บทนำ 1

          แสงสีหลากสีสันสาดส่องกระทบร่างบางที่กำลังเหม่อลอยมองดูหนุ่มสาวที่กำลังออกลีลาตามจังหวะของเพลงอย่างสนุกสนาน มองดูแล้วเหมือนคนที่ปราศจากทุกข์ ต่างจากหญิงสาวที่นั่งหงอยเหงาอยู่บนโต๊ะโซนวีไอพี บวกเข้าจังหวะที่ครึกครื้นไม่ทำให้เธออยากขยับร่างกายเหมือนคนอื่น ภายในจิตใจของหญิงสาวเฝ้าครุ่นคิดว่าชีวิตเธอต้องการอะไรกันแน่

            สายตาหลายคู่ทอดมองมาพร้อมทั้งส่งสายตาแพรวพราวมาให้เธอ ทว่ากลับไม่สร้างแรงดึงดูดให้เธอส่งสายตาเชื่อมสวาทกลับเลยสักนิดเดียว

            สำหรับ ธิรักษ์ อัครกุล เป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วสำหรับสายตาที่มองเธอราวกับจะกลืนกินเธอ ทว่าเธอไม่เคยสนผู้ชายพวกเห็นแก่ได้ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ เห็นผู้หญิงเป็นแค่วัตถุทางเพศ เมื่อเกิดความต้องการจึงหว่านล้อมพยายามพูดคำหวานให้ผู้หญิงหลงเสน่ห์

            ธิรักษ์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักคืออะไร บิดามารดาเธอเสียตั้งแต่อายุสิบขวบด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ในวันที่พายุโหมกระหน่ำ หลังจากนั้นเธอถูกรับเลี้ยงโดยวิทูรและรตี ผู้ที่เป็นลุงและป้า พวกเขาดูแลเธอเป็นอย่างดี รักเธอราวกับลูกแท้ๆ เพราะทั้งสองอยากมีลูกตั้งนานแล้ว แต่วิทูรกลับเป็นหมันทำให้ทั้งคู่นั้นหมดหวังไปตามๆกัน เหมือนโชคชะตายังเห็นถึงความปรารถนาของเขา เมื่อเกิดอุบัติเหตุกับธนวัฒน์และลาวัณย์ วิทูรเสียใจอย่างมากที่เสียน้องชายเพียงคนเดียวอย่างธนวัฒน์ไป ทว่าเขากลับได้สิ่งที่มีค่ามากกว่าคือ สาวน้อยที่กำลังร่ำร้องหาผู้เป็นบิดามารดา น้ำตาไหลคลอแก้มแดงๆ บวกเข้าเสียงสะอื้นอย่างไม่ขาดสาย

            “ยัยรักษ์แกเหม่อลอยคิดถึงหนุ่มไปไกลถึงไหนแล้วเนี่ย” เสียงแซวปลุกธิรักษ์ที่กำลังนึกเรื่องราวต่างๆในอดีตตื่นจากภวังค์ ธิรักษ์ได้แต่ส่ายหน้า มองหาต้นเสียงเห็นร่างบอบบางที่โดนลมเพียงนิดเธอคงจะถูกลมพัดไปแล้วแน่ๆ สุดา ชัยรัตน์ ที่กำลังส่งยิ้มและเดินมานั่งข้างเธออย่างรวดเร็วในสภาพที่หน้าแดงเอ้เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

            “มีหนุ่มให้ฉันคิดถึงก็ดีน่ะสิ” ธิรักษ์เปรยเบาๆ แต่ไม่อาจหลุดรอดคนหูดีไปได้

            “โห่ แกเสน่ห์แรงจะตาย แค่แกปรายตามองหนุ่มๆ พวกนั่นก็แทบคลานเข่ามาแกแล้ว ยัยรักษ์” สุดาพูดพร้อมกระดกน้ำเมาเข้าปากอย่างหมั่นไส้เพื่อนรัก พามาผับหวังว่าจะมาปลดปล่อยความเครียด ธิรักษ์กลับมานั่งเหงาหงอย แอลกอฮอล์ไม่แตะสักนิด