รับได้ไหมเจ้านายไฮเปอร์ 4

ดวงตาสุกใสเต็มไปด้วยความกังวลไม่รอดพ้นจากดวงตาคมเฉียบ เควินหรี่ดวงตาจับจ้องมายังร่างเล็ก เขานึกคลางแคลงสงสัยถึงคะแนนเต็มของผลการทดสอบข้อเขียนในแฟ้มประวัติเมื่อครู่

“ถามจริง เธอทำข้อสอบเอง หรือว่าแอบติดสินบนเจ้าหน้าที่เพื่อซื้อข้อสอบกันแน่”

แววตาเจ้าเล่ห์แฝงรอยยิ้มใบหน้าที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึกก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาดูรื่นรมย์มากขึ้น เขามองสำรวจผู้สัมภาษณ์รายสุดท้ายที่ยืนตัวเกร็งหน้าเจื่อนอยู่ตรงหน้า

เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดจริงจังและจ้องหน้าเธอเขม็ง

“ไหนบอกมาซิ คุณมีดีอะไรพอที่ผมจะรับคุณเข้าทำงาน”

เจอกันครั้งแรกคือเรื่องทั่วไป...เจอกันครั้งที่สองคือเรื่องบังเอิญ...แต่สำหรับเธอและเขาคงไม่มีวันได้เจอกันอีกเป็นครั้งที่สาม เกือบชั่วโมงในห้องแช่แข็งทางความรู้สึก คนบ้านั่นทำให้เลือดในกายของเธอตีรวนไปหมด ทั้งโกรธ ทั้งกดดัน ทั้งตัวสั่น ทั้งอยากจะเป็นลม

ยลรดาต้องเก็บสีหน้ากรุ่นโกรธแกมหงุดหงิดกับสายตามีอคติคู่นั้น ความคิดอยากจะเดินออกจากห้องทำงานของเขาในระหว่างการสัมภาษณ์ผุดขึ้นมาหลายครั้ง เพราะผ่านการอบรมสั่งสอนจากรั้วมหาวิทยาลัยชั้นนำ เรียนรู้เรื่องมารยาทสังคมมาแล้วเป็นอย่างดี ยลรดาจึงต้องอดทนอดกลั้นรอจนเขาไล่เธอออกจากห้องเอง

“ฉันหมดคำถาม ไม่มีอะไรจะถามเธอแล้ว”

เธอยังจำสายตาคู่คมที่กวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้ววกกลับขึ้นมาจ้องตาเขม็ง ก่อนจะยิ้มหยิ่งใส่เธอเป็นครั้งสุดท้าย

“จบการสัมภาษณ์เพียงเท่านี้ ออกไปได้แล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ แล้วโบกมือออกห่างตัวเป็นการไล่ให้เธอรีบๆ ออกไปให้พ้นหน้าเขา

“ค่ะ”

หญิงสาวหันไปกล่าวลาอีกหลายภาษาให้กับคนสองสามคนในห้องที่เพิ่มเข้ามาทีหลัง รวมถึงเจ้าของดวงหน้าเข้มหล่อเหลาในชุดสูทสีเทาราวกับเจ้าชายอาหรับ ซึ่งดูเป็นมิตรที่สุดในห้องนี้ เหมือนเขาจะไม่ใช่พนักงานของที่นี่ แต่เธอไม่มีเวลาสนใจเขามากนัก เพราะคนที่นั่งโดดเด่นอยู่หลังโต๊ะทำงานสุดหรูและเป็นเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้ส่งแววตาเย็นเฉียบเชิงคำถามมาว่า

‘ไล่แล้วยังไม่ออกไปอีก?’

ยลรดาที่ยืนตัวเกร็งลีบหันหลังก้าวเร็วๆ ออกจากห้อง รีบเดินไปกดลิฟท์ลงไปที่ชั้นจี

ชายหนุ่มที่เดินตามหลังมาเห็นสาวถูกใจก้าวเข้าประตูลิฟต์ไปแล้ว ประตูกำลังจะปิดลง สายตาคู่คมลุ่มลึกสอดแทรกผ่านรอยแยกของช่องประตูลิฟต์เข้าไปสบตากลมโตดำสนิทแช่นิ่งอยู่เพียงเสี้ยวนาที เขาเห็นแววตาท้อแท้ สิ้นหวัง ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดสนิท

“เดี๋ยวสิ” แต่ไม่ทันเสียแล้ว โอกาสทำความรู้จักกับเธอปิดลงพร้อมประตูลิฟต์

น่าเสียดาย...

