รับได้ไหมเจ้านายไฮเปอร์ 3

สามวันต่อมา...

“สาธุ ขอให้ลูกได้งานนี้ด้วยเถิด ลูกจะถวายไข่ต้มหลวงพ่อสักห้าร้อยฟอง”

นัยน์ตาสุกใสเปล่งประกายความหวังแหงนมองตึกหรูระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ ทางเข้าตึกมีหญิงชายมากมายแต่งกายดูมีรสนิยมเดินสวนเข้าออก ชั้นยี่สิบสามเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของ EDI OIL บริษัทยักษ์ใหญ่สัญชาติอิตาลีที่มีสาขาในเมืองไทย และมีข่าวว่ากำลังจะลงทุนสร้างท่าเรือขนาดใหญ่ในประเทศลิเบียและโรงงานกลั่นน้ำทะเลโดยการลงทุนนี้มีมูลค่าสูงนับหมื่นล้าน เพราะ เควิน ลาซอนเนติ ผู้กุมบังเหียนมีวิสัยทัศน์กว้างไกล เขาเล็งเห็นกำไรมหาศาลที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

การเดินทางมาดูบริษัทลูกในเมืองไทยในครั้งนี้เป็นงานเร่งด่วน เขาอยู่ที่นี่ได้ยังไม่ถึงสองเดือนตามที่ตั้งใจก็ต้องเดินทางต่อไปยังประเทศลิเบีย แม้เขาจะพูดและฟังได้หลายภาษาแต่กลับมีปัญหาเรื่องการสื่อสารภาษาอาหรับ งานนี้เขาต้องการล่ามภาษาอาหรับไปทำงานที่ลิเบียด้วยหนึ่งคน

อันที่จริงบริษัท EDI Oil สาขาในเมืองไทยมีล่ามประจำอยู่หลายตำแหน่ง แต่กลับไม่มีล่ามคนไหนถูกใจพอที่จะพาติดตามไปทำงานที่ลิเบียสักคนเดียว ด้วยพื้นฐานนิสัยใจของเขาเป็นคนทำอะไรว่องไว พนักงานล่ามคนหนึ่งมีประสบการณ์ทำงานหลายปี สื่อสารภาษาอิสลามได้แต่เพิ่งแต่งงานไปเมื่อเดือนก่อน เขาเองก็ได้รับการ์ดเชิญให้ไปเป็นประธานในพิธี การทำงานที่ต้องเดินทางไปด้วยกัน ใกล้ชิดกัน อาจเกิดปัญหาครอบครัวขึ้น เขาตัดเธอทิ้งเป็นคนแรก ส่วนอีกสองคนไม่สามารถสื่อสารภาษาอาหรับได้ ทำให้ทางบริษัทต้องประกาศรับสมัครเจ้าหน้าที่ล่ามสัญญาจ้าง 1 ปี อย่างเร่งด่วนจำนวนหนึ่งอัตรา

ข้อความทางไลน์ที่ได้รับจากเพื่อนสาวคนสนิทในตอนสายของหลายวันก่อนทำให้ ยลรดา พราวประภาหรือ เยลลี เข้ามานั่งในห้องรอการสัมภาษณ์ที่โอ่อ่ากว้างขวาง ตกแต่งอย่างหรูหราลงตัวสมเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่เชื้อสายอิตาเลียน บริษัทแห่งนี้เป็นบริษัทลูกที่มีสาขาอยู่ในประเทศไทย นี่เป็นด่านที่สองแล้วหลังจากเธอผ่านการทดสอบข้อเขียนด่านแรกเมื่อวานด้วยคะแนนที่ทำให้เจ้าหน้าที่ตรวจข้อสอบถึงกับอึ้ง แล้วมองหน้าเธอเหมือนไม่เชื่อสายตา

หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเพราะมองหญิงสาวอีกสองคนซึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ถัดไปทางขวามือ เป็นผู้ผ่านผ่านการทดสอบจากด่านแรกมาด้วยกันทำให้อดประหม่าไม่ได้ เพราะหญิงสาวทั้งสองดูเป็นคู่แข่งที่น่ากลัว แล้วเธอทั้งสองคนยังมีประสบการณ์ทำงานมาแล้วหลายปีจากการพูดคุยกันก่อนหน้านี้ แต่มาสมัครงานที่นี่เพราะค่าจ้างที่สูงมาก

หน้าตาของสองสาวนั้นก็สะสวย คนหนึ่งรูปร่างเพรียวบางน้องๆ นางแบบ มีผิวสีแทน อีกคนสูงขาวแต่งกายดูทันสมัยเหมือนหมวยอินเตอร์ ทั้งคู่เหมาะเคียงข้างจะทำงานกับเจ้านายต่างชาติมากกว่าเธอที่ดูแต่งกายเรียบไปสักนิด และถ้าเทียบกับสองคนนั้นแล้วยังมีส่วนสูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร ถ้าเดินเคียงข้างนายฝรั่งเธอจะดูตัวเล็กไปถนัดตา

