31. เด็กดื้อของแด๊ดเจได

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เด็กดื้อของแด๊ดเจได

--------------------------------------------------------------------------

หลังจากที่ลูก้าส่งเมียเด็กของเขาขึ้นเตียงเสร็จ เขาก็เดินลงมาชั้นล่างเพื่อมาเอาน้ำให้คนสวยตามคำขอ..

“อือ ปวดฉี่จัง” 

เธอลุกขึ้นมานั่งพรางวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนจะเห็นว่าเจ้าเงี๊ยวหลับอยู่บนหมอนของลูก้า…

“ไอเงี๊ยว...พ่อแกดื้อกับฉัน” เธอพูดฟ้องลูกชายน้ำเสียงโกรธ ก่อนเดินลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำเพื่อปลดทุกข์…

ฉี่~

“อ๊ะ!”

สาวสวยสะดุ้งด้วยความเจ็บปวด เมื่อน้ำเย็นจากสายชำระปะทะเข้าที่ความสาวของเธอที่ออกศึกหนักมาเมื่อคืน

“แสบจัง”

เธอรีบล้างทำความสะอาดกลีบดอกไม้ให้ไม่เหลือความคาวหลงเหลืออยู่ ก่อนจะกลับขึ้นเตียงไปนอนพัก แต่เมื่อเดินออกจากห้องน้ำก็เห็นเข้ากับชายหนุ่มที่กำลังนั่งทำหน้าเป็นแมวหงอยอยู่ที่เตียง

ราวกับว่าเขากำลังสำนึกผิดกับเรื่องเมื่อคืนที่ก่อไว้…

“ซานย์…”

“ไม่ต้องมาเรียกค่ะ หนูจะนอน...” เธอย้ายตัวขึ้นเตียงนอน โดยไม่สนว่าอีกคนจะอยากพูดคุยและปรับความเข้าใจ

“แด๊ดว่าชุดมันโป๊ไปนะ...” เขานั่งบ่นพึมพำอยู่ข้าง ๆ สาวสวยที่นอนอยู่ พรางมองดูเธอหลับอย่างระวัง

“ชอบนักไม่ใช่เหรอคะ ผู้หญิงแต่งตัวโป๊ ๆ เนี่ย ต่อไปหนูจะซื้อแต่เสื้อผ้าแบบนี้ใส่”

เธอพูดตอบกลับอีกคนในขณะที่นอนหลับตาอยู่ และเสียงของเขาก็เงียบหายไป จนกระทั่งเธอรู้สึกว่ามีบางคนกำลังวุ่นวายกับเสื้อผ้าของเธอ…

“จะทำอะไรคะ...” เธอเอ่ยถามลูก้า ที่ทำท่าจะถอดชุดที่เธอใส่อยู่ออก

“เปลี่ยนใส่ชุดนอนเถอะ จะได้นอนสบาย…”

ลูก้าพูดพร้อมกับจัดการเปลี่ยนชุดให้กับคนตัวเล็ก ซึ่งเธอนั้นก็เอาแต่มองน่าเขานิ่ง ๆ และภาพเมื่อคืนก็ฉายซ้ำในหัวของเธอ ภาพที่ลูก้าจูบกับสาวสวยคนเมื่อคืน

จังหวะที่เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเสร็จก็เป็นจังหวะที่เธอนั้นร้องไห้ออกมาด้วยความผิดหวัง…

“ฮึก ๆ”

ปุก!

เจ้าของมือน้อยฟาดกำปั้นลงที่ต้นแขนของอีกคนเต็มแรง พรางน้ำตาเอ่อคลอด้วยความเสียใจ และโกรธที่เขาทำสิ่งนั้น

“แด๊ดขอโทษครับ”

เจ้าของร่างบางถูกอีกคนพาเอนตัวลงนอน และดึงร่างเธอมากอดไว้เพื่อปลอบโยนเธอที่กำลังเสียใจ เพราะความผิดของตน

ปุก!

