ตอนที่ 5 ช็อกหนึ่ง

...ผัวพี่โร...

ยูโร : ใครมันเปลี่ยนชื่อกลุ่มอีกแล้ววะ?

พรายแก้ว : จะมีใคร มีอยู่ตัวเดียวนั่นแหละ

ยูโร : @ปฏิทิน มึงเหรอ?

ปฏทิน : ใช่จ้าาา

ยูโร : ควย

ปฏิทิน : อื้อฮือ มาถึงก็แจกเลยนะจ๊ะ แต่ขอโทษทีกูไม่อยากได้ครับเพราะของกูก็มีอะนะ

ยูโร : อะนะที่หน้ามึงอะ

ปฏิทิน : หน้ามึงสิ ไอ้หน้าหมา

ยูโร : ไอ้หน้าเหี้ย

ปฏิทิน : โอเค ขอเป็นเหี้ยลายดอกนะคะ

ยูโร : คนอย่างมึงอะ เอาไปทุกสายพันธุ์เลยไอ้เหี้ย

ปฏิทิน : อ่อ เขาเกรี้ยวกราดมาจากไหนก่อนเอ่ย?

พรายแก้ว : 555555 สมไอ้ควาย

: เออ อย่าลืมกดเข้ากลุ่ม Ope House ด้วยนะมึง @ยูโร

อ่าน

ยูโรนึกขำปฏิทินก่อนจะอ่านประโยคสุดท้ายที่พรายแก้วส่งมา เขากดออกจากแชทกลุ่ม เพื่อเลื่อนไปเข้าอีกแชทที่ปฏิทินเชิญไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งเขาก็พอจะรู้คร่าวๆ มาจากเพื่อนของเขาบ้างแล้ว แต่แค่ยังไม่รู้ว่าต้องจับกลุ่มกับน้องคนไหนก็เท่านั้น มือหนากดยอมรับการเชิญเข้าร่วมกลุ่ม ก่อนจะกดไปที่สมาชิกทั้งหมดของกลุ่มแล้วเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไล่ดูโปรไฟล์สมาชิกรุ่นน้องแต่ละคน จนมาสะดุดตาที่รูปโปร์ไฟล์คนสุดท้าย ยูโรกวาดสายตาพินิจพิจารณาว่าใช่คนที่เขาช่วยไว้วันนั้นที่ผับหรือเปล่า ก่อนจะดูชื่อโปรไฟล์ที่เขียนไว้ว่า 'ถุงแป้ง' หลังจากที่ได้อ่านมัน ยูโรก็ยิ้มออกมาทันทีมือหนาไม่รอช้ากดเพิ่มเพื่อนร่างบางก่อนจะส่งสติกเกอร์ทักทายออกไป

ห้องถุงแป้ง

ตึ้ง

ถุงแป้งที่กำลังจะเคลิ้มหลับ ก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเพราะเสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันที่เธอคุ้นเคยดังขึ้น มือเรียวยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงมาก่อนจะกดเข้ามาในแชทเลยทั้งๆ ที่ยังไม่ได้อ่านชื่อว่าเป็นใครทักมาด้วยซ้ำ เพราะด้วยความง่วง

...ถุงแป้ง...

ยูโร : ส่งสติ๊กเกอร์

ถุงแป้ง : คะ?

ยูโร : นอนยังคะ?

ถุงแป้ง : นี่ใครคะ?

ยูโร : 555555 จำพี่ไม่ได้แล้วเหรอ?

ถุงแป้ง : อ่า จำไม่ได้ค่ะ

ยูโร : พี่คือคนที่ช่วยหนูไว้จากคนที่ชื่อชินที่เขากำลังฉุดหนูอยู่หน้าห้องน้ำในผับวันนั้นไงคะ จำได้ไหมเอ่ย?

