Masukทางด้านลดาวดีก็ถูกคนตัวโตแสนอันธพาลลากมาถึงรถยุโรปคันหรูเธอจึงเห็นว่ามีผู้ชายสองคนแต่งตัวด้วยสูทเต็มยศเหมือนธีรภัทรยืนรออยู่ที่รถ เมื่อเห็นเธอสองคนนั้นก็ก้มหัวให้เล็กน้อยเธอหันไปมองธีรภัทรอย่างแปลกใจเป็นเชิงถามว่าสองคนนี้เป็นใคร แต่เขาไม่มองหน้าเธอเลยเพียงแต่กล่าวด้วยเสียงดุสั้นๆ “ขึ้นรถ” แล้วก็จับเธอยัดเข้าไปในรถโดยที่เขาตามเข้ามานั่งข้างๆ
“ไปคอนโดฉัน” เธอได้ยินเขาสั่งคนขับรถแบบนั้นก็หันมา
ถามทันที
“คุณธีจะไปไหนคะ ลดาจะกลับบ้าน”
“เงียบ” เขาตะคอกเสียงดุดัน
“แต่ว่าลดา...” ลดาวดีกำลังจะกล่าวทักท้วงว่าเธออยากกลับบ้านก็ต้องเงียบเสียงทันทีเมื่อเขาหันมาทำตาดุใส่พลางบีบแขนเธอแน่แล้วกล่าวว่า
“ถ้าไม่อยากให้ผมปล้ำลดาบนรถนี่ก็เงียบซะ” เธอจึงเงียบทันทีเพราะแววตาเขาไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย คนสนิททั้งสองของธีรภัทรแอบมองหน้ากันเพราะไม่เคยเห็นเจ้านายแสดงอาการแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน สงสัยพวกเขาจะได้นายหญิงตัวจริงเร็วๆ นี้เสียแล้ว อีกอย่างคอนโดที่เจ้านายสั่งให้ไปก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้ไปเหยียบมาก่อน
ลดาวดีจำต้องนั่งเงียบมาตลอดทางด้วยเกรงกลัวอาการนิ่งสนิทของคนข้างๆ ที่ไม่พูดอะไรออกมาเลยจนกระทั่งมาถึงคอนโดหรูสูงเสียดฟ้ากลางกรุง ธีรภัทรพาเธอมาชั้นบนสุดซึ่งทั้งชั้นมีอยู่แค่ไม่กี่ห้องเท่านั้น เมื่อมาถึงเขาก็สั่งให้คนสนิททั้งสองไปพักแล้วลากเธอเข้าไปข้างในทันที ลดาวดีถึงกับตะลึงเมื่อเข้ามาในห้องแล้วเห็นถึงความหรูหราสวยงามของห้องชุดแห่งนี้ เธอไม่กล้าจินตนาการเลยว่าราคามันจะขนาดไหน ซึ่งแน่นอนว่าทั้งชีวิตนี้เธอคงไม่มีปัญญาจะซื้อได้ แต่ความคิดทั้งหลายต้องสะดุดลงเมื่อธีรภัทรจับร่างเธอโยนไปบนเตียง
“กรี๊ดดด” ลดาวดีกรีดร้องอย่างตกใจ แล้วต้องตกใจยิ่งกว่าเมื่อธีรภัทรกระโจนตามขึ้นมาแล้วโถมร่างทับเธอไว้ก่อนจะซุกไซร้ไปตามซอกคอของเธอ ลดาวดีดิ้นสุดชีวิตอย่งหวาดกลัว
“คุณธีขา อย่าทำแบบนี้ ลดากลัว คุณธีอย่า...” แล้วเสียงของลดาวดีก็เงียบไปเมื่อธีรภัทรประกบริมฝีปากของเขาลงไปบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างไม่ต้องการฟังคำห้ามปราม ลดาวดีเมื่อรู้ว่าหมดสิ้นหนทางสู้จึงนอนนิ่งปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลรินที่เขาทำเหมือนไม่ให้เกียรติเธอแบบนี้บวกกับความน้อยใจที่เขาไม่เชื่อใจเธอ ธีรภัทรหยุดชะงักทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำตาของคนใต้ร่าง
“ร้องไห้ทำไม ทีกับผมลดารังเกียจถึงกับร้องไห้เลยเหรอ แล้วทีกับมันทำไมถึงปล่อยให้กอด” ธีรภัทรถามออกมาอย่างโกรธเคือง
“ลดาไม่ได้กอดกับพี่เอกนะคะ มันเป็นอุบัติเหตุ” ลดาวดีอธิบายปนสะอื้น
“พี่เอก...ฮึ! นี่สนิทสนมกับมันถึงขั้นเรียกพี่เลยเหรอ”
