Novel-novel oleh นามปากกา แสงดาวยามราตรี

9 หึงทั้งคู่ต่างสบสายตากัน กวีเดินไปเปิดประตูห้องเจออธินยืนในท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ“ลืมอะไรเหรอ”“ป่าว แค่กลับมาจะขออาศัยอยู่ด้วยเท่านั้น” อธินเดินเบียดร่างของกวีเข้าไปข้างใน“ค่ะ” พลอยลินขานรับทราบแล้วทำงานต่อ“พลอยกับไอ้พี่อธินไม่ได้มีอะไรกันใช่ไหม” กวีรีบปิดประตูแล้วถามทั้งคู่อย่างตรง ๆ“เปล่า/บ้า” อธินและพลอยลินตอบพร้อมกันเฮ้อ! โล่งใจไปที“กวีเป็นอะไร”“เปล่าแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมพลอยถึงยังให้ไอ้พี่ธินอยู่ด้วย” ทั้งสองมาคุยกันในห้องนอนของพลอยลิน“ก็เขายังจำอะไรไม่ได้” พลอยลินหาทางแก้ต่าง ถ้าหากจะพูดกันตรง ๆ เธอรู้สึกว่าช่วงนี้กวีติดเธอมากเกินไป เธอเลยอยากได้อธินมาช่วยกันเธอให้ห่างจากกวีเช่นกัน เพราะดูจากนิสัยของเธอและกวีแล้วถ้าหากคบกันต่อไปก็คงเสียเวลาเปล่า ๆ พลอยลินเคยสูญเสียทุกอย่างทั้งความรัก เงินทอง เธอเลยพยายามตั้งใจหาเงินและไม่เคยคิดอยากจะมีความรักอีกเลย ซึ่งต่างกั

8 แยกทางเมื่อนอนไปได้สักพัก พลอยลินรู้สึกว่ามีด้นใหญ่กำลังขยาย เสียดสีเข้ากับกางเกงขาสั้นที่เธอสวมอยู่ สัญชาตญาณรู้ทันทีว่าสิ่งนั้นคืออะไร“กำลังทำอะไร” ร่างบางยันตัวขึ้น“ก็กำลังจัดการกับเจ้านี่อยู่”เธอเห็นอธินกำลังใช้มือขวากุมน้องชายของเขาไว้ไม่ให้ไปรุกรานบริเวณก้นเธอ แล้วหันกลับมาถามคนตัวเล็ก“กอดพอหรือยัง” ขณะแขนซ้ายยังคงวางพาดลำตัวเธอไว้” ด้วยอาการประหม่า“พอแล้ว ขอบคุณมาก”“ค่ะ! เธอต้องพูดค่ะ ลงท้ายด้วย ทำไมวันนี้ช่างแตกต่างจากวันแรกที่เจอกันจัง แต่ก่อนทั้งมารยาทดี พูดก็เพราะ ส่วนตอนนี้…” อธินเม้มปากแน่น ตัดสินใจไม่พูด“ตอนนี้ทำไม” คนน้องขึงตากลมโตถาม“ปะ เปล่าก็น่ารักอีกแบบ”อธินสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวเวลาพลอยลินโกรธ ถึงแม้เมื่อกี้เธอจะแกล้งเขาก็ตาม“เดี๋ยวฉันคิดว่า พรุ่งนี้ฉันย้ายออกจากที่นี้ดีกว่า ไม่อยากให้เธอมีปัญหา”“เหรอ…” อยู่ ๆ ก็รู้สึกใจหายขึ้นมา ถ้าหากจะขอร้องให้อยู่ต่อ ก็กลัวเขาจะนำเอาภัยอันตรายมาให้ ชีวิตเธอยังมีแม่ที่ต้องเลี้ยงดูไม่สามารถเป็นอะไรไปได้ตอนนี้“ค่ะ” คนน้องขานรับสั้น ๆ ก่อนจะล้มตัวนอนดังเดิม‘ถึงไม่จากกันวันนี้วันข้างหน้าก็ต้องจากกันเหมือนเดิม จากกัน

