เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 3 ชายพเนจร
วันที่เผยแพร่:
2026-05-08 15:47:383 ชายพเนจร
รถพยาบาลนำร่างคนเจ็บนำส่งโรงพยาบาลใกล้เคียงโดยพลอยลินขับรถตามไปติด ๆ ‘น่าแปลกจริง ที่ด้านหน้ารถไม่มีรอยอะไรเลย ถ้าหากเราซนแรงขนาดนั้นทำไมไม่มีรอย’
เมื่อมาถึงโรงพยาบาลเธอก็รีบตรงดิ่งไปยังห้องฉุกเฉิน แต่คุณหมอบอกว่าให้เธอนั่งรอด้านนอก เพราะต้องนำตัวคนไข้เอกซเรย์ร่างกายและทำCT scan สมอง
“เป็นหนักขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
“เพื่อความปลอดภัยของคนเจ็บครับ”
“ค่ะ”
รอไม่นานบุรุษพยาบาลก็เข็นวีแชร์พาเขากลับมา
คุณหมอเรียกพลอยลินเข้าพบ เพื่อรับทราบอาการ เมื่อเข้าภายในห้องตรวจเธอเพิ่งสังเกตสีหน้าคนเจ็บจริง ๆ ก็ครั้งนี้ เป็นชายสูงราว ๆ 180 ซม. ผิวพรรณดูสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะมาเป็นคนเก็บเร่ร่อนเก็บของเก่า ดวงตาไร้ซึ่งความรู้สึกเหม่อมอง
“สวัสดีครับ คุณคือ…”
“ดิฉันคือคนที่ขับรถชนเองค่ะ ไม่ทราบว่าคนเจ็บอาการเป็นอย่างไรบ้างคะ” พลอยลินยอมรับว่าเธอเองก็ตกใจ เพราะไม่คิดว่าเขาจะเป็นมากขนาดนี้
“เบื้องต้นผลเอกซเรย์ร่างกายไม่พบว่ามีสิ่งใดหักนะครับ แผลถลอกก็มีแค่หัวเข่าแค่นิดเดียว แต่ไม่ทราบว่าสมองได้รับการกระเทือนหรือเปล่า ทางเราทำ CT scan แล้วไม่พบความผิดปกติอะไร แต่คนเจ็บไม่ยอมพูดคุยเลยครับ ไม่รู้ว่าเกิดจากความตกใจตอนโดนชนหรือเปล่าเกิดภาวะช็อคทำให้เป็นโรคหลงลืมชั่วคราว
“โรคหลงลืมชั่วคราวเหรอคะ คุณหมอ”
พลอยลินยอมรับว่าเพิ่งเคยได้ยินโรคนี้ครั้งแรก เธอหันไปมองคนนั่งข้าง ๆ ดวงตาดำนิลย์มองออกหน้าต่างตลอดเวลา เพราะไม่รู้จะทำอย่างไร ทั้งเธอและคุณหมอพยายามสอบถามอาการว่าเขาเจ็บปวดตรงไหนหรือเปล่า หรือแม้กระทั่งถามชื่อญาติเขาก็ไม่ยอมตอบ จนเธอเองก็จนปัญญา สุดท้ายก็ต้องพาเขากลับมาพักที่ห้องด้วย
“นี่คุณเข้าใจที่ฉันพูดไหมคะ”
เขาผงกศีรษะรับ
“ตอนนี้เรามาถึงคอนโดฉันแล้วนะ ฉันชื่อพลอยลิน คุณจะพักที่นี่ไปก่อนจนกว่าความทรงจำของคุณจะกลับมา หรือญาติตามหา”
ก่อนกลับคอนโดพลอยลินได้แวะไปยังสถานีตำรวจเพื่อลงบันทึกประจำวันและเผื่อมีญาติตามหาเขา
“นี่คือห้องของฉัน มันอาจจะเล็กไปหน่อยแต่ก็ตามสบายนะคะ เดี๋ยวฉันจะไปหาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน”
พลอยลินกลับมาพร้อมเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาก๊วย