“พี่เอก...ฮึ...ฮึก เป็นพี่ชายข้างบ้านที่คอยช่วยเหลือลดากับยายมาตลอด เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ ลดาไม่ได้คิดอะไรกับเขา ลดาเห็นพี่เอกเป็นแค่พี่ชายแค่นั้นเองฮือๆ” ธีรภัทรนิ่งไปทันทีเมื่อได้ฟังแบบนั้น อารมณ์ก็เริ่มเย็นลงเมื่อได้รู้ว่าลดาวดีไม่ได้คิดเกินเลยกับผู้ชายคนนั้นอย่างที่เขาเข้าใจ
“แล้วทำไมลดาถึงกอดกับมัน” ธีรภัทรยังไม่คลายสงสัย
“วันนี้ที่ร้านมีงานลดาใส่รองเท้าสูงมากกว่าปรกติแล้วเดินไม่ถนัด พอดีตรงนั้นใครทำน้ำแข็งหกไว้ไม่รู้ลดาเหยียบแล้วลื่นพี่เอกเขาก็ช่วยรับไว้ไม่ให้ลดากระแทกพื้นแล้วคุณธีก็มาพอดี” ลดาวดีอธิบายให้เขาเข้าใจทั้งน้ำตาที่ไหลรินตลอดเวลา ธีรภัทรได้ยินดังนั้นก็สำรวจชุดที่ลดาวดีใส่แล้วก็ตาลุกวาวอีกรอบเมื่อเห็นว่าไม่ใช่ชุดที่เธอใส่ทุกวัน แต่ชุดนี้ทั้งสั้นและคว้านอกลึก
“ทำไมลดาใส่ชุดแบบนี้ ดูซิแทบจะปิดอะไรๆ ไม่มิดใส่แบบนี้ถอดดีกว่า” ธีรภัทรว่าออกไปแบบนั้นแล้วก็รู้สึกว่าเลือดลมเขาสูบฉีดพล่านไปทั่วร่างเมื่อมีแม่ดาวยั่วมานอนอยู่บนเตียงเดียวกันแบบนี้ ก่อนหน้านี้มัวแต่โมโหเลยไม่ทันได้มองชุดที่เธอสวมใส่พอได้มาสำรวจเต็มๆ ตาแบบนี้ก็ชักจะควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้เสียแล้ว ลดาวดีหน้าแดงแปร๊ดกับคำวิจารณ์ของเขาที่ว่า ‘ปิดอะไรๆ แทบไม่มิด’
“ก็คืนนี้มีงานปาร์ตี้วันคริสต์มาส ทุกคนก็ต้องแต่งแบบนี้ทั้งนั้นนี่คะ” ลดาวดีพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจแต่ดูธีรภัทรจะไม่ยอมรับฟังง่ายๆ
“พอกันที ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมให้ลดาแต่งตัวล่อเสือล่อตะเข้ทำงานแบบนี้อีกแล้ว พรุ่งนี้ไปลาออกจากร้านได้เลยผมจะไม่ยอมให้ลดาไปทำอีก”
“ไม่ได้นะคะ” ลดาวดีแย้งทันที
“ทำไม...หรืออยากจะกลับไปหาไอ้หมอนั่นอีก” ธีรภัทรยังอดไม่ได้ที่จะแขวะไปถึงคนที่บังอาจมาแตะต้องผิวเนื้อเนียนๆ ของลดาวดี ซึ่งใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทั้งนั้นนอกจากเขาคนเดียว
“ถ้าลดาออกแล้วลดาจะเอาอะไรกินล่ะคะ ลดายังมียายที่ต้องเลี้ยงดูนะคะ”
“ลดาลืมไปแล้วเหรอว่าผมเป็นใคร ผมมีปัญญาเลี้ยงลดากับยายได้หรอกน่ะ” ธีรภัทรเอ่ยออกไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเขาไม่เคยมีความคิดที่จะเลี้ยงผู้หญิงคนไหนเป็นเรื่องเป็นราวแบบนี้มาก่อน แค่ความสัมพันธ์ชั่วคืนแล้วจบกันไปโดยมีของกำนัลเล็กๆ น้อยๆซึ่งราคาไม่น้อยเป็นของตอบแทนหรือเซ็นเช็คเป็นการจบสัมพันธ์เมื่อภารกิจบนเตียงจบลง เขาไม่เคยคิดจะเลี้ยงใครไว้เป็นเรื่องเป็นราวให้เป็นห่วงผูกคอเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่คะ ลดาจะให้คุณธีมาเลี้ยงได้ยังไง”
“อะไรนะ..ไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างนั้นเหรอลดา” ธีรภัทรถามอย่างไม่พอใจ
“เอ่อ..คือ...ลดาหมายถึงว่าเราเพิ่งแค่คบกันนี่คะ ไม่ได้เป็น...เอ่อ...”
