LOGINหลังจากที่ได้กลับเข้ามาทำงานใหม่อีกครั้ง จากคำสั่งของคุณหญิงรฐา แต่ก็ใช่ว่ามันจะเหมือนเดิม เพราะสายตาของทุกคนที่นี่มองเธอแปลกไปหมดแล้ว
ปึก!
จู่ๆ แฟ้มเอกสารก็ถูกโยนลงตรงหน้าของมารีนอย่างแรง
“อะไรคะ?”
“คุณไทม์สั่งให้เธอทำงานนี้ให้เสร็จ”
“.....” มารีนขมวดคิ้วย่น ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารที่ว่ามาเปิดดู แล้วก็ต้องงงมากกว่าเดิม “แต่อันนี้มันไม่ใช่หน้าที่ของฉันนี่คะ”
“คุณไทม์สั่ง เธอก็ต้องทำ อย่าให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนไปด้วย ทำซะ!”
พูดจบพนักงานคนนั้นก็เดินออกไป
“ไอ้บ้านี่!” มารีนสบถออกมาเบาๆ พร้อมกับมองกองเอกสารตรงหน้าที่ถูกนำมาวางไว้เป็นกองพะเนิน และออกคำสั่งว่าต้องเสร็จภายในวันนี้ด้วย
แบบนี้นี่มันแกล้งกันชัดๆ เลย
ไม่นาน...
“มารีน”
“คะ?” ขณะที่กำลังนั่งทำงานอยู่ก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ
“คุณไทม์สั่งให้ชงกาแฟขึ้นไปให้”
“ห๊ะ?!”
“พี่จะทำให้แล้ว แต่เขาไม่ยอม บอกว่าต้องเป็นเราเท่านั้น”
“.....” ได้ยินแบบนั้นมารีนถึงกับพูดไม่ออกเลย เขาจงใจแกล้งเธอนี่นาแบบนี้
“รีบหน่อยนะ พี่ไปละ”
คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาอย่างแรง ก่อนจะวางมือจากงานตรงหน้าแล้วรีบเดินเข้าไปชงกาแฟแล้วเอาขึ้นไปส่งให้กับไทม์ที่อยู่บนห้องทำงาน
ก๊อกๆๆ ~
“เข้ามา”
“กาแฟค่ะ”
“ฉันไม่กินกาแฟซองนะ กาแฟดำเท่านั้น”
“ที่นี่... มีแต่กาแฟซองนะคะ คุณไทม์...” มารีนข่มเสียงพูด เธอแทบจะปรี๊ดแตก แต่ก็ต้องอดทนไว้
“งั้นฉันไม่กิน ไปทำมาใหม่”
“คะ?”
“หูตึงหรือไง ฉันบอกให้ไปชงมาใหม่ ฉันจะเอากาแฟดำ”
“แต่ที่นี่มันมีแค่กาแฟซองธรรมดานะคะ”
“ก็ออกไปซื้อสิ”
“ฉันไม่ไปค่ะ” มารีนปฏิเสธเสียงแข็ง ถ้าจะให้เธอไปชงกาแฟมาให้ อันนี้ก็พอเข้าใจได้อยู่หรอก ทำให้ได้ แต่ถ้าจะให้เสียเวลาไปซื้อ เธอคงไม่ทำหรอก
“ฉันสั่ง ฉันเป็นเจ้านาย”
“ค่ะ คุณเป็นเจ้านาย แต่คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้”
“ทำไม่ได้ก็ออกไปสิ”
“ฉันจะบอกคุณหญิงว่าคุณแกล้งฉัน”
“แม่ฉันคงจะปกป้องคนแบบเธออยู่หรอก หึหึ แม่ของฉันไม่ได้เตือนเธอหรือไงว่า ฉันไม่เหมือนคนอื่น”
“.....” มารีนเม้มปากเข้าหากันแน่น เรื่องเตือนน่ะ คุณหญิงเตือนเธอเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ แต่แบบนี้มันเกินไปหน่อย
“ไปสิ ยืนบื้อทำไมอยู่ได้”
“อยากกินก็ชงเองเถอะค่ะ เรื่องมาก!” มารีนวางแก้วกระแทกโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะเดินออกไปด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด ถ้าไม่ติดว่าตัวเองยังมีภารกิจบางอย่าง เธอคงออกจากที่นี่ไปนานแล้วล่ะ ไม่อยู่หรอก เจ้านายโคตรจะ Toxic แบบนี้
“นี่เธอ ยัยแสบ!”
