดท้ายที่จุดพักรถ
มันฝรั่งแผ่นรสไข่แดง3.4K Dibaca
