LOGINShare
บทที่ 4 ความไว้ใจ
publish date:
2026-05-08 15:45:294 ความไว้ใจ
ห๊า!
เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะ แล้วพี่เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงปลายสายดังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์
“เปล่า นี่ไม่ได้เป็นอะไรเลย แต่คนที่โดนชนเหมือนเขาจำอะไรไม่ได้เลยพามาอยู่ที่นี่ไปก่อน”
“ห๊า!! พี่ไปเอาใครมาอยู่ด้วยได้ไง เผื่อเขาทำไม่ดีไม่ร้ายจะทำอย่างไรพี่เป็นผู้หญิงนะ แล้วยิ่งอยู่คนเดียว สมัยนี้คนเรามันไว้ใจกันได้ที่ไหน” เสียงดังจนพลอยลินรีบปรับระดับเสียงโทรศัพท์เพราะกลัวว่าคนที่มาอาศัยด้วยจะได้ยิน
“เขาไม่ใช่คนเลวหรอก ถ้าหากเป็นคนเลวตอนนี้พลอยก็คงไม่รอดแล้ว”
“พี่ไปหาเชื่อใจคนไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าได้อย่างไร ถ้าหากกวีไม่มาทำงานที่ต่างจังหวัดนะ ปานนี้กวีไปไล่มันออกจากห้องพี่แล้ว”
น้ำเสียงขุ่นเคืองปนด้วยความเป็นห่วง
“ไม่ต้องห่วงนะ แค่บอกกวีไว้เฉย ๆ เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน”
“เห็นไหมพี่ก็ไม่ไว้ใจมัน ถ้าหากพี่ไว้ใจมันก็คงไม่โทรหากวีหรอกใช่ไหม”
“ไม่คุยกับกวีแล้ว คุยกับเธอไม่รู้เรื่องเดี๋ยวจะกลับไปทำงานต่อ”
พลอยลินตัดสายทิ้ง ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยเห็นกวีหงุดหงิดเหมือนครั้งนี้ไม่รู้ว่าวันนี้เขาเป็นอะไร
บ่ายแก่ ๆ
เมื่อทำงานทุกอย่างเสร็จ พลอยลินเปิดประตูห้อง ก็พบว่าคนพี่นอนหลับปุ๋ย เธอไม่อยากจะปลุกและคิดว่าที่นอนคงทำเขานอนหลับไม่สบายจึงขับรถมายังห้างใกล้ ๆ บ้านเผื่อหาซื้อที่นอนใหม่เอาแบบดี ๆ หน่อยแล้ววันไหนเขาเกิดจำได้ว่าตัวเองเป็นใคร ก็สามารถเอากลับบ้านไปด้วยได้
ร่างเล็กหอบหิ้วของพะรุงพะรังจนมาถึงหน้าห้องด้วยอาการหอบเหนื่อย ไม่ใช่แค่ที่นอนอย่างเดียวยังมีถุงอาหารเย็นอีก 5-6 ถุงหิ้ว
เมื่อผลักประตูเข้าห้องก็พบชายผู้ไร้นามกำลังกวาดบ้านทำความสะอาดห้องให้เธอ
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพลอยทำเองก็ได้ คุณไม่ต้องทำ” เขาวางไม้กวาดแล้วมารับข้าวของ
“ตอนเย็นต้องทำงานค่ะ นั้นเย็นนี้ทานข้าวในห้องแล้วกันนะคะ” เขายังคงพยักหน้าตอบรับ
“คุณฟังรู้เรื่อง…แล้วพูดได้ไหมคะ” เมื่อคิดได้ว่าคำถามตัวเองอาจจะไปกดดันอีกฝ่าย เธอจึงรีบขอโทษ
“ขอโทษนะคะ พลอยไม่ได้มีเจตนาไม่ดี บางครั้งแค่อยากสื่อสารแบบไม่ต้องเดาจากสีหน้าและท่าทางเท่านั้นเอง” คนตัวเล็กทำหน้ารู้สึกผิด
