บททั้งหมดของ แค้นรักเสน่าหาเมียบำเรอ: บทที่ 1 - บทที่ 5

ชายหนุ่มร่างสูง ร่างกายขาวเนียนเปลือยผ้าท่อนบนเผยให้เห็นกล้ามมัดหน้าท้องสุดยั่วยวนชวนสัมผัสได้ลุกออกมาจากเตียงนอนนุ่มหลังจากเสร็จภาระฉากรักที่เร่าร้อน เดินเข้าห้องน้ำไปด้วยสีหน้าที่เย็นชาปล่อยให้ร่างบางขาวเนียนของเขมิกา (เขม) หรือภรรยา (แค่) ในนามนุ่งน้อยห่มน้อยนั่งกุมหน้าตัวงอด้วยความเจ็บปวดจนแทบสิ้นสติไปอยู่รอมร่อ หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลทะลักลงมาอย่างไม่ขาดสายแต่กลับไร้เสียงสะอื้นอยู่บนเตียงอย่างโดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่คนเดียวเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำๆ ไม่รู้เป็นกี่ครั้งในของทุกวันแล้วจนแทบจะนับจำนวนไม่ได้ที่เธอต้องนั่งร้องไห้ให้กับผู้ชายที่รักมากแบบนี้…นานเท่าไหร่แล้วที่ตั้งแต่เธอและเขาแต่งงานกันมา รอยยิ้มที่ร่าเริงมีความสุขของความรักในวันวานก็ไม่ได้ปรากฏอยู่บนใบหน้างามของเธออีกเลย…ผู้ชายคนนี้ที่ขึ้นว่าเป็นสามีเขาทำราวกับว่าฉันเป็นเพียงผู้หญิงราคาถูก ที่จะสามารถเรียกใช้ให้มาบำเรอตอนไหนก็ได้ในเวลาที่เขาต้องการ กินทิ้ง กินขว้าง เหมือนของเล่นแก้เหงาชิ้นหนึ่ง เขาทำเหมือนกับฉันเป็นนางบำเรอมาตลอดหลายปีนี้ ไม่มีกระทั่งคำหวานที่คู่รักฉันสามีภรรยาเขาพูดกัน แต่กลับมีเพียงใบหน้าที่เย็นชา

หลังจากเห็นภาพที่เจ็บปวดใจ ชายหนุ่มจึงได้ขับรถกลับไปยังคอนโดเก็บโยนรูปถ่ายและสิ่งของทุกอย่างที่เกี่ยวกับแฟนสาวไม่ให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียวทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี ไม่แม้แต่จะอาลัยอาวรณ์ความหลังเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่เขาจะเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าเดินทางทั้งหัวใจที่เจ็บปวดราวกับถูกมีดแทงในเวลาเดียวกัน เดินทางไปยังสนามบินจองตั๋วด่วนขึ้นเครื่องไปต่างประเทศทันที ในเย็นวันนั้นอย่างไม่คิดจะบอกลาแฟนสาวอย่างเขมมิกาเลยสักคำความโกรธแค้นใจทำให้ชายหนุ่มหน้ามืดตามัวกระทำการที่หุนหันพลันแล่นเกินไป ไม่แม้จะครุ่นคิดไตร่ตรองเรื่องราวให้ดีเสียก่อน เพียงแค่เห็นกับตาตัวเองแต่ไม่ได้ถามไถ่อีกฝ่ายถึงความเป็นมาของเรื่องให้ชัดเจน จนทำให้ความเชื่อใจและความรักที่มีให้กันมานับหลายปี ทุกพังทลายลงในพริบตาเดียวอย่างไม่เป็นท่าโดยไร้เหตุผลณ ร้านกาแฟริมทะเล20.00น.ค่ำคืนสุดโรแมนติกริมทะเล บรรยากาศในร้านเดิมที่คุ้นเคยมีเทียนไขวางอยู่บนโต๊ะส่องแสงสลัวชวนให้อบอุ่นหัวใจ ร่างเล็กขาวนวลสวมชุดกระโปรงยาวสีชมพูพีชให้เข้ากับดินเนอร์ในคืนนี้ ใบหน้าเนียนผัดแป้งแต่งหน้าเบาๆ ทาลิปติกสีชมพูอ่อนบนริมฝีปากเรียวบาง ปล่อยผมน้ำตาลม้วนลอนแ

1อาทิตย์ต่อมาหลังจากที่หญิงสาวได้รักษาตัวหลังคลอดที่โรงพยาบาลอยู่หลายวัน ทางโรงพยาบาลได้อนุญาตให้เธอกลับบ้านมาพักรักษาตัวและเลี้ยงบุตรต่อที่บ้านได้ ตั้งแต่วันนั้นที่เธอได้อุ้มลูกน้อยก้าวขาเดินออกจากประตูโรงพยาบาล ชีวิตของการเป็นแม่อย่างจริงจังก็ได้เริ่มต้นขึ้นแต่ทว่าการที่จะเป็นแม่ดูแลเด็กคนหนึ่งได้นั้นมันไม่ได้ราบรื่นสวยงามอย่างที่ใครหรือผู้ชายหลายๆ คนคิดเลย แม้แต่ตัวของหญิงสาวเองก็ยังไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าเลี้ยงเด็กคนหนึ่งตามลำพังราวว่าเธอนั้นเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมันจะยากลำบากมากๆ ถึงขนาดนี้เวลา03.50น.“อุแว้ อุแว้ อุแว้” เสียงร้องแสบแก้วหูของลูกน้อยที่เพิ่งคลอดออกมาได้เพียงไม่กี่วันตื่นมาร้องไห้เสียงดังลั่นห้อง จนทำให้หญิงสาวที่เผลองีบหลับไปไม่ถึงยี่สิบนาทีสะดุ้งตื่นลุกขึ้นมาด้วยความลนลานรีบรวบมัดผมยาวรุงรังด้วยความรีบร้อนก่อนจะใช้มือเรียวทั้งสองข้างยกอุ้มลูกน้อยที่ยังคงร้องส่งเสียงดังไม่ยอมหยุดขึ้นมาอย่างเบาเอามาไว้ในอ้อมแขน อุ่นๆ ของเธอทันที“โอ๋ๆ ไม่ร้องน้าลูกแม่”“อุแว้ อุแว้ อุแว้” มือเรียวรีบถกชายเสื้อขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะยกเต้าใหญ่ขาวโพลนป้อนเข้าปากลูกน้อยที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มน่าร