“อ้อเข้าใจล่ะ ลดาจะบอกว่าเรายังไม่ได้เป็นสามีภรรยากันใช่ไหมถึงไม่ยอมให้ผมเลี้ยงดูน่ะ” ลดาวดีหน้าแดงกับคำพูด
ของธีรภัทรซึ่งเหมือนว่าเขามานั่งอยู่กลางใจเธอเลยทีเดียว
“ถ้าอย่างนั้นก็เป็นซะตอนนี้เลยก็แล้วกัน” พูดจบก็ก้มลงซุกไซร้ซอกคอหมอกรุ่นของคนใต้ร่างทันที ลดาวดีรีบดันใบหน้าหล่อเหลาของเขาเอาไว้
“อย่าทำแบบนี้ค่ะคุณธี”
“ทำไม...ลดารังเกียจผมเหรอ”
“เปล่าค่ะ แต่มันยังไม่ถึงเวลานะคะ เราเพิ่งคบกันเองขอเวลาลดาหน่อยนะคะ” ลดาวดีขอร้องเขาอย่างอ่อนหวาน
“ลดาจะให้ผมลงแดงตายก่อนใช่ไหมหืม...คนดีถึงคิดจะทรมานกันแบบนี้” ธีรภัทรเอ่ยถามชิดริมใบหูสวย ลดาวดีรู้สึกขนลุกเกรียวใจเต้นแรงกับน้ำเสียงเว้าวอนนั้น เธอรู้สึกเหมือนโดนใบ้กินไม่สามารถตอบโต้ใดๆ กับเขาได้จนกระทั่งเขาประทับจุมพิตลงมาอีกครั้งซึ่งต่างจากครั้งแรกที่ดุดันเอาแต่ใจ ครั้งนี้เต็มไปด้วยความออดอ้อนอ่อนหวานให้เธอใจอ่อน ชายหนุ่มเล้าโลมอย่างมีชั้นเชิงแล้วสาวน้อยด้อยประสบการณ์อย่างเธอหรือจะต้านทานไหว เธอจูบตอบเขาอย่างเงอะงะไร้ประสบการณ์ซึ่งกิริยานั้นเท่ากับเป็นการกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของธีรภัทรได้เป็นอย่างดี
ลดาวดีรู้ตัวอีกทีชุดแซนตี้แสนสวยของเธอก็ถูกธีรภัทรถอดโยนออกไปอย่างไม่รู้ทิศทาง ความเย็นที่สัมผัสผิวกายทำให้เธอหนาวสั่นจนต้องเบียดกายเข้าหาความอบอุ่นจากร่างบึกบึนเต็มไปด้วยมัดกล้ามสวยอย่างคนที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดีของธีรภัทร
“คุณธีขา..ลดาหนาว” ธีรภัทรครางรับในลำคอกับอาการออดอ้อนนั้นพลางรัดวงแขนแน่นขึ้น
“ผมจะทำให้ลดาหายหนาวเอง” จบคำพูดชายหนุ่มก็ผละจากริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูสดที่ตอนนี้บวมเจ่อจากฤทธิ์จุมพิตของเขามาที่ลำคอขาวนวลแล้วก็ไล่ต่ำลงมาจนถึงอกอวบที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสมาก่อน ธีรภัทรครอบครองแอ่งชีพจรของเธอด้วยความหลงใหล ลดาวดีสะดุ้งเฮือกเมื่อธีรภัทรแตะต้องตำแหน่งสุดหวงแหนแต่ก็อ่อนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ทำได้เพียงยกมือโอบรอบคอของเขาเอาไว้เธอจึงได้รู้ว่าธีรภัทรเองก็ร่างกายเปลือยเปล่าเช่นเดียวกัน เมื่อเขาเชยชมดอกบัวงามของเธอจนพอใจแล้วก็เลื่อนใบหน้าต่ำลงไปเรื่อยๆ จนเธอตกใจเมื่อรู้ว่าเขาจะทำอะไรจนต้องจับไหล่ของเขาเอาไว้