แม้จะไม่ได้มีรูปร่างเทียบเคียงนางแบบ แต่ใบหน้าของยลรดากลับมีความหวานละมุน แลดูจิ้มลิ้มชวนมอง แม้เจ้าตัวตกแต่งด้วยเครื่องสำอางเพียงเบาบางไม่เน้นหนัก ล้อมกรอบด้วยเส้นผมนุ่มสลวยดำสนิทที่วันนี้เกล้ายกสูงขึ้นเป็นหางม้า เผยให้ดวงหน้าสวยชวนมองมากขึ้นไปอีก

ในระหว่างรอเรียกตัวเพื่อเข้าสัมภาษณ์ในด่านสุดท้าย ซึ่งหนึ่งในสามคนรวมเธออยู่ด้วยจะมีหนึ่งคนที่สมหวังและอีกสองคนต้องพลาดงานนี้ไป ยลรดาหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายหากคนที่ต้องกลับบ้านโดยพลาดโอกาสทองครั้งนี้จะต้องเป็นเธอ

แม้จบจากคณะอักษรศาสตร์จากมหาวิทยาลัยรัฐบาลชั้นนำของประเทศพ่วงด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับสอง ความรู้ความสามารถไม่เป็นรองใคร แต่หลายเดือนแล้วที่เธอยังหางานทำไม่ได้ บริษัทหลายแห่งที่เรียกไปสัมภาษณ์บอกว่าอยากได้ล่ามที่มีประสบการณ์มากกว่าเด็กจบใหม่เพราะต้องทำงานเคียงข้างเจ้านาย เด็กจบใหม่ โปรไฟล์การศึกษาดีเยี่ยมอย่างเธอจึงเคว้งคว้าง ต้องทำขนมไทยส่งขายยังชีพไปก่อนในระหว่างหางาน แต่ด้วยพอมีฝีมือในการทำขนมที่ประณีตชวนกินทำให้เธอมีลูกค้าไม่น้อย มีรายได้เข้ามาในแต่ละเดือนเลี้ยงชีพได้สบาย

แต่เอาเข้าจริงๆ อุตส่าห์ร่ำเรียนมาจนจบได้รับปริญญาแล้ว ยลรดาก็อยากจะใช้ความรู้ความสามารถทำงานในอาชีพที่ใฝ่ฝันมากกว่าทำขนมไทยส่งขาย และงานนี้เป็นงานที่เธออยากได้มากเป็นพิเศษ เพราะว่าล่ามสัญญาจ้าง 1 ปีที่ทางบริษัทประกาศรับสมัคร นอกจากจะได้รับค่าจ้างที่สูงมากยังต้องเดินทางไปทำงานที่ประเทศลิเบียด้วย ‘ลิเบีย’ เป็นประเทศในแอฟริกาเหนือที่อยู่ระหว่างประเทศอียิปต์ไปทางตะวันออกประเทศซูดาน ความฝันที่จะได้ไปเยือนพีระมิดในอียิปต์สักครั้งคงจะใกล้ความจริงเข้ามาหากเธอได้รับการคัดเลือก

แวบแรกที่ถูกเลขาฯ สาวสวยตาคมที่รวบผมดูดีสมกับเป็นเลขาฯ ของผู้บริหารเรียกชื่อ ยลรดายืนตัวเกร็งแล้วเร่งเดินตามเข้าไปในห้องทำงานของผู้บริหารสูงสุด ความรู้สึกมั่นใจในความสามารถแต่ขาดความเชื่อมั่นเรื่องสรีระที่มีส่วนสูงน้อยเกินไปหน่อย เมื่อก้าวผ่านประตูเข้ามา ความหวังนั้นกลับดำดิ่งตกลงไปในหุบเหว ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงต้องมายืนให้ถูกดวงตาเยียบเย็นราวน้ำแข็งคู่นั้นแช่แข็งเอาไว้ เธอจำดวงตาล้ำลึกสีฟ้านี้ได้ดี ผู้ชายคนที่เธอเจอในร้านกาแฟสตาร์บักส์เมื่อหลายวันก่อน

“เธอนี่เอง!”

“คุณ!”

นี่แหละมั้งที่เขาว่าความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจส่งผลมาถึงอนาคต หากรู้ว่าในร้านกาแฟมีผู้บริหารสูงสุดของ EDI นั่งอยู่ เธอจะไม่มีวันวิ่งทะเล่อทะล่าโดยไม่ดูป้ายชื่อร้านก่อนแบบวันนั้น

ดวงตาเข้มกวาดมองหญิงสาวที่เขาต้องสัมภาษณ์เป็นคนสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจว่าจะหนีบใครเดินทางไปทำงานด้วยยังประเทศลิเบีย แฟ้มสีดำในมือถูกวางลงบนโต๊ะทำงานหรูและเรียบร้อยราวกับภาพถ่าย เพราะชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้เกลียดความไร้ระเบียบ ไม่ชอบความผิดพลาด

ยรลดาเนื้อตัวเยียบเย็น รับรู้ในทันทีว่าความผิดพลาดเมื่อหลายวันก่อนที่ชายตรงหน้าพบเห็นเข้าโดยบังเอิญ จะทำให้เธอต้องเดินออกไปจากประตูบริษัทแห่งนี้ด้วยมือเปล่า

งานนี้หลวงพ่อวัดไหนก็ช่วยลูกให้ได้งานนี้ไม่ได้แล้ว