********
ตกค่ำวันเดียวกัน
เพราะงานที่ถูกสั่งให้ทำมันมีเยอะเป็นกอง มารีนเลยต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อที่จะจัดการงานให้เสร็จ สำหรับเธอมันไม่ใช่เรื่องยากอะไรหรอก ทำงานอยู่เงียบๆ คนเดียวแบบนี้เธอยิ่งชอบด้วย เพราะไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร
พรึ่บ !!
จู่ๆ ทุกอย่างก็มืดดับลงราวกับไฟฟ้าถูกตัด ประตูด้านนอกถูกล็อคเอาไว้ มารีนสะดุ้งสุดตัวก่อนจะรีบออกไปเคาะเรียกคนด้านนอก แต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับกลับมาเลย
“อย่าบอกนะว่า...” เธอพูดขึ้นมาเบาๆ วันนี้โดนกลั่นแกล้งมาทั้งวันแล้ว เรื่องนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกใช่ไหม
อยากจะบิดหูเขาแรงๆ จังเลย ทำไมต้องแกล้งกันขนาดนี้
......
ตัดมาอีกด้าน...
คลับหรูXXN
“ไอ้เหี้ยไทม์ มันอารมณ์ดีอะไรของมันวะ นั่งยิ้มอย่างกับคนเมากัญชา” เพื่อนในกลุ่มเอ่ยทักขึ้น เพราะตั้งแต่ไทม์มาถึง ยังไม่หยุดยิ้มเลย ทั้งที่มันไม่ใช่คนอารมณ์ดีอะไรมากแท้ๆ
“เรื่องของกู!”
“ไม่ใช่ว่าเจอสาวถูกใจที่ไหนล่ะ”
“เจอคู่กัดสมน้ำสมเนื้อมากกว่า”
ไทม์กระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกจนหมดในคราเดียว
“ใครที่ไหนวะ?” เพื่อนถาม
“เด็กในบริษัท จับได้ว่าสวมรอยใช้เอกสารคนอื่นเข้ามาทำงาน”
“ไอ้เชี่ย! แต่แบบนั้นมันผิดกฎหมายไม่ใช่หรือไงวะ จับส่งตำรวจแล้วยัง?”
“หึ!” ไทม์ส่งเสียงในลำคอเบาๆ พร้อมกับส่ายหน้าไปด้วย “ไม่ได้ส่งตำรวจ แม่กูคุยเอง แล้วให้เธอมาสมัครใหม่”
“แล้วทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรวะ?”
“ไม่มีใครรู้ บอกแค่ว่ามีเหตุผล แต่บอกไม่ได้ว่าเหตุผลอะไร”
“ไม่ใช่สายจากคู่แข่งมึงถูกส่งมาหรอกนะ”
“สืบละ แค่เด็กต่างจังหวัด ไม่เคยเข้าเมือง”
“อ่อ...”
“มึงชอบ?” เพื่อนคนนึงเกริ่นถามขึ้นมา เพราะท่าทีของไทม์มันดูแปลกๆ ไม่เหมือนกับที่เขาแสดงกับผู้หญิงคนอื่น
“สภาพแบบนั้นน่ะนะกูจะชอบ หึ!”
“สวยมั้ยวะ?”
“ก็ใช้ได้ แต่ปากร้ายฉิบ!”
“ก็เหมาะกับมึงนี่หว่า สมกันดี”
“ไอ้สัตว์!”