“นี่คือผ้าขนหนูค่ะ…ในห้องน้ำจะมีแปรงสีฟันอันใหม่อยู่ในกล่องสามารถหยิบมาใช้ได้เลยนะคะ”
เขารับเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำอย่างช้า ๆ พลอยลินหอบเอาที่นอนสำรองที่มีไว้ เผื่อครอบครัวเธอมาเยี่ยม หอบมาวางให้เขาตรงห้องนั่งเล่น ดีที่ห้องเธอเป็น 1 ห้องนอนนั่นคงต้องนอนอย่างหวาดระแวงแน่ ๆ เพราะอยู่ ๆ ไม่รู้ไปเอาใครมาอยู่ด้วย มันอันตรายมากสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียว
เช้าวันต่อมา
พลอยลินตื่นมาด้วยความงัวเงีย เหนื่อยล้า เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะรู้สึกกลัว เธอวางเครื่องช็อตไฟฟ้าไว้ข้าง ๆ ตลอด เวลาได้ยินอะไรก็คิดว่าเขากำลังจะงัดแงะประตูห้องเข้ามา
“สวัสดีค่ะ” มือเล็กเลื่อนเปิดประตูห้องนอน เห็นชายผู้ไร้นามนั่งอยู่บนโซฟา พับที่นอนเรียบร้อย
“ขอโทษนะคะ หิวหรือเปล่าพอดีวันนี้นอนตื่นสายนิดหน่อย” แววตาหันมองเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมองทีวีเหมือนเดิม
“ดูอะไรเหรอคะ ดูข่าวต่างประเทศฟังออกเหรอคะ” พลอยลินมองอธินด้วยความรู้สึกแปลกใจ และเช่นเดิมคำถามไร้ซึ่งคำตอบใด ๆ
“นั้นรอพลอยแป๊บหนึ่งนะคะ ขอไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวไปทานข้าวกัน” ต้องยอมรับว่าหลังจากเขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วราศีจับดูดีมากไม่เหมือนคนหาเก็บของเก่าขาย ถึงแม้ผิวจะคล้ำหน่อยเหมือนโดนแดดแผดเผา แต่เค้าโครงหน้านั้นหล่อระดับดารา จมูกโด่ง ดวงตาสองชั้นทรงเฉี่ยว
“พอจะเดินไหวไหมคะ”
ชายร่างสูงผงกศีรษะ แล้วลุกขึ้นยืนสุดความสูงรอให้เธอเดินนำหน้า
“เราไปทานข้าวกันเสร็จ เดี๋ยวจะพาไปซื้อเสื้อผ้า แล้วไปตัดผมโกนหนวดโกนเคราโอเคไหมคะ” ครั้งนี้เขาไม่ตอบ แววตามองไปบนท้องถนน พลอยลินเลยถือวิสาสะ พาเขาไปตัดผมใหม่แล้วโกนหนวดเครา
“เป็นอย่างไรบ้างคะ ดูดีขึ้นเยอะไหม” ดวงตาดำเข้มสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเองในกระจกบานใหญ่ตรงหน้า ถึงแม้เธอจะชวนเขาคุยเท่าไรเขาก็ไม่ยอมปริปากพูด มีเพียงสายตาเท่านั้นเป็นคำตอบว่าเขาตกลงหรือไม่ตกลง
“ออกมาข้างนอกอย่างนี้จำอะไรได้บ้างไหมคะ” ครั้งนี้เขาส่ายศีรษะช้า ๆ
“นั้นไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราลองกันใหม่ เผื่อคุณจะจำอะไรได้บ้าง แต่ตอนนี้ต้องกลับไปทำงานก่อนนะคะ พลอยลินทำงานหลายอย่างทั้งขายของออนไลน์ ทั้งรับจ้างเขียนบทความ เธอแทบจะไม่ได้ออกไปไหน วัน ๆ อยู่แต่ในห้องถ้าหากเบื่อจริง ๆ ก็จะออกไปนั่งเขียนบทความที่ร้านกาแฟแถว ๆ บ้าน
