บทนำ 4

           ธิรักษ์แบกเพื่อนรักมาถึงห้องได้ ถึงกลับเหนื่อยหอบ มองคนที่นอนอยู่บนเตียงที่หลับสบาย จนธิรักษ์อดหมั่นไส้ไม่ได้

            “ดาฉันกลับก่อนนะ” ธิรักษ์บอกลาคนเมา ก่อนออกจากห้องก็ไม่ลืมที่จะล็อกประตูให้สุดา หลังจากนั้นธิรักษ์ก็รีบกลับห้องของตัวเองที่ในชั้นถัดไป เพราะเหนียวตัวจะแย่อยู่แล้ว ถ้าได้ล้างเนื้อล้างตัวสักนิดก็ยังดี คิดได้ดังนั้นเธอก็รีบกลับห้องที่ซื้อตัวน้ำพักน้ำแรงของตน  ถึงลุงกับป้าไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไร แต่ก็ไม่อาจขัดความต้องการของหลานเพียงคนเดียวไม่ได้ ด้วยเห็นว่าบ้านที่วิทูรอยู่ก็หลังใหญ่ พอที่จะอยู่กันหลายคนได้

            พอเปิดประตู กลับต้องแปลกใจ เมื่อรู้สึกว่าห้องของเธอเหมือนมีอะไรผิดปกติไปจากเดิม พอยื่นมือไปเปิดไฟข้างฝาผนัง

            “เซอร์ไพรส์!” รตีและวิทูรที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องนานพอควรเอ่ยทักบุตรหลานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนดีใจ

            “ป้ากับลุงมาตั้งแต่เมื่อไรคะ” หลังจากหายตกใจ เธอรีบเอ่ยถามรตีกับวิทูรทันที

            “เรากะจะมาเซอร์ไพรส์หลานเลยไม่ได้บอก เป็นไงเซอร์ไพรส์ไหมจ๊ะ” วิทูรตอบโผล่กอดหลานรักด้วยความคิดถึง

            “รู้ไหมจ๊ะว่าลุงกับป้าคิดถึงหลานแค่ไหน ป้าซื้อของฝากมาให้หลานด้วยนะ” รตียื่นถุงน้ำหอมให้เธอ ธิรักษ์รับไหว้ ก่อนส่ายหน้า เพราะรู้ดีว่าลุงกับป้าของเธอมักไม่เหมือนชาวบ้านมากนัก ค่อยดูแลเธอราวกับเธอเป็นเด็กตัวน้อยๆ ซึ่งเธอก็เพิ่งจะหลอกล้อให้ทั้งสองไปเที่ยวย้อนความหลังที่ฝรั่งเศส แต่ยังไม่ทันครบกำหนดก็กลับมาก่อนเสียแล้ว

            “ค่ะป้า หนูก็คิดถึงลุงกับป้าเหมือนกัน” ธิรักษ์ยิ้มแหยตอบ

            “รู้ไหมว่าลุงกับป้ากลับมาจากฝรั่งเศสคราวนี้  เราได้เลี้ยงหลานให้สตีฟที่เป็นเพื่อนของลุงตั้งแต่สมัยเรียน...”

            “ลุงกำลังจะหมายถึงอะไรคะ” เธอขมวดคิ้วมองวิทูร ก่อนที่วิทูรจะตอบ รตีก็เดินมานั่งโซฟาข้างๆเธอก่อนจะเอ่ยเสริม 

            “ลุงหมายถึงคืออยากให้หลานแต่งงาน มีเหลนให้ลุงกับป้า เพราะเราสองคนก็แก่มากแล้ว หลานก็อายุไม่น้อยแล้วนะตอนนี้” รตีตอบไหล่หลานสาวเบาๆ

            “ใช่ ป้าพูดถูกเราอยากให้หลานมีครอบครัว เราจะได้หมดห่วง และมีเหลนน่ารักๆให้เรา” วิทูรมองธิรักษ์ที่ทำหน้าไม่ถูกเมื่อเขาและรตีอยากให้เธอมีครอบครัวสักที

            “โธ่ ลุงค่ะป้าค่ะ รักษ์ยังไม่อยากมีครอบครัว แล้วอีกอย่างรักษ์เพิ่งยี่สิบเจ็ดเองนะคะ” ธิรักษ์ยกเหตุผลมาอ้างให้วิทูรกับรตีฟังอีกครั้ง

            “วัยนี้แหละจ๊ะที่เหมาะจะมีครอบครัว”รตีแย้ง

            “ลาวัณย์กับธนวัฒน์มีหลานตั้งแต่ยี่สิบสี่ด้วยซ้ำ เป็นวัยที่พร้อมจะมีครอบครัวแล้ว” วิทูรเสริมภรรยา เขาก็เห็นว่าธิรักษ์ควรมีครอบครัวได้แล้ว

            “เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ เพราะหนูยังไม่มีแฟน รักนะคะลุงป้า รักษ์ขอตัวไปอาบน้ำก่อน เหนียวตัวจะแย่” เธอหอมแก้มวิทูรกับรตีคนละที ก่อนรีบวิ่งเข้าห้องนอน

            วิทูรส่ายหน้าจนใจเมื่อหลานสาวคนเดียวกลับไม่ต้องการมีครอบครัว แล้วเขาจะมีหน้าไปพบธนวัฒน์กับลาวัณย์ยังไง ในเมื่อไม่สามารถดูแลธิรักษ์ให้มีความสุขไม่ได้

            “ฉันว่าเราค่อยคุยกับแกอีกทีดีกว่าค่ะ” รตีมองสีหน้าของสามีที่มีความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

            “ถ้าพูดดีๆแล้วไม่ได้ผล ผมคงต้องมีแผน” จู่ๆวิทูรก็นึกแผนการที่จะให้ธิรักษ์แต่งงาน เขาระเบิดเสียงหัวเราะออกมา จนคนเป็นภรรยาสงสัย เมื่อครู่เขายังกังวล แต่ตอนนี้กลับหัวเราะซะงั้น

            “คุณคิดจะทำอะไรเหรอคะ” รตีเอ่ยถามสามี วิทูรยิ้มกว้าง แล้วก้มกระซิบข้างหูภรรยา “จะดีเหรอคะ”

            “ดีมากๆเลยล่ะ” วิทูรแสยะยิ้ม ส่วนคนเป็นภรรยาส่ายหน้า พอจะรู้ว่าธิรักษ์ได้ความเจ้าแผนการมาจากใคร         “ผมว่าเรากลับกันเถอะ”

            รตีพยักหน้าน้อยๆก่อนเดินตามหลังวิทูรไม่ลืมที่จะตะโกนบอกหลานสาวที่อยู่ในห้อง “ธิรักษ์ ลุงกับป้ากลับแล้วนะ”

            “ค่ะ” เสียงตะโกนตอบรับดังออกมาจากห้องนอน ธิรักษ์ยังไม่ได้อาบน้ำตามที่พูดกับลุงและป้า เธอแค่ต้องการเข้ามาสงบสติอารมณ์ไม่ให้หัวเสียไปมากกว่านี้

            “บ้าไปแล้ว มันวันอะไรวะเนี่ย” ธิรักษ์นอนกลิ้งเกลือกบนเตียงอย่างสุดจะทน อย่างน้อยวันนี้ก็ยังเป็นวันดีสำหรับเธอ ได้เจอชายใจดีที่ช่วยเธอ พอนึกถึงหน้าเขาทีไรใจเต้นทุกที “หวังว่าจะได้เจอกันนะคะ คุณอ็องตวน”