บทที่ 6 เกือบเจอ

6 เกือบเจอ

กวีพยายามคิดหาเหตุผลให้พลอยลินไล่ไอ้พี่ธินออกไป แต่ก็คิดไม่ออกว่าจะใช้เหตุผลอะไรดี เขารู้สึกไม่ค่อยดี ตงิดในใจแต่ก็ยังหาหลักฐานไม่ได้ ถ้าหากจะบอกว่า พี่ธินนั้นชอบพลอยลินแต่สายตาที่เขามองพลอยลินก็ธรรมดา ไม่ได้มีแววหื่นกระหายเหมือนตัวเอง แต่ก็นั่นแหละเป็นใครก็ไม่รู้จะให้มาอยู่ได้ไง สมัยนี้ยิ่งอันตรายมีข่าวออกถมไปยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้มใจคิดหาทางไม่ตก

“เป็นอะไรเหรอ ดูกวีเครียด ๆ เครียดเรื่องงานหรือเปล่า”

“ป่ะ ปล่าวครับไม่มีอะไร คิดเรื่องงานนิดหน่อย”

“เดี๋ยวเราไปกินเนื้อ ย่างในห้างกันนะ ร้านนี้ดังมากเพิ่งมาเปิด” พลอยลินหันไปบอกอธินซึ่งนั่งที่เบาะด้านหลัง เขาพยักหน้ารับ โดยไม่พูดอะไรก่อนสายตาจะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถยนต์

“ถ้าหากมึงไม่เอาเงินที่บ้านไปทำธุรกิจจนเจ๊ง วิวก็คงไม่เครียดจนเข้าโรงพยาบาลอย่างนี้หรอก ตอนนี้วิวยังอยู่ห้องไอซียูแล้วมึงอยู่ไหนต้องเหี้ยแค่ไหนถึงจะทำแบบนี้ได้” ทันทีที่อธินเห็นข้อความของพี่ชายภรรยาเขายกเลิกนัดทางธุรกิจที่เฝ้ารอมาเป็นปีแล้วรีบไปโรงพยาบาล แต่เมื่อไปถึงก็รู้ว่าภรรยาของตัวเองนั้นเสียชีวิตแล้ว อธินไม่เคยหลับสนิทสักคืนตั้งแต่วันนั้นภาพยังคงตามหลอกหลอนเขาไปทุกที่ ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่มีอธิน ตันตระกูลอีกต่อไปมีแต่ธินคนหาเก็บของเก่าขายใช้ชีวิตไปวัน ๆ กับห้องเช่าเล็ก ๆ ข้าง ๆ คอนโด

“ถึงแล้วค่ะ ร้านนี้เพิ่งมาเปิด ทานด้วยกันหลายคนอร่อยดี” คนตัวเล็กยิ้มเดินนำหน้าชายทั้งสองเข้าไปในร้าน พลอยลินสั่งเมนูที่เธออยากทาน

“สั่งที่ตัวเองอยากทานเลยนะคะ เดี๋ยวมื้อนี้พลอยเลี้ยงเอง” ตั้งแต่อธินเข้ามา เธอขายของได้เยอะขึ้นและไม่ต้องเหนื่อยที่ต้องมานั่งแพ๊คคนเดียว เธอจะเอาเงินให้เขาก็ไม่รับเพียงแค่ขอพักอยู่ที่นี้ไปก่อนชั่วคราว ซึ่งเธอเองก็ตกลง

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวกวีเลี้ยงเอง” กวีวางเมนูลงแล้วเรียกพนักงานมารับออเดอร์

“ไม่เป็นไร กวีอุตส่าห์ขับรถมาแต่ไกล เดี๋ยวมื้อนี้พลอยเลี้ยงเองนะ นะ”

“นั้นก็ได้ครับ” พลอยรู้ว่ากวีเงินเดือนไม่มากแล้วอีกอย่างเขาคงไม่อยากมาจ่ายให้กับคนที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าอย่างอธินเท่าไร

พนักงานนำอาหารทยอยมาเสิร์ฟ พลอยลินกับกวีนั่งเก้าอี้ด้วยกัน ส่วนอธินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามสามารถมองเห็นผู้คนเดินผ่านไปมาหน้าร้านหรือเห็นคนเดินเข้าร้าน ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกได้ว่าตัวเองไม่ควรจะมาที่นี่ ๆ มันอันตรายเกินไปคนของอำพลก็คงตามหาเขาตามห้างสรรพสินค้า

แววตาลุ่มลึกแสดงความประหม่า เขาทานอาหารและมองดูด้านนอกผ่านกระจกใสเกือบตลอดเวลา พลอยลินสังเกตเขามาสักพักก็รู้ว่าเขาคงกลัวใครจะมาเห็นแน่ ๆ

