2 งานประมูลกับลูกค้าคนใหม่

“ไม่คิดว่าจะเจอมึงที่นี่นะคีแรน” คำทักทายจากน้ำเสียงที่คุ้นเคยทำเอาคีแรนถึงกับมีสีหน้าไม่พอใจ

สายตาคมช้อนขึ้นมองคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยอารมณ์ครุกรุ่น เขาพยายามหลบสายตาผู้คนเพื่อหลีกเลี่ยงบทสนทนาที่ไม่น่าอภิรมย์แล้ว แต่ก็ยังหนีไม่พ้นสายตาของบิรอนไปได้ 

“กูไม่ได้อยากมาเหยียบที่นี่เลยสักนิด”

“นั่นสิ แต่ก็มานั่งอยู่ตรงนี้ได้ หรือแค่อยากมาเจอหน้ากู” รอยยิ้มเจ้าเลห์ส่งไปยั่วยุร่างบางที่นั่งอยู่เบื้องหน้าอย่าตั้งใจ

“อย่าว่าแต่เจอหน้าเลยบิรอน แค่ใช้อากาศหายใจร่วมกับมึงกูก็ไม่อยากใช้” 

คำตอบของคีแรนทำเอาบิรอนถึงกับแค่นหัวเราะออกมา เขาแพ้ให้กับคีแรนทุกครั้งที่ตีฝีปากกัน ในเมืองเอสแห่งนี้ไม่มีใครไม่อยากเข้าหาเขา และไม่เคยมีใครกล้าต่อกลอนกับเขาจนบางทีชีวิตก็ดูน่าเบื่อเกินไป คงจะมีคีแรนเพียงคนเดียวที่ทำให้ชีวิตเขามีสีสันขึ้นมาบ้าง

“โบราณเขาว่า เกลียดอะไรจะได้อย่างนั้น ระวังไว้แล้วกันจะได้กูเป็นผัว” 

บิรอนก็ยังคงเป็นบิรอน ชอบทิ้งระเบิดไว้ให้คีแรนหัวฟัดหัวเหวี่ยงแล้วก็เดินจากไป ร่างหนานั่งลงที่โต๊ะห่างออกไปไม่ไกลมากนักก่อนจะยกแก้วแชมเปญขึ้นเป็นเชิงชักชวนให้คีแรนดื่มด้วยกัน 

งานประมูลได้เริ่มขึ้นหลังจากบิรอนกล่าวเปิดงาน ต่อด้วยพิธีกรดำเนินงานได้ขึ้นมาบอกกฎกติกา ซึ่งก็ไม่ได้ต่างจากงานประมูลทั่วไป พร้อมกับแจ้งว่าวันนี้มีสินค้าจำนวนกี่คน 

“สำหรับค่ำคืนนี้ เรามีสินค้าทั้งหมด 3 ชิ้นครับ งั้นผมขออนุญาตเปิดตัวชิ้นแรกเลยนะครับ” 

พอสิ้นเสียงของพิธีกรก็มีเจ้าหน้าที่พาตัวโอเมก้าคนแรกออกมาด้านหน้าเวที ทั้งน่าตาแสนน่ารัก ผิวพรรณที่ดูสุขภาพดี ทำให้แขกในงานต่างคนต่างแย่งกันประมูล จนตอนนี้ราคาเริ่มนิ่งอยู่ที่70ล้าน 

“มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ ถ้าไม่มีผมจะเริ่มนับ 1 2..”

“100ล้าน” 

เสียงฮือฮาดังขึ้นเมื่อมีคนประมูลไปถึง100ล้าน เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีใครให้ราคาสูงขนาดนี้ ทุกคนในงานต่างจับจ้องไปที่ต้นตอของเสียงก็พบกับร่างบางที่นั่งอยู่ในมุมมืด 

คีแรนในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดาที่แหวกให้เห็นอกเนียน มีแค่สร้อยเส้นยาวที่ห้อยลงมา จึงทำให้ช่วงอกดูไม่โล่งจนเกินไป แต่กลับโดดเด่นกว่าคนไหนๆ ยิ่งทำให้ผู้คนเริ่มสนใจในตัวร่างบางมากขึ้น

“ใครว่ะบิรอน ทำไมกูไม่เคยเห็นหน้า?” วินเนอร์เพื่อนที่มาจากต่างเมืองเอ่ยถามเจ้าของงานอย่างสนใจ