ชายไร้นามมองดูอุปกรณ์ไลฟ์สดที่เธอหอบออกมาจากห้องตัวเอง ในห้องนอนพื้นที่แคบมาก แทบจะวางสินค้าไม่ได้เลยต้องกลับมาไลฟ์ที่ห้องนั่งเล่นเหมือนเดิม
“ขอโทษนะคะ เวลาที่ฉันไลฟ์สดขายของอยู่ คุณไปนั่งเล่นในห้องนอนฉันได้นะ เพราะขนาดห้อง 40 ตรม. ค่อนข้างจะแคบ เธอกลัวจะทำให้อีกคนอึกอัด
ชายหนุ่มค่อย ๆ เดินไปหยุดหน้าห้องนอนของเธอก่อนจะหันกลับมองเธออีกครั้งเหมือนเป็นเชิงขออนุญาต หญิงสาวยิ้มพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปคุยกับลูกค้าในไลฟ์
ร่างสูงใหญ่กวาดสายตาสำรวจห้องนอน เตียงนอนขนาด 6 ฟุตวางเกือบชิดกระจกระเบียง ถัดมาเป็นตู้เสื้อผ้าบิ้วอินขนาดสูงและใหญ่มาก ถัดไปก็จะเป็นห้องน้ำ การตกแต่งห้องนอนที่เรียบง่ายก็คงบ่งบอกนิสัยเจ้าของห้อง
เขาล้มตัวนอนลงบนที่นอนสปริง ที่นอนนี่สบายกว่าผ้าห่มหนาสองชั้นปูซ้อนกันเสียอีก ‘สบายดีจัง’ อดคิดถึงที่นอนนุ่ม ๆ ของตัวเองที่บ้านไม่ได้ เมื่อนึกถึงภาพวันเวลาเก่า ๆ น้ำตาก็ไหลออกจากหางตา
บทล่าสุด
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 25 ยอมรับ
25 ยอมรับเมื่อคุณหมอออกมาจากห้องฉุกเฉิน พลอยลินและบาสปรี่ตัวเข้าหาเพื่อสอบถามอาการ“อาการยังน่าเป็นห่วงครับ” คุณหมอแสดงสีหน้าหนักใจ“ถ้าหากอย่างนั้น ผมขอย้ายไปรักษาที่กรุงเทพได้ไหม โดยลำเลียงผ่านเฮลิคอปเตอร์ เพราะญาติของคนป่วยได้ติดต่อโรงพยาบาลและอาจารย์หมอที่เชี่ยวชาญไว้แล้วครับ”“นั้นเดี๋ยวผมขอปรึกษากับทางคณะแพทย์ก่อนนะครับ ว่าอย่างไร”ไม่นานทางคณะแพทย์ก็ลงมติให้สามารถเคลื่อนย้ายอธินไปรักษาต่อที่กรุงเทพได้ เพราะอาการของอธินตอนนี้ยังทรงตัว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงขณะที่เคลื่อนย้าย“พลอยลินจองไฟล์กลับกรุงเทพไฟล์เร็วที่สุดหลังจากเก็บของเช็คเอ้าท์ที่โรงแรม บาสก็มาส่งพลอยลินที่สนามบิน“ขอโทษนะครับที่ผมไปด้วยไม่ได้ ผมจะรีบเคลียร์ทางนี้แล้วตามไป” บาสจอดรถส่งพลอยลินที่ด้านหน้าอาคารผู้โดยสารขาออก“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ก็ขอบคุณมากที่คุณบาสเป็นธุระจัดการให้ทุกอย่าง”เมื่อถึงกรุงเทพพลอยลินก็ตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาลที่คุณแม่ของอ
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 24 โดนยิง
