บทนำ 5

              “นายหายไปไหนวะ ฉันรอตั้งนาน” กิตตินั่งดื่มเหล้าคนเดียวจนเพลิน เกือบลืมว่าตัวเองพาเพื่อนมาด้วยซ้ำ

            “ไปเข้าห้องน้ำ” อ็องตวนตอบส่งๆไป ทว่านัยน์ตากลับกลิ้งกลอก จนคนเป็นเพื่อนสงสัยขึ้นมา

            “ไม่ใช่ไปเจอสาวที่ไหนนะเว้ย” คนฟังถึงกลับหน้าแดง เกาคอแก้เขิน และพยายามระงับอาการสุดฤทธิ์ “เจอมาจริงๆแน่เลยว่ะหน้าแดงขนาดนี้”

            “นายก็พูดเกินไป ฉันหน้าแดงเพราะดื่มไปเยอะต่างหากเล่า”       อ็องตวนแก้ตัว ถึงมันจะจริงตามที่กิตติพูดก็เถอะ แต่เขาไม่อยากตอบคำถามของกิตติ แต่ไม่ทันซะแล้ว...

            “สวยมากไหมว่ะ” กิตติหลิ่วตามองเขาอย่างรู้ทัน

            “สวยมาก ฉันไม่เคยเจอใครสวยเท่าเธอมาก่อน” อ็องตวนตอบอย่างเผลอไผล กิตติมองมาหาเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

            “นายรู้ตัวหรือเปล่าอ็องตวน ว่านายคงตกหลุมรักแม่สาวงามคนนั้นแล้วล่ะ นายไม่เคยพูดถึงผู้หญิงตั้งนานแล้ว” เหมือนเป็นคำพูดจี้ใจของ      อ็องตวน เขาก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังชื่นชมผู้หญิงอย่างที่กิตติพูดจริงๆ

            “ฉันคงไม่เจอกับเธออีกแล้วล่ะ” อ็องตวนพูดพร้อมถอนหายใจยาวเหยียด “อีกไม่กี่วันฉันต้องบินกลับต่างประเทศ”

            “นายจะเศร้าใจอะไรนักหนากับผู้หญิงที่เพิ่งเจอแค่ครั้งเดียว ผู้หญิงสวยมีอีกเยอะ นายออกจะร้อนแรง” กิตติมองเพื่อนก่อนชี้ไปที่สาวๆกลุ่มหนึ่งที่กำลังจ้องมองอ็องตวนอย่างเชิญชวน

            เขาส่ายหน้า ถึงพวกเธอจะสวยขนาดไหนแต่ไม่สามารถลบภาพสาวสวยที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ไปได้ “ไม่หรอกว่ะ ฉันอยากพักผ่อน”

            “นี่นายเป็นผู้ชายหรือเปล่าว่ะ สาวๆสวยๆมายื่นอยู่ตรงหน้ากลับไม่สนใจ หรือไร้น้ำยา” กิตติล้อเลียน แต่เขาไม่สน

            “งั้นเชิญนายมีน้ำยาอยู่คนเดียวก็แล้วกัน” พูดจบอ็องตวนก็รีบเดินออกไปจากผับ ทิ้งให้กิตติหว่านเสน่ห์สาวๆอยู่เดียว ถึงอยู่ต่อไปจิตใจคงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เพราะมัวแต่นึกถึงผู้หญิงที่ชื่อเจน

            “มันแน่อยู่แล้ว” กิตติไม่สนอ็องตวน หันมองสาวๆสวยๆต่อ

            ธิรักษ์ตื่นแต่เช้ามาทำงานด้วยอารมณ์สดใส เธอพยายามสลัดความคิดที่เข้ามารบกวนจิตใจออกไป ก่อนที่ตัวเองจะไม่สามารถทำงานได้ ทว่า...ไม่วายกังวลเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืน วิทูรกับรตีแสดงความต้องการอย่างชัดเจน ต้องการให้เธอแต่งงานมีครอบครัว

            “เครียดอะไรย่ะ ยัยรักษ์” สุดาเรียกเพื่อนที่กำลังเหม่อลอย

            “เปล่า ไม่มีอะไร” ธิรักษ์สั่นหัว

            “ไม่มีอะไรของแกยัยรักษ์ ฉันเป็นเพื่อนกับแกตั้งแต่มัธยม ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าเวลาแกมีเรื่องไม่สบายใจจะทำหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับแบกโลกไว้ทั้งใบ”

            “ลุงกับป้าของฉันน่ะสิ อยากให้ฉันมีครอบครัว อยากให้ฉันแต่งงาน” ธิรักษ์ตัดสินใจบอกเรื่องไม่สบายใจให้สุดาฟัง ถึงยังไงก็ไม่สามารถปิดเพื่อนคนนี้ได้อยู่แล้ว

            “จริงดิ?” สุดาถามเสียงสูง

            ธิรักษ์พยักหน้าตอบก่อนเบือนหน้าหนี ยังคิดไม่ตกเลยว่าเธอควรทำยังไง

            “นี่มันข่าวใหญ่ต้องประกาศให้ทุกคนรู้” สุดาตื่นเต้นจนออกหน้า กำลังป่าวประกาศบอกทุกคนในบริษัทก็ถูกธิรักษ์ปิดปากไว้เสียก่อน

            “แกจะบ้าหรือไงยัยดา เกิดมีใครได้ยินเข้าฉันเสียหายนะเว้ย” ธิรักษ์เตือนสติคนที่กำลังจะปล่อยข่าว

            “ฉันก็ยังไม่ทันจะบอกใครเลย” สุดาแกะมือธิรักษ์ที่ปิดปากได้สำเร็จก็รีบพูดทันที

            “แล้วไป ถ้าแกคิดจะบอกคนอื่นละก็เราได้เห็นดีกันแน่ยัยดา”

            “จ้ายัยเพื่อนขาโหด เอะอะก็ขู่อย่างเดียวเลยนะ” สุดาเบ้ปากหมั่นไส้ธิรักษ์ “ว่าแต่แกจะแต่งงานกับใคร”สุดาถามต่อเมื่อเห็นว่าธิรักษ์ยังเงียบอยู่

            “นั่นแหละปัญหา”