“คุณธีอย่านะคะ” ลดาวดีเอ่ยห้ามอย่างตกใจแต่ธีรภัทรไม่ฟังเสียงชายหนุ่มจับมือของเธอออกแล้วค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าต่ำลงช้าๆ ทำเอาเธอหัวใจแทบวาย
แต่แล้วก็มีระฆังช่วยชีวิตเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าถือ ของลดาวดีส่งเสียงร้องขึ้นทำให้หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอกตรงข้ามกับธีรภัทรที่ถึงกับสบถออกมาอย่างหัวเสีย ลดาวดีลนลานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ
“ฮัลโหล...ลดาเป็นไงบ้าง เจนเพิ่งรู้ข่าวจากพี่เอกเขาบอกว่าคุณธีลากเธอออกไปจากร้านเขาทำอะไรเธอหรือเปล่า” เจนิตาถามอย่างห่วงใย
“เอ่อ...ปะ...เปล่า คุณธีไม่ได้ทำอะไรลดาหรอก” ลดาวดีตอบเพื่อนแต่ผิวหน้าสวยแดงก่ำจะให้บอกได้อย่างไรล่ะว่าเขาทำอะไรเธอ
“แน่ใจนะ พี่เอกบอกว่าเขาลากลดาออกไปท่าทางโกรธมาก” เจนิตาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
“เปล่าหรอก คุณธีไม่ได้ทำอะไรลดาจริงๆ แค่ปรับความเข้าใจกันนิดหน่อย เอาเป็นว่าลดาปลอดภัยดี แค่นี้ก่อนนะเจนแล้วพรุ่งนี้เจอกัน” ลดาวดีกล่าวตัดบทและวางสายทันทีเพราะ ธีรภัทรชักจะเริ่มมือไม้อยู่ไม่สุขเสียแล้ว
“อื้อ...คุณธีอย่าแกล้งลดาสิคะ” ลดาวดีเอ่ยปราม ชายหนุ่มและจับมือที่ยุ่มย่ามบนตัวเธอเอาไว้
“ทำไมไม่บอกเขาไปล่ะว่าผมกำลังลงโทษลดาอยู่” ธีรภัทรกระเซ้าทำให้ลดาวดีหน้าแดงทันทีกับคำหยอกเย้านั้น
“คุณธีขา..ไปส่งลดาที่บ้านนะคะ ลดาเป็นห่วงยาย”
“ยายของลดายังไม่ตื่นหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะไปส่ง แต่คืนนี้ลดาต้องค้างกับผมที่นี่” ธีรภัทรตอบอย่างเอาแต่ใจ
“แต่ว่า....” เธอพยายามหาข้ออ้างมาโต้แย้งแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลกับเขาเลย
“ไม่มีแต่ เลือกเอาก็แล้วกันว่าจะให้ผมไปส่งแต่หลังจากที่ลดาเป็นเมียผมอย่างสมบูรณ์แล้วเท่านั้น หรือจะค้างกับผมแค่นอนเป็นเพื่อนเฉยๆ เลือกเอา” ธีรภัทรยื่นไม้ตาย
“เงียบ...แสดงว่าเลือกข้อแรก ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มกันเลย” ธีรภัทรตวัดร่างนุ่มนิ่มเข้าสู่อ้อมกอดและก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาวเนียน
“ไม่ใช่นะคะ” ลดาวดีรีบแย้งหน้าตาตื่นเมื่อคนตัวโตโมเมเอาแต่ใจแบบนั้น แต่ดูเขาไม่ฟังเสียงเธอเลย