24 โดนยิง“พลอยกลับกรุงเทพได้หรือยังคะ พอดีพี่มีงานที่ต้องทำ” อธินซบไหล่คนน้องด้วยท่าทางออดอ้อน“มีงานที่ต้องทำหรืออยากจะไปไกล ๆ จากคุณบาสคะ” หญิงสาวเหลือบตามองบนเพราะรู้ทัน“ห๊า! ทำไมเมียพี่ถึงได้รู้ใจขนาดนี้ก็พี่กลัวว่าคนอื่นจะมาแย่งพลอยไปไง” อธินโอบกอดร่างเล็กไว้“ไม่มีใครแย่งไปได้หรอกค่ะ ถ้าหากวันหนึ่งพลอยไม่ได้รักพี่ก็แสดงว่า พี่ทำตัวของพี่เอง”“พลอยขา พี่ผิดไปแล้วยกโทษให้พี่ด้วยนะ นะคะ”“ยังไม่รู้ค่ะ ถ้าหากพี่ธินอยากกลับกรุงเทพ ไปก่อนก็ได้นะคะ พลอยยังไม่อยากกลับ”“ทำอย่างไรพลอยถึงจะหายโกรธคะ พี่ขอโทษแล้วไง สัญญานะว่าต่อไปนี้จะไม่โกหกพลอยอีก มีอะไรก็จะบอก”“พี่ธินไม่ต้องสัญญาหรอกค่ะ แล้วอีกอย่างพลอยก็ไม่ได้โกรธพี่ด้วย พี่จะพูดอะไรก็แล้วแต่ไม่ได้สนใจ”‘ใจแข็งยังกะหิน’ ดวงตาเข้มมองคนรักด้วยท่าทางอ่อนใจเช้าวันต่อมา&nbs
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 23 ไม่สนว่ามีแฟน
23 ไม่สนว่ามีแฟน“ห๊า! พี่อธินว่าอย่างไงนะ” บาสทำหน้าไม่เข้าใจ เหมือนหูดับไป“นี่เป็นอะไร พี่บอกว่า พลอยลินเป็นภรรยาของพี่ไง”“คุณพลอยเป็นเมียพี่ ๆ คิดอยากจะมีเมียตั้งแต่ตอนไหน” บาสไม่เข้าใจจริง ๆ อธินเป็นเสือผู้หญิงเขาไม่เคยคิดจริงจังกับใคร มองผู้หญิงเป็นของเล่น ไม่เคยให้ค่า หรือยกย่องให้เกียรติใครทั้งสิ้น ตั้งแต่รู้จักกันมา และนิสัยของอธินและพลอยลินต่างกันยังกะฟ้ากับเหว อย่างไรก็อยู่ด้วยกันไม่ได้ บาสยังคงทำหน้าไม่อยากจะเชื่ออธินเห็นสายตาบาสก็เดาออก จมูกโด่งจึงจรดเข้าที่แก้มของพลอยลิน“พี่ธินทำอะไร” พลอยลินตกใจจนหน้าซีด ขยับตัวออกห่าง“บาสไม่ยอมเชื่อว่า พลอยเป็นเมียของพี่ไง”อธินกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนมองว่าเป็นเรื่องตลก แต่ข้างในใจ เขาไม่ชอบผู้ชายหน้าไหนก็ตามที่มองเมียเขาด้วยสายตาหว่านเสน่ห์แบบนี้หลังจากทานอาหารเสร็จพลอยลินรู้สึกปวดหัวอยากกลับมาพัก ซึ่งบาสก็แสดงออกถึงความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด เขาให้พนักงานเตรียมอาหารให้เ
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 22 ยอมเธอแค่คนเดียว