“ฟังรู้เรื่อง พูดได้ แต่จำอะไรไม่ได้” เจ้าของเสียงมองเธอแว๊บหนึ่งเหมือนสังเกตสีหน้าแล้วกลับไปจัดอาหารใส่จานต่อ
“ไม่เป็นไรค่ะ แค่พูดคุยกันรู้เรื่องก็ดีแล้ว ดีกว่าพูดอยู่คนเดียวมันอึกอัก นั้นพลอยขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะแล้วเดี๋ยวออกมาทานข้าวด้วย”
ใบหน้างดงามแดงจัดชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อเผลอยิ้มออกมา คืนนี้หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ พลอยลินก็ไลฟ์สดขายของอีก ครั้งนี้เขาขออยู่ดูเธอไลฟ์ขายของซึ่งเธอก็เต็มใจ
“ถ้าหากวันหนึ่งพี่จำความได้ พี่กลับบ้านไปก็สามารถไลฟ์สดขายของได้นะ ไม่ต้องเดินไปเก็บของเก่าอีกแล้วเดี๋ยวรถชนอีก” เขาชะงักเล็กน้อยก่อนจะพยักศีรษะ
“เอาอย่างนี้ไหมคือพลอยอยากช่วยพี่ ขอเรียกพี่ได้ไหมคะ พอดีเรียกคุณแล้วมันไม่ค่อยชิน”
“ได้!”
“พี่คะ ถ้าหากจะขอพี่ถ่ายรูปโพสต์ลงใน Tik Tok ให้คนช่วยแชร์ตามหาญาติให้ดีไหม…เผื่อญาติของพี่กำลังตามหาอยู่”
“ไม่…ไม่ได้!” ใบหน้าชายหนุ่มเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
“พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ป่าว ไม่มีอะไร”
ตอนนี้พลอยลินสัมผัสได้ว่า ผู้ที่มาอาศัยคงมีเรื่องที่ปิดบังอยู่ แต่เธอก็ยังไม่อยากเซ้าซี้ตอนนี้ รอให้อาการเขาดีขึ้นก่อน ค่อยถามอีกที และดูท่าทางของเขาแล้วก็คงไม่ได้เป็นคนไม่ดี…หวังว่าอย่างนั้นนะ
เช้าวันต่อมา วันนี้พลอยลินพาคุณพี่ของเธอมาทำบุญปล่อยปลาที่วัด เธอรู้สึกว่าดวงไม่ค่อยดีเท่าไร ตั้งแต่ต้นปีแต่ยังไม่มีโอกาสมาวัดทำบุญเลยสักครั้ง
“พี่ชอบมาวัดไหม”
“ชอบนะ แต่ไม่ค่อยมาเท่าไร”
“เอ๊ะ หมายถึงว่า พี่จำได้แล้วเหรอ” ตาหวานลุกวาวด้วยความดีใจ
“ไม่ใช่แค่ความรู้สึกนะ ยังจำอะไรไม่ได้”
“เหรอ นั้นเราลองไปสถานีตำรวจอีกครั้งไหม เผื่อมีญาติมาถามหาพี่”
“ไม่ต้องไปหรอก ถ้าหากมีใครมาถามเดี๋ยวตำรวจเขาก็แจ้งมาเอง รูปตำรวจก็ถ่ายเก็บไว้”
“อ่า ใช่! ทำไมฉลาดจัง”
“เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้เหรอ” แววตาเหมือนตรงไปตรงมา แต่คำถามเหมือนยียวนกวนประสาท
“อ้าว…จากกำพร้าจะกลายเป็นกำแหงซะแล้ว”
คนพี่หัวเราะชอบใจกับคำพูด น้ำใสไหลเย็นจนเห็นตัวปลาตัวใหญ่ที่ว่ายลอยน้ำไปมารอคอยอาหารจากผู้คนที่เดินทางมาทำบุญ เพราะนอกจากจะเป็นที่ถวายสังฆทานแล้วยังเป็นที่นำปลามาปล่อยอีกด้วย