“กวีเรารีบทานแล้วกลับห้องได้ไหม พอดีพลอยปวดท้องอ่ะ”

“เหรอ ๆ แล้วพลอยปวดมากไหม กวีมองอาหารที่เพิ่งสั่งมาเต็มโต๊ะอย่างเสียดายจะเอากลับบ้านด้วยก็ดูหน้าเกลียดเพราะไม่ใช่เงินตัวเองจ่าย”

“ก็ปวดมาก พี่ธินค่ะเรากลับบ้านก่อนแล้วค่อยสั่งอะไรมาทานได้ไหมคะ”

“ครับ! ได้ครับ!”เสียงพลอยลินบอกว่าป่วยดึงสติอธินกลับมายังโต๊ะอาหาร เขามองแว๊บแรกก็รู้ว่าเธอนั่นแกล้งป่วยเพราะถ้าหากป่วยจริง ๆ อาการทางกายก็คงต้องออกบ้าง

“นั้นกวีเรียกพนักงานมาเก็บเงินเลยนะ”

“ครับ” หลังจากจ่ายเงินเสร็จ พลอยลินก็รีบเดินจ้ำอ้าวกลับไปยังรถ ท่าทางของเธอทำให้กวีแปลกใจ

“พี่พลอยเป็นอะไร อาหารไม่อร่อยเหรอ” กวีจับสังเกตได้รู้ว่าเธอไม่ได้ป่วย

“ไม่ ๆ พลอยป่วยจริง ๆ อยากไปห้องเร็ว ๆ จะได้ทานยาแล้วนอนพัก” ร่างบางรีบก้มหน้าเดิน จนเกือบจะเดินชนกับชายชุดดำซึ่งมีคนติดตามมาด้วย 4-5 คนดีที่กวีดึงแขนเธอหลบทัน

“เดินดี ๆ หน่อยทีหลัง” เสียงลูกน้องคนหนึ่งเอ่ย

“ขอโทษครับ พอดีแฟนผมไม่ค่อยสบายรีบกลับบ้าน” กวีเดินเข้าไปประคองพลอยลินเหมือนเธอป่วยหนัก

“เดี๋ยวก่อน! เธอหน้าตาคุ้น ๆ นะเหมือนเคยเห็นที่ไหน” เจ้าของชุดดำเดินกลับมามองหน้าพลอยลิน

“น่าจะเห็นใน tik tok มั่งค่ะ พอดีพลอยขายของใน tik tok”

“ไม่ใช่! ชายชุดดำมองเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

 ตอนนี้พลอยลินรู้แล้วว่าท่าทางเมื่อกี้ของอธินเขาต้องการหลบซ่อนใคร เขาหายไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เมื่อกี้เธอเป็นห่วงเขา แต่ตอนนี้ควรจะห่วงตัวเองมากกว่า คนอย่างอธินไม่มีอะไรน่าห่วง กลับไปห้องจะต้องถามเขาว่าเรื่องมันเป็นมาอย่างไร

“แล้วเคยเจอพี่พลอยที่ไหนครับ” กวีกลั้นใจถามเพราะอยากให้จบ ๆ  

“เธอเหมือนน้องสาวของฉันที่เสียไป ใบหน้าดวงตาคล้ายคลึงกันมาก แต่น้องสาวฉันดวงตานั้นซื่อกว่าเธอ แม้แต่ในชีวิตจริงก็ยอมตายเพราะผู้ชาย มีอะไรก็ไม่ยอมบอก” แววตาหม่นหมองเจือความเศร้าโศก

“นายผมว่าเรารีบไปก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวเขาหนีไปก่อน” ลูกน้องทักขึ้นเหมือนรีบไปทำอะไรสักอย่าง

เมื่อกลุ่มชายฉกรรณ์เดินผ่านไป กวีถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะรู้ตัวว่าอีกคนที่มาด้วยหายไป

“พลอยไอ้พี่ธินหาย” เขากวาดสายตามองหารอบ ๆ

“เราต้องกลับไปตามหาไหม ยิ่งสมองเสื่อมอยู่หลงไปด้วย แล้วจะทำอย่างไร” กวีทำท่าเหมือนจะเดินกลับไปดูที่ร้าน

“ไม่เป็นไรหรอกกวี เรากลับไปรอที่ห้องดีกว่า สงสัยเขาอยากจะเดินเล่นมั้ง” ตอนนี้พลอยลินเริ่มปะติปะต่อเรื่องราวได้แล้ว เมื่อกี้ไอ้เสี่ยนั้นบอกว่าเธอนั้นเหมือนน้องสาวของเขา แล้วไอ้พี่ธินก็คงไม่ได้ความจำเสื่อมตั้งแต่ทีแรกซินะ