“ลดาจะค้างกับคุณธีค่ะ” หญิงสาวตัดสินใจตอบออกไปได้ผลธีรภัทรหยุดทันทีแล้วกอดร่างนุ่มนิ่มไว้แนบอกก่อนจะก้มลงสูดดมความหอมจากแก้มนุ่มก่อนจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปอาบน้ำได้แล้วครับจะได้นอนกันสักที” ธีรภัทรลุกไปหยิบชุดคลุมสีขาวมายื่นให้ ลดาวดีรีบรับมาใส่แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันทีจึงไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างสมใจของเขาที่บังคับให้เธอค้างด้วยได้ในคืนนี้
ธีรภัทรถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ลูกแมวน้อยจอมพยศของเขาหลับสนิทเขาก้มลงจูบเรือนผมดกดำอย่าแสนรักแม้จะแปลกใจกับอาการแผลงฤทธิ์ของเธอในวันนี้แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นคนที่เขารักสุดหัวใจอยู่ดี หลังจากขยับร่างบางลงนอนข้างๆ ได้เป็นผลสำเร็จธีรภัทรก็ลุกขึ้นเปลี่ยนจากสูทเป็นชุดลำลองและเดินลงไปหาอาหารเช้าทาน“อ้าวธี วันนี้ทำไมไม่ไปทำงานล่ะ” คุณหญิงกอแก้วเอ่ยถามลูกชายอย่างแปลกใจเพระปรกติแล้วลูกชายเธอไม่เคยหยุดงานเลยแม้แต่วันเดียว“ลดาน่ะสิครับวันนี้ไม่รู้เป็นอะไรงอแงไม่ยอมให้ผมไปทำงานร้องไห้น้ำตาเกือบท่วมห้อง”“เอ๊ะ ไม่สบายหรือเปล่าปรกติหนูลดาไม่เคยเป็นแบบนี้นะ”“ผมดูแล้วครับลดาไม่ได้เป็นอะไรแค่งอแงเท่านั้นเอง”“แปลกจัง” คุณหญิงกอแก้วพึมพำกับตัวเองอย่างสงสัย“ผมก็ว่าแปลกครับ ปรกติลดาเป็นคนมีเหตุผลไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย”“อีกอย่างหนูลดาไม่เคยตื่นสายแต่นี่จะเก้าโมงแล้วยังไม่ลงมาเลย ข้าวปลาก็ยังไม่ได้กินเดี๋ยวโรคกระเพาะก็ถามหากันพอดีธีดูแลเมียหน่อยนะลูก” คุณหญิงกอแก้วบอกอย่างเป็นห่วง“เรื่องนั้นคุณแม่ไม่ต้องห่วงครับเดี๋ยวผมจะให้เด็กยกอาหารขึ้นไปข้างบนแล้วปลุกให้ลดาลุกขึ้นมากินข้าวซะก่อน”“โอเค แต่ธีแน่ใ
งานแต่งงานของธีรภัทรและลดาวดีถูกจัดขึ้นที่โรงแรมหรูใจกลางเมืองซึ่งถือว่าเป็นงานช้างแห่งปีเลยก็ว่าได้เพราะคุณหญิงกอแก้วและคุณทรงพลนั้นเป็นที่รู้จักกันดีในวงสังคมจึงมีแขกเหรื่อจากทุกวงการมาร่วมแสดงความยินดีในงานแต่งงานของลูกชายคนเดียวของทั้งสองคน บรรยากาศภายในห้องบอล รูมของโรงแรมถูกเนรมิตให้สวยงามราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์จนได้รับคำชมจากแขกที่มาร่วมงานไม่ขาดปาก คนที่หน้าบานยิ่งกว่าใครคือคุณหญิงกอแก้วเพราะท่านเป็นแม่งานนี้โดยตรงทุกสิ่งทุกอย่างในงานล้วนแต่เป็นฝีมือของเธอทั้งสิ้น