วันนี้เขาใส่กางเกงขาสั้นสีกรม เสื้อเชิ้ตฮาวายสบาย ๆ หลากสี ผิวที่คล้ำแห้งก่ำตอนนี้เริ่มกลับมาสว่างใส ทรงผมที่ตัดรองทรงสูง
“เอ๊ะ หล่อเหมือนกันนะเนี่ย!” พลอยลินแซว ๆ
“เหมือนอะไร”
“ก็เหมือนนักโทษแหกคุกมานะซิ ทรงผมทรงนี้”
“แล้วถ้าหากเป็นนักโทษแหกคุกจริง ๆ เธอยังจะให้ฉันอยู่ด้วยไหม” ใบหน้าสวยหัวเราะร่าเมื่อกี้หุบยิ้มทันที
“เรื่องจริงเหรอ ตอนนี้พี่จำเรื่องราวทั้งหมดได้แล้วเหรอ” หน้ากำลังถอนสีขึ้นทีละนิด ความรู้สึกกลัวเริ่มแผ่ซ่านเข้ามา ชายหนุ่มชายตามองก่อนจะอมยิ้มตรงมุมปาก
“ล้อเล่น กลัวเหรอ หน้าซีดเชียว ฮ่า ๆ”
“นี่ล้อเล่นใช่ไหม”
“ครับ แค่ล้อเล่น” เวลาชายหนุ่มแปลกหน้าผู้นี้เผลอยิ้มทีเป็นรอยยิ้มที่มีเสน่ห์มาก ๆ พลอยลินแอบลอบสังเกต
Latest chapter
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 25 ยอมรับ
25 ยอมรับเมื่อคุณหมอออกมาจากห้องฉุกเฉิน พลอยลินและบาสปรี่ตัวเข้าหาเพื่อสอบถามอาการ“อาการยังน่าเป็นห่วงครับ” คุณหมอแสดงสีหน้าหนักใจ“ถ้าหากอย่างนั้น ผมขอย้ายไปรักษาที่กรุงเทพได้ไหม โดยลำเลียงผ่านเฮลิคอปเตอร์ เพราะญาติของคนป่วยได้ติดต่อโรงพยาบาลและอาจารย์หมอที่เชี่ยวชาญไว้แล้วครับ”“นั้นเดี๋ยวผมขอปรึกษากับทางคณะแพทย์ก่อนนะครับ ว่าอย่างไร”ไม่นานทางคณะแพทย์ก็ลงมติให้สามารถเคลื่อนย้ายอธินไปรักษาต่อที่กรุงเทพได้ เพราะอาการของอธินตอนนี้ยังทรงตัว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงขณะที่เคลื่อนย้าย“พลอยลินจองไฟล์กลับกรุงเทพไฟล์เร็วที่สุดหลังจากเก็บของเช็คเอ้าท์ที่โรงแรม บาสก็มาส่งพลอยลินที่สนามบิน“ขอโทษนะครับที่ผมไปด้วยไม่ได้ ผมจะรีบเคลียร์ทางนี้แล้วตามไป” บาสจอดรถส่งพลอยลินที่ด้านหน้าอาคารผู้โดยสารขาออก“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ก็ขอบคุณมากที่คุณบาสเป็นธุระจัดการให้ทุกอย่าง”เมื่อถึงกรุงเทพพลอยลินก็ตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาลที่คุณแม่ของอ
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 24 โดนยิง
