ไม่ได้แคร์ที่หุ่นขอแค่กอดอุ่นก็พอ 5

ยลรดาเอามือปาดป่ายน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความเจ็บใจ เธอหยุดสะอื้นไปแล้วและสั่งน้ำมูกใส่กระดาษทิชชู่เป็นครั้งสุดท้าย แต่เสียงที่ดังต่อมาที่ทำให้ภูชิตมองหน้าลูกสาวแล้วส่ายหน้าคงเป็นเสียงท้องร้องมากกว่า

“เสียงท้องหนูเอง หนูหิวค่ะพ่อ ตั้งแต่บ่ายยังไม่ได้กินอะไรเลย”

ยรลดาบอกจบแล้วยิ้มเขิน พลางคว้าเฟรนช์ฟรายร้านโปรดที่วางอยู่บนโต๊ะจิ้มกับชีสดิปของโปรดส่งเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย พอดีผู้เป็นพ่อหิ้วมันกลับเข้าบ้านมา แต่ตอนนี้เฟรนช์ฟรายทอดร้อนๆ หอมๆ เริ่มเย็นหมดแล้วหลังจากเธอระบายความอัดอั้นเรื่องการสัมภาษณ์งานในวันนี้ให้บิดาฟังไปพักใหญ่

ภูชิตหัวเราะ “ไม่เห็นเป็นอะไร ไม่ได้งานนี้ งานอื่นก็ยังมี”

“แต่ถ้าหนูได้งานนี้ความฝันที่หนูจะได้ไปเยือนดินแดนไอยคุปต์มันก็ใกล้แค่เอื้อมแล้วนะคะพ่อ แต่มันก็หลุดลอยไปแล้ว” เพราะยลรดาตั้งใจว่าจะทำงานเก็บเงินไปเที่ยวอียิปต์

ถึงภูชิตจะเลี้ยงลูกสาวคนเดียวได้ไม่ลำบากอะไร แต่ก็ไม่ได้มีเงินมากมายพอให้ซื้อทัวร์ไปเที่ยวต่างประเทศไกลๆ

“ช่างมันเถอะ คิดว่างานนี้ไม่ใช่ของเรา จะได้สบายใจ ไปกินข้าวกันเถอะ”

“ค่ะพ่อ”

ยลรดามองบิดาที่ช่วยจัดอาหารใส่จาน ท่านเป็นผู้ชายอบอุ่นและใจดีมาก ถ้าเธอจะมีแฟนสักคนขอให้มีนิสัยเช่นเดียวกับบิดาชีวิตคงจะมีความสุขไม่น้อย

อีกฟากหนึ่ง แสงไฟโทนนุ่มนวลที่เกิดจากการออกแบบเพื่อให้เจ้าของห้องนี้ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เมื่อทอดสายตาผ่านผ้าม่านเข้าไปยังคงทำหน้าที่ของมันอยู่ เจ้าของร่างกำยำนอนนอนเปลือยเปล่าตะแคงไปทางซ้าย เขาพยายามข่มตาหลับ แต่อาการเดิมๆ ยังคงหลอกหลอน เขาปรือตาขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาสีฟ้ามองมินิแบร์ขนปุยตัวนุ่มในอ้อมกอด

“แกช่วยให้ฉันนอนหลับหน่อยไม่ได้หรือไงเจ้าหมี ทำงานไม่ดีเดี๋ยวโดนรีเจ็กต์ไปอีกตัวหรอก หรืออยากจะโดน”

ความคิดของเขาจมดิ่งไปถึงหญิงสาวที่เข้ามาให้สัมภาษณ์ในตำแหน่งล่ามเป็นอันดับสามของวันนี้ ผู้หญิงคนนั้นรูปร่างไกลจากคำว่านางแบบตัวเล็ก ผิวขาว มีน้ำมีเนื้อ มีอกอวบอิ่มที่เขาแค่มองผ่านๆ ก็พอจะเดาขนาดได้แล้ว มือหนาเผลอกดหนักกดไปที่บั้นท้ายของเจ้าหมีตัวอวบในอ้อมกอด

“ของมันต้องมี ไม่มีแล้วฉันจะนอนหลับได้ยังไง จริงไหมวะเจ้าหมี”

มันตอบเขาไม่ได้นั่นแหละดีแล้ว นอนนิ่งๆ สงบปากสงบคำให้เขากอดๆ คลำก็พอแล้ว มันช่างน่าอายเหลือเกินที่นักธุรกิจผู้กุมบังเหียนธุรกิจระดับหมื่นล้านติดนิสัยนอนหลับไม่ได้หากไม่ได้กอดอะไรในยามกลางคืน นี่คงเป็นคืนสุดท้ายที่บนเตียงของเขาจะต้องพึ่งความนุ่มนิ่มจากเจ้าหมีสีขาวตัวนี้แล้ว เพราะคืนพรุ่งนี้มินิแบร์ตัวใหม่กำลังจะมาแทนที่มันบนเตียง

