#5. จิตใจของฉันกำลังบ้าคลั่ง

ตลอดทางสู่มหาวิทยาลัย S ภายในใจของยูฮวานบิดเบี้ยวและยุ่งเหยิง

ฝ่ามือชุ่มเหงื่อเย็นกุมพวงมาลัยแน่น ภาพของจางฮานึลฝังลึกในเรตินาจนไม่อาจลบเลือน เขาเหยียบคันเร่งด้วยความหงุดหงิด และโกรธตัวเองที่กลายเป็นคนงี่เง่าเช่นนี้

การนำเกมของจางฮานึลเหมือนมีดหมอที่ผ่าตัดสมองและเจาะลึกจิตวิทยาของแบตเตอร์ ความรู้สึกอึดอัดที่ต้องกลายเป็นหุ่นเชิดปลายมิตต์—แม้สำหรับยูฮวาน สัตว์ประหลาดผู้หยิ่งยโสบนเนินขว้าง—มันขูดรีดศักดิ์ศรีและจุดชนวนความโกรธที่ควบคุมไม่ได้

ฮานึลมีสายตาเฉียบคมทะลุปรุโปร่งทั้งกลไกการตีและการวิ่งเบส ราวกับมืออาชีพช่ำชอง ยูฮวานซ่อนความประหลาดใจไว้ไม่มิด ทว่าสิ่งที่ฉีกกระชากจิตใจเขาไม่ใช่แค่ทักษะเบสบอล แต่คือเสน่ห์อันตรายที่ทำให้ตรรกะเป็นอัมพาต

ผิวขาวซีดและแพขนตาหนาที่ทอดเงาลงมา งดงามราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ มันรบกวนหัวใจที่แห้งแล้งของยูฮวานอย่างไม่ลดละ นับจากวินาทีที่สบตากัน เขาปรารถนาจะคว้าหมอนั่นมาบดขยี้ในมือ บังคับให้ร้องไห้ออกมา... ความปรารถนาดิบเถื่อนกำลังกลายพันธุ์เป็นสัตว์ป่าที่ควบคุมไม่ได้

‘ทั้งที่หมอนั่นยังไม่ได้แตะต้องตัวฉันเลย แต่ฉันกลับพังทลายไปเองคนเดียว’

ขากรรไกรของยูฮวานสั่นเทาด้วยความอับอาย ทำไมต้องเป็นหมอนั่น? ทำไมความต้องการป่าเถื่อนที่อยากครอบครองร่างกายและทำลายจิตวิญญาณนั้นถึงกัดกินเขาอย่างบ้าคลั่ง? รสชาติหนักอึ้งจากฝันเมื่อคืนเป็นเหมือนตราบาปที่พิสูดจ์ว่าตัวตนของฮานึลอันตรายเพียงใด

วันนี้จางฮานึลจะมาปรากฏตัว เขาควรสวมหน้ากากแบบไหนเมื่อต้องเผชิญหน้ากัน? ถ้าความหมกมุ่นอันบิดเบี้ยวนี้ถูกเปิดเผย แล้วหมอนั่นมองเขาด้วยความรังเกียจ... แค่คิด อกของยูฮวานก็เย็นเยียบราวกับก้อนหิน

***

หลังจากถึงสนาม เขานั่งอยู่ในรถเป็นเวลานานก่อนจะก้าวออกมา ทุกย่างก้าวสู่สนามโล่ง เสียงลมหายใจของจางฮานึลยังตามหลอกหลอนราวเสียงสะท้อนของภูตผี

โชคดีที่วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดจัดกระจายลงบนผืนหญ้าแห้งสนิท ราวกับเยาะเย้ยสายฝนกระหน่ำเมื่อวาน ทันใดนั้น ร่างสูงโปร่งผมสีน้ำตาลก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา พร้อมโบกมิตต์แคตเชอร์ในมือ

"ไง! ในที่สุดเจ้าชายผู้หยิ่งยโสของเราก็เสด็จมาแล้วเหรอ? ฉันยูคยองโฮ รุ่นพี่ปีสาม!"