ไทม์ด่าเพื่อนตรงหน้า ถ้าขายาวกว่านี้อีกนิดคงได้ผ่าศูนย์กลางเข้าไปถีบยอดอกของมันไปแล้ว ล้ออะไรก็ล้อได้ แต่อย่าล้อเรื่องผู้หญิงแบบนี้ มันดูกระจอก
ก็จริงอยู่ที่เขาสืบประวัติของมารีนได้ แต่บางอย่างก็ดูแปลกๆ เหมือนกัน โดยเฉพาะชื่อของผู้หญิงอีกคน ที่หน้าตาและนามสกุลเหมือนกัน แต่แปลกที่ไม่มีประวัติการเป็นครอบครัวเดียวกันเลย ถ้าเป็นครอบครัวเดียวกันกับอีกคน ก็พอจะเดาได้อยู่หรอกว่า เหตุผลที่เข้ามาแบบนี้มันเพราะอะไร
“เอาสาวมั้ยวะไอ้ไทม์ กูเรียกให้”
“ไม่ล่ะ กูไม่มีอารมณ์!” ไทม์ปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่ปกติเรื่องนี้ไม่เคยพลาด แต่เวลานี้เขาได้แต่มองเพื่อนๆ ของตัวเองเรียกสาวมาบริการต่อหน้า ดูแล้วก็ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมเลย
หนังสดแสดงอยู่ต่อหน้า แต่ใจของเขามันกลับไปอยู่กับหญิงสาวที่เขาสั่งให้ยามขังเธอไว้ที่นั่น เที่ยงคืนค่อยปล่อยให้ออกมา
“ไอ้ไทม์... ได้ข่าวว่ามึงจะกลับบ้าน”
“อืม.. กลับไปธุระนิดหน่อย”
“แล้วเรื่องเรียนมึงล่ะ”
“ก็ยังเรียนอยู่ ทำไม?”
“เปล่า กูไม่เห็นมึงมาเรียนเลย”
“ก็กูทำงาน ไว้ค่อยไปสอบทีเดียว”
“เออๆ”
#เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ช่วงเย็นๆ ของสองวันต่อมา มารีนออกมาเดินเล่นที่ริมทะเลเงียบๆ คนเดียว เธอเดินไปเรื่อยเปื่อยฟังเสียงคลื่นทะเล มองดูน้ำทะเลซัดเข้าฝั่ง ลมเย็นที่พัดผ่านเข้ามาทำให้อารมณ์ของเธอมันสงบและรู้สึกโล่งสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขณะที่กำลังเดินไปเรื่อย เธอก็คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาด้วยเช่นกัน กว่าจะมาอยู่ตรงนี้ได้ เธอต้องผ่านอะไรมาสารพัด เกือบตายก็มี มันเป็นช่วงเวลาที่ไม่ได้ยาวนานเลย แต่เธอกลับผ่านอะไรมาเยอะแยะมากมาย “มารีน.. มาอยู่นี่เอง ตามหาตั้งนาน” เสียงของไทม์ดังขึ้นจากด้านหลัง “ฉันแค่ออกมาหาที่สงบๆ เดินเล่นน่ะค่ะ คุณมีอะไรหรือเปล่า?” “ไม่มีหรอก แค่ไม่เห็นเธอ ก็เลยไม่รู้ว่าเธอไปไหน” “ฉันจะไปไหนได้ล่ะคะ” มารีนตอบ ก่อนที่เธอจะหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองไทม์ที่ยืนอยู่ข้างหลัง “ก็ฉันรักคุณไปแล้วนี่ จะให้หนีไปไหนได้อีก” “มะ มารีน...” “รักคุณนะคะ” “......” ไทม์หน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศเพราะถูกบอกรักเป็นครั้งแรก ที่ผ่านมามีแค่เขาที่ทำอะไรแบบนี้จนเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับมารีน นี่คือครั้งแรกที่เธอพูดมันออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ “เขินเหรอคะ หน้าแดงเชียว”
