กลับมาอีกครั้ง

“แม่ขอโทษนะที่ทำให้ครอบครัวของเราไม่สมบูรณ์เหมือนคนอื่นๆ แต่แม่สัญญาอีกไม่นานพ่อของลูกจะกลับมาหาหนูอย่างแน่นอน” เธอให้คำมั่นด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้นปลอบโยนลูกชายไม่ให้เขาน้อยเนื้อต่ำใจต่อบิดาผู้ให้กำเนิดไปมากกว่านี้

“แม่ครับ ผมทำให้แม่เสียใจใช่มั้ย” ใบหน้าเด็กชายสลดแววตาที่เคยสุขใสคู่นั้นหม่นหมองลง เมื่อเห็นมารดาเสียใจก่อนจะยกมือเล็กนุ่มนิ่มขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าให้กับเธออย่างรู้สึกผิด

“ไม่เลยจ้ะ แม่แค่ดีใจต่างหากที่ลูกคิดถึงพ่อ พ่อของลูกเขากำลังทำงานหนักเพื่อพวกเราสองคนนะรู้มั้ย หนูทนรออีกหน่อยอีกไม่นานพ่อก็จะกลับมาหาพวกเราแล้วนะ”

หญิงสาวรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าจนแห้งเหือดก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เพื่อให้ลูกชายเห็นว่าเธอนั้นมีความสุขมากแค่ไหน ทั้งที่จริงแล้วในใจไม่รู้เลยว่าควรจะอธิบายให้ลูกเข้าใจอย่างไรดี

แม้แต่ตัวของเธอเองก็บอกไม่ได้เช่นกันว่าเมื่อไหร่พ่อของลูกจะกลับมา นี่ก็ผ่านมาตั้งสามปีแล้วที่เธอนั้นก็ยังรออย่างมีความหวังมาตลอดเช่นกัน เพื่อไม่ให้เด็กชายมีปมด้อยและเสียใจในเรื่องนี้ จึงจำใจจะต้องพูดโกหกเป็นครั้งแรกแต่ในใจกลับรู้สึกผิดไม่น้อยที่ต้องให้ความหวังลมๆ แล้งๆ แบบนี้กับลูกชาย

“จริงเหรอครับแม่” ดวงตากลมเบิกตาโตพลางเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น ใบหน้าที่หม่นหมองในทีแรกเปลี่ยนเป็นใบหน้าระรื่นแววตาเต็มไปด้วยความหวังขึ้นมาทันที รอวันที่จะได้เจอหน้าบิดาผู้ให้กำเนิดที่ไม่เคยมีโอกาสได้เห็นจริงๆ เลยสักครั้ง

“จริงจ้ะ เพราะฉะนั้นหนูต้องเป็นเด็กดีของพ่อกับแม่นะครับ วันหนึ่งถ้าเกิดพ่อกลับมาแล้วรู้ว่าหนูเป็นเด็กดีของแม่มาตลอด พ่อคงภูมิใจในตัวลูกมากแน่ๆ” ฝ่ามือที่อบอุ่นของผู้เป็นแม่ยกขึ้นลูบหัวของลูกชายด้วยแววตาทนุถอมอย่างสุดหัวใจ

“ครับแม่ ผมจะไม่เกเร ผมจะเชื่อฟังที่แม่สอนเพื่อให้พ่อภูมิใจในตัวผมครับ” พยักหน้าตอบอย่างเชื่อฟังแล้วยกมุมปากยิ้มกว้างให้กับเธอ

“แม่รู้อยู่แล้วว่าลูกแม่เก่งที่สุด พรุ่งนี้แม่จะหยุดงานแล้วพาหนูไปเที่ยวดีมั้ยครับ”

“เย้ ดีครับแม่ ผมอยากไปเที่ยว” ร่างเล็กกระโดดโลดเต้นหมุนไปรอบตัวด้วยความดีใจ

“บอกแม่มาสิว่าหนูอยากไปเที่ยวที่ไหน เดี๋ยวแม่พาไป”

“ทะเลครับ ผมอยากไปทะเล ผมเห็นในหนังสือมันดูสวยมากๆ แม่พาผมไปนะครับ” ดวงตาสุกใสคู่นั้นเปล่งประกายระยิบระยับส่งสายตาออดอ้อนอย่างอยากรู้อยากเห็น

เช่นเดียวกันที่กระแสของความอบอุ่นไหลวนมาอยู่ในใจของหญิงสาวอีกครั้ง ชวนให้นึกถึงบรรยากาศช่วงเวลาความรักของเธอกับแฟนหนุ่มขึ้นมา ภาพเก่าเหล่านั้นยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำมาตลอดมาถึงทุกวันนี้ไม่เคยลืม จนหัวใจที่ไม่เคยสัมผัสความรักมานานได้ตกเข้าไปในวังวนของห้วงเสน่หาอย่างรวดเร็ว อดไม่ได้ที่มุมปากเรียวจะอมยิ้มขึ้นมานิดๆ โดยไม่รู้ตัว