ยูคยองโฮ แคตเชอร์ฝั่งตรงข้ามเมื่อสองวันก่อน คือลูกชายคนเล็กของตระกูลแชบอลผู้มั่งคั่งแห่ง 'M Electronics' ในโลกธุรกิจ ไม่มีทางที่ยูฮวานจะไม่รู้จักเขา

"ผมยูฮวาน ปีหนึ่งครับ ยินดีที่ได้รู้จัก"

"เมื่อวันก่อนฉันแอบตกใจนะ ที่จู่ ๆ ซุปเปอร์สตาร์ระดับตำนานจากทัวร์นาเมนต์มัธยมปลายโผล่มาที่นี่... ตอนนี้ไหล่หายดีร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วใช่ไหม?"

รุ่นพี่จงใจขุดคุ้ยจุดอ่อนที่เจ็บปวดที่สุด ยูฮวานเดาะลิ้นในใจ แม้จะรู้สึกอึดอัดกับท่าทางกะล่อนของคยองโฮ แต่เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่ปีสูง ยูฮวานจึงสะกดกลั้นความหงิดหงิดไว้

"การทำกายภาพบำบัดของผมเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ"

"เฮ้อ ถ้าไม่บาดเจ็บ นายคงทำเงินได้เป็นล้านในโปรลีกไปแล้ว น่าเสียดายจริง แต่ลูกขว้างของนายเมื่อวันก่อนมันร้ายกาจมาก พวกปีสูงพากันคลั่งไปเลย ทุกคนดีใจที่มีสัตว์ประหลาดเข้าทีม"

คำชมนั้นว่างเปล่า ผลลัพธ์ยอดเยี่ยมเหล่านั้นเป็นเพียงผลจากการที่เขาถูกควบคุมเหมือนเครื่องมือภายใต้การนำเกมอันละเอียดอ่อนของจางฮานึล ยูฮวานกลืนคำพูดที่อยากตะโกนออกไปว่า เกมเมื่อสองวันก่อนเป็นเพียงเวทีโซโล่ที่กำกับโดยจางฮานึลคนเดียว

ทุกครั้งที่นึกถึงการนำเกมอันโอหังในบูลเพน เขาก็บดเคี้ยวฟันแน่น ด้วยความอัปยศเขาจึงเสนอเดิมพันวงเหล้านั้นเพื่อตราหน้าจางฮานึลเป็นทาส ทว่าความจริงที่ว่าเขาไม่อาจครอบครองหมอนั่นได้แม้แต่ในฝัน จนต้องตื่นมาพร้อมเหงื่อท่วมตัว กำลังทำให้ทั้งวันของเขากลายเป็นนรกทั้งเป็น

ยูคยองโฮขยับเข้ามาใกล้ ควงมิตต์บนปลายนิ้วอย่างสบาย ๆ ท่าทางผ่อนคล่านั้นกระตุ้นประสาทระแวดระวังของยูฮวานอย่างรุนแรง

"นายเป็นคนเงียบ ๆ สินะ ตอนนี้ในบูลเพนยังว่างอยู่ รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมาเถอะ ฉันจะรับลูกให้นายเอง ไหน ๆ เราก็นามสกุล 'ยู' เหมือนกัน ฉันจะดูแลนายเป็นพิเศษ ฉันตั้งตารอที่จะดูว่าจะเข้าขาดีแค่ไหนกับเจ้าชายของเรา"

การเยาะเย้ยที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงขี้เล่นของคยองโฮ ขูดรีดศักดิ์ศรีอันยิ่งใหญ่ของยูฮวานอย่างรุนแรง ใครจะดูแลใครเป็นพิเศษ? แล้วไอ้ชื่อเล่นปัญญาอ่อนอย่าง 'เจ้าชายผู้หยิ่งยโส' นั่นมันอะไรกัน?

ความรังเกียจพลุ่งพล่านในอก ยูฮวานไม่ได้ตอบอะไร เขาละสายตาและหันไปมองที่มุมไกลของบูลเพน ราวกับว่าลมหายใจอันเร่าร้อนของจางฮานึลยังคงเกาะติดอยู่ที่แก้วหู และไม่ยอมเลือนหายไปไหน