#เวลาผ่านไปอีกเกือบปี หลังจากผ่านเรื่องราววุ่นวายมาด้วยกันมากมาย ชีวิตของทั้งสองคนก็ค่อยๆ สงบลง ไม่มีเรื่องที่น่าปวดหัวมาให้กวนใจ เรื่องราวร้ายๆ หลายอย่างมันค่อยๆ คลี่คลายลงไปในทางที่ดี กลุ่มมาเฟียที่ตามราวีมารีนก็ถูกล้างบางไปในที่สุด และทำให้เธอกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจอีกครั้ง ต้องขอบคุณเขาจริงๆ ที่ช่วยเธอมากขนาดนี้ ถ้าไม่ได้เขาช่วยเอาไว้ ในหลายๆ ครั้งที่เธอตกอยู่ในอันตราย เธอก็คงไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้หรอก “หือหื้ออ ~ ฮืมฮาาา~” เสียงของมารีนกำลังฮัมเพลงอยู่ในครัวด้วยท่าทางอารมณ์ดี เธอกำลังทำเค้กเพราะวันนี้เป็นวันเกิดของไทม์ ตรงกับที่เป็นวันหยุดของเธอพอดี ส่วนเขาก็ออกไปทำงานตามปกติ ไม่รู้ว่าลืมหรือเปล่าว่าวันนี้น่ะวันเกิดของตัวเอง แต่ลืมก็ดีนะ เพราะเธอจะได้เซอร์ไพรส์เขายังไงล่ะ และที่สำคัญวันเกิดคราวนี้เป็นวันรวมตัวของเพื่อนๆ ในองค์กรของเขาด้วย เป็นครั้งแรกที่มารีนได้รู้อะไรใหม่ๆ กฎขององค์กรว่าไว้ ใครมีคนรักหรือคิดจะแต่งงาน ต้องพาคนนั้นมาแนะนำให้กับทุกๆ คนรู้จัก เรื่องนี้เธอรู้มาจากทรานส์อีกที ...... และในที่สุดช่วงเวลาที่แสนพิเศษก็มาถึง ไทม์ได้รับข้อความจากม
“พ่อกับแม่ฉันใจร้อนน่ะ เห็นว่าที่เธอไม่ยอมมีหลานให้ น่าจะเป็นเพราะยังไม่ได้แต่งงานกันมากกว่า”“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย ฉันบอกแล้วไงว่าฉันแค่ยังไม่พร้อม”“เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น ถ้าน้ำยาของฉันมันดี ไม่นานก็คงจะได้มีลูกด้วยกันแหละ”“หมกมุ่นอะไรขนาดนั้นคุณ”“ฉันก็อยากจะรู้ไงว่า มารีนกับไทม์ผสมกันแล้วมันจะออกมาเป็นยังไง”“คิกคิกคิก พูดอะไรอย่างนั้น คนนะคุณไม่ใช่ของเหลว”มารีนหัวเราะจนหัวไหล่สั่น เพราะตลกกับคำพูดของไทม์ที่ยกขึ้นมาเปรียบเทียบ ไม่รู้ไปสรรหาคำพูดพวกนี้มาจากไหน ช่างจะพูดจริงๆ เลย“ก็ฉันพูดจริงๆ นี่ อยากรู้ว่าลูกจะหน้าตาเหมือนใคร เป็นแบบไหน”“ขนาดนั้นเชียว”“ถ้าเป็นผู้ชายนะ ก็จะให้เรียนสูงๆ เรียนเก่งๆ แล้วรับหน้าที่ต่อจากฉัน แต่ถ้าเป็นผู้หญิง ก็จะให้เรียนสูงๆ เหมือนกัน แต่จะไม่ให้ทำงานที่มันอันตราย อาจจะให้เปิดร้านอาหาร หรือไม่ก็ร้านเสื้อผ้า ให้เรียนดีไซน์ จะได้รักสวยรักงาม”“......” มารีนมองภาพที่ไทม์กำลังวางแผนอนาคตให้กับลูกตัวเองแล้วอดยิ้มไม่ได้จริงๆ นี่ขนาดยังไม่มีลูกเลยนะ เขาวางแผนอนาคตเอาไว้จนเห็นภาพแล้ว ดูเป็นผู้ชายที่อบอุ่นเป็นพ่อที่อบอุ่นขึ้นมาเลยทั้งคู่นั่งคุยกันอยู่พั
