บทที่ 7 เมียเก่า

7 เมียเก่า

“พลอยจะกลับตอนนี้เลยเหรอ ไม่รอไอ้พี่ธินก่อนเหรอ” กวีทำหน้าพะว้าพะวัง

“ไม่! พลอยไม่อยากจะรอแล้ว” พลอยลินทำหน้าเหวี่ยงใส่ กวียังคงมีความเป็นห่วงสองจิตสองใจ เพราะไม่อยากขึ้นชื่อว่ามาปล่อยคนไม่เต็มไว้แต่ก็ไม่เข้าใจว่าพลอยลินเป็นอะไร เธออารมณ์หงุดหงิดน่าจะเป็นวันนั้นของเดือน เขาจึงไม่อยากโต้แย้งด้วยเดี๋ยวโดนลูกหลง

“กวี ๆ กลับห้องไปก่อนนะ พลอยไม่สบายยังไม่อยากเจอใคร” เมื่อถึงลานจอดรถอยู่ ๆ ก็โดนไล่กลับห้อง

 ‘คนเขาอุตส่าห์ขับรถมาตั้งไกลด้วยความเป็นห่วง แต่สถานการณ์ระหว่างพลอยลินกับไอ้พี่ธินก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่เขาคิด เพราะดูแล้วสองคนนั้นดูจะเข้ากันไม่ได้ด้วยซ้ำ ขนาดเมื่อกี้ไอ้พี่ธินหลงไปไหนก็ไม่รู้เธอยังไม่ตามหาเลย สงสัยหมดคู่แข่งไปอีกคน’

พลอยลินรู้ว่าอย่างไร อธินก็ต้องกลับห้อง แต่ถ้าหากไม่กลับนั้นก็แสดงว่าเธอและเขาคงหมดเวรกรรมต่อกัน เธอยังคงโมโหเมื่อรู้ว่า เธออุตส่าห์แสนดีกับเขาขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ยอมบอกเธอว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาและถ้าหากเป็นเรื่องคอขาดบาดตายจะทำอย่างไร ชีวิตที่เธออุตส่าห์สร้างขึ้นหนีจากความยากจนอย่างยากลำบากกว่าจะมาถึงจุด ๆ นี้ ต้องจบลงไปเพราะความใจดีของตัวเองอย่างนั้นเหรอ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เหมือนชาวนากับงูเห่าจริง ๆ

ก๊อก ๆ

พลอยลินรีบไปเปิดประตูห้องเห็นคนพี่เดินมาซะเหงื่อโชก พลอยลินเผยแววตารู้สึกผิด

“คุณมีอะไรจะบอกไหม หรือต้องการจะออกจากห้องไปตอนนี้” แววตาเศร้าสร้อยเจือความผิดหวัง

“ก็กำลังจะบอกอยู่นี่ไง”

อธินเดินกลับมาจากห้างสรรพสินค้าด้วยอาการเหนื่อยล้า เขาไม่มีเงินสดเลย จึงได้แค่เดินมา โทรศัพท์ก็ซื้อใช้แต่รุ่นที่พอโทรเข้าโทรออกได้ ถึงตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าโทรศัพท์อยู่ไหนตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่จึงติดต่อเธอไม่ได้

“ว่าไงคะ” คนตัวเล็กสุดจะกลั้นด้วยความอยากรู้

“คนนั้นเป็นพี่ชายเมียเก่าฉัน” คนพี่ยังลีลาไม่ยอมนั่งคุยดี ๆ เขาเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเย็นมาดื่ม แล้วนั่งลงพักจนพลอยลินอดรนทนไม่ไหว เดินไปหยิบแก้วน้ำยื่นให้

“เอาอะไรอีกไหม” ตัวเล็กแหงนหน้าขึ้นถาม ความใจร้อนไฟลุกของเธอไม่ได้มีผลอะไรต่อเขาเลย

“ไม่เอาแล้ว ขอบคุณครับ” ฝ่ามือหนาเทน้ำใส่แก้วก่อนจะกระดกขึ้นดื่มอย่างหิวกระหาย

“เริ่มได้ยัง”

“เมื่อกี้ถึงไหนแล้วนะ”

“พี่ชายเมียเก่า” พลอยลินทำหน้างง

“ก็ผู้ชายที่ถามเธอในห้างนั้นเป็นพี่ชายเมียเก่าฉันเองเขามาตามหาฉัน”

“อ้าวมาตามหานาย แล้วนายไปทำอะไรน้องสาวเขา หรือว่านายไปทำให้เขาท้องแล้วหนีมาเหรอ”

“แต่ก่อนเรียกคุณ ตอนนี้เรียกนาย บางวันเรียกพี่” อธินส่ายหน้ากับสรรพนามพลอยลินเอ่ยเรียกตัวเอง

“แล้วสรุปนายไปทำอะไรน้องสาวเขา ๆ มาตามถึงนี่”

“เปล่าไม่ได้ท้องหรอก เขาแค่อยากให้ฉันกลับไปอยู่กับเมียเก่าน่ะ”

 ยังคงลีลายกแก้วน้ำขึ้นดื่มเป็นครั้งที่สอง ดวงตาคมพยายามเก็บซ่อนความเจ็บปวด

“แล้วนายไม่ได้ชอบเมียเก่าแล้วเหรอ ทำไมไม่กลับไปอยู่กับเธอ” เมื่อได้ฟังเหตุผลตอนนี้พลอยลินก็คลายความวิตกลง ตอนแรกเธอคิดว่าจะเป็นนักโทษหนีคดีอย่างที่เขาเคยบอกไว้ซะอีก แล้วมีกลุ่มมาเฟียตามล่าเหมือนในหนัง เธอเดินไปหยิบแก้วน้ำอีกใบมารินน้ำดื่มให้ตัวเองเพราะเมื่อกี้ใช้พลังงานไปเยอะ