“อย่าเสือก” เสียงเข้มพูดขึ้นเชิงสั่งไม่ให้เพื่อนเขาเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้

“อะไรว่ะ” วินเนอร์สบทออกมาเล็กน้อย

“คนนั้นหวานใจไอ้บิรอนมัน มึงหาคนใหม่เถอะหวะ ฮ่า ฮ่า” เนย์อาร์พูดปนหัวเราะที่วินเนอร์แหย่โดนรังแตนเข้าแล้ว

ไม่ใช่แค่คีแรนประมูลแค่คนแรกไป แต่ร่างบางกลับประมูลทั้งหมด แถมให้ราคาคนสุดท้ายสูงถึง500ล้าน จนไม่มีใครสู้ราคาไหว

เรื่องราวของคีแรนในคืนนี้ถูกพูดถึงอย่างไม่ลดละ บ้างก็สงสัยว่าร่างบางคือใคร บางคนก็สนใจอยากเข้าไปทำความรู้จัก แต่จะมีเพียงคนเดียวที่ไม่พอใจกับสิ่งที่คีแรนทำอยู่

เมื่อจบงานคีแรนก็ได้ทำการเรียกให้คนมาจัดการต่อ โอเมก้าทั้งสามคนถูกนำตัวกลับตระกูลครูซโดยคุณพ่อบ้านแม็กเวลส์ 

ส่วนเขานั้นตั้งใจจะเข้าไปดูรถที่สนามแข่ง เพื่อใช้แข่งในงานที่จะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้ แต่ยังไม่ทันได้ออกจากโรงแรมด้วยซ้ำ กลับถูกคว้าตัวไว้จากใครบางคน

“มึงทำอะไรอยู่คีแรน?” 

“ปล่อยกู” คีแรนหันกลับไปมองหน้าคนที่หยุดเขาเอาไว้

“มึงต้องการอะไร?”

“ทำไม มึงไม่พอใจตรงไหนบิรอน มึงขายโอเมก้ากูก็แค่ซื้อ แปลกตรงไหนว่ะ” คีแรนจ้องหน้าบิรอนอย่างไม่หลบสายตา

“มึงจงใจอ่อยอัลฟ่าพวกนั้น”

“กูไม่ได้อ่อยใครทั้งนั้น ถ้ากูอยากได้ใครสักคนทำไมกูต้องมาหาในที่ที่โสโครกแบบนี้ด้วย กูแค่อยากช่วยโอเมก้าพวกนั้น” คีแรนตอบอย่างตรงไปตรงมา ในเมื่อขัดขวางไม่ได้เขาก็ควรเล่นไปตามเกม

“ด้วยการจ่าย800ล้าน เพื่อโอเมก้า3ตัวเองหรอ มึงลงทุนดีนะคีแรน” บิรอนพูดด้วยน้ำเสียงสมเพจคนตรงหน้า

“ชีวิตคนๆหนึ่งสำหรับกูมีค่ามากกว่านั้น พูดไปมึงคงไม่เข้าใจ” พูดจบคีแรนก็เดินออกไปไม่ปล่อยอีกคนได้สนทนาต่อ

เซฟเฮาท์ตระกูลเบรค

บ้านพักตากอากาศตระกูลเบรคตั้งอยู่ชานเมือง มีด้านหลังติดกับต้นน้ำโดยลำธารสายนี้จะไหลผ่านเมืองเอส ส่วนด้านหน้านั้นเป็นพื้นที่กิจกรรมของหนุ่มๆ มีทั้งสนามแข่งม้า พื้นที่ป่าล่าสัตว์ ซึ่งเหมาะแก่การรวมตัวของเหล่าชายฉกรรจ์

เมื่อรถหรู3คันจอดสนิทที่โรงจอดรถบิรอนก็รีบเดินเข้าบ้านไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว จนเนย์อาร์และลูคัสถึงกับสงสัย ว่าเหตุใดร่างหนาจึงมีอาการแบบนั้นทั้งที่งานวันนี้ก็ผ่านไปได้ด้วยดี

“เป็นอะไรของมึงว่ะบิรอน?” ลูคัสถามขึ้นมาหลังจากนั่งลงยังโซฟาข้างๆเมื่อเข้ามาถึงห้องรับแขก

