บทนำ 2

            ชายคนนั้น...รูปร่างหน้าถือว่าใช้ได้ ไม่ใช่...ถือว่าหน้าตาดีมากทีเดียว ผิวพรรณเรียบเนียนถึงจะคล้ำเพียงเล็กน้อยก็เถอะ สายตาคมเข้มทอดมองเธออย่างไม่ว่างตา ทั้งๆมีสาวๆหลายคนพยายามทอดสะพานให้เขาอยู่ไม่น้อย

            ธิรักษ์แก้มแดงซ่าน เมื่อคิดว่าชายคนนั้นจะมีความสนใจในตัวเธอ  “เลิกคิดถึงผู้ชายได้แล้ว ยัยรัก” เธอบอกกับตัวเองด้วยเสียงดังไม่น้อย ทำให้คนที่มาใช้ห้องน้ำมองเธอเป็นตาเดียว ธิรักษ์ได้ก้มหน้าเอ่ยคำขอโทษ และรีบเดินกลับไปหาสุดาคงจะนอนหมดสติอยู่บนเตียง เดือดร้อนเธอที่คอยแบกกลับห้องอีกตามเคย

            ตุ๊บ! เธอมัวแต่ก้มมองพื้นไม่ทันมองใคร ธิรักษ์รีบเอ่ยขอโทษทันที “ขอโทษนะคะ”

            “ไม่เป็นไรครับ อย่ามองแต่พื้นเดี๋ยวครั้งหน้าล้มหัวคะมำจะว่าไงล่ะครับ” เสียงทุ่มดังในโซนประสาทของธิรักษ์ หญิงสาวเงยหน้ามองคนที่เธอเพิ่งเอ่ยขอโทษไปเมื่อครู่

            ดวงตากลมโตเบิกกว้าง อ้าปากค้าง รอยยิ้มของชายหนุ่มที่เธอเพิ่งนึกถึงกลับมาอยู่ตรงหน้า แถมยังได้เห็นหน้าเขาในระยะใกล้ชิด เธอขอถอนคำพูด เขาไม่ใช่แค่หน้าตาใช้ได้ แต่หล่อมาก หล่อจนเธอแทบกรี๊ดสลบ หัวใจของธิรักษ์เต้นแรง จนกลัวว่าชายคนนี้จะรู้ว่าเธอหวั่นไหวกับใบหน้าที่แสนจะหล่อเหลา

            “คุณครับ เป็นอะไรไปหรือเปล่า”อ็องตวนเรียกหญิงสาวตรงหน้า

            “คะ...” ธิรักษ์ขานรับก่อนสะบัดหน้าเบาๆไล่อาการเหม่อลอยของตน “ต้องขอโทษด้วยนะคะ”

            ชายหนุ่มไม่ตอบแต่การอมยิ้มมองการกระทำของเธออย่างน่าขัน ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อยแสดงอาการสงสัย

            “คุณจะยิ้มอีกนานไหมคะ” ธิรักษ์ขมวดคิ้ว เพิ่มความสงสัยเข้าไปอีก

            “เปล่าครับ ผมก็ขอโทษเช่นกันที่ชนคุณ แล้วเลิกทำหน้าสงสัยผมได้แล้วครับ ผมแค่เห็นว่าเวลาผู้หญิงทำหน้าตาสงสัยจะน่ารักแบบคุณไหม”    อ็องตวนตอบพลางยิ้ม เมื่อเธอยังไม่เลิกขมวดคิ้ว

            “ผู้ชายหล่อๆแบบคุณจะปากหวานแบบนี้ตลอดเลยเหรอคะ” ธิรักษ์ยิ้มเขินๆ เมื่อไม่คิดว่าผู้ชายอย่างเขาจะสังเกตอากัปกิริยาของผู้หญิงเป็นด้วย

            “แล้วคุณคิดว่าไงละครับ คิดว่าผมเป็นยังไง” อ็องตวนไม่ตอบ แต่เขาถามเธอกลับ พร้อมยักคิ้วหลิ่วตาให้เธออย่างเจ้าชู้

            “จะให้ฉันเชื่อผู้ชายที่เพิ่งเจอ แล้วเจอในสถานที่หาความจริงใจยากนะเหรอคะ”

            คำตอบของธิรักษ์ทำเอาอ็องตวนถึงกลับระเบิดเสียงหัวเราะอีกครั้ง   เขาเพิ่งเคยเจอผู้หญิงที่ทำให้เขาจนด้วยคำพูดแบบเธอ เธอช่างสรรหาคำมาทำให้เขารู้สึกที่กล้าหว่านเสน่ห์ให้เธอว่ายังไงก็ไม่ได้ผล

            “ในเมื่อคุณได้คำตอบที่พอใจแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ” ธิรักษ์รีบวิ่งไปหาเพื่อนรักก่อนที่หัวใจจะเต้นแรงกว่านี้ ผู้ชายบ้า!

            “เดี๋ยวก่อนคุณ!” อ็องตวนเรียกเธอ แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำความรู้จัก เธอดันวิ่งหนีเขาไปเสียก่อน ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงพยายามทอดสะพานให้เขาโดยไม่เสียเวลา เธอคงไม่ใช่ผู้หญิงจำพวกที่ใช้เรือนร่างหากิน