เริ่มต้นใหม่

รถเท็กซี่ได้ชะลอตัวลงอย่างช้าๆ จอดตรงหน้าปากซอยที่เดินเข้าไปไม่ไกลนักก็จะถึงที่พักของหญิงสาวให้เธออุ้มลูกน้อยลงจากรถ

“ขอบคุณมากครับ” ชายคนขับเท็กซี่รับจ้างได้เอ่ยขอบคุณตามมารยาทพลางส่งยิ้มบางๆ ให้กับหญิงสาวหลังจากเธอลงจากรถแล้วผ่านบานกระจกรถก่อนจะเคลื่อนรถแล่นออกไปในทางข้างหน้าทันที

หญิงสาวก็ได้อุ้มลูกน้อยพร้อมกับสัมภาระของใช้จำเป็นที่ดูพะรุงพะรังก้าวขาเดินกลับที่พักอย่างช้าๆ ด้วยสีหน้าหมองเศร้าไร้รอยยิ้ม ทั้งร่างกายและหัวใจของเธอตอนนี้รู้สึกเหนื่อยล้ายากที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูด จนอดไม่ได้ที่จะผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเหนื่อย

ในนาทีนี้ไม่มีใครสามารถที่จะปลอบประโลมหัวใจของหญิงสาวได้เลยนอกจากลูกน้อยเท่านั้นที่ยังเป็นที่ยึดเหนี่ยวหัวใจบอบซ้ำให้ยืนหยัดสู้ต่อให้ถึงที่สุด เธอจึงบอกกับตัวเองว่าเพื่ออนาคตของลูกแล้วจะมายอมแพ้อะไรตอนนี้ไม่ได้

หญิงสาวยิ้มน้อยๆ แลมองลูกน้อยในอ้อมแขนด้วยแววตาละอ่อนละมุน ใบหน้าทุกข์ตรมในทีแรกเพียงแค่มองใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกน้อยก็ผ่อนคลายลงไปทันที เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองไปยังหนทางข้างหน้าแล้วสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะมุ่งหน้าพาลูกน้อยก้าวเดินด้วยลำแข้งแกร่งกลับบ้านทิ้งความทุกข์ไว้ตรงนั้นเสีย

แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังคงไม่ตัดใจที่จะรอคอยแฟนหนุ่มจนกว่าเขาจะกลับมาไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตามอย่างมีความหวังต่อไป...

ผ่านไปไม่นานนัก หลังจากหญิงสาวเดินมาได้ครู่หนึ่งอีกนิดเดียวก็จะถึงที่พัก แต่ทว่าฝีเท้าของเธอต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันใบหน้าซีดไม่เหลือสีเลือด ใจเต้นสั่นระรัวประสาทสัมผัสทุกส่วนระวังภัยเต็มที่ ดวงตาเบิกกว้างอย่างหวั่นใจจับจ้องไปที่ร่างสูงของชายหนุ่มที่คุ้นเคยของพี่ชายต่างมารดากำลังยืนรออยู่หน้าประตูรั้วที่พัก

ดูเหมือนว่าเขาจะแวะมาเยี่ยมเยียนเธออีกครั้ง

หญิงสาวใจกระตุกวูบอย่างแรงจนแทบจะหยุดหายใจ ลางสังหรณ์ผุดวาบขึ้นมาในใจของเธอในวินาทีนั้นรีบหันหลังกลับแล้วก้าวขาวิ่งไปหาหลบซ่อนตัวทันที เพราะหากถูกพี่ชายต่างมารดาพบเข้าเห็นว่าเธอนั้นมีลูกทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงานแล้วล่ะก็ ความลับที่ปิดบังมาตลอดก็จะถูกเปิดเผยจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โตไปถึงหูของบิดามารดาอย่างแน่นอน เธอจึงไม่มีทางเลือกรีบอุ้มลูกหนีไปหาที่หลบใกล้ๆ ก่อนที่จะถูกพี่ชายต่างมารดาพบเห็นเข้าเสียก่อนทันที

