All Chapters of แค้นรักเสน่าหาเมียบำเรอ: Chapter 1 - Chapter 10

ชายหนุ่มร่างสูง ร่างกายขาวเนียนเปลือยผ้าท่อนบนเผยให้เห็นกล้ามมัดหน้าท้องสุดยั่วยวนชวนสัมผัสได้ลุกออกมาจากเตียงนอนนุ่มหลังจากเสร็จภาระฉากรักที่เร่าร้อน เดินเข้าห้องน้ำไปด้วยสีหน้าที่เย็นชาปล่อยให้ร่างบางขาวเนียนของเขมิกา (เขม) หรือภรรยา (แค่) ในนามนุ่งน้อยห่มน้อยนั่งกุมหน้าตัวงอด้วยความเจ็บปวดจนแทบสิ้นสติไปอยู่รอมร่อ หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลทะลักลงมาอย่างไม่ขาดสายแต่กลับไร้เสียงสะอื้นอยู่บนเตียงอย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่คนเดียวเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำๆ ไม่รู้เป็นกี่ครั้งในของทุกวันแล้วจนแทบจะนับจำนวนไม่ได้ที่เธอต้องนั่งร้องไห้ให้กับผู้ชายที่รักมากแบบนี้…นานเท่าไหร่แล้วที่ตั้งแต่เธอและเขาแต่งงานกันมา รอยยิ้มที่ร่าเริงมีความสุขของความรักในวันวานก็ไม่ได้ปรากฏอยู่บนใบหน้างามของเธออีกเลย…ผู้ชายคนนี้ที่ขึ้นว่าเป็นสามีเขาทำราวกับว่าฉันเป็นเพียงผู้หญิงราคาถูก ที่จะสามารถเรียกใช้ให้มาบำเรอตอนไหนก็ได้ในเวลาที่เขาต้องการ กินทิ้ง กินขว้าง เหมือนของเล่นแก้เหงาชิ้นหนึ่ง เขาทำเหมือนกับฉันเป็นนางบำเรอมาตลอดหลายปีนี้ ไม่มีกระทั่งคำหวานที่คู่รักฉันสามีภรรยาเขาพูดกัน แต่กลับมีเพียงใบหน้าที่เย็นชา

หลังจากเห็นภาพที่เจ็บปวดใจ ชายหนุ่มจึงได้ขับรถกลับไปยังคอนโดเก็บโยนรูปถ่ายและสิ่งของทุกอย่างที่เกี่ยวกับแฟนสาวไม่ให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียวทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี ไม่แม้แต่จะอาลัยอาวรณ์ความหลังเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่เขาจะเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าเดินทางทั้งหัวใจที่เจ็บปวดราวกับถูกมีดแทงในเวลาเดียวกัน เดินทางไปยังสนามบินจองตั๋วด่วนขึ้นเครื่องไปต่างประเทศทันที ในเย็นวันนั้นอย่างไม่คิดจะบอกลาแฟนสาวอย่างเขมมิกาเลยสักคำความโกรธแค้นใจทำให้ชายหนุ่มหน้ามืดตามัวกระทำการที่หุนหันพลันแล่นเกินไป ไม่แม้จะครุ่นคิดไตร่ตรองเรื่องราวให้ดีเสียก่อน เพียงแค่เห็นกับตาตัวเองแต่ไม่ได้ถามไถ่อีกฝ่ายถึงความเป็นมาของเรื่องให้ชัดเจน จนทำให้ความเชื่อใจและความรักที่มีให้กันมานับหลายปี ทุกพังทลายลงในพริบตาเดียวอย่างไม่เป็นท่าโดยไร้เหตุผลณ ร้านกาแฟริมทะเล20.00น.ค่ำคืนสุดโรแมนติกริมทะเล บรรยากาศในร้านเดิมที่คุ้นเคยมีเทียนไขวางอยู่บนโต๊ะส่องแสงสลัวชวนให้อบอุ่นหัวใจ ร่างเล็กขาวนวลสวมชุดกระโปรงยาวสีชมพูพีชให้เข้ากับดินเนอร์ในคืนนี้ ใบหน้าเนียนผัดแป้งแต่งหน้าเบาๆ ทาลิปติกสีชมพูอ่อนบนริมฝีปากเรียวบาง ปล่อยผมน้ำตาลม้วนลอนแ

1อาทิตย์ต่อมาหลังจากที่หญิงสาวได้รักษาตัวหลังคลอดที่โรงพยาบาลอยู่หลายวัน ทางโรงพยาบาลได้อนุญาตให้เธอกลับบ้านมาพักรักษาตัวและเลี้ยงบุตรต่อที่บ้านได้ ตั้งแต่วันนั้นที่เธอได้อุ้มลูกน้อยก้าวขาเดินออกจากประตูโรงพยาบาล ชีวิตของการเป็นแม่อย่างจริงจังก็ได้เริ่มต้นขึ้นแต่ทว่าการที่จะเป็นแม่ดูแลเด็กคนหนึ่งได้นั้นมันไม่ได้ราบรื่นสวยงามอย่างที่ใครหรือผู้ชายหลายๆ คนคิดเลย แม้แต่ตัวของหญิงสาวเองก็ยังไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าเลี้ยงเด็กคนหนึ่งตามลำพังราวว่าเธอนั้นเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมันจะยากลำบากมากๆ ถึงขนาดนี้เวลา03.50น.“อุแว้ อุแว้ อุแว้” เสียงร้องแสบแก้วหูของลูกน้อยที่เพิ่งคลอดออกมาได้เพียงไม่กี่วันตื่นมาร้องไห้เสียงดังลั่นห้อง จนทำให้หญิงสาวที่เผลองีบหลับไปไม่ถึงยี่สิบนาทีสะดุ้งตื่นลุกขึ้นมาด้วยความลนลานรีบรวบมัดผมยาวรุงรังด้วยความรีบร้อนก่อนจะใช้มือเรียวทั้งสองข้างยกอุ้มลูกน้อยที่ยังคงร้องส่งเสียงดังไม่ยอมหยุดขึ้นมาอย่างเบาเอามาไว้ในอ้อมแขน อุ่นๆ ของเธอทันที“โอ๋ๆ ไม่ร้องน้าลูกแม่”“อุแว้ อุแว้ อุแว้” มือเรียวรีบถกชายเสื้อขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะยกเต้าใหญ่ขาวโพลนป้อนเข้าปากลูกน้อยที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มน่าร