7 เมียเก่า“พลอยจะกลับตอนนี้เลยเหรอ ไม่รอไอ้พี่ธินก่อนเหรอ” กวีทำหน้าพะว้าพะวัง“ไม่! พลอยไม่อยากจะรอแล้ว” พลอยลินทำหน้าเหวี่ยงใส่ กวียังคงมีความเป็นห่วงสองจิตสองใจ เพราะไม่อยากขึ้นชื่อว่ามาปล่อยคนไม่เต็มไว้แต่ก็ไม่เข้าใจว่าพลอยลินเป็นอะไร เธออารมณ์หงุดหงิดน่าจะเป็นวันนั้นของเดือน เขาจึงไม่อยากโต้แย้งด้วยเดี๋ยวโดนลูกหลง“กวี ๆ กลับห้องไปก่อนนะ พลอยไม่สบายยังไม่อยากเจอใคร” เมื่อถึงลานจอดรถอยู่ ๆ ก็โดนไล่กลับห้อง‘คนเขาอุตส่าห์ขับรถมาตั้งไกลด้วยความเป็นห่วง แต่สถานการณ์ระหว่างพลอยลินกับไอ้พี่ธินก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่เขาคิด เพราะดูแล้วสองคนนั้นดูจะเข้ากันไม่ได้ด้วยซ้ำ ขนาดเมื่อกี้ไอ้พี่ธินหลงไปไหนก็ไม่รู้เธอยังไม่ตามหาเลย สงสัยหมดคู่แข่งไปอีกคน’พลอยลินรู้ว่าอย่างไร อธินก็ต้องกลับห้อง แต่ถ้าหากไม่กลับนั้นก็แสดงว่าเธอและเขาคงหมดเวรกรรมต่อกัน เธอยังคงโมโหเมื่อรู้ว่า เธออุตส่าห์แสนดีกับเขาขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ยอมบอกเธอว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาและถ้าหากเป็นเรื่องคอขาดบาดตายจะทำอย่างไร

6 เกือบเจอกวีพยายามคิดหาเหตุผลให้พลอยลินไล่ไอ้พี่ธินออกไป แต่ก็คิดไม่ออกว่าจะใช้เหตุผลอะไรดี เขารู้สึกไม่ค่อยดี ตงิดในใจแต่ก็ยังหาหลักฐานไม่ได้ ถ้าหากจะบอกว่า พี่ธินนั้นชอบพลอยลินแต่สายตาที่เขามองพลอยลินก็ธรรมดา ไม่ได้มีแววหื่นกระหายเหมือนตัวเอง แต่ก็นั่นแหละเป็นใครก็ไม่รู้จะให้มาอยู่ได้ไง สมัยนี้ยิ่งอันตรายมีข่าวออกถมไปยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้มใจคิดหาทางไม่ตก“เป็นอะไรเหรอ ดูกวีเครียด ๆ เครียดเรื่องงานหรือเปล่า”“ป่ะ ปล่าวครับไม่มีอะไร คิดเรื่องงานนิดหน่อย”“เดี๋ยวเราไปกินเนื้อ ย่างในห้างกันนะ ร้านนี้ดังมากเพิ่งมาเปิด” พลอยลินหันไปบอกอธินซึ่งนั่งที่เบาะด้านหลัง เขาพยักหน้ารับ โดยไม่พูดอะไรก่อนสายตาจะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถยนต์“ถ้าหากมึงไม่เอาเงินที่บ้านไปทำธุรกิจจนเจ๊ง วิวก็คงไม่เครียดจนเข้าโรงพยาบาลอย่างนี้หรอก ตอนนี้วิวยังอยู่ห้องไอซียูแล้วมึงอยู่ไหนต้องเหี้ยแค่ไหนถึงจะทำแบบนี้ได้” ทันทีที่อธินเห็นข้อความของพี่ชายภรรยาเขายกเลิกนัดทางธุรกิจที่เฝ้ารอมาเป็นปีแล้วรีบไปโรงพยาบ