หญิงสาวได้พาลูกน้อยมาหลบอยู่ในศาลาสนามเด็กเล่นใกล้ๆ ระหว่างนั้นลูกน้อยเริ่มร้องงอแงหิวนม เธอจึงต้องมาแอบในมุมที่มีคนพลุ่งพล่านน้อย เพื่อจะให้นมแก่ลูกได้กินอิ่มท้องขณะที่รอให้พี่ชายต่างมารดากลับไป จนเวลาผ่านไปตกค่ำฟ้ามืดสนิทแล้วเธอจึงตัดสินใจย้อนกลับไปที่พักดูต้นทางอีกครั้งอย่างระวังตัวที่สุดให้มั่นใจเสียก่อน

หลังจากที่แอบเหลือบมองต้นทางอยู่นานในระยะไม่ไกลนัก ดูเหมือนว่าทางจะสะดวกไร้วี่แววของพี่ชายต่างมารดาแล้ว ทำให้หญิงสาวถึงกับถอดสีหน้าออกด้วยความโล่งอก รีบอุ้มลูกน้อยเอาไว้แน่นแล้ววิ่งกลับเข้าที่พักทันทีล็อกประตูใส่กลอนแน่นเพื่อความปลอดภัย

บรรยากาศตึงเครียดกะทันหันเมื่อครู่พานให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก ร้อนใจจนเหงื่อผุดทั่วร่างใบหน้าไร้สีเลือดพลางในหัวกำลังครุ่นคิดกับเรื่องนี้ไม่ตก กระวนกระวายราวกับว่าอยู่บนกองไฟ คิดว่าหากขืนยังพักอยู่ที่นี่ไม่ช้าก็เร็วอาจจะโดนจับได้เรื่องลูกแน่ๆ

แบบนี้ไม่ได้การ!

รุ่งเช้าหลังจากที่กลัดกลุ้มว้าวุ่นใจอยู่ทั้งคืนจนแทบนอนไม่หลับ หญิงสาวจึงได้ตัดสินใจที่เด็ดขาด ในวันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่ทันสร่าง เธอรีบตื่นขึ้นมาเก็บของใช้ในบ้านที่จำเป็นที่สุดยัดใส่กระเป๋าสัมภาระเตรียมหอบลูกน้อยย้ายออกจากที่พักเดิมทันทีก่อนจะเช้าเพราะกลัวว่าพี่ชายต่างมารดาจะย้อนกลับมาเหมือนอย่างเมื่อวานอีกก็เป็นได้

หญิงสาวหอบลูกน้อยนั่งรถโดยสารเดินทางอย่างทุลักทุเลข้ามไปอีกจังหวัดนานนับหลายชั่วโมง ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่พักอาศัยใหม่ยอมตัดขาดการติดต่อจากครอบครัวเป็นการชั่วคราว เพื่อความสบายใจว่าเธอกับลูกน้อยจะไม่ต้องอยู่อย่างระแวงใจระหว่างที่รอพ่อของลูกกลับมา…

สามปีต่อมา

เวลาผวนผันไปอย่างรวดเร็วราวกับว่ายังคงเป็นเมื่อวาน สามปีมาแล้วที่หญิงสาวใช้กับชีวิตอยู่กับทำงานอย่างหนัก เป็นพนักงานคัดแยกสินค้าในโรงงานเล็กๆ ใกล้ที่พักใหม่เพื่อหาเงินมาเลี้ยงลูกน้อย จนแทบจะลืมไปแล้วว่าจุดประสงค์ของเธอนั้นคือการรอแฟนหนุ่มหรือพ่อของลูกกลับมา