แม้ห้องรับรองแห่งนี้จะกว้างขวางขนาดไหนแต่กลับดูคับแคบไปถนัดตาเมื่อมีผู้มาร่วมงานอย่างล้นหลามรวมทั้งกองทัพนักข่าวที่ยกโขยงกันมาร่วมงานแต่งของไฮโซหนุ่มชื่อดังอย่างธีรภัทรลดาวดีและธีรภัทรยืนรับแขกอยู่หน้างานโดยมีคุณทรงพลและคุณหญิงกอแก้วยืนอยู่ข้างๆ โดยมีนี้เจ๊หงส์รับเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาวให้เธอด้วยความเต็มอกเต็มใจ ในงานนี้บุคคลอันเป็นที่รักของเธอมาร่วมงานกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสนิทอย่างเจนิตา เอกวุฒิ เจ๊หงส์ ทำให้ลดาวดีรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่ในวันสำคัญของชีวิตคนที่เธอรักต่างมาร่วมยินดีกันอย่างพร้อมเ
เช้าวันต่อมาหนังสือพิมพ์ทุกฉบับต่างพาดหัวข่าวนักธุรกิจชื่อดังคุกเข่าขอแฟนสาวแต่งงานกลางงานเปิดตัวโรงแรมที่ภูเก็ตทำให้ลดาวดีกลายเป็นหญิงสาวที่น่าอิจฉาไปในทันที‘หวานชื่น ธีรภัทร อัครโยธิน นักธุรกิจผู้นำเข้ารถยนต์ซุปเปอร์คาร์และผู้บริหารโรงแรมดังคุกเข่าขอแฟนสาวนิรนามแต่งงานกลางงานเปิดตัวโรงแรมสร้างความอิจฉาแก่สาวๆ ที่มาร่วมงานเป็นอย่างมาก’‘นักธุรกิจชื่อดังประกาศสละโสดกลางงานเปิดตัวโรงแรมกับเจ้าสาวที่ไม่เคยมีใครรู้จักมาก่อนงานนี้บอกได้คำเดียวว่าขอแสดงความยินดีกับ ซินเดอเรลล่าคนใหม่ของเมืองไทย’หนังสือพิมพ์หลายฉบับต่างพากันพาดหัวข่าวเรื่องธีรภัทรคุกเข่าขอลดาวดีแต่งงานซึ่งกลายเป็น ทอล์ค ออฟ เด อะ ทาวน์ ในชั่วข้ามคืน เนื่องจากว่าที่เจ้าสาวนั้นไม่ใช่สาวสังคมหรือดารานางแบบที่เคยตกเป็นข่าวด้วยกันมาก่อนแต่กลับเป็นหญิงสาวธรรมดาๆ ที่ไม่เคยปรากฏบนหน้านิตยสารหรือหนังสือพิมพ์ใดๆ จึงสร้างความตกใจและประหลาดใจกับคนอื่นๆ ไม่น้อย หนังสือพิมพ์ในมือนางแบบสาวถูกกำจนยับยู่ยี่ดวงตาแดงกล่ำด้วยความเจ็บปวดปนคลั่งแค้น ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังมีความสุขแต่เธอกลับต้องตกนรกทั้งเป็นเพราะนอกจากใบหน้าที่เสียโฉมจนไม่อาจกล
หลังจากแขกทยอยเดินทางกลับลดาวดีจึงขอตัวกลับขึ้นห้องเพราะเป็นเวลาล่วงเข้าวันใหม่แล้ว ลดาวดีปลดชุดสวยออกจากเรือนร่างแล้วเดินเข้าไปนอนแช่ในอ่างอาบน้ำเป็นการผ่อนคลายเมื่อได้เจอน้ำอุ่นๆ กลับกลิ่นครีมอาบน้ำหอมๆ ลดาวดีจึงหลับตาอย่างผ่อนคลายก่อนจะลืมตาขึ้นเพราะลมหายใจอุ่นๆ ของใครบางคนที่เป่ารดอยู่เหนือหน้าผาก“คุณธี...มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ลดาวดีเอ่ยถามเมื่อเห็นธีรภัทรอยู่ในชุดผ้าขนหนูพันเอวไว้อย่างหมิ่นเหม่โชว์กล้ามเนื้อเป็นลอนสวยแม้จะได้แนบชิดสัมผัสมันมานับครั้งไม่ถ้วนแต่เธอยังรู้สึกประหม่าเขินอายทุกครั้งที่ได้เห็น“มาทันได้เห็นคนแอบหนีมานอนแช่น้ำสบายใจอยู่คนเดียวก็แล้วกัน” ธีรภัทรแกล้งว่าคนตรงหน้า“ลดาไม่ได้หนีสักหน่อย ก็ลดาเห็นคุณธีกำลังคุยสนุกอยู่กับเพื่อนๆ นี่คะเลยไม่อยากกวน”“ไม่รู้หรือไงว่าผมอยากให้ลดา ‘กวน’ จะแย่” ลดาวดีค้อนให้กับคำพูดแฝงความนัยนั้น“คนบ้า... ลดาไม่คุยด้วยแล้ว คุณธีออกไปก่อนสิคะลดาจะเสร็จแล้ว” ธีรภัทรส่ายหน้า“เรื่องอะไรจะออกผมจะอาบน้ำกับลดา” ว่าแล้วธีรภัทรก็กระตุกปมผ้าเช็ดตัวหน้าตาเฉยจนลดาวดีต้องเบือนหน้าหนีคนหน้าไม่อายนึกจะถอดก็ถอดไม่เกรงใจกันบ้างเลย เรือนร่างกำยำก
หลังจากแขกทยอยเดินทางกลับลดาวดีจึงขอตัวกลับขึ้นห้องเพราะเป็นเวลาล่วงเข้าวันใหม่แล้ว ลดาวดีปลดชุดสวยออกจากเรือนร่างแล้วเดินเข้าไปนอนแช่ในอ่างอาบน้ำเป็นการผ่อนคลายเมื่อได้เจอน้ำอุ่นๆ กลับกลิ่นครีมอาบน้ำหอมๆ ลดาวดีจึงหลับตาอย่างผ่อนคลายก่อนจะลืมตาขึ้นเพราะลมหายใจอุ่นๆ ของใครบางคนที่เป่ารดอยู่เหนือหน้าผาก“คุณธี...มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ลดาวดีเอ่ยถามเมื่อเห็นธีรภัทรอยู่ในชุดผ้าขนหนูพันเอวไว้อย่างหมิ่นเหม่โชว์กล้ามเนื้อเป็นลอนสวยแม้จะได้แนบชิดสัมผัสมันมานับครั้งไม่ถ้วนแต่เธอยังรู้สึกประหม่าเขินอายทุกครั้งที่ได้เห็น“มาทันได้เห็นคนแอบหนีมานอนแช่น้ำสบายใจอยู่คนเดียวก็แล้วกัน” ธีรภัทรแกล้งว่าคนตรงหน้า“ลดาไม่ได้หนีสักหน่อย ก็ลดาเห็นคุณธีกำลังคุยสนุกอยู่กับเพื่อนๆ นี่คะเลยไม่อยากกวน”“ไม่รู้หรือไงว่าผมอยากให้ลดา ‘กวน’ จะแย่” ลดาวดีค้อนให้กับคำพูดแฝงความนัยนั้น“คนบ้า... ลดาไม่คุยด้วยแล้ว คุณธีออกไปก่อนสิคะลดาจะเสร็จแล้ว” ธีรภัทรส่ายหน้า“เรื่องอะไรจะออกผมจะอาบน้ำกับลดา” ว่าแล้วธีรภัทรก็กระตุกปมผ้าเช็ดตัวหน้าตาเฉยจนลดาวดีต้องเบือนหน้าหนีคนหน้าไม่อายนึกจะถอดก็ถอดไม่เกรงใจกันบ้างเลย เรือนร่างกำยำก
หลังจากเปิดประตูเข้ามาในคอนโดร่างบางก็ตรงดิ่งไปที่โซฟาขนาดใหญ่ในห้องนั่งเล่นและนอนเกลือกกลิ้งไปมาด้วยความคิดถึงเพราะเธอมักจะนอนดูทีวีอยู่ตรงนี้ระหว่างรอธีรภัทรกลับบ้านในทุกๆ วัน ร่างสูงมองอาการของคนตัวเล็กพลางส่ายศีรษะอย่างเอ็นดู เขาเดินลงไปทรุดนั่งข้างๆ และดึงเธอมานั่งตักนิ้วเรียวอย่างคนไม่เคยทำงานหนักไล้ไปมาบนรอยช้ำที่ยังมองเห็นจางๆ ที่มุมปากสายตาของเขาบ่งบอกความเสียใจและเจ็บปวด