24 โดนยิง“พลอยกลับกรุงเทพได้หรือยังคะ พอดีพี่มีงานที่ต้องทำ” อธินซบไหล่คนน้องด้วยท่าทางออดอ้อน“มีงานที่ต้องทำหรืออยากจะไปไกล ๆ จากคุณบาสคะ” หญิงสาวเหลือบตามองบนเพราะรู้ทัน“ห๊า! ทำไมเมียพี่ถึงได้รู้ใจขนาดนี้ก็พี่กลัวว่าคนอื่นจะมาแย่งพลอยไปไง” อธินโอบกอดร่างเล็กไว้“ไม่มีใครแย่งไปได้หรอกค่ะ ถ้าหากวันหนึ่งพลอยไม่ได้รักพี่ก็แสดงว่า พี่ทำตัวของพี่เอง”“พลอยขา พี่ผิดไปแล้วยกโทษให้พี่ด้วยนะ นะคะ”“ยังไม่รู้ค่ะ ถ้าหากพี่ธินอยากกลับกรุงเทพ ไปก่อนก็ได้นะคะ พลอยยังไม่อยากกลับ”“ทำอย่างไรพลอยถึงจะหายโกรธคะ พี่ขอโทษแล้วไง สัญญานะว่าต่อไปนี้จะไม่โกหกพลอยอีก มีอะไรก็จะบอก”“พี่ธินไม่ต้องสัญญาหรอกค่ะ แล้วอีกอย่างพลอยก็ไม่ได้โกรธพี่ด้วย พี่จะพูดอะไรก็แล้วแต่ไม่ได้สนใจ”‘ใจแข็งยังกะหิน’ ดวงตาเข้มมองคนรักด้วยท่าทางอ่อนใจเช้าวันต่อมา&nbs
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 23 ไม่สนว่ามีแฟน
23 ไม่สนว่ามีแฟน“ห๊า! พี่อธินว่าอย่างไงนะ” บาสทำหน้าไม่เข้าใจ เหมือนหูดับไป“นี่เป็นอะไร พี่บอกว่า พลอยลินเป็นภรรยาของพี่ไง”“คุณพลอยเป็นเมียพี่ ๆ คิดอยากจะมีเมียตั้งแต่ตอนไหน” บาสไม่เข้าใจจริง ๆ อธินเป็นเสือผู้หญิงเขาไม่เคยคิดจริงจังกับใคร มองผู้หญิงเป็นของเล่น ไม่เคยให้ค่า หรือยกย่องให้เกียรติใครทั้งสิ้น ตั้งแต่รู้จักกันมา และนิสัยของอธินและพลอยลินต่างกันยังกะฟ้ากับเหว อย่างไรก็อยู่ด้วยกันไม่ได้ บาสยังคงทำหน้าไม่อยากจะเชื่ออธินเห็นสายตาบาสก็เดาออก จมูกโด่งจึงจรดเข้าที่แก้มของพลอยลิน“พี่ธินทำอะไร” พลอยลินตกใจจนหน้าซีด ขยับตัวออกห่าง“บาสไม่ยอมเชื่อว่า พลอยเป็นเมียของพี่ไง”อธินกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนมองว่าเป็นเรื่องตลก แต่ข้างในใจ เขาไม่ชอบผู้ชายหน้าไหนก็ตามที่มองเมียเขาด้วยสายตาหว่านเสน่ห์แบบนี้หลังจากทานอาหารเสร็จพลอยลินรู้สึกปวดหัวอยากกลับมาพัก ซึ่งบาสก็แสดงออกถึงความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด เขาให้พนักงานเตรียมอาหารให้เ
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 22 ยอมเธอแค่คนเดียว
22 ยอมเธอแค่คนเดียวเช้าวันต่อมาพลอยลินตื่นขึ้นในอ้อมกอดของอธิน เธอและเขาบรรเลงเพลงรักเกือบทั้งคืน ทั้ง ๆ ที่บอกตัวเองว่าให้เลิกชอบคนอย่างอธิน แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ ๆ เธอก็อดห้ามใจตัวเองไม่ได้ ด้วยความรู้สึกยังรักและผูกพันธ์ข้างในลึก ๆ“ตื่นแล้วเหรอจ้ะ เมียจ๋า” อธินหรี่ตาข้างเดียวมองใบหน้าที่งดงามของภรรยา“เลิกเรียกพลอยว่า เมียซะทีเถอะ ไม่ชอบ”“ไม่ให้เรียกเมียแล้วจะให้พี่เรียกว่าอะไร เอากันขนาดนี้แล้ว”“ใช่ว่าพี่ธินจะไม่เคยเอากับใครนี่ค่ะ สมัยก่อนพี่ธินก็ใช่เล่น” พลอยลินเด่าเล่น