Masuk“นายหายไปไหนวะ ฉันรอตั้งนาน” กิตตินั่งดื่มเหล้าคนเดียวจนเพลิน เกือบลืมว่าตัวเองพาเพื่อนมาด้วยซ้ำ
“ไปเข้าห้องน้ำ” อ็องตวนตอบส่งๆไป ทว่านัยน์ตากลับกลิ้งกลอก จนคนเป็นเพื่อนสงสัยขึ้นมา “ไม่ใช่ไปเจอสาวที่ไหนนะเว้ย” คนฟังถึงกลับหน้าแดง เกาคอแก้เขิน และพยายามระงับอาการสุดฤทธิ์ “เจอมาจริงๆแน่เลยว่ะหน้าแดงขนาดนี้” “นายก็พูดเกินไป ฉันหน้าแดงเพราะดื่มไปเยอะต่างหากเล่า” อ็องตวนแก้ตัว ถึงมันจะจริงตามที่กิตติพูดก็เถอะ แต่เขาไม่อยากตอบคำถามของกิตติ แต่ไม่ทันซะแล้ว... “สวยมากไหมว่ะ” กิตติหลิ่วตามองเขาอย่างรู้ทัน “สวยมาก ฉันไม่เคยเจอใครสวยเท่าเธอมาก่อน” อ็องตวนตอบอย่างเผลอไผล กิตติมองมาหาเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม “นายรู้ตัวหรือเปล่าอ็องตวน ว่านายคงตกหลุมรักแม่สาวงามคนนั้นแล้วล่ะ นายไม่เคยพูดถึงผู้หญิงตั้งนานแล้ว” เหมือนเป็นคำพูดจี้ใจของ อ็องตวน เขาก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังชื่นชมผู้หญิงอย่างที่กิตติพูดจริงๆ “ฉันคงไม่เจอกับเธออีกแล้วล่ะ” อ็องตวนพูดพร้อมถอนหายใจยาวเหยียด “อีกไม่กี่วันฉันต้องบินกลับต่างประเทศ” “นายจะเศร้าใจอะไรนักหนากับผู้หญิงที่เพิ่งเจอแค่ครั้งเดียว ผู้หญิงสวยมีอีกเยอะ นายออกจะร้อนแรง” กิตติมองเพื่อนก่อนชี้ไปที่สาวๆกลุ่มหนึ่งที่กำลังจ้องมองอ็องตวนอย่างเชิญชวน เขาส่ายหน้า ถึงพวกเธอจะสวยขนาดไหนแต่ไม่สามารถลบภาพสาวสวยที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ไปได้ “ไม่หรอกว่ะ ฉันอยากพักผ่อน” “นี่นายเป็นผู้ชายหรือเปล่าว่ะ สาวๆสวยๆมายื่นอยู่ตรงหน้ากลับไม่สนใจ หรือไร้น้ำยา” กิตติล้อเลียน แต่เขาไม่สน “งั้นเชิญนายมีน้ำยาอยู่คนเดียวก็แล้วกัน” พูดจบอ็องตวนก็รีบเดินออกไปจากผับ ทิ้งให้กิตติหว่านเสน่ห์สาวๆอยู่เดียว ถึงอยู่ต่อไปจิตใจคงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เพราะมัวแต่นึกถึงผู้หญิงที่ชื่อเจน “มันแน่อยู่แล้ว” กิตติไม่สนอ็องตวน หันมองสาวๆสวยๆต่อธิรักษ์ตื่นแต่เช้ามาทำงานด้วยอารมณ์สดใส เธอพยายามสลัดความคิดที่เข้ามารบกวนจิตใจออกไป ก่อนที่ตัวเองจะไม่สามารถทำงานได้ ทว่า...ไม่วายกังวลเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืน วิทูรกับรตีแสดงความต้องการอย่างชัดเจน ต้องการให้เธอแต่งงานมีครอบครัว