ลดาวดีกุมมือเขาเอาไว้เพราะรู้ดีว่าธีรภัทรรู้สึกผิดมากแค่ไหนที่เธอต้องมาเจ็บตัวในครั้งนี้โดยที่เขาไม่สามารถปกป้องเธอได้“ลดาไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ลดาอยู่ตรงนี้และปลอดภัยดี” ลดาวดีแนบแก้มกับฝ่ามือของเขา“ถ้าวันนั้นผมไปไม่ทันและคนที่โดนน้ำกรดคือลดาผมคง...” ลดาวดีใช้นิ้วเรียวปิดปากธีรภัทรเอาไว้“อย่าไปคิดถึงมันเลยค่ะ มันผ่านไปแล้วและคนที่ทำผิดก็ได้รับผลกรรมของตัวเองไปแล้วคุณธีอย่าคิดมากนะคะมันไม่ใช่ความผิดของคุณธี ถ้าจะมีคนผิดก็คงเป็นลดาเองที่ฝ่าฝืนคำสั่งของคุณธีว่าไม่ให้ไปไหนคนเดียวแต่วันนั้นลดานั่งแท็กซี่ไปหาคุณธีเพราะต้องการเซอร์ไพรส์ก่อนที่เราจะไปดินเนอร์กันที่ไหนได้กับเจอเรื่องที่ตื่นเต้นกว่า” ลดาวดีพูดติดตลกเ
เมื่อกลับมาถึงคอนโดหรูกลางเมืองธีรภัทรก็ถอดเสื้อผ้าเหลือเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบเอาไว้เพื่อเตรียมอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะออกไปปฏิบัติการล่าลูกแกะตัวน้อยมาสู่อ้อมกอดให้สมใจ แต่ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเสียงโทรศัพท์เครื่องหรูก็ดังขึ้นเสียก่อน เมื่อเห็นเบอร์ที่โชว์อยู่ก็ถอนหายใจก่อนจะกดรับอย่างเสียไม่ได้“ฮัล
เมื่อมาถึงโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยอาหารทะเลมากมายจนเกินกว่าจะกินกันแค่สองคนลดาวดีก็มองไปรอบๆ และเพิ่งจะรู้สึกว่าตั้งแต่มาถึงที่นี่เธอยังไม่เห็นคนสนิททั้งสองของธีรภัทรเลย“มองหาใครเหรอลดา” ธีรภัทรถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นลดาวดีหันซ้ายหันขวาเหมือนมองหาอะไรบางอย่าง“ก็คุณกิตติกับคุณวีระไงคะ ตั้งแต่มาส่งเรา
วันนี้ลดาวดีมาถึงที่ทำงานเร็วกว่าปรกติเพราะทางร้านมีปาร์ตี้ฉลองวันคริสต์มาส เธอต้องมาแต่งตัวเป็นแซนตี้สาวสุด เซ็กซี่ให้เข้ากับธีมงาน แต่เมื่อเห็นชุดเธอก็อดหนักใจไม่ได้เพราะกระโปรงนั้นสั้นจนน่าใจหาย เธอว่าชุดทำงานที่ใส่อยู่ทุกวันสั้นแล้วตัวนี้สั้นกว่ามากแถมช่วงบนก็คว้านซะจนเธอหวาดเสียว เฮ้อ! จะประหย
ฝ่ายลดาวดีกำลังวุ่นวายกับการคิดเงินและบางทีก็ต้องออกจากเคาน์เตอร์ไปช่วยบริการลูกค้าด้วยเพราะวันนี้แขกมากจริงๆ เลยไม่ทันได้สนใจสายตาคมของธีรภัทรที่มองเธออยู่ทุกอิริยาบถ“เฮ้ย..จ้องเขาขนาดนั้นเดี๋ยวก็จืดชืดหมดพอดี” ตติยะเอ่ยแซวเพื่อนแล้วหันไปยิ้มกับคีตภัทรอย่างหาแนวร่วม“พูดมากน่าไอ้เต้ ดื่มของแกไปปา