ๆ แต่รู้ว่าคนระดับอธินทั้งหล่อทั้งรวยมีผู้หญิงให้เข้ามาเลือกมากมาย“แต่ก่อนก็แต่ก่อนนี่ค่ะ ไม่ใช่ตอนนี้ ๆ พี่ไม่ได้อยากมีใครคนอื่นแล้ว พี่อยากมีแค่พลอยคนเดียว…นั่นพี่จะปล่อยข้างในเหรอ”“ห๊า! ใช่แล้วเธอต้องรีบไปซื้อยาคุมฉุกเฉิน พลอยลินเด้งตัวออกจากเตียงรีบตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 21 ถูกใจผัวใหม่เด็กกว่า
21 ถูกใจผัวใหม่เด็กกว่าทันทีที่คีย์การ์ดเตะประตูห้อง ก็มีฝ่ามือใหญ่ปิดปากเธอไว้ แล้วรวบร่างเล็กจากด้านหลังเข้าไปในห้องพักก่อนใช้เท้าปิดประตู เสียงร้องอู้อี้พยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนที่โอบไว้“ดิ้นทำไมนักหนา”น้ำเสียงไม่พอใจแต่ก็ยังฝืนทนเก็บอาการไว้ เขาไม่ชอบใจตั้งแต่ตามคนทั้งคู่ไปร้านอาหารเห็นคุยกันกระหนุงกระหนิง หัวเราะมีความสุข พลอยลินไม่เคยหัวเราะอย่างนี้เวลาอยู่กับเขาเลยเขาปล่อยร่างเล็กบนเตียงเบา ๆ“พี่ธิน!”ครั้งแรกเมื่อเห็นอธิน พลอยลินเผลอเรียกชื่อเขาอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะยังตามหาเธออยู่“จำพี่ได้ด้วยเหรอ นึกว่าจำได้แต่ผัวเด็ก”“พี่ธินมาได้ไงคะ”“พี่นั่งเครื่องมา”“ไม่ใช่ พลอยหมายถึงว่า รู้ได้ไงว่าอยู่นี่”“พลอยเป็นเมียพี่ ไม่ว่าพลอยจะอยู่ไหน พี่ก็จะตามหาให้จนเจอ”“พลอยไม่ใช่เมียพี่ เลิกพูดมั่ว ๆ ได้แล้วและพี่ธินก็ออกไปจากห้องพลอยได้แล้
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 20 จับตัวได้แล้ว
20 จับตัวได้แล้วอธินยังคงอยากเห็นว่า ที่เธอหนีมาเป็นเพราะเธอมีคนอื่นหรือเปล่า เขายังคงนั่งนิ่งจ้องมองหญิงสาวอย่างเงียบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นมีใครก็มีแต่พนักงานร้านจะว่าพนักงานร้านก็ไม่เชิงที่เทียวไล้เทียวขื่อ ยิ่งเห็นก็ยิ่งน่าหมั่นไส้จริง ๆ“เย็นนี้คุณพลอยว่างไหมครับ ผมอยากชวนคุณพลอยไปทานข้าว พอดีมีร้านมาเปิดใหม่อร่อยมากเลย”บาริสต้าหนุ่มรวบรวมความกล้าเดินมายันโต๊ะที่เธอนั่งก่อนเอ่ยปากชวน“ชวนพลอยเหรอคะ” เธอผละสายตาออกจากหน้าจอคอม“ใช่ครับ”“อืม”“ก็ได้ค่ะ” ไม่ใช่เพราะเห็นเขาหล่อ แต่อยากมีคนพื้นที่เป็นเพื่อน เพราะไม่แน่เธออาจจะอยู่ที่นี้ต่ออีกหลายเดือน มีเพื่อนอยู่นนี่ไว้ก็ไม่เสียหาย ใบหน้าหล่อเหล่ายิ้มไม่หุบเมื่อเห็นเธอตอบตกลง“ผมสามารถออกไปได้ตอนนี้” เขามองดูเวลาประมาณ 4 โมงเย็น“ไม่เป็นไรค่ะ รอให้คุณเลิกงานก่อนก็ได้ค่ะ พลอยยังไม่หิว”“ไม่เป็นไรครับ ผมอยากพาคุณพลอยนั่งรถชมวิวเกาะภูเก็ต