“อึก!” ลูก้าเกร็งรับแรงทุบอีกครั้งจากคนตัวเล็ก และยอมให้เธอทำแบบนั้น เพราะคิดว่าตัวเองสมควรจะโดน

ซึ่งในเวลานั้น เขาก็เลือกจะสลัดความเป็นมาเฟียออกจากตัว และสวมวิญญาณแมวน้อยผู้สำนึกผิด ต่อเมียเด็กผู้เป็นที่รักแทน…

“ฮึก ๆ แด๊ดใจร้าย”

“ขอโทษครับ แด๊ดจะไม่ทำผิดอีกแล้ว อยากให้แด๊ดไถ่โทษยังไง ซานย์บอกมาได้เลยนะ แด๊ดจะทำให้ทุกอย่าง”

สิ่งที่ผมทำไปเมื่อคืน มันก็ไม่ควรเกิดขึ้นจริง ๆ นั่นแหละ แต่พอเหล้าเข้าปากแล้วมันก็ห้ามความเป็นเสือป่าในตัวไม่ได้จริง ๆ

“ฮึก ๆ ทุกอย่างเหรอคะ?”

“ครับ ทุกอย่างเลย”

“…” เธอนิ่งคิดไป พรางนึกว่าสิ่งไหนที่จะทำให้เธอมีความสุข และลืมเรื่องนั้นไปได้ ซึ่งเวลาแห่งความสุขของเธอก็มีอยู่ไม่กี่ช่วงในชีวิต

“หนูอยากไปหาหญิงหญิง…”

ฉันคิดว่าเวลาที่ได้อยู่กับเพื่อนแล้วเป็นตัวของตัวเองนี่แหละ ที่ทำให้ฉันมีความสุข ถึงมันจะไม่ลืมเรื่องนั้น แต่อย่างน้อยฉันก็คงหยุดคิดถึงมันได้ช่วงเวลาหนึ่ง

“ได้ครับ...” เขาตอบตกลงทันที

ตื๊ดด~

“ฮัลโหลหญิงหญิง…วันเสาร์นี้ว่างหรือเปล่า เจอกันหน่อยได้ไหม?”

“ได้สิ...ว่าแต่แด๊ดเธอให้มาเจอฉันด้วยเหรอ” เธอตอบรับน้ำเสียงดีใจ ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนสาวของเธอน้ำเสียงหงอย

“เจอได้สิ แด๊ดลูก้าอนุญาตแล้ว...ใช่ไหมคะแด๊ด?” เธอตอบกลับเพื่อนสาว ก่อนจะหันมาถามลูก้าที่นอนอยู่ข้าง ๆ เพื่อให้เขาช่วยยืนยันนัดครั้งนี้

“ครับ...”

“งั้นเจอกันที่ไหนดี?” หญิงหญิงเอ่ยถามถึงสถานที่นัดกับซันซานย์

ซึ่งเธอทั้งคู่ก็ตกลงนัดกันที่ห้างสรรพสินค้าหรูริมแม่น้ำในวันเสาร์ที่จะถึง…

โต๊ะทานข้าวชั้นล่าง ช่วงเย็น…

บรรยากาศบนโต๊ะทานข้าววันนี้ดูแปลกไปจนฉันรู้สึกได้ ดูเหมือนคนที่นั่งอยู่ข้างฉันจะมีคำถามมากมายในหัวเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนนี้…

“เมื่อคืนมึงทำอะไรซานย์หรือเปล่า?” ลูก้านั่งจ้องมองเจไดอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามไปอย่างสงสัย

“…” ไอทำมันก็ทำแหละเฮีย แต่ผมไม่ได้เป็นคนเริ่มนะ จะบอกยังไงดีวะ

“แด๊ดหยุดพูดถึงเรื่องเมื่อคืนได้ไหมคะ หรืออยากให้หนูโมโหเรื่องที่แด๊ดนัวกับผู้หญิงเมื่อคืนอีก…”

สาวสวยทำสีหน้าดุเจ้าบ้านอย่างไม่เกรงกลัว เพราะหากจะว่ากันตามความจริง เขาก็เป็นคนเริ่มทำเรื่องที่ผิดต่อเธอก่อน และหากว่าเธอจะเอาคืนเขาด้วยวิธีนั้นมันก็สาสมแล้ว

“แด๊ดไม่พูดถึงก็ได้...แต่ซานย์รับปากมาก่อนสิว่าจะหายโกรธ”

“ก็ตามที่คุยกันค่ะ ถ้าแด๊ดพาหนูไปหาหญิงหญิงแล้วหนูจะหายโกรธ”

“ไปหาที่ไหน?” วีเดนถามขึ้นเสียงดัง ก่อนจะลดเสียงและท่าทางหงุดหงิดลง

“ถามทำไมคะ?”

