#4. นายกับฉันในเวลาเดียวกันเป๊ะ

ป่านนี้ ยูฮวานก็คงได้รับแจ้งเตือนการยอมรับและมาถึงสนามก่อนแล้ว กำลังวอร์มอัพร่างกายอันใหญ่โตนั้นของเขา

ถ้าเขาไม่ไป ลูกขว้างของยูฮวานก็จบลงด้วยการถูกรับโดยยูคยองโฮ นักศึกษาปีสามคณะบริหารธุรกิจ

เมื่อนึกถึงยูคยองโฮ ลูกชายคนเล็กของตระกูลใหญ่ที่มีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา บุคลิกราบรื่น และรวบรวมความชื่นชมจากผู้หญิงไว้ที่ตัวเองทั้งหมด ท้องของฮานึลก็บิดเกร็ง

‘อา ฉันเกลียดมันจริงๆ’

เขายอมตายดีกว่าที่จะเห็นสองคนนั้นปะปนกัน แต่เหตุการณ์ประหลาดจากสองวันก่อนยังคงถ่วงหัวใจของเขาไว้

“ฮัดเชิ้ว! ······ฮัดเชิ้ว!”

สายตาคมกริบของเพื่อนร่วมชั้นจดจ่อมาที่เขา เวลาประกาศการสิ้นสุดการบรรยายกำลังใกล้เข้ามา

แค่จินตนาการถึงการมีอยู่ของคนอย่างยูคยองโฮที่แทรกตัวอยู่ระหว่างยูฮวานและตัวเขา ก็จุดประกายความหึงหวงที่พลุ่งพล่านราวกับเส้นเลือดของเขากำลังเผาไหม้ ภาพของเขาที่วนเวียนอยู่รอบๆ ยูฮวานด้วยใบหน้าอันงดงามและท่าทางที่ราบรื่นนั้นชัดเจน

แน่นอนว่า ครั้งนี้เขาก็คงจะดูแลยูฮวานภายใต้ข้ออ้างเล็กๆ น้อยๆ ของการใช้นามสกุล 'ยู' เหมือนกัน

‘อา ไปกันเถอะ! ไป!’

ใช้การจามที่ระเบิดออกมาจนเป็นที่น่ารำคาญเป็นข้ออ้าง เขารีบเก็บกระเป๋าของเขา

ยิ่งเขาเผชิญหน้ากับความเป็นจริงที่ว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาสั้นลง เขาก็ยิ่งกำหมัดแน่นขึ้น อยากจะสลักภาพของหมอนั่นอีกสักเสี้ยววินาทีลงในสายตาของเขา มันเป็นความหมกมุ่นอันรุนแรง ที่แรงพอจะให้นิ้วมือขุดลงไปในฝ่ามือจนกลายเป็นสีขาว

***

ในเวลาเดียวกัน ยูฮวานกำลังใช้เวลาจมอยู่ในความคิดที่เพนท์เฮาส์ของเขาในกังนัม จนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดินสีแดงเข้มซึมเข้ามาในห้องนั่งเล่น ย้อมพื้นที่นั้นราวกับเลือด

เขาได้ดันร่างกายของเขาไปจนถึงขีดจำกัดในห้องฝึกซ้อม เหงื่อออกอย่างหนัก แต่สภาพภายในอันปั่นป่วนของเขากลับไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง

ทุกครั้งที่เขาชกกระสอบทรายหนัก ภาพติดตาของชุดยูนิฟอร์มที่เปียกฝนของจางฮานึลก็รกสายตาของเขา น้ำฝนที่ไหลหยดลงมาตามร่างกายอันเรียวบางนั้น และช่วงเวลาสั้นๆ ที่ผ้าสีขาวติดกับผิวหนังของเขา เผยให้เห็นเนื้อเปลือยเปล่าข้างในอย่างเลือนราง พลังแห่งการทำลายล้างก็ซัดกระหน่ำเข้ามาในหมัดของยูฮวาน