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 5 ตามหา
5 ตามหา“เป็นอย่างไรบ้างวะ ตามหาตัวไอ้ธินเจอไหม” ชายหนุ่มอายุราว ๆ 30 นิด ๆ ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำกาเกงสแล็คสีดำรองเท้าขัดมันเงาวับ ยืนอยู่หน้ารถตู้อาพาท“ไปตามหามันจนกว่าจะเจอ สายบอกว่ามันอยู่ที่นี้แหละ”“ครับนาย!”คนของอำพลกระจายกันตามหาตามโรงแรมใหญ่ ที่คิดว่า ธิน จะเข้าพักแต่กลับไม่พบตะวันคล้อยบ่าย
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 3 ชายพเนจร
3 ชายพเนจรรถพยาบาลนำร่างคนเจ็บนำส่งโรงพยาบาลใกล้เคียงโดยพลอยลินขับรถตามไปติด ๆ ‘น่าแปลกจริง ที่ด้านหน้ารถไม่มีรอยอะไรเลย ถ้าหากเราซนแรงขนาดนั้นทำไมไม่มีรอย’เมื่อมาถึงโรงพยาบาลเธอก็รีบตรงดิ่งไปยังห้องฉุกเฉิน แต่คุณหมอบอกว่าให้เธอนั่งรอด้านนอก เพราะต้องนำตัวคนไข้เอกซเรย์ร่างกายและทำCT scan สมอง“เป
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 2 ชีวิตที่ผ่านมา
2 ชีวิตที่ผ่านมา“พี่โชคะ คือพลอยลินต้องไปหาหมอ ๆ บอกว่าเป็นเส้นเอ็นร้อยหวายฝอยฉีกขาด ถ้าหากพลอยอยากจะขอยืมเงินพี่โชสักหมื่นจะได้ไหมคะ พลอยเห็นมีคลีนิคที่เปิดรักษาโรคกระดูกและข้อโดยเฉพาะค่ารักษาน่าจะประมาณ 7,000 - 8,000 บาท” พลอยลินทำใจกล้าหน้าด้านโทรไปขอความช่วยเหลือจากแฟนที่คบกันมาเกือบ ๆ 3 ปี“พ
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 1 ใกล้จะเสร็จ
“ฮือ ฮือ อย่าหยุดนะ ใกล้จะเสร็จแล้ว”เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องห้องพักหรูในย่างธุรกิจของตัวเมืองท่องเที่ยวชื่อดัง ไม่นานร่างบนก็ล้มทับร่างบางด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะพลิกลำตัวออกให้คนใต้ร่างได้หายใจช่วงนี้พี่เป็นอะไร เครียดเหรอ กว่าจะเสร็จได้ทำเอาผมซะเข่าอ่อน“ใช่ ๆ เครียดเรื่องงานนิดหน่อย”ร่
You May Also Like
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
Tiwa32.0K viewsเดิมพันรักมาเฟีย (Bet On Love)
ซีซั่นฟิน9.3K viewsขังรัก มาเฟีย NC20+ (SM)
เด็กหญิงพุงกลม10.6K viewsพิษรักคุณหมอมาเฟีย
มดตัวจี๊ด84.7K viewsมาเฟีย คลั่งเซ็กซ์ SM25++
เด็กหญิงพุงกลม2.5K viewsรักษาหัวใจนายมาเฟีย
เลคเชอร์197 viewsพรนับพัน | IMPOSSIBLE LOVE
Melyssa365 viewsนางบำเรอรักของมาเฟียร้าย
อิแย้ม1.3K views
