( ไทม์ ) EP:02 ไล่ออก

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงของใครบางคนดังขึ้นมา มันเหมือนเป็นเสียงสวรรค์ที่เข้ามาโปรดมารีน เพราะทุกคนต่างให้ความสนใจไปยังต้นเสียงนั้น แม้กระทั่งคนที่กำลังเปิดโปงเธออยู่ตอนนี้ด้วย “เกิดอะไรขึ้น เสียงดังอะไรกัน?”

“แม่”

คนที่เข้ามาก็คือคุณหญิงรฐา คุณแม่ของไทม์ และเป็นประธานตัวจริงของบริษัทนี้ ส่วนไทม์ก็แค่ได้รับมอบหมายจากผู้เป็นแม่ให้เข้ามาดูแลเท่านั้นเอง

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงไม่มีใครตอบ?” คุณหญิงรฐาถามขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

“ผมกำลังเปิดโปงผู้หญิงคนนี้ครับ”

“เหตุผล?”

“ผู้หญิงคนนี้สวมรอยเข้ามาแทนคนในบริษัทของเราครับ”

“แล้วรู้ได้ยังไงว่าเขาโกหก มีหลักฐานหรือไง กล่าวหาคนอื่นโดยที่ไม่มีหลักฐานมันไม่ได้นะไทม์!” คุณหญิงรฐาพูดอย่างหนักแน่น เพราะรู้จักนิสัยของลูกชายคนนี้ดี เขาเป็นคนที่ไม่ยอมอะไรง่ายๆ และก็พอจะรู้ดีว่าลูกชายตัวเองคงจะต้องมีหลักฐานบางอย่าง ถึงได้กล้าทำขนาดนี้

“ผมมีหลักฐานครับ เธอทำของหล่นเอาไว้ ผมก็เลยเอาไปให้มหาวิทยาลัยตรวจให้ ถึงได้รู้ความจริงทั้งหมดไงครับ”

“แล้วยังไงต่อ?”

“ประวัติของเธอมันไม่ตรงกับที่สมัครงานกับเราครับ เธอมันเป็นผู้หญิงโกหกหลอกลวง”

“ฉะ ฉันมีเหตุผลนะคะ ให้ฉันได้อธิบาย” มารีนพูดแทรกขึ้นมา เพราะตอนนี้ไม่มีใครอยากที่จะฟังเหตุผลของเธอบ้างเลย ถ้าได้อธิบายสักนิดก็คงมีคนเข้าใจเธอมากขึ้น

“หุบปาก!” ไทม์ตะคอก

“ไทม์! แม่ไม่เคยสอนให้ลูกตะคอกผู้หญิงแบบนี้นะ!”

“ครับแม่ ผมไม่เคยลืมคำสอนของแม่ แต่กับผู้หญิงคนนี้ ผมให้เกียรติไม่ลงจริงๆ ผู้หญิงอะไรน่ารังเกียจ!”

“ไทม์!”

“ผมขอโทษครับ แต่คนนี้ผมยอมไม่ลงจริงๆ”

“.....”

ยิ่งเขาพูดเธอก็ยิ่งดูแย่ในสายตาของใครๆ ตอนนี้ดูจากสถานการณ์แล้ว ไม่มีใครอยากจะเชื่อเธอเลย ส่วนมากเขาก็เชื่อคนที่เป็นเจ้าของบริษัทเป็นเจ้านายมีอำนาจมากกว่าแหละจริงไหม

“ปล่อยเธอ” คุณหญิงรฐาออกคำสั่งกับลูกชาย ซึ่งไทม์ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

“ผมจะไล่ผู้หญิงคนนี้ออกครับ”

“เธอเข้ามาคุยกับฉันข้างในห้อง ส่วนคนอื่นทำงานกันต่อ” คุณหญิงรฐาบอกกับมารีน

“ค่ะ”

ไทม์เดินตามหลังไปติดๆ ระหว่างนั้นก็พยายามที่จะก่อกวนมารีน จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องทำงานของคุณหญิงรฐา เธอหยุดกึกแล้วหันกลับมามองทั้งสอง ที่ดูเหมือนกำลังจะทะเลาะกันอยู่ แค่มันไม่มีเสียง

“ไทม์รอแม่อยู่ข้างนอกนี่แหละ”

“แต่แม่ครับ..”

“ทำไม?”

“ผมไม่ไว้ใจผู้หญิงคนนี้ เธออาจจะทำร้ายแม่ได้นะครับ ให้ผมเข้าไปคอยดูแลเถอะครับ ถ้าเธอคิดจะทำอะไร ผมจะได้จัดการได้เลย” พูดจบไทม์ก็มองไปที่มารีนด้วยหางตา

“เธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว จะไปทำอะไรได้”

“ก็เพราะผู้หญิงตัวเล็กๆ นี่แหละครับ โกหกคนทั้งบริษัทเลย”

“เฮ้อ...แม่จะคุยกับเธอเอง เราไม่ต้องเข้ามา เดี๋ยวก็ไม่ได้คุยกันอีก”

“แต่ว่าแม่ครับ..”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น เธอตามฉันเข้ามาในห้องแล้วล็อคประตูด้วย”

“ค่ะ”

ไทม์ได้แต่ยืนรออยู่ข้างนอกด้วยความหนักใจ เพราะเขาไม่รู้ว่าทั้งสองจะคุยอะไรกันบ้าง ใจหนึ่งก็กลัวว่าแม่จะเกิดอันตราย เพราะเขาไม่ได้รู้จักผู้หญิงคนนั้นเลย เล่นโกงประวัติของตัวเองขนาดนี้ ฝีมือคงไม่ธรรมดา คงทำไมเยอะ ทำมาบ่อย ถึงได้แนบเนียน ทุกคนเชื่ออย่างสนิทใจไม่มีใครสงสัยเลย

“โอ๊ยยย! คอยดูนะ ถ้าเธอทำอะไรแม่ฉัน ฉันจับฆ่าแน่!”