ถุงแป้งจากที่กำลังสะลึมสะลือตาจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ ก็พลันดวงตาเบิกกว้างทันทีเมื่อได้อ่านประโยคล่าสุดที่ถูกส่งมา มือเรียวกดไปยังรูปโปรไฟล์เพื่อเช็คให้แน่ใจทันทีว่าเธอไม่ได้ฝันไปตอนนี้เธอกำลังคุยอยู่กับยูโรจริงๆ ถุงแป้งพยายามไล่อ่านรูปประโยคใหม่อีกครั้งตั้งแต่แรกก่อนจะกรีดร้องออกมาพร้อมทั้งเอามือทึ้งหัวตัวเอง นอกจากจะไม่ดูว่าใครทักมาแล้ว เธอยังบอกว่าจำยูโรไม่ได้จนเขาต้องอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เจอกันครั้งแรกของเขาและเธอเพื่อตอกย้ำกันอีกครั้ง

...สายเรียกเข้าจากยูโร...

ถุงแป้งสะดุ้งสุดตัวอีกครั้ง เมื่อมีเสียงเรียกเข้า เธอเงยหน้าขึ้นมาจากการทึ้งหัวตัวเองแล้วก้มดูว่าใครเป็นคนโทรเข้ามาก่อนที่จะทึ้งหัวตัวเองอีกครั้งเมื่อเห็นว่าสายที่โทรเข้ามานั้นคือยูโร

ถ้าถามว่าเธออยากได้เขาไหม อันนี้ก็ไม่เถียงยอมรับว่าอยากได้และอยากได้มากด้วย แต่ตอนนี้คือเธอไม่พร้อมจะคุยกับเขาจริงๆ เพราะเธอยังตกใจไม่หายด้วยซ้ำ เมื่อรู้ว่าพี่ที่ช่วยเธอไว้ที่ผับวันนั้น กับรุ่นพี่ปีสี่ที่เธอจะต้องทำงานด้วยคือคนๆ เดียวกัน เพราะปกติแล้วเธอจะไม่ยุ่งกับคนใกล้ตัวหรือคนที่อยู่คณะเดียวกัน เพื่อป้องกันความวุ่นวายและปัญหาสารพัดที่จะตามมาทีหลังเมื่อเธอเล่นด้วย ยกตัวอย่างชิน ที่เธอเผลอไปเล่นด้วย จนเป็นปัญหาตามหลอกหลอนเธออยู่ตอนนี้ เพราะฉะนั้นถุงแป้งจึงสะดวกที่จะหาความสุขในแบบของเธอกับคนนอกมากกว่าคนใกล้ตัว และที่เธอกรีดร้องและทึ้งหัวตัวเองนั้น ไม่ได้เขินหรือใจสั่นที่ยูโรทักมาแต่อย่างไร แต่เธอแค่เสียดาย เสียดายที่ต้องปล่อยเหยื่อก้อนโตที่เธอคิดว่าหลังเสร็จจากงาน Open House แล้วเธอจะไปตามหาเพื่อสานสัมพันธ์สักหน่อย

"หมดกันคุณเบบี๋ของฉันนนน อึก"

ถุงแป้งกรีดร้องอีกครั้ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเพราะแบบนี้หรือเปล่าเซ้นส์เธอถึงได้บอกว่าอย่าเพิ่งเข้าไปยุ่งอะไรกับยูโรมากนักเพราะเขาคือรุ่นพี่ปีสี่ที่คณะเธอเองสินะ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งตอนนี้ยูโรวางสายไปแล้ว นิ้วเรียวกดเข้าแอปพลิเคชันใหม่อีกรอบโดยเป้าหมายคือกลุ่มเพื่อนสนิททันที

...พาวเวอร์พัฟฟ์เกิลส์...

ถุงแป้ง : พวกมึงงงงงงง กูอกหัก ฮือออออ

ข้าวใหม่ : เป็นบ้าอารายอีกค้าาาา

น้ำปูน : ทำไม? หรือรุ่นพี่ที่เขาช่วยมึงวันนั้นอยู่ในคณะเรา?

ถุงแป้งเมื่อได้อ่านประโยคสุดท้ายที่น้ำปูนส่งมา ก็ทิ้งตัวหงายหลังกับเตียงทันทีก่อนจะกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งอยู่คนเดียว