บทที่ 5 ตามหา

5 ตามหา

“เป็นอย่างไรบ้างวะ ตามหาตัวไอ้ธินเจอไหม” ชายหนุ่มอายุราว ๆ 30 นิด ๆ ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำกาเกงสแล็คสีดำรองเท้าขัดมันเงาวับ ยืนอยู่หน้ารถตู้อาพาท

“ไปตามหามันจนกว่าจะเจอ สายบอกว่ามันอยู่ที่นี้แหละ”

“ครับนาย!”

คนของอำพลกระจายกันตามหาตามโรงแรมใหญ่ ที่คิดว่า ธิน จะเข้าพักแต่กลับไม่พบ

ตะวันคล้อยบ่าย ภายในบริเวณวัดร่มรื่นไม่ร้อนเหมือนข้างนอกหลังจากถวายสังฆทานเสร็จ พลอยลินเดินนำหน้าไปยังร้านขายปลาตัวเล็ก ๆ

“เสียดายเราลืมซื้อปลามาจากที่ตลาด เพราะที่นี้มีแต่ปลาตัวเล็ก ๆ ถ้าหากปล่อยไปมันจะรอดไหม” เสียงกระซิบถามคนพี่

“ไม่น่าจะรอด ถ้าหากปล่อยแล้วรู้สึกไม่สบายใจก็ค่อยมาปล่อยวันหลังดีไหม จะได้ไม่ต้องเสียทั้งเงินแล้วก็เสียทั้งความรู้สึก”

“ว้าวเก่งจัง เป็นความคิดที่ดีมาก…พี่นี่ก็ฉลาดดีเหมือนกันเนอะ แต่ยังจำอะไรไม่ได้ใช่ไหม” พลอยลินจ้องหน้าเขา ดวงหน้ายิ้มละไมดูงดงามทรงเสน่ห์สะกดใจ

“ยัง…ยังจำอะไรไม่ได้ครับ…ช่วยซื้อน้ำให้หน่อยได้ไหม คือ…พี่หิวน้ำ” อธินเบื้อนหน้าหนีด้วยความเขินหลังจากโดนจ้องตา

ชายหนุ่มพยายามเปลี่ยนเรื่องเหมือนคนน้องก็รู้ตัว

“ได้ค่ะ เดี๋ยวพลอยไปซื้อให้นะคะ”

ชายหนุ่มโล่งใจเมื่อเธอไม่ถามอะไรมาก คล้อยหลังเธอไม่เท่าไร อยู่ ๆ ก็มีรถอาพาทขับเข้ามาในบริเวณวัดที่เขานั่งอยู่ ป้ายทะเบียนรถดูคุ้น ๆ เมื่อจำได้เขาก็รีบเดินหลบไปยังห้องน้ำทันที

เสียงฝีเท้าชายฉกรรณ์ 2 คนเดินเข้ามาในห้องน้ำพูดคุยกันเสียงดัง

“มึงว่าจะพบตัวคุณอธินไหมวะ”

“กูว่าไม่น่าจะพบตามหาในโรงแรมหรู ๆ ก็ไม่มีแล้วอีกอย่างกูว่าคุณอธินไม่น่าจะมาที่นี้หรอก เขาน่าชอบไปภูเก็ต หรือพัทยามากกว่า รายนั้นสายปาตี้ กูว่ามาตามหาที่นี่เสียเที่ยวเฉย ๆ”

“เอ่อ กูว่าอย่างนั้น” ไม่นานเสียงของพวกชายฉกรรณ์เมื่อทำธุระเสร็จก็ออกไป

“ยังตามหาอีกเหรอนี่” อธินมองตาลูกน้องของอำพล

“อ้าว บอกให้ซื้อน้ำให้ แล้วไปไหนอีกนี่” พลอยลิน

กลับมาเก้าอี้ไม่เจอ เธอกวาดสายตาหาอยู่สักพักจนเห็นเขาเดินออกจากห้องน้ำ

“เรากลับกันเถอะ” คนพี่มีท่ารีบร้อน  เธอคิดว่าเขาคงอากาศร้อนก็เลยพากันกลับคอนโด นับวันชายไร้นามผู้นี้ก็ยิ่งมีพิรุธ พลอยลินเริ่มไม่แน่ใจว่าความจำของเขากลับมาแล้วหรือเปล่า แต่ท่าทางของเขาตอนนี้เหมือนคนปกติทั่วไป เอ่อ ไม่ซิเขาดูฉลาดกว่าคนทั่วไปด้วยซ้ำ แถมท่าทางบุคลิกไม่เหมือนคนเก็บของเก่าเหมือนลูกคุณหนูเกิดบนกองเงินกองทองถึงจะถูก นับวันผิวเขาก็เริ่มขาวกระจ่างใสขึ้นเมื่อไม่โดนแดด

“เธอสงสัยอะไรฉันหรือเปล่า”

“สงสัยค่ะ บอกได้ไหมว่าเป็นใครแล้วมาทำอะไร มาเก็บของเก่าทำไม ทำเป็นpart time เหรอ หรือว่าเบื่อไม่มีอะไรทำ หรือว่าเป็นซึมเศร้าคะ”