ทุกเช้าของทุกวันหญิงสาวต้องไปเข้างานแต่เช้า เลิกงานกลับมาก็ใกล้จะค่ำได้เงินวันละไม่กี่ร้อยแต่ก็พอจะประทังเลี้ยงลูกได้ไปในแต่ละวัน ตั้งแต่ที่ต้องมาใช้ชีวิตกับคำว่าเป็นแม่คนเธอก็แทบจะไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นที่นอกเหนือจากคำว่าลูกเลยด้วยซ้ำ หลังจากกลับมาทำงานเหนื่อยๆ ยังต้องกลับมาดูแลลูกน้อยต่อวนเวียนอยู่แบบนี้ทุกวันไม่มีเวลาแม้แต่จะให้ร่างกายได้พักผ่อน

แต่หญิงสาวโชคดีมากที่มีป้าเพื่อนบ้านแสนดีเข้าใจหัวอกของคนเป็นแม่ด้วยกัน เห็นว่าเธอเลี้ยงลูกคนเดียวจึงคอยมาช่วยดูแลลูกน้อยแทนให้ในระหว่างที่ต้องออกไปทำงาน จนตอนนี้เด็กน้อยที่หญิงสาวคลอดในวันนั้นได้โตเป็นเด็กผู้ชายวัยสามขวบมีชื่อว่า ‘ภาคิน’ ใบหน้าคร่าตาหล่อเหลาเอาการคล้ายคลึงกับพ่อผู้ให้กำเนิด ซ้ำยังเป็นเด็กที่ฉลาดเชื่อฟังนอนสอนง่ายอาจจะมีซนบ้างตามประสา

แต่มาวันหนึ่งเด็กชายเดินก้มหน้างุดดูสีหน้าเศร้าหมองถือรถของเล่นในมือ เดินมาหาหญิงสาวผู้เป็นมารดากำลังยุ่งกับการทำกับข้าวอยู่ในครัวหลังเธอกลับมาจากเลิกงาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังบางของมารดาแล้วเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่ใสซื่อ

“แม่ครับ”

“ว่าไงจ้ะ?”

“เมื่อไหร่พ่อจะกลับมาหาผมกับแม่ครับ?”

ถ้อยคำของเด็กชายทำให้ดึงความสนใจหญิงสาวผู้เป็นมารดาที่กำลังยุ่งๆ อยู่ในทีแรกชะงัดดังคาด หยุดทำทุกอย่างลงในทันทีเมื่อได้ยินคำถามที่เกินความคาดหมายและแปลกพิกลไม่เคยได้ยินจากปากของลูกชายมาก่อน รีบหันหลังกลับไปมองใบหน้าที่ไร้เดียงสานั้นด้วยความแปลกใจอย่างไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองเลยว่าลูกชายจะพูดออกมาจริงๆ ทั้งที่เรื่องของบิดาผู้ให้กำเนิดเธอยังไม่เคยได้มีโอกาสบอกกล่าวกับเขาเลยด้วยซ้ำ

“เมื่อกี้ลูกพูดว่าอะไรนะ พูดให้แม่ฟังอีกทีได้ไหม” หญิงสาวย่อตัวนั่งลงต่อหน้าเด็กชายลูกของเธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ผมพูดว่า เมื่อไหร่พ่อจะกลับมาหาผมกับแม่ครับ ผมอยากเจอพ่อ ทำไมพ่อไม่มาหาผมกับแม่สักที ผมเห็นเพื่อนๆ ผมเขามีพ่อกันหมด แต่ผมไม่มี...”

คำพูดที่ไร้เพียงสาเพียงประโยคเดียวของเด็กชายและความปรารถนาในแววตาที่ต้องการคำตอบฉายออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน ทำให้หัวใจของผู้เป็นมารดาสั่นคลอนบีบตัวแน่น อดไม่ได้ที่เธอจะโผล่เข้าโอบกอดร่างเล็กของลูกชาย น้ำตาของความเจ็บปวดและเสียใจหลั่งออกมาอีกครั้งในรอบหลายปีมานี้