เมื่อเขาตรวจสอบข้อความการยอมรับ แม้ว่ามันจะเป็นผลลัพธ์ที่คาดไว้ แต่ความกระหายที่ไม่น่ารื่นรมย์ก็พุ่งขึ้นมาในคอของเขา เพราะอนาคตที่เขาจะเผชิญหน้ากับจางฮานึลในสนามนั้นชัดเจนและสุ่มเสี่ยงเกินไป

ทุกครั้งที่เคี้ยวและถ่มชื่อของหมอนั่นออกมา ลำคอของเขาก็สั่นระริกแผ่วเบา แคตเชอร์คนอื่นๆ ทั้งหมดที่เขาเคยเจอมาจนถึงตอนนี้ยอมจำนนอย่างง่ายดายต่อลูกขว้างอันทรงพลังของเขา แต่จางฮานึลแตกต่างออกไป การเลือกสั่งลูกอันอวดดีที่พยายามจะเชี่ยวชาญลูกของเขา สร้างความอับอายที่รู้สึกเหมือนการฉีกจิตวิญญาณของยูฮวานออกเป็นชิ้นๆ

สำหรับคนอย่างเขาที่สามารถขว้างลูกฟาสต์บอล 150 กม./ชม. ได้อย่างง่ายดาย การผ่านการคัดเลือกเป็นถ้วยรางวัลที่ชัดเจน แต่กลับไม่มีความสุขเลย

เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว วันที่เขาตื่นขึ้นมาภายใต้แสงไฟอันเย็นชาของห้องผ่าตัดไหล่ ยูฮวานกลืนพิษที่เรียกว่า 'การขาดหาย' เป็นครั้งแรกในชีวิต หลังจากวันนั้น ลูกบอลก็ไม่ใช่แค่เครื่องมืออีกต่อไป มันเป็นอาวุธเดียวที่ตีขึ้นมาผ่านความอดทนอันสิ้นหวัง

เชื่อว่าหลังจากรีฮาบิลิเทชันอันสมบูรณ์แบบ การยืนอยู่บนเนินพิชเชอร์อีกครั้งหมายถึงมีเพียงการทะยานสูงเท่านั้นที่เหลืออยู่สำหรับเขา

‘จางฮานึล ไอ้สิ่งไร้ยางอายนั่นมาหลอกหลอนฉันแม้กระทั่งในความฝันเหรอ?’

เมื่อวาน ยูฮวานมีความฝันแปลกๆ และยั่วยุ ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยในบูลเพนที่ฝนตกกระหน่ำ ที่ซึ่งเขาพยายามจะจู่โจมจางฮานึลเหมือนสัตว์ร้าย

ไม่ว่าสมองของเขาจะบ้าไปแล้ว หรือว่ามันเป็นความปรารถนาที่วิปริตที่ซ่อนอยู่ใต้สัญชาตญาณ เขาก็ไม่มีทางรู้ได้

มันเป็นความสับสนที่เขาไม่เคยเผชิญมาก่อนในชีวิต ขอบคุณภูมิหลังในฐานะทายาทของตระกูลใหญ่และรูปร่างหน้าตาที่ไร้ที่ติ เขาได้รับการเกี้ยวพาราสีจากผู้หญิงนับไม่ถ้วน และในบางครั้ง แม้กระทั่งคำสารภาพที่ชัดเจนและเต็มไปด้วยความชื่นชมจากผู้ชาย

ทุกอย่างมีมากเกินพอ และเพราะมันเป็นสภาพแวดล้อมที่เขาสามารถไขว่คว้าอะไรก็ได้ในโลกเพียงแค่ยื่นมือออกไป เขาจึงไม่เคยโหยหาอะไรเลย

ยกเว้นสิ่งเดียว: เบสบอล

ในช่วงเวลาอันมืดมิดนั้นเมื่อแนวปะการังที่ไม่คาดคิดที่เรียกว่าการบาดเจ็บที่ไหล่ปล้นเบสบอลไปจากเขา ในที่สุดยูฮวานก็รู้ถึงน้ำหนักของ 'การสูญเสีย' และ 'การขาดหาย'