“เครียดอะไรย่ะ ยัยรักษ์” สุดาเรียกเพื่อนที่กำลังเหม่อลอย “เปล่า ไม่มีอะไร” ธิรักษ์สั่นหัว “ไม่มีอะไรของแกยัยรักษ์ ฉันเป็นเพื่อนกับแกตั้งแต่มัธยม ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าเวลาแกมีเรื่องไม่สบายใจจะทำหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับแบกโลกไว้ทั้งใบ” “ลุงกับป้าของฉันน่ะสิ อยากให้ฉันมีครอบครัว อยากให้ฉันแต่งงาน” ธิรักษ์ตัดสินใจบอกเรื่องไม่สบายใจให้สุดาฟัง ถึงยังไงก็ไม่สามารถปิดเพื่อนคนนี้ได้อยู่แล้ว “จริงดิ?” สุดาถามเสียงสูง ธิรักษ์พยักหน้าตอบก่อนเบือนหน้าหนี ยังคิดไม่ตกเลยว่าเธอควรทำยังไง “นี่มันข่าวใหญ่ต้องประกาศให้ทุกคนรู้” สุดาตื่นเต้นจนออกหน้า กำลังป่าวประกาศบอกทุกคนในบริษัทก็ถูกธิรักษ์ปิดปากไว้เสียก่อน “แกจะบ้าหรือไงยัยดา เกิดมีใครได้ยินเข้าฉันเสียหายนะเว้ย” ธิรักษ์เตือนสติคนที่กำลังจะปล่อยข่าว “ฉันก็ยังไม่ทันจะบอกใครเลย” สุดาแกะมือธิรักษ์ที่ปิดปากได้สำเร็จก็รีบพูดทันที “แล้วไป ถ้าแกคิดจะบอกคนอื่นละก็เราได้เห็นดีกันแน่ยัยดา” “จ้ายัยเพื่อนขาโหด เอะอะก็ขู่อย่างเดียวเลยนะ” สุดาเบ้ปากหมั่นไส้ธิรักษ์ “ว่าแต่แกจะแต่งงานกับใคร”สุดาถามต่อเมื่อเห็นว่าธิรักษ์ยังเงียบอยู่ “นั่นแหละปัญหา”“ให้มันรู้เสียบ้างว่านี่เมียใคร เจ้าตัวน้อย” “แกล้งลูกได้ แสดงว่าหายโกรธรักษ์แล้วใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามอย่างมีความหวัง เมื่อคิดว่าสามีขี้หึงจะหายน้อยใจ ทว่าอ็องตวนกลับส่ายหน้ารัวๆ รอยยิ้มของหญิงสาวหดหาย เมื่อชายหนุ่มยังไม่หายโกรธ ดวงตาของธาวินเริ่มหลับ อ็องตวนเห็นว่าลูกชายควรพักผ่อนได้แล้วจึงอุ้มเจ้าตัวแสบจากตักภรรยาสาว พร้อมดึงชายมาปกปิดทรวงอกสุดเซ็กซี่ไม่ให้ล้อตาล้อใจไปมากกว่านี้ “ธาวินไปนอนนะ ถึงเวลาเข้านอนแล้ว เดี๋ยวเราหลับพ่อจะเคลียร์กับแม่เอง” อ็องตวนจงใจกระซิบให้ลูกชายที่หลับปุ๋ยฟัง แต่จุดประสงค์ให้แม่ของลูกเขินอาย รับรู้บทลงทัณฑ์ในค่ำคืนที่กำลังจะถึง “เคลียร์อะไรกันคะ” เธอหน้าตาตื่นกับคำว่า ‘เคลียร์’ ของสามี อดคิดไปไกลไม่ได้ว่าชายหนุ่มจะมีบทลงโทษเธอยังไง “เคลียร์ในแบบของเราไงจ๊ะ ผมจะไม่ยอมทรมานอีกแล้ว” “แล้วธาวินล่ะค่ะ” เธออดถามไม่ได้ ถ้าลูกน้อยเกิดอาการงอแงขึ้นมาจะทำยังไง ทั้งที่ลูกน้อยไม่เคยตื่นขึ้นมางอแงยามดึกสักนิด นอกจากมีไข้หรือไม่สบายตัว “ฝากลุงวิทูรกับป้ารตี พวกเขาดูแลยิ่งกว่าเราซะ
“ขอบคุณนะคะคุณติณณ์ ที่อุตส่าห์มาส่งถึงบ้าน” ธิรักษ์เอ่ยขอบคุณติณณ์ที่อาสามาส่งเธอถึงบ้าน เธอเจอเขาโดยบังเอิญจึงทักทายตามมารยาท แต่คิดว่าเขาจะอาสามาส่งเธอ โดยอ้างเหตุผลมาให้คล้อยตาม ซึ่งเธอก็ไม่อยากปฏิเสธ “ไม่เป็นไร มีอะไรให้ผมรับบอกได้นะครับ” ติณณ์ถือข้าวของช่วยหญิงสาว แม้เธอจะมีทีท่าปฏิเสธก็ตาม “ผมคงต้องขอให้คุณกลับไปได้แล้วนะครับ” อ็องตวนรอภรรยาอยู่นาน เมื่อรู้ว่าใครมาส่งภรรยาของเขาก็รีบออกมาแสดงความเป็นเจ้าของ “คุณอ็องตวน” “ครับ ผมเองที่รัก ผมขอบคุณนะครับที่หวังดีช่วยมาส่งภรรยาผม แต่คราวหน้าคงไม่รบกวนคุณติณณ์อีก” ว่าพลางโอบไหล่ของหญิงสาว ตากระตุกยิกๆเมื่อมีคนมายุ่งกับธิรักษ์ “ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี” ติณณ์แหย่อ็องตวนเล่น เอาคืนที่ทำให้เขาเจ็บแสบหลายครั้ง ถึงจะเสียใจที่ธิรักษ์แต่งงานมีครอบครัวแต่เขาคงเสียใจไม่นาน หนุ่มหล่อๆอย่างเขาเดี๋ยวก็มีสาวๆมาติดตรึม “แต่ผมเกรงว่าคงไม่ดีแล้วมั้งครับ เพราะยังอยากรักษามิตรภาพกับกิตติอยู่” “คนสวยๆ กลับมีคู่หมดซะแล้ว จีบคนโสดศัตรูมีเป็นร้อย จีบคนมีคู่ศัตรูมีเพียง
“ไม่ไปเข้าห้องน้ำบ้างเหรอคะ” ถามขึ้น พลางกล่อมลูกชายในอ้อมกอด “ไม่นี่ คุณอยากเข้าห้องเหรอ” อ็องตวนส่ายหน้ารัวๆ ลุกจากเก้าอี้แล้วขยับตัวนั่งบนเตียงคนไข้แทน เพื่อจะได้เวลาเธอให้นมลูกอย่างชัดๆ “ตะ...แต่ รักษ์จะให้นมลูกนะคะ” เธอแย้ง พร้อมหลุบตาต่ำมองเจ้าตัวน้อย “ยังจะอายอะไรอีก หืม... ผมเห็นหมดแล้ว” ว่าพลางหลิ่วตาให้ภรรยาสาว ธิรักษ์หมดหนทางไล่คนอย่างอ็องตวนออกไปได้ เขินอายที่สัดส่วนของเธอไม่สวยเหมือนก่อน ถกเสื้อโรงพยาบาลขึ้นเล็กน้อย เจ้าตัวแสบที่เจอแหล่งอาหารก็รีบงับอย่างไม่รีรอ โดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้างนิด กลีบปากอิ่มเผลอยิ้มเหมือนเห็นถึงความน่ารักน่าชังของสายเลือดตัวเอง “ดูสิน่ะ เจ้าตัวแสบของเรากินเก่งซะมัด นั่นของพ่อน่ะเว้ยเบาๆหน่อย” คนที่เคยลิ้มรสมาก่อนเกิดอาการหวงขึ้นมา เอื้อมมือไปดึงแหล่งอาหารออกจากปากเล็กจิ้มลิ้ม “อย่าแกล้งลูกสิค่ะ” ธิรักษ์ปราบสามี มองปฏิกิริยาเจ้าตัวแสบที่ว่าไปพลาง แล้วก็แสบใช่ย่อยฟาดฝ่ามือในน้อยลงบนหลังมือของผู้เป็นพ่อที่บังอาจยื้อแย่งแหล่งอาหารอันโปรดปราน “หน็อยแน่ ผมซักหมั่น
ธิรักษ์พยักหน้าน้อยๆ หันมองชายหนุ่มที่จับมือเธอไม่ห่าง พร้อมรอยยิ้มเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อเธอ เธอรวบรวมแรงสูดลมหายใจลึกๆเข้าปอด หลับตาแน่นออกแรงเบ่งสุดชีวิต หน้าท้องที่เคยกลมนูนยวบลงไปทันตา พร้อมเสียงร้องดังจ้าราวระฆังแก้ว ทำให้เธอปรือตาขึ้นมองพบลูกน้อยของเธอร้องไห้เมื่อถูกดึงออกจากที่แสนคุ้นเคย แถมยังถูกจับห้อยหัวอีกต่างหาก ก่อนพยาบาลจะนำเจ้าตัวน้อยไปทำความสะอาด “นั่นลูกของเรา ที่รัก” อ็องตวนละล่ำละลักบอก เมื่อถูกทำความสะอาดเรียบร้อยเจ้าตัวน้อยถูกยื่นมาให้ผู้เป็นพ่อ อ็องตวนมือสั่นอ้าอ้อมแขนรับอย่างเต็มใจ “น่ารักจริง เจ้าตัวน้อยของพ่อ” “ไหนคะ ขอรักษ์ดูแกหน่อย” หญิงสาวเอ่ยขอบ้าง เมื่อเจ้าตัวน้อยมาอยู่ในอ้อมกอดเธอเหมือนจะรู้ทันที ไม่ร้องไห้โยเย ตัวแดงแจ๋ ดวงตากลมโต นัยน์ตาขลับดำ เรือนผมบางสีน้ำตาลอ่อนๆ ขนตางอนสวย ช่างน่ารักน่าชังเสียจริงลูกชายเธอเนี่ย ธิรักษ์ถูกนำตัวมาอยู่ห้องพักผู้ป่วย เจ้าตัวน้อยหลังได้ดื่มนมแม่จนอิ่มแปล้ก็ถูกผู้เป็นยัย ขับกล่อมไปมา เพราะตัวเองและสามีไม่สามารถมีลูกได้ เมื่อหลานสาวมีเหลนจึงเกิดอาการเห่อเป็นพิเศษ วิทูรก็ไม่น้อ