“จ้ะ พรุ่งนี้เราไปเที่ยวทะเลกันนะ"

“เย้ๆ ผมรักแม่ที่สุดเลยครับ”

“แต่ตอนนี้เราต้องไปกินข้าวเติมพลังกันก่อน โอเคมั้ย”

“ครับ” ใบหน้าเล็กพยักหน้าตอบตกลงรวดเร็ว ก่อนจะรีบวิ่งไปที่โต๊ะอาหารแล้วปีนขึ้นนั่งรอบนเก้าอี้ไม้อย่างเชื่อฟัง

วันต่อมา ทะเล

ดวงตาอ่อนโยนของคนเป็นแม่นั่งมองลูกชายอันเป็นที่รักกำลังนั่งเล่นกองทรายบริเวณชายหาดที่เขาปรารถนาอยากจะเห็นมาโดยตลอดอย่างสนุกสนาน และที่นี่ก็เป็นสถานที่ความทรงจำของเธอกับแฟนหนุ่มเคยมาเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ เช่นกัน

นัยน์ตาอ้างว้างของหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะฉายแววของความหวังออกมาอย่างชัดเจน ว่าสักวันพ่อของลูกจะกลับมาเติมเต็มความรัก กลับมาเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและอบอุ่น อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาสามคน พ่อ แม่ ลูก เหมือนกับครอบครัวคนอื่นๆ อีกครั้ง...

ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังนั่งมองลูกชายเล่นสนุกอยู่เพลินๆ ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าวได้มีร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฎตัวขึ้นยืนมองทะเลอยู่ใกล้ๆ ทว่าจู่ๆ กระแสลมของทะเลได้โหมพัดแรงขึ้นราวกับว่าจงใจจะกลั่นแกล้งให้ผ้าคลุมไหล่ผืนบางสีขาวของหญิงสาว ที่วางอยู่บนกระเป๋าปลิวออกไปตามกระแสลมโดยที่เธอไม่รู้ตัว

ลอยพาดไปติดบนร่างชายหนุ่มเข้า เขาจึงหยิบผ้าคลุมไหล่ผืนบางนั้นถือเอาไว้ในมือก้มมองด้วยความสงสัย ก่อนจะชำเลืองหันไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ใกล้ๆ พลางคิดในใจว่าอาจจะเป็นของเธอจึงเดินเอากลับไปคืนให้อย่างไม่คิดอะไร

“ผ้าคลุมไหล่ผืนนี้ของคุณใช่มั้ยครับ?” ชายหนุ่มได้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบพลางโค้งตัวลงเล็กน้อยยื่นผ้าคลุมไหล่สีขาวในมือส่งคืนให้กับเธอ

หญิงสาวที่เพิ่งตระหนักได้ว่าผ้าคลุมไหล่ของตัวเองได้ปลิวหายไป เธอตกใจเล็กน้อยรีบรับผ้าจากมือใหญ่ของชายหนุ่มคืนมา ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองเพื่อต้องการกล่าวคำขอบคุณที่เขานั้นเก็บมาคืนให้

“ขอบคุณ…”

หากแต่หญิงสาวยังไม่ทันได้พูดจบประโยค เมื่อสายตาพลันปะทะเข้ากับนัยน์ตาของชายหนุ่มตรงหน้าโดยตรง ทั้งเธอและเขาต่างพากันชะงักนิ่ง ต่างฝ่ายต่างเบิกตาโพลนอย่างไม่อยากเชื่อสายตาราวกับว่าได้นัดหมายกันมาล่วงหน้าแล้ว ดูเหมือนความปรารถนาตลอดหลายปีของหญิงสาวถูกตอบรับให้เขาและเธอนั้นกลับมาเจอกันอีกครั้งในที่สุด

ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น หัวใจที่เงียบเหงาอ้างว้างมานานกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาโดยพลัน ทั้งในหัวยังผุดคำถามขึ้นมากมายที่ต้องการจะถามมาตลอดระยะหลายปีนี้ ว่าเขานั้นหายไปไหนมา ทำไมถึงทิ้งเธอจากไปให้อยู่เพียงลำพัง ไร้การติดต่อไปอย่างชิ้นเชิงไม่มีแม้แต่จะโทรกลับมาถามไถ่ถึงความเป็นอยู่ด้วยซ้ำ

ใบหน้าหญิงสาวมีน้ำอุ่นจากในตาเอ่อขึ้นมาคลอขอบตาแดงระเรื่อแต่หัวใจกลับรู้สึกหวานชื่นอย่างแปลกประหลาด ไม่ปล่อยให้พลาดโอกาสที่รอคอยมาตลอดนี้ไป รีบลุกขึ้นโถมเข้ากอดร่างกำยำและสัมผัสกลิ่นกายอันแสนคุ้นเคยของเขาเอาไว้แน่นด้วยความตื่นเต้นและดีใจที่สุดในชีวิต จนร่างเงาของเขาและเธอเกาะเกี่ยวกันแทบแยกไม่ออกภายใต้แสงอาทิตย์สีทองอ่อนๆ ทอประกายในยามเย็น