5 ตามหา“เป็นอย่างไรบ้างวะ ตามหาตัวไอ้ธินเจอไหม” ชายหนุ่มอายุราว ๆ 30 นิด ๆ ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำกาเกงสแล็คสีดำรองเท้าขัดมันเงาวับ ยืนอยู่หน้ารถตู้อาพาท“ไปตามหามันจนกว่าจะเจอ สายบอกว่ามันอยู่ที่นี้แหละ”“ครับนาย!”คนของอำพลกระจายกันตามหาตามโรงแรมใหญ่ ที่คิดว่า ธิน จะเข้าพักแต่กลับไม่พบตะวันคล้อยบ่าย ภายในบริเวณวัดร่มรื่นไม่ร้อนเหมือนข้างนอกหลังจากถวายสังฆทานเสร็จ พลอยลินเดินนำหน้าไปยังร้านขายปลาตัวเล็ก ๆ“เสียดายเราลืมซื้อปลามาจากที่ตลาด เพราะที่นี้มีแต่ปลาตัวเล็ก ๆ ถ้าหากปล่อยไปมันจะรอดไหม” เสียงกระซิบถามคนพี่“ไม่น่าจะรอด ถ้าหากปล่อยแล้วรู้สึกไม่สบายใจก็ค่อยมาปล่อยวันหลังดีไหม จะได้ไม่ต้องเสียทั้งเงินแล้วก็เสียทั้งความรู้สึก”“ว้าวเก่งจัง เป็นความคิดที่ดีมาก…พี่นี่ก็ฉลาดดีเหมือนกันเนอะ แต่ยังจำอะไรไม่ได้ใช่ไหม” พลอยลินจ้องหน้าเขา ดวงหน้ายิ้มละไมดูงดงามทรงเสน่ห์สะกดใจ“ยัง…ยังจำอะไรไม่ได้ครับ…ช่วยซื้อน้ำให้หน่อยได้ไหม คือ…พี่หิวน้ำ” อธินเบื้อนหน้าหนีด้วยความเขินหลังจากโดนจ้องตาชายหนุ่มพยายามเปลี่ยนเรื่องเหมือนคนน้องก็รู้ตัว“ได้ค่ะ เดี๋ยวพลอยไปซื้อให้นะคะ”ชายหนุ่มโล่งใจเมื่อเธอไม่ถาม

4 ความไว้ใจห๊า!เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะ แล้วพี่เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงปลายสายดังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์“เปล่า นี่ไม่ได้เป็นอะไรเลย แต่คนที่โดนชนเหมือนเขาจำอะไรไม่ได้เลยพามาอยู่ที่นี่ไปก่อน”“ห๊า!! พี่ไปเอาใครมาอยู่ด้วยได้ไง เผื่อเขาทำไม่ดีไม่ร้ายจะทำอย่างไรพี่เป็นผู้หญิงนะ แล้วยิ่งอยู่คนเดียว สมัยนี้คนเรามันไว้ใจกันได้ที่ไหน” เสียงดังจนพลอยลินรีบปรับระดับเสียงโทรศัพท์เพราะกลัวว่าคนที่มาอาศัยด้วยจะได้ยิน“เขาไม่ใช่คนเลวหรอก ถ้าหากเป็นคนเลวตอนนี้พลอยก็คงไม่รอดแล้ว”“พี่ไปหาเชื่อใจคนไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าได้อย่างไร ถ้าหากกวีไม่มาทำงานที่ต่างจังหวัดนะ ปานนี้กวีไปไล่มันออกจากห้องพี่แล้ว” น้ำเสียงขุ่นเคืองปนด้วยความเป็นห่วง“ไม่ต้องห่วงนะ แค่บอกกวีไว้เฉย ๆ เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน”“เห็นไหมพี่ก็ไม่ไว้ใจมัน ถ้าหากพี่ไว้ใจมันก็คงไม่โทรหากวีหรอกใช่ไหม”“ไม่คุยกับกวีแล้ว คุยกับเธอไม่รู้เรื่องเดี๋ยวจะกลับไปทำงานต่อ”พลอยลินตัดสายทิ้ง ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยเห็นกวีหงุดหงิดเหมือนครั้งนี้ไม่รู้ว่าวันนี้เขาเป็นอะไรบ่ายแก่ ๆ เมื่อทำงานทุกอย่างเสร็จ พลอยลินเปิดประตูห้อง ก็พบว่าคนพี่นอนหลับปุ๋ย เธอไม