มารีน Talk ถ้าย้อนกลับไปถามตัวฉันในวันแรกที่รู้จักกับคุณไทม์ ฉันคงไม่มีวันเชื่อแน่ๆ ว่า ผู้ชายคนนั้นจะกลายมาเป็นคนที่ดูแลฉันดีที่สุดในชีวิตได้ขนาดนี้ เพราะคุณไทม์ในตอนนั้นกับตอนนี้แทบจะเป็นคนละคนกันเลยเขาเคยเป็นคนเอาแต่ใจ ปากร้าย ชอบพูดแรงๆ ชอบทำตัวเหมือนไม่แคร์ความรู้สึกใคร แล้วก็ใช้ชีวิตแบบไม่สนอะไรทั้งนั้น อยากทำอะไรก็ทำ อยากไปไหนก็ไป เหมือนคนที่ไม่เคยคิดจะหยุดเพื่อใครจริงๆแต่พอเวลาผ่านไป ฉันกลับได้เห็นอีกด้านของเขาเรื่อยๆ ด้านที่ไม่มีใครเคยเห็น ด้านที่อ่อนโยนกว่าที่คิด แล้วก็รักใครสักคนได้มากกว่าที่ตัวเขาเองเคยคิดว่าจะทำได้ ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยทำให้ฉันต้องเสียใจอีกเลย ไม่เคยทำให้ฉันต้องกลับไปจมอยู่กับความระแวงแบบเมื่อก่อน ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่า ตัวเองสำคัญน้อยลง ตรงกันข้าม เขากลับทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันถูกใส่ใจอยู่ตลอดเวลาทั้งเรื่องเล็กและเรื่องใหญ่ บางเรื่องฉันยังมองข้ามตัวเองด้วยซ้ำ แต่เขากลับจำได้หมดเขารู้ว่าฉันชอบกินอะไร รู้ว่าฉันไม่ชอบอะไร และฉันชอบเที่ยวสถานที่แบบไหนมากที่สุด เมนูโปรดรสชาติโปรด เขาจำได้ทุกอย่างราวกับจดมันไว้ในหัวจนหลายครั้งฉันอดคิดไม่ได้ว
ครืด ครืด ครืดRrrrr...โทรศัพท์ของไทม์สั่นขึ้นมาเพราะมีสายโทรเข้า เจ้าตัวมองหน้าจอ พอเห็นว่าใครโทรมาก็รีบรับทันที และไม่ลืมที่จะเปิดลำโพงคุยด้วย เพราะเขายังนั่งเล่นเกมอยู่“เออ”( ไอ้ไทม์ อาทิตย์นี้มึงจะเข้าคาสิโนไหม )มารีนหันมองหน้าของไทม์ทันที แต่ไม่ใช่เพราะเธอห้ามเขาไปหรอกนะ แค่ตกใจที่อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้ เพราะเธอเพิ่งจะคุยกับเขาหยกๆ อยู่เลยกับเรื่องนี้“ไม่แน่ใจว่ะมีอะไรวะ?” ไทม์ถาม( นัดคุยงานกับไอ้พวกเหี้ยนั่นไง ไม่ได้เจอกันนานละ ก็เลยจะสังสรรค์สักหน่อย )พวกที่ทรานส์พูดถึงก็เป็นบรรดากลุ่มเพื่อนของพวกเขานั่นแหละ ถึงจะนัดดื่มกินกันบ่อย แต่ทุกคนก็ทำงานเหมือนกัน และก็ไม่ใช่ว่าจะได้เจอกันบ่อยขนาดนั้นด้วย“ขอดูก่อน ยังไม่แน่ใจ” ไทม์ตอบ( อะไรวะ อย่าบอกนะเมียห้ามเที่ยว )“เปล่า แค่อยากอยู่ห้อง”( โหย น้ำท่วมภูเขาแน่ๆ มึงเลิกแดกเหล้าได้เนี่ย )“เป็นคนดีแล้วครับคุณทรานส์ ไม่เที่ยวหญิง ไม่กินเหล้า ไม่มั่วแล้วครับ ใครอยากจะทำอะไรกันก็เชิญ”( ถุย!! กูอยากจะอ้วก )เสียงปลายสายที่ทั้งด่าและแซวไม่เลิกมันทำให้มารีนที่นั่งฟังอยู่อดหัวเราะไม่ได้จริงๆ เธอก็ไม่ได้อยากจะเสียมารยาทหรอก แต่เจ้าข
