#2. หลุดวงโคจร—ความฝันเปียกโชก

สายตาคู่นั้น วิธีที่เขามองยูฮวาน คือข้อผิดพลาดเดียวที่ฮานึลไม่สามารถควบคุมได้ตลอดการเวียนว่ายตายเกิดนับพันครั้ง

แม้จะไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำปฏิเสธได้ เขาก็พยายามอย่างบ้าคลั่งที่จะหันหน้าหนี

ในตอนนั้น ยูฮวานจับไหล่ของฮานึลไว้ด้วยมืออันร้อนผ่าว

ฉันควรผลักเขาออกไป

ทว่าในวินาทีที่เขารู้ตัวว่านั่นคือ 'มือซ้ายทองคำ' อันทรงคุณค่าและทดแทนไม่ได้ของยูฮวาน ฮานึลก็ปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายโดยสัญชาตญาณ เขาไม่กล้าเสี่ยงทำให้มือนั้นบาดเจ็บ ดังนั้นเขาจึงถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวด้วยความสมัครใจ เพื่อเว้นระยะห่างด้วยตัวเอง

เมื่อเห็นดังนั้น ยูฮวานก็ก้าวเข้ามาข้างหน้าเหมือนสัตว์ร้าย ต้อนเขาจนมุมติดกำแพงและต้อนลมหายใจของเขาจนอึดอัด

“จางฮานึล นายคิดว่านายเป็นใคร ถึงได้วางท่าอวดดีขนาดนั้นในสนาม?”

ที่แท้นี่ก็คือปัญหา ในที่สุด จิ๊กซอว์ชิ้นที่หายไปก็ลงล็อก ฮานึลเข้าใจแล้วว่าทำไมยูฮวานถึงระเบิดความโกรธออกมาอย่างรุนแรงขนาดนี้

“ฉันพาเราชนะพวกรุ่นพี่ได้อย่างสมบูรณ์แบบไม่ใช่เหรอ? แค่นั้นยังไม่พออีกเหรอ?”

ฮานึลใช้การส่งสัญญาณสั่งลูกที่คำนวณมาอย่างพิถีพิถันเพื่อควบคุมเกม ป้องกันไม่ให้ยูฮวานพึ่งพาแค่พละกำลังอย่างบ้าคลั่ง ความอวดดีนั้นไปสะกิดศักดิ์ศรีอันเฉียบแหลมของยูฮวานเข้าอย่างจัง

“นายเป็นใครกันถึงมาสั่งว่าฉันต้องทำยังไงกับลูกขว้างของฉัน?”

“ฉันรู้ทุกอย่าง ฉันรู้เรื่องลูกขว้างของนายดีกว่าตัวนายเองซะอีก”

“นายยังไม่ได้เห็นลูกฟาสต์บอลจริงๆ ของฉันเลยด้วยซ้ำ!”

การโต้เถียงลุกโชนขึ้นมาราวกับไฟป่าอีกครั้ง ความดุร้ายของยูฮวานมีความแค้นลึกๆ ที่ถูกฮานึลควบคุมอยู่เบื้องหลัง

เมื่อเข้าใจความคิดนั้น ฮานึลก็ไม่ยอมถอย เขาเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง

“แค่ขว้างไปตามที่ฉันบอกก็พอ ฉันจะวางชัยชนะไว้ในมือนายเอง ไม่จำเป็นต้องเสียไหล่ที่เพิ่งฟื้นตัวไปกับสถานที่ไร้ความหมายแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”

คำพูดเหล่านั้นที่ตั้งใจจะปลอบประโลมเขากลับกลายเป็นน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟหรือเปล่า?

คิ้วของยูฮวานขมวดชนกันอย่างอันตราย เขาเป็นคนที่เชื่อมั่นในลูกฟาสต์บอลที่เที่ยงตรง วิ่งไล่ตามแค่ความตื่นเต้นบริสุทธิ์ในการบดขยี้คนตีลูกด้วยกำลังมหาศาล

การบาดเจ็บในมัธยมปลาย ตามด้วยการรีฮาบิลิเทชันอันโหดร้ายตลอดหนึ่งปี ฮานึลไม่สามารถปล่อยให้เขาทำลายไหล่อันมีค่านั้นในการคัดตัวชมรมธรรมดาๆ ได้

โดยที่ไม่รู้ถึงแรงจูงใจที่ลึกซึ้งกว่าของฮานึล ยูฮวานพบว่าความอวดดีของแคตเชอร์ที่พยายามจะตัดปีกของเขานั้นน่ารังเกียจสิ้นดี

“นายเป็นใครกันแน่?”

ยูฮวานกลืนเสียงหัวเราะเย้ยหยันไม่อยากเชื่อลงคอ สายตาคมกริบของเขาจ้องมองทะลุฮานึล

ฉันเป็นใคร? ฮานึลกลืนความคิดลงไป ใครคนหนึ่งที่นายไม่มีทางรับมือได้ แม้จะใช้เวลาทั้งชีวิตก็ตาม

ความรักอันหนักหน่วงและตกตะกอนมาตลอดสามชาติภพนี้ มีไว้สำหรับยูฮวานคนเดียวเท่านั้น เมื่อรู้ว่ายูฮวานจะถอยหนีด้วยความรังเกียจหากรู้ความจริง ฮานึลจึงกัดริมฝีปากและเงียบไว้

ฮานึลเบือนสายตาหนี จ้องมองไปที่สนามที่เปียกโชกอย่างว่างเปล่า โชคดีที่ไม่มีสายตาใดมองมายังบูลเพนผ่านสายฝนที่ตกกระหน่ำ

เขาโหยหาสัมผัสเพียงครั้งเดียวจากชายคนนี้มาโดยตลอด การได้ซบลงบนอกแกร่งนั้นคือความปรารถนาอันยาวนานของฮานึล หากยูฮวานต้องการสิ่งนี้ ถ้านี่เป็นโอกาส ก็ให้มันเป็นไป

หากชีวิตนี้ถูกกำหนดให้ทลายลงในไม่ช้า การข้ามเส้นที่ต้องห้ามกับคนที่เขาโหยหามานานก็ดูไม่ใช่ตัวเลือกที่แย่ที่สุด

“ยูฮวาน ฉันก็แค่แคตเชอร์ที่หมกมุ่นอยู่กับการชนะ”

“อย่ามาเกาะแกะฉันด้วยวิธีน่ารังเกียจแบบนั้นอีกเป็นอันขาด แต่ตั้งแต่นี้ไป นายเป็นคนเดียวที่จะได้รับลูกขว้างของฉัน เพราะมันมีไม่มากนักหรอกคนที่รับได้!”

คำประกาศอันหยาบกระด้างและอวดดีที่หลุดออกมาจากปากของยูฮวานฉีกหัวใจของฮานึลออกเป็นชิ้นๆ ถึงกระนั้น แม้แต่สิ่งนั้นก็ยังรู้สึกเหมือนความย้อนแย้งที่น่าลุ่มหลง

ไม่ว่าจะอย่างไร ในชีวิตนี้เขาก็ถูกกำหนดให้เป็นพาร์ทเนอร์แบตเตอรี่ที่ใกล้ชิดที่สุดของเขา

“ก็ได้ ฉันจะเป็นแคตเชอร์ให้นายคนเดียวตลอดไป เพราะงั้นเตรียมตัวไว้ซะ”

ไม่ว่าจะจากความหนาวเย็นหรือความอับอายที่ควบคุมไม่ได้ ร่างกายของฮานึลก็สั่นสะท้านอย่างแผ่วเบา

พื้นที่ลับที่เสียงฝนคำรามกลืนทุกเสียงไปจนหมด ซ่อนอยู่หลังม่านฝนที่ตกลงมาและพ้นจากจุดอับของกล้องวงจรปิด สถานที่แห่งนี้ได้เปลี่ยนเป็นสถานที่นัดพบที่โดดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์

