( ไทม์ ) EP:04 เอาคืน

#วันต่อมา

มารีน Talk

หลังจากที่รู้ว่าเมื่อคืนตัวฉันถูกแกล้งสารพัด และจบด้วยการถูกขังเอาไว้ในบริษัท อยู่ในที่มืดๆ ร้อนก็ร้อน หิวก็หิว ทำอะไรก็ไม่ได้ ฉันรู้ว่ามันเป็นฝีมือของเขา

และฉันก็ไม่ยอมให้ตัวเองโดนแกล้งอยู่ฝ่ายเดียวหรอก มันก็ต้องเอาคืนกันบ้างแหละ

แต่จะเอาคืนแบบไหนน่ะเหรอ หึหึ ~

.......

#ร้านเครื่องมือช่าง

“เฮียคะเอาตะปูเรือใบกล่องนึง”

“ได้ๆ รอเดี๋ยว”

“เท่าไหร่คะ?”

“กล่องละหกสิบห้าบาท”

ฉันจ่ายเงินให้กับเฮียเจ้าของร้านเครื่องมือการช่าง ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับเทตะปูเรือใบที่ซื้อมาใส่กระเป๋าสะพายของตัวเองไว้ จะได้ไม่ต้องถือไปทั้งกล่อง เดี๋ยวคนจะสงสัย

ไม่นานก็มาถึงบริษัทที่ทำงานอยู่...

ทุกคนต่างจับจ้องมองมาที่ฉันราวกับว่าฉันคือตัวประหลาดของที่นี่ แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจหรอก เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ เวลานี้เรื่องแก้แค้นมาก่อน

“มารีน!”

“สวัสดีค่ะผู้จัดการ”

“ได้ยินว่าเมื่อคืนโดนขังอยู่ที่บริษัทหรอ?”

“แหม... ~ ข่าวไวจังเลยนะคะ เอามาจากไหนเนี่ย ฉันยังไม่เคยพูดเลย”

“รู้ก็แล้วกันน่า”

“ค่ะ โดนใครบางคนแกล้ง”

“เธอก็นะ โดนขนาดนี้แล้วยังจะอยู่อีก เป็นฉันนะลาออกไปแล้ว ไปหาทำงานที่อื่นดีกว่า”

“ฉันมีเรื่องจำเป็นของฉัน”

“อืมๆ มีงานนะวันนี้ เอาวางไว้ให้ที่โต๊ะแล้ว รีบเคลียร์ให้ก่อนสิบโมงเช้าด้วย ต้องรีบใช้”

“ค่ะ”

ฉันตอบรับพร้อมกับความเหนื่อยหน่ายในใจ งานทุกอย่างของบริษัทมันแทบจะมากองอยู่ตรงหน้าของฉัน เพราะคำสั่งของเขาเพียงคนเดียว กับบางคนฉันก็พอเข้าใจนะ เขาก็ไม่ได้อยากทำตาม แต่ก็ขัดคำสั่งของเจ้านายไม่ได้

........

#เวลาต่อมา

และแล้วทางสะดวกก็มาถึง บักไทม์เจ้านายอีโก้สูงเข้าไปประชุมพร้อมกับพนักงานระดับสูงและผู้บริหารคนอื่นๆ ส่วนฉันที่เป็นเพียงพนักงานต๊อกต๋อย ก็เลยได้นั่งสบายๆ อยู่ที่แผนกกับพนักงานอีกไม่กี่คน

ฉันใช้โอกาสที่ทุกคนกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่มีใครสนใจว่าฉันจะเดินออกไปไหน รีบเดินออกไปที่ลานจอดรถ ตรงนั้นไม่มียามเฝ้าหรอก และฉันก็รู้มุมกล้องดีด้วย

“ฮึ! เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับอีมารีน ใครจะยอมให้แกล้งอยู่ฝ่ายเดียวล่ะ ทำอะไรกับใครไว้ไม่ต้องรอเวรกรรม เพราะฉันนี่แหละจะสนองคืนให้เอง” ฉันพูดเบาๆ พลางเอาตะปูเรือใบที่ซื้อมาเมื่อเช้าโรยไปที่ใต้ล้อรถของเจ้านายอีโก้สูงของฉัน โรยมันไปทุกล้อเลย คราวนี้แหละได้รู้ฤทธิ์ของคนอย่างฉันซะบ้าง

“หึ! นี่แค่เบาะๆ นะ ถ้ายังแกล้งกันอีก ฉันก็เอาคืนอีกเหมือนกัน ไอ้เจ้านายอีโก้สูง!”

ถ้าฉันไม่มีความจำเป็นที่จะต้องอยู่บริษัทนี้ต่อ ฉันก็ไม่ยอมให้ตัวเองโดนดูถูกเหยียดหยามแบบนี้หรอก เพราะมันไม่สมกับที่เป็นฉันสักนิดเลย

“มารีนหายไปไหนมา?” พนักงานคนนึงเงยหน้าขึ้นมาเจอฉันพอดี

“ไปหาของกินมาน่ะ วันนี้รู้สึกสบายใจ”

“อะไรของเธอ โดนเจ้านายแกล้งอยู่ ยังมีอารมณ์สบายใจอีก” เพื่อนพนักงานหัวเราะเบาๆ

“ไม่รู้สิ สงสัยฉันคงชินมั้ง”

“วันเดียวเองจะไปชินอะไร”

“ไปทำงานต่อละ”

ฉันกลับมานั่งทำงานที่โต๊ะทำงานของตัวเอง พอได้เอาคืนแล้วมันโคตรจะรู้สึกดีเลย นึกถึงตัวเองสมัยเด็ก ที่ไม่ยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ ใครแกล้ง ก็ปล่อยลมยางรถบ้าง ถอดล้อรถไปซ่อนบ้าง ขโมยอะไหล่รถไปบ้าง แล้วแต่อารมณ์ในช่วงนั้น

คนอย่างเขาน่ะ รู้จักฉันน้อยไปสินะ !