22 ยอมเธอแค่คนเดียวเช้าวันต่อมาพลอยลินตื่นขึ้นในอ้อมกอดของอธิน เธอและเขาบรรเลงเพลงรักเกือบทั้งคืน ทั้ง ๆ ที่บอกตัวเองว่าให้เลิกชอบคนอย่างอธิน แต่ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ ๆ เธอก็อดห้ามใจตัวเองไม่ได้ ด้วยความรู้สึกยังรักและผูกพันธ์ข้างในลึก ๆ“ตื่นแล้วเหรอจ้ะ เมียจ๋า” อธินหรี่ตาข้างเดียวมองใบหน้าที่งดงามของภรรยา“เลิกเรียกพลอยว่า เมียซะทีเถอะ ไม่ชอบ”“ไม่ให้เรียกเมียแล้วจะให้พี่เรียกว่าอะไร เอากันขนาดนี้แล้ว”“ใช่ว่าพี่ธินจะไม่เคยเอากับใครนี่ค่ะ สมัยก่อนพี่ธินก็ใช่เล่น” พลอยลินเด่าเล่น ๆ แต่รู้ว่าคนระดับอธินทั้งหล่อทั้งรวยมีผู้หญิงให้เข้ามาเลือกมากมาย“แต่ก่อนก็แต่ก่อนนี่ค่ะ ไม่ใช่ตอนนี้ ๆ พี่ไม่ได้อยากมีใครคนอื่นแล้ว พี่อยากมีแค่พลอยคนเดียว…นั่นพี่จะปล่อยข้างในเหรอ”“ห๊า! ใช่แล้วเธอต้องรีบไปซื้อยาคุมฉุกเฉิน พลอยลินเด้งตัวออกจากเตียงรีบตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 21 ถูกใจผัวใหม่เด็กกว่า
21 ถูกใจผัวใหม่เด็กกว่าทันทีที่คีย์การ์ดเตะประตูห้อง ก็มีฝ่ามือใหญ่ปิดปากเธอไว้ แล้วรวบร่างเล็กจากด้านหลังเข้าไปในห้องพักก่อนใช้เท้าปิดประตู เสียงร้องอู้อี้พยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนที่โอบไว้“ดิ้นทำไมนักหนา”น้ำเสียงไม่พอใจแต่ก็ยังฝืนทนเก็บอาการไว้ เขาไม่ชอบใจตั้งแต่ตามคนทั้งคู่ไปร้านอาหารเห็นคุยกันกระหนุงกระหนิง หัวเราะมีความสุข พลอยลินไม่เคยหัวเราะอย่างนี้เวลาอยู่กับเขาเลยเขาปล่อยร่างเล็กบนเตียงเบา ๆ“พี่ธิน!”ครั้งแรกเมื่อเห็นอธิน พลอยลินเผลอเรียกชื่อเขาอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะยังตามหาเธออยู่“จำพี่ได้ด้วยเหรอ นึกว่าจำได้แต่ผัวเด็ก”“พี่ธินมาได้ไงคะ”“พี่นั่งเครื่องมา”“ไม่ใช่ พลอยหมายถึงว่า รู้ได้ไงว่าอยู่นี่”“พลอยเป็นเมียพี่ ไม่ว่าพลอยจะอยู่ไหน พี่ก็จะตามหาให้จนเจอ”“พลอยไม่ใช่เมียพี่ เลิกพูดมั่ว ๆ ได้แล้วและพี่ธินก็ออกไปจากห้องพลอยได้แล้
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 20 จับตัวได้แล้ว
20 จับตัวได้แล้วอธินยังคงอยากเห็นว่า ที่เธอหนีมาเป็นเพราะเธอมีคนอื่นหรือเปล่า เขายังคงนั่งนิ่งจ้องมองหญิงสาวอย่างเงียบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นมีใครก็มีแต่พนักงานร้านจะว่าพนักงานร้านก็ไม่เชิงที่เทียวไล้เทียวขื่อ ยิ่งเห็นก็ยิ่งน่าหมั่นไส้จริง ๆ“เย็นนี้คุณพลอยว่างไหมครับ ผมอยากชวนคุณพลอยไปทานข้าว พอดีมีร้านมาเปิดใหม่อร่อยมากเลย”บาริสต้าหนุ่มรวบรวมความกล้าเดินมายันโต๊ะที่เธอนั่งก่อนเอ่ยปากชวน“ชวนพลอยเหรอคะ” เธอผละสายตาออกจากหน้าจอคอม“ใช่ครับ”“อืม”“ก็ได้ค่ะ” ไม่ใช่เพราะเห็นเขาหล่อ แต่อยากมีคนพื้นที่เป็นเพื่อน เพราะไม่แน่เธออาจจะอยู่ที่นี้ต่ออีกหลายเดือน มีเพื่อนอยู่นนี่ไว้ก็ไม่เสียหาย ใบหน้าหล่อเหล่ายิ้มไม่หุบเมื่อเห็นเธอตอบตกลง“ผมสามารถออกไปได้ตอนนี้” เขามองดูเวลาประมาณ 4 โมงเย็น“ไม่เป็นไรค่ะ รอให้คุณเลิกงานก่อนก็ได้ค่ะ พลอยยังไม่หิว”“ไม่เป็นไรครับ ผมอยากพาคุณพลอยนั่งรถชมวิวเกาะภูเก็ต
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 9 หึง
9 หึงทั้งคู่ต่างสบสายตากัน กวีเดินไปเปิดประตูห้องเจออธินยืนในท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ“ลืมอะไรเหรอ”“ป่าว แค่กลับมาจะขออาศัยอยู่ด้วยเท่านั้น” อธินเดินเบียดร่างของกวีเข้าไปข้างใน“ค่ะ” พลอยลินขานรับทราบแล้วทำงานต่อ
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 8 แยกทาง
8 แยกทางเมื่อนอนไปได้สักพัก พลอยลินรู้สึกว่ามีด้นใหญ่กำลังขยาย เสียดสีเข้ากับกางเกงขาสั้นที่เธอสวมอยู่ สัญชาตญาณรู้ทันทีว่าสิ่งนั้นคืออะไร“กำลังทำอะไร” ร่างบางยันตัวขึ้น“ก็กำลังจัดการกับเจ้านี่อยู่”เธอเห็นอธินกำลังใช้มือขวากุมน้องชายของเขาไว้ไม่ให้ไปรุกรานบริเวณก้นเธอ แล้วหันกลับมาถามคนตัวเล็ก
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 7 เมียเก่า
7 เมียเก่า“พลอยจะกลับตอนนี้เลยเหรอ ไม่รอไอ้พี่ธินก่อนเหรอ” กวีทำหน้าพะว้าพะวัง“ไม่! พลอยไม่อยากจะรอแล้ว” พลอยลินทำหน้าเหวี่ยงใส่ กวียังคงมีความเป็นห่วงสองจิตสองใจ เพราะไม่อยากขึ้นชื่อว่ามาปล่อยคนไม่เต็มไว้แต่ก็ไม่เข้าใจว่าพลอยลินเป็นอะไร เธออาร
แผนร้ายรักของท่านประธาน บทที่ 6 เกือบเจอ
6 เกือบเจอกวีพยายามคิดหาเหตุผลให้พลอยลินไล่ไอ้พี่ธินออกไป แต่ก็คิดไม่ออกว่าจะใช้เหตุผลอะไรดี เขารู้สึกไม่ค่อยดี ตงิดในใจแต่ก็ยังหาหลักฐานไม่ได้ ถ้าหากจะบอกว่า พี่ธินนั้นชอบพลอยลินแต่สายตาที่เขามองพลอยลินก็ธรรมดา ไม่ได้มีแววหื่นกระหายเหมือนตัวเอง แต่ก็นั่นแหละเป็นใครก็ไม่รู้จะให้ม
บางทีคุณอาจจะชอบ
เด็กเลี้ยงมาเฟีย
ยัยแม่มดแสนน่ารัก22.0K viewsสยบรักมาเฟีย
มดตัวจี๊ด10.5K viewsรัก•เจ็บ•ลึก(เพื่อนพี่ชาย)
Philipnana10.9K viewsขืนรัก มาเฟีย NC25+ (SM)
เด็กหญิงพุงกลม115.1K viewsFriend Zone | ข้ามเขตเพื่อน
อิษสรา | ISSARA1.2K viewsพรนับพัน | IMPOSSIBLE LOVE
Melyssa459 viewsYAKUZA VS MAFIA สิ้นลายพยศรัก
นัวร์เนีย554 viewsนางบำเรอรักของมาเฟียร้าย
อิแย้ม1.4K views