“ผู้ชายมีเป็นร้อยเป็นล้านไม่คิดจะสรรหา แต่กลับเลือกที่จะมาวอแวกับลูกชายของฉันไม่เลิก ไม่รู้จักคำว่ายางอายบ้างเหรอยังไง”“แต่ฉันกับมาวินเรารักกันนะคะ แล้วตอนนี้เรายังมีลูกด้วยกัน”“รักอย่างนั้นเหรอ รักแล้วมันกินได้ไหมล่ะ!”“…”มารดาแฟนหนุ่มถลึงตามองเธอด้วยสายตาเย็นเหยียบทั้งยังตะคอกเสียงใส่ด้วยความเกียจชังรังสีอำมหิตภายใจของคุณหญิงช่างรุนแรงน่ากลัว“เงียบทำไม ฉันพูดความจริงหล่อนถึงกับรับไม่ได้เลยเหรอ รักมารยาจอมปลอมของหล่อนจะเอามาอ้างไม่ได้หรอกนะ หัดจำใส่หัวเอาไว้สะบ้าง รักในเงินของลูกชายฉันละสิไม่ว่า เห็นว่ามีรวยหน่อยไม่ได้ก็หวังจะเกาะไม่ปล่อย หาข้ออ้างสารพัดเพื่อจะจับมัดลูกชายของฉัน คิดว่าฉันรู้ไม่ทันความคิดโง่ๆ ของหล่อนเหรอ เจอมาเยอะแล้วผู้หญิงประเภทอย่างหล่อน สันดานต่ำ”“…”ถ้อยคำพูดของมารดาแฟนหนุ่มแฝงไปด้วยความเย้ยหยันเป็นเหมือนเข็มเล่มหนึ่งที่ทิ่มแทงหัวใจหญิงสาวอย่างแรง แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้นอกจากจะข่มอารมณ์ผิดหวังเสียใจเอาไว้ยืนก้มหน้าทนฟังคำเหยียดหยามด่าทอเหล่านั้นอย่างสุดกำลัง“แม่พ่อแม่ของหล่อนคงจะสอนมาอย่างดีเลยสินะ วิธีการเข้าหาแล้วจับผู้ชายรวยๆ ไม่แน่ก่อนที่แม่ของหล่อนจะค

“แม่ขอโทษนะที่ทำให้ครอบครัวของเราไม่สมบูรณ์เหมือนคนอื่นๆ แต่แม่สัญญาอีกไม่นานพ่อของลูกจะกลับมาหาหนูอย่างแน่นอน” เธอให้คำมั่นด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้นปลอบโยนลูกชายไม่ให้เขาน้อยเนื้อต่ำใจต่อบิดาผู้ให้กำเนิดไปมากกว่านี้“แม่ครับ ผมทำให้แม่เสียใจใช่มั้ย” ใบหน้าเด็กชายสลดแววตาที่เคยสุขใสคู่นั้นหม่นหมองลง เมื่อเห็นมารดาเสียใจก่อนจะยกมือเล็กนุ่มนิ่มขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าให้กับเธออย่างรู้สึกผิด“ไม่เลยจ้ะ แม่แค่ดีใจต่างหากที่ลูกคิดถึงพ่อ พ่อของลูกเขากำลังทำงานหนักเพื่อพวกเราสองคนนะรู้มั้ย หนูทนรออีกหน่อยอีกไม่นานพ่อก็จะกลับมาหาพวกเราแล้วนะ”หญิงสาวรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าจนแห้งเหือดก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เพื่อให้ลูกชายเห็นว่าเธอนั้นมีความสุขมากแค่ไหน ทั้งที่จริงแล้วในใจไม่รู้เลยว่าควรจะอธิบายให้ลูกเข้าใจอย่างไรดีแม้แต่ตัวของเธอเองก็บอกไม่ได้เช่นกันว่าเมื่อไหร่พ่อของลูกจะกลับมา นี่ก็ผ่านมาตั้งสามปีแล้วที่เธอนั้นก็ยังรออย่างมีความหวังมาตลอดเช่นกัน เพื่อไม่ให้เด็กชายมีปมด้อยและเสียใจในเรื่องนี้ จึงจำใจจะต้องพูดโกหกเป็นครั้งแรกแต่ในใจกลับรู้สึกผิดไม่น้อยที่ต้องให้ความหวังลมๆ แล้งๆ แ