“ก็...ซานย์จะไปที่ไหนล่ะ เดี๋ยวแด๊ดพาไป” วีเดนพูดหน้าหงอย

ผมอยากตามไปด้วย เพราะกลัวว่าซานย์จะไปเจอกับไอคุณคุณพี่ชายของหญิงหญิง ซึ่งผมไม่ถูกชะตากับไอเด็กเวรนั่นจริง ๆ

“เดี๋ยวกูพาไปเอง”

“ผมไปด้วยเฮีย...” วีเดนพูดบอกลูก้า และยืนยันที่จะตามไปด้วย ซึ่งเด็กสาวก็ไม่ได้ตอบโต้หรือพูดห้ามเขาทำในสิ่งนั้น

เพราะเธอมัวแต่สนใจบางอย่างใต้โต๊ะอยู่ เท้าเล็กของเธอยื่นไปเขี่ยต้นขาด้านในของชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเธอ ซึ่งเขาเองก็แทบจะไม่ได้สนใจกับเรื่องที่ลูก้าและวีเดนพูดคุยกันอยู่เลย

เพราะเขากำลังให้ความสนใจทั้งหมดไปที่เจ้าของเท้าเล็กที่กำลังเล่นซนอยู่ใต้โต๊ะ….

ผมเขยิบเก้าอี้เข้าหาโต๊ะเพื่อให้เท้าของเธอนั้นเล่นสนุกได้ไม่ลำบาก และดูท่าว่าเธอจะไม่ได้ลืมเรื่องที่เราทำกันเมื่อคืนอย่างที่ผมคิด หนำซ้ำยังดูจะดื้อขึ้นด้วย แต่ว่าผมกลับชอบมันนะ ความดื้อของเธอ...

“พรุ่งนี้เฮียไปทำงานหรือเปล่าครับ…” เจไดเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าบนโต๊ะอาหารเริ่มเงียบ

“ไป...ต้องไปเตรียมงานกินเลี้ยงผู้บริหาร งานนี้ลูกค้าคนสำคัญเข้าร่วมเยอะ”

“...คุณจีมาไหมคะ?” ซานย์หันไปถามลูก้าด้วยความสงสัย

“น่าจะมาล่ะมั้ง แฟนยัยนั่นก็เป็นลูกค้าที่มีรายชื่อเข้าร่วมเหมือนกัน คนที่นั่งตรงข้ามกับซานย์วันนั้นจำได้ใช่ไหม”

“ค่ะ จำได้...”

เพราะรู้ว่าเธอจะมางานนี้ด้วย ก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะเหมือนว่าเธอกับแด๊ดลูก้าจะเคยสนิทกันมาก่อน หากปล่อยให้ไปเจอกันแบบนั้น จะเกิดอะไรขึ้นไหมนะ ผู้หญิงคนนั้นดูไม่เป็นมิตรเลย

เธอเริ่มคิดมากและไม่ไว้ใจเขา เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนและกลัวว่าเขาจะทำมันซ้ำอีกเมื่อมีโอกาส…

“ไปด้วยกันไหม”

“ไปได้เหรอคะ?”

“ได้สิ...แด๊ดก็อยากพาเมียแด๊ดออกงานนะ” เขาลูบหัวเด็กสาวเพราะรู้ว่าเธอกำลังคิดมากกับบางอย่าง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบคำถาม สองหนุ่มก็พูดแทรกขึ้นก่อน

“ผมไปด้วย”

“ผมไปด้วย”

“พวกมึงนี่มันวุ่นวายจริง ๆ คอยตามเป็นเด็กไปได้”

ผมโคตรจะรำคาญไอสองตัวนี้เลย ไม่ว่าจะไปไหนก็แห่ตามกันไปเหมือนเด็ก ๆ ไม่รู้ว่าห่วงผม หรือหวงซานย์กันแน่…

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~