..........

#ด้านในห้องที่ถูกล็อค

คุณหญิงรฐาเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตนเอง โดยที่ตรงหน้ามีมารีนยืนอยู่ เธอยืนก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิดมากๆ อยากจะอธิบาย แต่ก็ไม่มีโอกาสเลย

“อะ ไหนลองว่ามาซิ ว่าเธอทำแบบนั้นไปทำไม?”

“ฉันมีเหตุผลจริงๆ ค่ะ แต่บอกใครไม่ได้”

“ก็เลยต้องโกหก?”

“ค่ะ” ตอบเสียงแผ่วมาก

“เอาจริงๆ นะ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็แล้วแต่ เธอไม่ควรจะโกหกใคร ยิ่งในบริษัทแบบนี้เธอยิ่งไม่ควรทำ จะพูดถึงเรื่องพ่อแม่ของเธอก็คงจะแรงไป แต่ฉันก็คงต้องถามว่า...พ่อแม่เธอสอนมายังไง ทำไมถึงอยากโกหกคนอื่น?”

“คุณหญิงด่าได้ตามสบายเลยค่ะ แต่ตอนนี้ฉันไม่สามารถบอกเหตุผลได้จริงๆ” มารีนก้มหน้าลงยอมรับด้วยความรู้สึกผิด แต่เธอไม่สามารถบอกเหตุผลได้จริงๆ ว่าเพราะอะไร

“ลูกชายของฉันเป็นพวกที่รักความถูกต้อง และอีกอย่างการที่เธอทำแบบนี้ รู้ไหมว่าต้องเจออะไรบ้างในทางกฎหมาย”

“ทราบค่ะ”

“ฉันขอถามในมุมมองของฉันนะ ทำไมเธอถึงไม่กล้าบอกความจริงของตัวเอง เธอกลัวว่าคนอื่นเขาจะรับไม่ได้หรอ หรือกลัวว่าบริษัทจะไม่รับเข้าทำงาน”

“เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลย”

“แต่การกระทำของเธอน่ะทำให้ฉันคิด ฉันกำลังคิดว่า ที่เธอโกหกคนอื่น เพราะเธอเป็นพวกที่ยอมรับในตัวตนของตัวเองไม่ได้ ก็เลยต้องสร้างภาพขึ้นมาเพื่อให้คนอื่นยอมรับในความเพอร์เฟคของตัวเอง พ่อแม่เธอรู้หรือเปล่าว่าเธอทำตัวแบบนี้?”

“ไม่ค่ะ...ฉันไม่มีพ่อแม่ ฉัน...”

“เอาล่ะๆ ไม่ต้องอธิบายต่อ ฉันไม่อยากทำร้ายความรู้สึกใคร การที่เธอไม่มีพ่อแม่ฉันก็พอเข้าใจได้ ว่าเธออาจจะได้รับการสั่งสอนมาไม่มากพอ แต่ถ้ามีฉันก็คงถามว่า พ่อแม่เธอสั่งสอนมายังไง”

“......” มารีนเอาแต่ก้มหน้าอย่างเดียว คุณหญิงรฐาเป็นคนที่สุภาพก็จริง แต่เวลาพูดเนี่ยฉะฉานตรงไปตรงมา ยิงคำถามชนิดที่ว่าเธอตอบไม่ได้เลยเหมือนกัน

“ฉันไล่เธอออก..” น้ำเสียงที่เยือกเย็นและเรียบนิ่งทำเอามารีนที่ยืนฟังอยู่หัวใจกระตุกวูบ น้ำตามันค่อยๆ เอ่อล้นออกมา เธอเสียใจเพราะตอนนี้เธอยังทำสิ่งที่ตัวเองตั้งใจเอาไว้ไม่สำเร็จเลย เธอไม่ได้คิดที่จะเข้ามาหลอกลวงใครเพราะเงิน หรือครอบครองอะไร หรือคิดไม่ดีกับใคร

“ค่ะ” ตอบทั้งน้ำตา

“แล้วเธอก็เอาตัวตนจริงๆ ของเธอเข้ามาสมัครงานใหม่นะ”

ทว่าคำพูดต่อมาของคุณหญิงมันทำให้มารีนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ ตอนนั้นเธอยังร้องไห้น้ำตาอาบแก้มอยู่เลย แต่ก็แปลกใจด้วยเหมือนกัน

“คะ?”

“ฉันชอบในการทำงานของเธอนะ เธอเป็นคนที่เก่ง ละเอียด และเรียนรู้งานได้เร็ว ฉันน่ะชอบคนที่เก่งเหมือนเธอนะ แค่อย่าหลอกลวงกันก็พอ”

“คุณหญิงจะให้ฉันเข้ามาทำงาน...?”

“ใช่ แต่สมัครเข้ามาใหม่ ในตัวตนของเธอเอง ไม่ใช่ตัวตนของใครก็ไม่รู้ที่เธอสวมรอยอยู่ตอนนี้”

“ดะ ได้ค่ะคุณหญิง”

“แต่ฉันคงต้องขอเตือนเธอนะ ลูกชายของฉันคงตามราวีเธอไปตลอด เธอต้องรับมือให้ดี และฉันก็คงช่วยอะไรเธอได้ไม่มาก”

“แค่นี้ก็เป็นพระคุณมากแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะคุณหญิง”

นึกว่าจะโดนไล่ออกแล้วไม่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการจะทำซะแล้ว ถึงมันจะผิดแผนไปหน่อย แต่ก็ยังดีที่เธอยังได้อยู่ที่นี่ต่อ