ยลรดาเดินมาที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เพื่อแลกบัตร เมื่อได้มาแล้วก็เก็บเข้ากระเป๋าอย่างเรียบร้อยแล้วกล่าวขอบคุณเจ้าหน้าที่สาวสวย

เมื่อเดินออกมาพ้นประตูอาณาจักรของเควิน ลาซอนเนติ หญิงสาวพลางถอนหายใจความคิดลอยค้างอยู่กลางอากาศ

“คนบ้า เอาอะไรมาตัดสินความสามารถของฉัน อคติสิ้นดี”

แฟ้มสีดำถูกวางแรงๆ ตรงหน้าลูก้า คนสนิทผู้พ่วงตำแหน่งหัวหน้าบอดีการ์ดและเลขาฯ ชายไปพร้อมกัน ท่าทางไม่พอใจของเจ้านายทำให้ลูก้ารีบเอ่ยขึ้น

“คุณเควิน ไม่ชอบสักคนเลยหรือครับ ผมว่าแต่ละคนโปรไฟล์ก็ไม่ได้แย่ ออกจะ...”

“ไม่”

ลูก้าชะงักเมื่อถูกสายตาสีฟ้าเงยขึ้นมองอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่เข้าตาสักนิดเลยหรือครับ”

น้ำเสียงของเควินเริ่มส่งพลังอันตราย “ไม่เอา เข้าใจยากนักหรือไงวะ”

เสียงเข้มดังขึ้น ทว่านิ้วชี้แข็งเกร็งกำลังเคาะโต๊ะราวกับกำลังใช้ความคิดไปด้วย

“สามคนในแฟ้ม ฉันไม่เอาใครสักคน ถ้าเสียดาย อยากได้เอาไว้เอง ฉันก็ไม่ว่า”

“ครับ...ไม่เอาก็ไม่เอาครับ”

แม้เขาจะเคยหวั่นเกรงกับน้ำเสียงเฉียบขาดแบบนี้ แต่ทำงานมาด้วยหลายปี เขารู้ว่าอะไรคือของที่เจ้านายต้องมี แล้วจะไม่เอาได้ยังไง

“แต่ของมันต้องมีไม่ใช่เหรอครับคุณเควิน” เขาคัดเลือกมาได้แค่สามคน กว่าจะหาได้ขนาดนี้ก็แทบตาย แต่เจ้านายไม่ถูกใจใครสักคนเลย

เควินหรี่มองคนสนิทที่พยายามยืนตื๊อ “สิ่งที่นายต้องรีบไปทำเดี๋ยวนี้คือไปให้พ้นหน้าฉัน เตรียมทุกอย่างให้พร้อมสำหรับการเดินทางไปลิเบียพรุ่งนี้เช้าก่อนเก้าโมง”

“ปะ...ไปครับ ผมจะรีบไปเตรียมทุกอย่างให้พร้อมครับคุณเควิน”

คนอย่างเจ้านายเขาล้อเล่นด้วยไม่ได้ สั่งแล้วต้องทำเลย เควิน  ลาซอนเนติ เกลียดคำว่าไม่ได้ ไม่ชอบคนทำอะไรเชื่องช้า ถ้ารับในตัวเขาไม่ได้ก็รับเงินตามกฎหมายแล้วไปทำงานกับคนอื่น แม้จะเป็นคนคิดไว เฉียบขาด แต่ก็ติดอารมณ์ร้อนไปสักหน่อย แต่รวมแล้วข้อดีก็มีมากกว่าข้อเสีย ลูก้าได้แต่ค้อมศีรษะลงแล้วถอยหลังก้าวออกจากห้องไป

‘ภูชิต’ ตบไหล่ลูกสาวเป็นเชิงปลอบใจแล้วดึงทิชชู่ให้สาวน้อยที่เขาเลี้ยงมากับมือ เขารู้ว่าเรื่องแค่นี้ไม่ทำให้ยัยหนูของเขาตายได้หรอก แค่เจ้าตัวอาจจะนอยด์ไปหลายวัน

“เลิกร้องไห้ได้แล้วเยลลี ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้ ลูกสาวพ่อยี่สิบสี่แล้วนะลูก” แม่ของยลรดาตายไปตั้งหลายปีแล้ว ภูชิตไม่ยอมมีเมียใหม่ เขาอยู่กับลูกสาวคนสวยสองคนก็ดีอยู่แล้ว แม้จะมีแม่หม้ายสาวใหญ่มาทอดสะพานให้อย่างเปิดเผยบ่อยครั้งก็ตาม

ทางบ้านของเขาถึงไม่ได้มีฐานะร่ำรวยแต่ก็ไม่ถึงกับยากจน หากลูกสาวคนเดียวยังหางานทำไม่ได้ ทำไมเขาจะเลี้ยงเธอไม่ได้ ในเมื่อเลี้ยงเองมาตลอดไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใคร แต่เห็นว่ายลรดาอยากทำงานตรงสายที่เรียนมาจึงเพียรออกสมัครงาน เขาจึงยอมให้ลูกสาวไปสมัคร แล้วแอบดีใจด้วยซ้ำที่วันนี้ลูกสาวไม่ได้งาน จะได้ไม่ต้องเดินทางไปไกล