“ชอบนะ แต่ตายไปแล้วฉันยังไม่ได้อยากจะตามเธอไปตอนนี้ซะเท่าไร”

น้ำที่กำลังจะกลืนลงคอกลับพุ่งออกจากปากโดนหน้าของอธินเต็ม ๆ เขานั่งหลับตาข่มอารมณ์ไม่พูดอะไร จึงเดินไปหยิบทิชชู่มาเช็คหน้าตัวเองและโต๊ะกระจกที่เลอะ

“นายว่าอะไรนะ เธอตายแล้วเหรอ แล้วทำไมถึงตาย ที่เขาบอกว่า ฉันหน้าตาเหมือนน้องสาวของเขา ก็เป็นเรื่องจริงใช่ไหม แล้วถ้าหากพวกนั้นรู้ว่าฉันอยู่กับนายฉันจะตายไหมอ่ะ” พลอยลินพูดเสียงหลงด้วยความฟุ้งซ่าน

“นี่ ๆ อย่าเพิ่งคิดไปไกลขนาดนั้น เขาไม่ทำอะไรเธอหรอก”

“แล้วนายจะไปรู้อะไร นายเอาคอรับประกันให้ฉันได้เหรอ…”

น้ำตาเริ่มรื้อขึ้นขอบตากำลังจะร้องไห้

“เอ่อแล้วอีกอย่างตอนนี้ความจำนายกลับมาแล้วใช่ไหม…ที่จริงไม่ได้มีความจำเสื่อมตั้งแต่ทีแรกหรือเปล่า  นั้นช่วยรีบออกไปเช่าห้องข้างนอกอยู่เลย เดี๋ยวฉันจะจ่ายเงินให้นายเอง”

“นี่ พลอยลินเธอเป็นอะไร”

 ใบหน้าเล็กเริ่มมีเม็ดเหงื่อขึ้นเต็มใบหน้า ร่างกายของเธอสั่นเทาโดยเฉพาะมือ เสียงหายใจเริ่มติดขัด อธินรู้ว่าตอนนี้ร่างกายเธอเริ่มผิดปกติ

“ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องกลัว ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดหรอก ไม่ต้องกังวลใจ ไม่ต้องกลัวฉันอยู่นี้ทั้งคนฉันจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำอันตรายเธอหรอก”

อธินดึงพลอยลินเข้าไปกอด เขารู้ว่าอาการของเธอคือแพนิค พลอยลินพยายามควบคุมตัวเองแต่มันก็ห้ามไม่ได้ โรคนี้ไม่ได้กำเริบมาเป็นปีแล้ว คุณหมอก็สั่งว่าเธอไม่จำเป็นต้องทานยาอีก แต่อาจเป็นเพราะความเครียดในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาทำให้กำเริบอีกครั้ง

อธินพาพลอยลินไปส่งที่เตียงให้เธอได้นอนพักผ่อน ส่วนตัวเขาเองก็คงต้องหาที่อยู่ใหม่ หรือย้ายไปจังหวัดอื่นเพราะไม่อยากทำให้พลอยลินเดือดร้อนไปด้วย

“เธอนอนอยู่นี้นะ ทุกอย่างจะโอเคไม่มีใครมาทำร้ายเธอได้” เขาประคองเธอนอนบนเตียงก่อนเตรียมตัวจะลุกไปห้องนั่งเล่น

"อย่าเพิ่งไป ช่วยนอนกอดฉันหน่อยได้ไหม” น้ำเสียงที่น่าสงสารจนอธินอดใจอ่อนไม่ได้

“นอนกอดเหรอ” อธินไม่เคยคิดจะล่วงเกินพลอยลิน เพราะตั้งแต่เขาสูญเสียภรรยาเขาก็ไม่เคยชอบใครอีก เป็นเพราะความรู้สึกผิดที่ฝังลงลึกในใจ ไม่แม้แต่ชายตามองหญิงอื่น แต่กับพลอยลิน เพราะเธอเหมือน…ภรรยาเก่าของเขา ยิ่งเมื่อสบสายตาของเธอก็ยิ่งทำให้รู้สึกว่าความทรงจำและความสุขครั้งก่อนกลับมาอีกครั้ง

“อธินยื่นท่อนแขนวางพาดบนเอวคอด ร่างบางดึงแขนอันแข็งแกร่งไปจับไว้ ก่อนจะนอนพลิกตะแคงหันหลังให้ เสียงลมหายใจพ่นหลังคอถี่ขึ้นเรื่อย เหมือนคนข้างหลังจะรู้สึกตื่นเต้น แต่พลอยลินก็กอดแขนไม่ยอมปล่อย

“ขออยู่อย่างนี้ไปก่อนได้ไหมคะ” ความรู้สึกของพลอยลินนั้นแตกต่างจากอธิน ตั้งแต่เกิดมาเธอใช้ชีวิตลำพังคนเดียวตลอด ไม่เคยมีใครพูดว่าจะอยู่ปกป้องเธอ ทุกครั้งเวลาเกิดปัญหาขึ้น เธอคือผู้เดียวที่คอยแก้ปัญหานั้นไม่เคยมีใครอยู่เคียงข้าง คำพูดของอธินเหมือนแสงแดดของหิมะแรกเริ่มที่สาดให้หัวใจที่เยือกเย็นกลับมาอบอุ่นและเต้นอีกครั้ง

แต่ตัดมาร่างกายของอธินตอนนี้กำลังกระสับกระส่าย ท่อนเอ็นไม่ได้ใช้งานมานานเริ่มผงาดขึ้น