#คอนโดของไทม์..ช่วงหลังๆ มานี้ชีวิตของมารีนวนอยู่กับคำว่าเสมอต้นเสมอปลายของไทม์ จนใครที่ได้เห็นต่างก็พากันอิจฉาในความโชคดีของเธอ ไม่ใช่แค่ช่วงโปรโมชั่น ไม่ใช่แค่ช่วงคลั่งรักแรกๆ แต่เป็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นทุกวันจนเธอเริ่มรู้สึกได้ว่า ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนไปจริงๆ ต่อให้ยุ่งกับงานแค่ไหน เขาก็ยังโทรมาหาเหมือนเดิม ต่อให้ประชุมหนักทั้งวัน กลับมาถึงบ้านก็ยังเดินมากอดเธอก่อนอย่างแรกบางครั้งกลับมาดึก เหนื่อยล้าจนหน้าโทรมไปหมด แต่พอเห็นเธอนั่งรออยู่บนโซฟาที่เดิม เขาก็ยังยิ้มออกมาได้ทันทีเหมือนความเหนื่อยทั้งหมดหายไปเองแล้วสิ่งที่มารีนเพิ่งสังเกตเห็นก็คือ ไทม์แทบไม่ออกไปเที่ยวอีกเลย ไม่เที่ยวผับไม่เที่ยวบาร์ ไม่มีนัดดื่มกับเพื่อนบ่อยๆ เหมือนเมื่อก่อน แม้กระทั่งงานที่คาสิโนก็ยังไม่ได้ไปบ่อยเหมือนเมื่อก่อนเลยชีวิตของเขาหลังเลิกงาน มีแค่บริษัทกับคอนโดและคอนโดนั้นก็มีเธออยู่ช่วงเย็นของวันหยุดเป็นที่รู้ดีกันว่า ทั้งสองมักจะหาอะไรมาทำกินด้วยกันที่คอนโด มากกว่าจะออกไปหาอะไรกินข้างนอก เพราะมารีนเธอชอบอะไรแบบนี้มากกว่า มันมีความสุขมันอบอุ่น ถึงจะกินข้าวกันสองคน แต่มันก็ไม่เหงาเลย“ช่วงนี้คุ
เสียงกรี๊ดที่แผดดังขึ้นมาจนแสบแก้วหู ไทม์เอียงคอหลบเสียงพร้อมกับตะคอกใส่เธอเสียงดังเช่นกัน“อะไรของเธอวะเนี่ย แก้วหูแตกหมดแล้วมั้ง!” ไทม์พูดประชด สายตาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยอารมณ์โกรธ จากที่ไม่พอใจกับการย้ายมาอยู่ของเธออยู่แล้ว ยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเพิ่มมากขึ้นไปอีก“จะกรี๊ดทำไมวะ หัดเกรงใจคนอื่
...ตอนบ่ายวันเดียวกัน มารีนออกมารอที่รถก่อนเวลาที่จะไปไม่เท่าไหร่ ไม่นานนักเจ้านายตัวซีเคร็ตอย่างไทม์ก็เดินออกมาพร้อมกับคนของเขา สายตานั้นมองเธอเหมือนโกรธกันตลอดเวลา ก่อนจะเข้าไปนั่งในรถโดยที่ไม่พูดอะไรเลยสักคำ ส่วนมารีนก็เข้าไปนั่งอยู่ข้างๆ คนขับที่เดิม “ออกรถแล้วนะครับ” คนขับรถพูด “ก็ออกส
สักพักต่อมา.... มารีนแต่งตัวแล้วมายืนรอไทม์ที่รถตามคำสั่งของเขา ไม่นานนักก็มีเสียงคนเดินเข้ามา แต่ไม่ใช่ไทม์ “มารีน...” “คุณหญิง... ไปด้วยหรอคะ” “เปล่าหรอก เห็นเธอยืนอยู่ก็เลยเดินเข้ามาทักน่ะ” “ค่ะ” “เธอจะไปไหน?” “คุณไทม์บอกจะเข้าโรงงาน ให้ฉันมายืนรอที่รถค่ะ” “ไปตอนบ่ายนี่ ทำไมรีบมาร
“เอ่อ...” มารีนนั่งเงียบ อ้ำอึ้งไม่ยอมตอบ มันก็เรื่องจริงที่เธอเอาคืนเขาในแบบฉบับของตัวเอง แต่ก็ไม่คิดว่าคุณหญิงรฐาจะรู้เรื่องนี้ด้วย “หึหึ ฉันไม่ได้จะว่าอะไรเธอหรอกนะ ดีซะอีกที่ลูกชายตัวแสบของฉัน มีคนที่สมน้ำสมเนื้อกัน ตราบใดที่ไม่แรงถึงขั้นเลือดตกยางออกน่ะนะ” “ค-ค่ะ คุณหญิง...” มารีนก้มหน้าลง

![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