“พรุ่งนี้กูจะไปสนามแข่ง” จู่ๆร่างหนาก็พูดขึ้นมาทำเอาเพื่อนๆงุนงงกับคำตอบที่ไม่ตรงกับคำถามสักนิด

“ไหนมึงบอกไม่ไปไม่ใช่หรอ?” เนย์อาร์ถามด้วยความสงสัย

“นั่นดิ ไหนบอกไม่อยากยุ่งกับจาฟาหนิ หรือมึงเปลี่ยนใจจะกลับไปแดกกันอีกรอบ?” ลูคัสถามต่อ

“กูไม่ได้สนใจจาฟา” บิรอนตอบปัดไปเมื่อเพื่อนของเขาถามถึงคู่ขาคนเก่าที่ร่างหนาพึ่งเลิกราไป

“อ๋อ กูลืมไป หวานใจคนใหม่ก็คนแข่งด้วยนี่หว่า” ลูคัสพูดจายียวนจนบิรอนต้องมองค้อนเพื่อปราม

“มึงใช้คำว่าคนใหม่กับคีแรนไม่ได้หรอกลูคัส มึงดูไม่ออกหรอมันชอบคีแรนมาตั้งนานแล้ว” 

“มึงรู้ได้ไงเนย์อาร์?” ลูคัสถามพร้อมขมวดคิ้วเป็นปม

“ถ้าไม่ชอบคีแรนป่านนี้ไอ้คริสพี่ชายมันคงไม่ได้วิ่งเล่นในเมืองอยู่อย่างทุกวันนี้หรอก”

“เออหวะ มึงพูดมีเหตุผลเนย์อาร์” 

ลูคัสและเนย์อาร์ยังคงคุยกันหยอกล้อด้วยความสนุกต่างจากใครบางคนที่นั่งหน้านิ่ง โดยปล่อยให้ทั้งคู่คุยกันไป 

ส่วนเขานั้นกำลังคิดหาวิธีกำราบแมวป่าอย่างคีแรน แต่หารู้ไม่ว่าคมเล็บแมวป่านั้นคมเสียยิ่งกว่ากรงเล็บเสืออย่าพวกเขาซ่ะอีก

คฤหาสน์ตระกูลครูซ

“พวกเขาเข้านอนกันรึยังครับ?” 

เสียงเอื่อยถามคนที่ยืนรอหน้าประตูบ้านทันทีที่มาถึง คีแรนกลับบ้านมาด้วยท่าทีเหนื่อยล้า แต่ยังไม่วายต้องถามไถ่เรื่องราวของสมาชิกใหม่ทั้ง3จากแม็กเวลส์ ที่เขาเองก็เป็นห่วง 

“คุณคริสจัดการทุกอย่างให้แล้วครับคุณหนู” 

“แล้วตอนนี้คริสอยู่ไหนหรอครับ?”

“คงอยู่ที่สวนกุหลาบหลังบ้าน เห็นว่าจะตัดกุหลาบมาทำชา”

“ดึกป่านนี้แล้ว คุณคริสของลุงนี่ดื้อเหมือนกันนะครับ” คีแรนพูดหยอกล้อกับคุณพ่อบ้านด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้าอย่างผ่อนคลาย 

“คุณหนูไปพักผ่อนเถอะครับ พรุ่งนี้มีแข่งไม่ใช่หรอครับ”

“ขอบคุณที่เป็นธุระจัดการเรื่องวันนี้ให้นะครับ ผมอยากจัดการเอกสารต่อสักหน่อย”

“มีอีกเรื่องครับ”

“มีอะไร?”

“คุณคริสกำลังจะฮีท ยาที่เรามีตอนนี้เหมือนจะเอาไม่อยู่แล้ว ทีมพัฒนาชุดก่อนย้ายไปทำงานให้กับคุณคาร์ฟหมดแล้ว”

“ถ้าคริสเป็นโอเมก้าปกติเหมือนโอเมก้าทั่วไปคงดี อาการฮีทคงไม่รุนแรงขนาดนี้”

“แล้วเราจะทำยังไงดีครับ?”

“ฝากลุงหายาที่แรงกว่านี้ให้ที ส่วนเรื่องทีมวิจัยที่ย้ายไปอยู่กับปู่ ไว้ผมจะหาคำตอบเองครับ”