.

.

#ทางด้านของไทม์

หลังจากประชุมเสร็จเขาก็มีนัดกับสาวสวยดาวมหาวิทยาลัยที่ต้นตระกูลของตนเองเป็นเจ้าของอยู่ ชายหนุ่มรูปงามเดินลงมาที่ลานจอดรถด้วยท่าทางอารมณ์ดี ก่อนจะขับรถออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จนกระทั่งมาถึงกลางทาง....

เอี๊ยดด!!!

รถสปอร์ตหรูหักหลบเข้าข้างทางอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เขารู้สึกว่าตัวรถมันแปลกไป ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบลงไปดู และก็ได้เห็นว่าล้อทั้งสี่ข้างของตนเองนั้นแบนไปหมดเลย

“บ้าฉิบ! อะไรวะเนี่ย เพิ่งออกใหม่แท้ๆ” ไทม์สบถออกมา ก่อนจะโทรเรียกศูนย์ให้มารับรถไปจัดการ เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น ตอนขับออกมามันก็ยังดีอยู่เลย

ตู๊ดด ตู๊ดด ~

( ค่ะพี่ไทม์ )

“คนสวยจ๋า พอดีรถพี่เป็นอะไรก็ไม่รู้ต้องเอาเข้าศูนย์ด่วนเลย สงสัยนัดวันนี้ของเราต้องล่มก่อนนะ”

( โหย จริงๆ หรอคะ นี่อุตส่าห์ใส่ชั้นในที่พี่ชอบมาเลยนะ เสียดายจัง ) ปลายสายพูดยั่วยวน เสียงหวานๆ ทำเอาเขาใจร้อนวูบวาบขึ้นมา แต่ดีที่ตรงนั้นมันยังรู้ว่าไม่ควรจะผงาดขึ้นในตอนนี้

“เอาไว้ครั้งหน้าพี่จะทบต้นทบดอกให้เลยนะ”

( ก็ได้ค่ะพี่ไทม์ เอาไว้เจอกันครั้งหน้านะคะ )

“ค่ะคนสวย”

หลังจากกดวางสายจากเด็กในสต๊อกของตัวเอง ไทม์ก็นั่งไขว่ห้างอยู่ในโซนต้อนรับลูกค้าของศูนย์รถ เวลานี้เขายังหงุดหงิดมากกว่าว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับรถของตัวเอง และทำให้เขาพลาดเดทสำคัญกับเด็กในสต๊อกด้วย

“คุณไทม์ครับ”

“เป็นยังไงบ้างครับ?”

“รถของคุณไทม์ เหมือนจะไปเหยียบตะปูมานะครับ ทั้งสี่ล้อเลย ช่างถอดล้อออกมาแล้วดึงตะปูออก ได้หลายสิบตัวเลยนะครับ ไปเหยียบมาจากไหนล่ะครับนั่น เข้าล้อทุกตัวเลย”

“....." ไทม์ยืนคิดเพราะเขาไม่ได้ไปเหยียบอะไรเลย แต่แล้วรอยยิ้มของมารีนก็ผุดขึ้นมาในหัว เธอที่ปกติจะหน้าบูดบึ้งอยู่ตลอดเวลา แต่วันนี้ก่อนที่เขาจะออกมาเธอกลับมีรอยยิ้มแปลกๆ เหมือนคนที่อารมณ์ดีกับอะไรสักอย่าง

“ผมให้ช่างถอดล้อเปลี่ยนให้แล้วนะครับ ซ่อมคงไม่ไหว ปักทุกล้อเลย แม่นมากเลยนะครับเนี่ย” ผู้จัดการโชว์รูมแซวไม่หยุดเลย

“ครับ”

“คุณไทม์จะรอรับรถกลับเลย หรือจะรอให้ศูนย์เอาไปส่งดีครับ”

“ฝากจัดการด้วยครับ ผมคงไม่รอ”

“ได้เลยครับ”

ไทม์ต้องโทรให้เพื่อนมารับที่ศูนย์รถ เพราะจะรอให้ช่างจัดการซ่อมจนเสร็จก็คงจะไม่ไหว เวลานี้ทั้งหงุดหงิดทั้งใจร้อน ยิ่งได้รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร เขายิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิมอีก

“คอยดูเถอะนะ ฉันเล่นงานเธอแน่ยัยตัวแสบ”

“อะไรของมึงวะ?” เพื่อนข้างๆ เอ่ยถาม จู่ๆ ไทม์ก็พูดขึ้นมา ทั้งที่อยู่ในรถกันสองคน

“ยัยแสบ!”

“เอ้า! ไอ้บ้านี่ ถามก็ไม่ตอบ”