“ปวดท้องค่ะ” ธิรักษ์พลางพยักหน้า มันเจ็บกว่าทุกครั้ง ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กอยากออกมาดูหน้าพ่อแม่เร็วขนาดนี้ “ใจเย็นนะครับที่รัก เดี๋ยวผมจะเอารถออก แล้วให้เด็กไปตามลุงกับป้าที่หลังบ้าน” อ็องตวนอยู่ไม่เป็นผุดลุกขึ้น ตะโกนบอกเด็กรับใช้อย่างร้อนรน วิ่งไปที่โรงจอดรถอย่างรวดเร็ว ไม่นานวิทูรและรตีเร่งฝีเท้าตามเด็กรับใช้มาหาหลานสาวเพียงคนเดียว “ใจเย็นๆนะรักษ์ หายใจเข้าลึกๆ” รตีตื่นเต้นไม่น้อยกับการกำลังจะมีเหลนคนแรก “นี่ยัยรักษ์กำลังจะคลอดเหรอคุณ” วิทูรถามภรรยา พลางยิ้มกว้าง เขากำลังจะมีเหลน ลาวัณย์กับธนวัฒน์คงนอนตายตาหลับที่ธิรักษ์มีครอบครัว เขาก็หมดห่วงเช่นกัน รถยนต์คันหรูของชายหนุ่มจอดเทียบหน้าบ้าน อ็องตวนรีบเข้ามาหาภรรยาที่โอดครวญด้วยความเจ็บปวด อ็องตวนตัดสินอุ้มภรรยามาที่รถ “เดี๋ยวลุงขับเองดีกว่า อยู่ดูแลยัยรักษ์เถอะ” วิทูรบอกหลานเขย เดินนำหน้ามานั่งที่เบาะคนขับ อ็องตวนพยักหน้ารับ พาภรรยามานั่งเบาะหลัง เสียสละร่างกายให้หญิงสาวได้พักพิง สอดประสานมือเรียวแน่น ส่งผ่านกำลังใจ “ไม่เป็นไรนะที่ร
5 เดือนต่อมา... ธิรักษ์ที่ตอนนี้ไม่ว่าจะเดินเหินไปไหน รู้สึกคล้ายแม่เป็ดเข้าไปทุกที หน้าท้องกลมนูนขึ้นตามอายุครรภ์ เธออมยิ้มมองรายการทีวีเกี่ยวกับแม่และเด็ก และการเตรียมสำหรับคุณแม่หลังคลอด แม้ว่าแต่งงานมาได้หลายเดือน อ็องตวนยังค่อยดูแลเธอไม่ห่าง ร่ำๆอย่างพาเธอไปที่ทำงานด้วยซ้ำ เธอขอไว้ เพราะไม่อยากไปเกะกะงานของเขา หรือจะเป็นตัวทำลายสมาธิการทำงานของเขาดีล่ะ ฮันนีมูนอันแสนหวานเหมือนอย่างหลายๆคู่ของอ็องตวนไกลห่างออกไป เพราะเธอนับวันคลอดเจ้าตัวเล็กเหลือเพียงแค่ไม่กี่วัน... คงต้องรอให้ลูกน้อย และเธอแข็งแรงคงจะบินไปฮันนีมูนที่ฝรั่งเศสได้ หลังจากเสร็จงานแต่งงานของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ก็รีบบินกลับฝรั่งเศสเพื่อดูแลกิจการที่ละเลยมานาน...ก่อนพวกเขาจะไป เธอยังจำคำขอของพ่อตาและแม่ยัยได้เป็นอย่างดี ‘มีหลานให้แม่กับพ่อเยอะล่ะ’ เธออยากจะค้านคำขอนั่น เพราะแค่คนเดียวเธอก็จะแย่อยู่แล้ว ข่าวคราวของเอมมิกาถูกปล่อยตัวด้วยเงินประกันจำนวนมาก เมื่อเธอและอ็องตวนตัดสินใจไม่เอาความ เธอทำ เพราะความหลงผิด และความรักที่มีให้อ็องตวนมาแสนนาน ย่อมเกิดความหึงหวงในตัวของ