“นี่เธอถามฉันขนาดนี้ใครมันจะจำได้ว่าเธอถามอะไร” อธินหัวเราะลั่น แต่เมื่อเห็นคนตัวเล็กไม่เล่นด้วยรอยยิ้มบนแก้มรีบหุบลง

“ก็ได้ ๆ ฉันจะบอกความจริงให้เธอรู้ไว้ว่า ฉันคือชายใหญ่ที่หนีออกมาจากบ้านทรายทอง”

 พลอยลินส่ายหน้ากับพฤติกรรมของเขา

“น่าจะเป็นทรายน้อยมากกว่าหึ หึ ก็คงไม่อยากบอกความจริงใช่ไหมคะ”

“หื้ม! นั้นพี่จะอยู่ที่นี้อีกนานไหม พลอยไม่ได้ไล่นะ แค่อยากรู้เฉย ๆ เพราะว่าอย่างไรพลอยก็ผิดอยากให้อยู่จนจะหายดี”

“นั้นขออยู่อีกสักพักนะ…ครับ”

“ได้ค่ะ”

ตั้งแต่นั้นมาพลอยลินก็เลิกถามความเป็นมาของอธินอีก เขาบอกเธอแค่เพียงว่า ชื่อเล่น ชื่อ ธิน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้หรือเพิ่งมาตั้งเมื่อรู้จักกับเธอ ถึงถามไปก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี เธอจึงเลิกถาม รู้แต่ว่าเขานั้นไม่ได้ทำอันตรายอะไรและยังช่วยเธอทำงานแพ็คของส่งของช่วยอีกด้วย

กริ่ง

เสียงเคาะประตูห้องขณะพลอยลินกำลังไลฟ์สด อธินจึงเดินมาเปิดประตู พบเป็นชายรูปร่างสูงโปร่งเหมือนเด็กกว่าเขาเกือบ 10 กว่าปี เมื่อเขาเห็นหน้าอธินก็รู้สึกไม่พอใจ

“ยังไม่หายอีกเหรอ” คำพูดห้วน ๆ กวีไล่สายตามองตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ พลอยลินเห็นท่าทางของกวีแล้วใจคอไม่ดี เธอรีบลงไลฟ์

“พี่ธินค่ะ นี่กวีเป็นเพื่อนพลอยเอง” ธินพยักหน้ารับโดยไม่แม้แต่หันไปมอง

“พลอยไปเอาใครที่ไหนมาอยู่ห้อง ดูมันก็รู้ว่ามันไม่เต็ม” กวีสีหน้าเคร่งเครียดเขาตั้งใจพูดเสียงดังเพื่อให้อธินได้ยิน

“กวีเข้ามาคุยกันเดี๋ยวนี้” พลอยลากคนตัวสูงกว่าเข้าไปยันห้องนอนของเธอ เสียงคุยกันจนดังออกมาข้างนอก

“กวีต้องไปทำงานที่เชียงราย 2 อาทิตย์ไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ แต่กวีขอกลับมาก่อนเพราะเป็นห่วงพี่ พี่พลอยไม่พอใจผมใช่ไหม” ดูจากสีหน้าก็รู้ว่าคนตัวเล็กกำลังหงุดหงิด

“ใช่ พลอยไม่ชอบให้กวีไปว่าเขาพลอยเป็นคนผิดขับรถไปชนแล้วตอนนี้ความจำของเขาก็ยังไม่กลับมา เราไปแจ้งตำรวจไว้แล้วเผื่อมีญาติตามหา แล้วกวีจะมาโกรธเขาได้ไงในเมื่อเขาไม่ได้ผิดอะไร” ใบหน้าของพลอยลินโกรธจริงจัง เมื่อเห็นสายตาของคนพี่ กวีรีบปรี่เข้าขอโทษ

“กวีรู้ว่าวู่วามไปหน่อย ขอโทษนะหายโกรธกันนะ เนี่ยขับรถมาตั้งไกล” ชายหนุ่มเปลี่ยนเสียงมาอ้อนเหมือนลูกแมว

“ขอกอดหน่อยได้ไหมคะ” กวีกำลังอ้าแขนโอบกอดแต่เสียงประตูก็ดันขัดจังหวะจากด้านนอก

“พี่หิวข้าว!” อธินตั้งใจร้องผ่านประตูเข้าไปขัดจังหวะของทั้งสอง กวีกับพลอยลินต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“ได้ค่ะ เดี๋ยวเราออกไปทานข้าวข้างนอกกัน”

“พลอยไอ้พี่ธินนี่มันไม่ได้แกล้งขัดจังหวะเราสองคนใช่ไหม”กวีชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ

“กวีอ่ะ คิดมากเขาจะทำแบบนั้นไปทำไม” ความสงสัยถูกแสดงออกมาทางสีหน้าของกวีอย่างปิดไม่มิด

“กวีเลิกทำหน้าแบบนี้ได้ไหม ถ้าหากทำหน้าตาดี ๆ ไม่ได้ก็กลับห้องไปก่อนค่อยเจอกันวันหลัง” เมื่อเจอหญิงสาวสาดแววตาดุใส่ เขาก็นิ่งเงียบทันที

“ก็ได้ครับ” แล้วเดินตามเธอออกมาข้างนอก

“ไปทานข้าวกันเลยไหมคะ”