การกระทำของหญิงสาวเช่นนี้ทำให้หัวใจของชายหนุ่มที่เคยตัดใจรักจากเธอไปนานหลายปีได้อ่อนยวบลงในพริบตา อ้อมแขนแกร่งได้เลื่อนขึ้นช้าๆ ด้วยความรู้สึกสับสนทั้งที่ลึกๆ แล้วอยากจะโอบกอดเธอเอาไว้ให้แน่นๆ ใจแทบขาด

แต่ทว่าในขณะนั้นเองร่างเล็กใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายที่เล่นซุกซนสนุกจนเหนื่อยแล้ว ได้วิ่งเตาะแตะเข้ามาใกล้ก่อนจะใช้มือนุ่มนิ่มดึงชายกระโปรงของหญิงสาวผู้เป็นมารดาอย่างไร้เดียงสาทำให้เธอนั้นรีบคลายอ้อมกอดออกจากตัวเขาแล้วหันไปสนใจทันที

“แม่ครับ”

“ว่าไงจ้ะ?”

“ผมหิวแล้วครับ”

“เล่นจนหิวแล้วเหรอ เดี๋ยวเราไปหาอะไรกินกันนะครับ”

ชายหนุ่มได้ปรายสายตาเฉียบคมเหลือบมองไปยังเด็กชายกำลังเรียกหญิงสาวตรงหน้าที่เขาเคยรักด้วยความสัมพันธ์ของแม่และลูกแล้ว หัวใจที่เกือบจะลืมความเจ็บปวดหลังจากการที่คิดว่าถูกเธอนั้นหักหลังโดยการนอกใจเมื่อหลายปีก่อนไปแล้ว

แต่พอมาวันนี้กลับถูกคำพูดเหล่านั้นของเด็กชายแทรกเข้ามาในโสตประสาท แผดเผาหัวใจคนฟังอย่างเขาให้เจ็บแสบราวกับยาพิษซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อคิดว่ากำลังจะถูกผู้หญิงมารยาอย่างเธอหลอกให้ตายใจจนเกือบจะเสียท่าคล้อยตามไปอีกครั้ง จนทำให้ไฟแค้นเก่าในครั้งก่อนได้ถูกจุดขึ้น

เมื่อชายหนุ่มยังคงเชื่อในสิ่งที่เขาเห็น เข้าใจผิดคิดว่าเด็กคนนี้คือลูกของชายชู้ที่หญิงสาวเคยยืนกอดในวันที่เขากำลังจะเซอร์ไพรส์ขอเธอแต่งงานในครั้งนั้นอย่างแน่นอน เขาถึงกับยืนกัดฟันกรอดกำหมัดแน่นกุมความเจ็บปวดเอาไว้

สายตาที่อาลัยอาวรณ์ในความรักทีแรกกลับกลายเป็นสายตาแข็งกร้าว เย็นชาไร้หัวใจเต็มไปด้วยแรงอาฆาตแค้นขึ้นมาโดยสิ้นเชิง ชายหนุ่มได้สัญญากับตัวเองในใจแล้วว่านับจากนี้ต่อไปผู้หญิงคนนี้จะไม่ใช่คนที่เขาเคยรักอีกต่อไป เพราะเธอคนนั้นได้ตายไปจากใจเขาตั้งนานแล้ว...

“ภาคินครับแม่มีอะไรจะบอก วันนี้พ่อของหนู…” หญิงสาวเอ่ยพูดกับเด็กชายด้วยใบหน้าระเรื่อเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แต่ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค จู่ๆ” เสียงทุ้มมีรอยสะกดกลั้นอารมณ์เอ่ยขัดจังหวะพูดแทรกขึ้นดึงความสนใจของหญิงสาวหันกลับมามอง

“เธอไม่จำเป็นต้องอธิบายหรอก ฉันรู้หมดแล้ว”

“คุณรู้แล้วเหรอคะ ว่าภาคิน…” ยังไม่ทันให้หญิงสาวได้อธิบายบอกความจริง แต่กลับถูกชายหนุ่มขัดจังหวะแทรกขึ้นอีกครั้ง

“รู้ว่าผู้หญิงแบบเธอมันไร้ยางอาย ชอบเข้าหาผู้ชายไปเรื่อยจนท้องลูกไม่มีพ่อมาแบบนี้” สายตาที่เขามองมาเผยแววเสียดสีอย่างเห็นได้ชัด พอได้ยินคำพูดของเขาแบบนั้นใบหน้ายิ้มแย้มหายไปโดยพลัน ในใจเธอรู้สึกขัดแย้งไม่น้อยว่าเขากำลังหมายถึงอะไร