ในตอนนั้น ราวกับตั้งใจจะไปให้สุดทางจริงๆ ยูฮวานก็ยกมือใหญ่ของเขาขึ้น

“นายก็รู้ ฉันไม่ได้ชอบผู้ชาย ความรู้สึกนี้มันแปลกสิ้นดี”

เขาลูบผมที่เปียกชื้นของฮานึลไปข้างหลังหูอย่างช้าๆ แล้วลดระยะห่างระหว่างพวกเขาลง

ปลายนิ้วของยูฮวานสั่นระริกแผ่วเบา ลอยอยู่เหนือกระดูกไหปลาร้าของฮานึลโดยไม่ได้สัมผัสโดนจริงๆ

จากนั้น บางอย่างก็เปลี่ยนไป

ยูฮวานที่ดูเหมือนพร้อมจะบ้าคลั่งด้วยความปรารถนา เพียงแค่มองตามฮานึลด้วยสายตาที่เงียบงันและตื๊อ ก่อนจะหันศีรษะหนีไปอย่างกะทันหัน

มือที่กำลังจะสัมผัสเขาเสียจุดหมายและถอนกลับไปกลางอากาศ

อาจเป็นเพราะร่างกายของเขาเปียกโชกไปหมด ฮานึลรู้สึกถึงจิตใจของเขาที่จมลงสู่ความเย็นชื้นอันหนักหน่วง วันนี้เป็นวันที่เขาพร้อมจะอดทนกับทุกสิ่งที่ยูฮวานต้องการ

“ฉันคงบ้าไปแล้ว ฉันเกลียดคนแบบนายที่สุด”

คิ้วของยูฮวานขมวดขึ้นอย่างรุนแรง มีความจำเป็นต้องแสดงความรังเกียจลึกซึ้งขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?

อย่างน้อยฝนก็ตก การซ่อนตัวอยู่หลังเสียงพายุอันวุ่นวาย ฮานึลทำเพียงแค่ปิดปากแน่น

เขาอยากจะพูดความเจ็บปวดออกไป แต่ในที่สุด เขาก็อดทนกับมันอย่างเงียบๆ ภายใต้หน้ากากไร้อารมณ์

สันจมูกเรียวของยูฮวานกระตุกแผ่วเบา ด้วยสีหน้าที่ผสมผสานไปด้วยความโกรธ ความสับสนที่ถูกกดทับ และไข้ที่ไม่คุ้นเคย เขาค่อยๆ ถอยหลังกลับไป

ลมหายใจร้อนของยูฮวานเฉียดผ่านหูของฮานึล

“ไอ้บ้า อย่ามาทำเป็นรู้จักฉันนอกสนามอีกเป็นอันขาด นั่นคือคำเตือน”

ไม่กี่วินาทีต่อมา ยูฮวานก็หันหลังอันกว้างใหญ่ของเขาและหายตัวไปในสายฝนอย่างเย็นชา

แผ่นหลังที่จากไปของเขาดูเหมือนเม็ดทรายที่ไหลผ่านนิ้วมือของฮานึลอย่างช่วยไม่ได้

ฉันทำอะไรลงไป?

จิตใจของฮานึลว่างเปล่า สว่างวาบเป็นสีขาวท่ามกลางเสียงฝน

ตรงที่ยูฮวานเคยยืนอยู่ เหลือเพียงแอ่งน้ำฝนที่เป็นคลื่น ทว่าฮานึลไม่สามารถละสายตาไปได้ ราวกับเขาเพิ่งเห็นผี

จ้องมองเพียงภาพติดตาของคนที่หายตัวไปแล้ว ฮานึลจ้องมองออกไปนอกบูลเพนที่ว่างเปล่าเป็นเวลานาน

ในตอนนั้น พื้นใต้เท้าของเขาสั่นไหวอย่างอ่อนแรง และเส้นแบ่งระหว่างความฝันและความจริงก็ละลายหายไป

ฮานึลอ้าปากหอบหายใจ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อที่เปียกโชก

มันคือความฝัน ความฝันที่เจ็บปวดลึกซึ้ง