“แกรู้ไหม เจอกันครั้งแรกคือเรื่องทั่วไป...เจอกันครั้งที่สองคือเรื่องบังเอิญ...เจอกันครั้งที่สามไม่ใช่พรหมลิขิต แต่ฉันต่างหากเป็นผู้ลิขิตเอาไว้”

ดวงตาสีฟ้าเต็มไปด้วยเสน่ห์คู่นั้นล้ำลึกเปี่ยมด้วยอารมณ์มากมายซ่อนเร้นเอาไว้เกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ ก่อนจะหลุบตาลงแล้วพยายามข่มตาให้หลับ แต่ก็ทำได้อย่างยากลำบาก นอกจากเขายังหลับไม่ได้ บางอย่างที่ถูกปิดคลุมเอาไว้ภายใต้ผ้าห่มมันก็งี่เง่า เอาแต่ใจ ไม่ได้ดั่งใจมันก็ไม่ยอมหลับยอมนอน จนเขาต้องพามือแกร่งหายเข้าไปใต้ผ้าห่มนุ่มสีขาวที่คลุมตัวตนของมันไว้แล้วลูบปลอบ

“ปีหนึ่งมีสามร้อยหกสิบห้าวัน ฉันให้แกพักงานแค่สองสามวัน ก็นอนๆ ไปเถอะ นอนให้หลับเอาแรงไว้ พรุ่งนี้แกได้ออกแรง ขยับเนื้อขยับตัวแน่นอน”

เขาพูดกับมันดีๆ ให้ความหวังมัน แต่ความต่อต้านที่ขยายตัวตนทำให้เควินพ่นลมหายใจร้อนผ่าว

"ตุ๊กตาหมีตัวใหม่จะรับไหวหรือเปล่า ฉันมันเป็นคนไฮเปอร์เสียด้วย เป็นหนักเวลาอยู่บนเตียง...ไฮเปอร์เซ็กชวลลิตี้" ก่อนจะกดยิ้มร้ายที่มุกปากขวาแล้วปิดเปลือกตาลง

หญิงสาวร่างเล็กลากกระเป๋าใบเขื่องสีส้มสดใสวิ่งกระหืดกระหอบมายังจุดนัดหมาย คนที่ยืนรอการมาของเธอก้มมองนาฬิกาข้อมือเรือนโปรดหลายครั้ง แอบลุ้นไปตลอดว่าหมีน้อยน่ากอดตัวใหม่ของเจ้านายจะมาทันขึ้นเครื่องหรือไม่

ใครจะเดาใจคุณเควินได้ถูก เพราะความคิดของเจ้านายหนุ่มกับการกระทำชอบสวนทางกันเสมอ ถ้าคิดว่าซ้ายเจ้านายก็มักจะไปทางขวา ขนาดเขาทำงานมาด้วยหลายปี บางครั้งยังเดาทางไม่ค่อยถูก

เมื่อวานหลังจากจบการสัมภาษณ์พนักงานล่ามคนใหม่ เขาต้องการให้เจ้านายได้รีแล็กซ์จึงยื่นแฟ้มสีดำที่ภายในคัดเลือกหญิงสาวสวย คุณสมบัติตามที่เจ้านายต้องการ พร้อมรูปถ่ายของพวกเธอในอิริยาบถต่างๆ และประวัติอย่างจัดเต็มทั้งสามคนให้คุณเควินเลือกจิ้มว่าต้องการหนีบสาวสวยคนไหนไปประเทศลิเบียด้วย

เพราะรู้ว่าของมันต้องมี ถ้าไม่มี เจ้านายของเขานอนไม่หลับ แต่แฟ้มลับสีดำกลับถูกโยนกลับมาวางตรงหน้าเขาพร้อมน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“ไม่เอา” เสียงเข้มดังขึ้น

“ของมันต้องมี แต่ถ้าไม่มีแล้ว...”

ทว่านิ้วชี้แข็งเกร็งกำลังเคาะโต๊ะราวกับกำลังใช้ความคิดไปด้วย “สามคนในแฟ้มฉันไม่เอา แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่เอาใครเลย”

แววตาหื่นกระหายฉายชัดพร้อมผุดยิ้มอย่างมีหวัง “มินิแบร์ตัวน้อยเป็นของต้องมี แต่ครั้งนี้ฉันเล็งเอาไว้แล้ว”

“มินิแบร์ตัวน้อย ตัวไหนครับ” เขามองผู้เป็นนายมาดเข้มที่วางมาดออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจ หรือจะดูหนังแล้วไปถูกใจดาราสาวคนไหนเข้าอีก หรือถูกใจนางแบบบนแมกกาซีนขึ้นมา

“ติดต่อผู้เข้าสัมภาษณ์ล่ามคนสุดท้าย ให้เธอเดินทางไปประเทศลิเบียกับฉันให้ได้ นายรู้นี่ลูก้าว่าต้องทำยังไง อย่าให้พลาด”

“หมายความว่า เจ้านายจะเอา...”

“เอาสิ เอาแน่ ” เขาหัวเราะเยียบเย็นในลำคอ “พรุ่งนี้ก่อนขึ้นเครื่อง ฉันต้องเห็นมินิแบร์ตัวใหม่เข้าใจไหม”