และตอนนี้ การขาดหายอีกอย่างก็โจมตีเขา

นั่นคือ การมีอยู่ของสิ่งแปลกปลอมที่เรียกว่าจางฮานึล

แคตเชอร์คนอื่นๆ เพียงแค่ยุ่งอยู่กับการรับลูกฟาสต์บอลของเขาด้วยสายตาที่ชื่นชม แต่จางฮานึลเป็นข้อยกเว้นเดียว ดวงตาที่ใสกระจ่างแต่เด็ดเดี่ยวเหล่านั้นได้รื้อถอนและบิดจังหวะการขว้างของยูฮวานออกเป็นชิ้นๆ

สำหรับพิชเชอร์ แคตเชอร์ควรเป็นเพียงกำแพงที่รับลูกของเขา แต่จางฮานึลข้ามเส้นนั้นและรุกรานเข้ามาลึกในอาณาจักรภายในของยูฮวาน

สภาพของเขาแย่ยิ่งกว่าที่เคย

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าเขาจะสร้างแบตเตอรี่ร่วมกับไอ้แคตเชอร์เจ้าเล่ห์คนนั้น เขาก็มั่นใจว่ามันจะไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ราบรื่นอย่างแน่นอน

การนำอันบังคับนั้น การทำลายความดื้อรั้นของยูฮวาน การเรียกร้องลูกสไลเดอร์ ลูกเคิร์ฟ และตำแหน่งที่ยากลำบากอย่างตื๊อเพื่อควบคุมเขา

ในที่สุด คนตีลูกรุ่นพี่ระดับดาราที่ยืนอยู่ในบ็อกซ์คนตีก็ไม่สามารถแม้แต่จะเหวี่ยงไม้เบสบอลได้อย่างถูกต้องต่อลูกขว้างของยูฮวาน ร่วงลงราวกับใบไม้ฤดูใบไม้ร่วง

แม้ว่ามันจะเป็นผลงานการขว้างอันสมบูรณ์แบบที่ไม่ยอมให้มีผู้เล่นวิ่งแม้แต่คนเดียว แต่อารมณ์ของเขากลับแย่สิ้นดี เพราะไม่มีลูกขว้างแม้ลูกเดียวที่มีเจตจำนงของเขาเอง

เขาสามารถปฏิเสธได้ แต่ความโกรธที่พุ่งขึ้นมาต่อตัวเองที่ถูกลากไปตามการนำของหมอนั่น เพียงเพราะเขาเกลียดการได้ยินคำประชดเกี่ยวกับการขาดการควบคุม ก็กัดกินเขา

ความจริงที่ว่าพวกรุ่นพี่ไม่ได้ถูกกดทับด้วยคุณภาพลูกขว้างอันทรงพลังของเขา แต่ถูกกดทับด้วยการสั่งลูกอันชาญฉลาดของจางฮานึล ได้บดขยี้ศักดิ์ศรีของยูฮวาน

‘จางฮานึล คอยดูเถอะถ้าฉันเจอนาย’

ครั้งนี้ ฉันจะเหยียบย่ำนายให้จมดิน

โดยที่ไม่รู้ว่าตัวตนของอารมณ์ที่ไม่คุ้นเคยนี้ที่ต้มอยู่ในอกของเขาคือความเกลียดชัง หรือความดึงดูดอันรุนแรงที่เขาไม่อยากยอมรับ ยูฮวานก็ออกจากบ้านไปพร้อมกับสายตาที่แบกรับเจตนาฆ่า

อากาศในช่วงต้นเดือนมีนาคมคมกริบและหนาวเย็น

บนถนนที่นำจากกังนัมไปยังมหาวิทยาลัย S ทิวทัศน์นอกหน้าต่างกวาดผ่านไปเป็นเพียงภาพติดตาสีเทาที่พร่ามัว

เมื่อสตาร์ทเครื่องยนต์ ยูฮวานก็สแกนใบหน้าของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกมองหลังอย่างเย็นชา

‘ช่างเป็นภาพที่น่าสมเพชอะไรอย่างนี้’

เขาเกลียดสีหน้าที่บิดเบี้ยวของตัวเองอย่างสิ้นเชิง ไม่สามารถซ่อนความคิดที่บิดเบี้ยวข้างในได้