LOGINตอน 8 แม่ทัพเซียวเหยียนจวิน
ฟ้ายังไม่สว่าง แต่ความมืดเริ่มบางลงเหมือนผ้าคลุมที่ถูกยกขึ้นทีละนิด ป่าด้านหลังเขาเย็นชื้นจนไอหายใจกลายเป็นหมอกเล็ก ๆ ลอยออกจากปากทุกครั้งที่กวานซงหอบหนัก เขาแบกซือจิ่วมาเป็นชั่วโมง ขาเริ่มสั่น แต่ไม่ยอมวาง เพราะเสียงฝีเท้าของคนตามล่ายังไล่มาเป็นระยะ เหมือนเงาที่ไม่รู้จักเหนื่อย
เซวียนอิงเดินข้าง ๆ ไม่ได้ถือโคมแล้ว เธอดับมันตั้งแต่หลุดจากศาลเจ้าเพื่อไม่ให้เป็นเป้า แสงเดียวที่เธอมีคือแสงจากความคุ้นชินทางป่าและความแน่นของชีพจรที่เธอจับได้เป็นครั้งคราว เมื่อใดที่ซือจิ่วหายใจสะดุด เธอจะยกมือแตะข้อมือเขาแค่หนึ่งลมหายใจ แล้วรู้ทันทีว่าต้องให้หยุดพักหรือเดินต่อ
"หยุดตรงนี้" เซวียนอิงกระซิบในที่สุด เมื่อพวกเขามาถึงแอ่งหินที่มีต้นสนบังรอบด้าน
กวานซงทรุดเข่าลง วางซือจิ่วพิงหินอย่างระวัง เหงื่อของเขาเย็นจนเหมือนน้ำแข็ง "ข้าขอโทษ" เขาพูดเสียงหอบ "ข้าคิดว่าล่อเขาได้ แต่เขามาเร็วกว่าเดิม"
เซวียนอิงไม่ตำหนิ เธอคุกเข่าลงข้างซือจิ่ว เปิดผ้าห่มให้เขาหายใจได้สะดวกขึ้น แล้วจับชีพจรลึกทันที ชีพจรแท้ยังอยู่และสู้ดี แต่มันเริ่มแกว่งจากความหนาวและความเหนื่อยเหมือนสายธารที่ถูกหินทับบางส่วน
"เจ้าหนาวเกิน" เธอบอกซือจิ่ว "ถ้าปล่อยให้หนาวเข้ากระดูก พิษชั้นลึกจะเกาะง่ายขึ้น"
ซือจิ่วพยายามยิ้ม แต่ริมฝีปากซีด "ข้าไม่ตายง่าย ๆ แล้ว" เขาพูดแผ่ว "ข้าต้องเอาบัญชี"
เซวียนอิงหยิบถุงยาเล็ก ๆ ออกมา หยดน้ำยาประคองชี่สองหยดเข้าปากเขา แล้วใช้ผ้าคลุมของตัวเองคลุมไหล่เขาเพิ่มอีกชั้น "เจ้าจะได้เอา" เธอตอบ "แต่เจ้าต้องมีแรงพอจะถือมัน"
กวานซงเงยหน้าฟังเสียงป่า แล้วหน้าตึง "เขาใกล้ขึ้น"
จริงอย่างที่เขาพูด เสียงกิ่งไม้หักดังไกล ๆ สลับกับเสียงกระซิบสั่งการ เหมือนพวกนั้นแบ่งคนปูพรมค้นทั้งแนวป่า เซวียนอิงกัดฟัน ถ้าถูกไล่ทันตรงนี้ เธออาจไม่มีที่ซ่อนอีกแล้ว
ซือจิ่วหอบเบา ๆ แล้วเอ่ย "มีทางหนึ่ง" เขามองกวานซง "เจ้าเคยส่งสัญญาณค่ายไหม"
กวานซงนิ่งไป "ที่นี่ใกล้เขตอิทธิพลค่ายชายแดน แต่ไม่ใช่ค่ายของข้า"
ซือจิ่วพูดช้า ๆ "ข้ารู้ว่าใครอยู่แถวนี้ แม่ทัพเซียวเหยียนจวิน"
ชื่อที่หลุดออกมาทำให้กวานซงชะงักเหมือนถูกค้อนตี เขากระซิบอย่างไม่อยากเชื่อ "แม่ทัพเซียว"
เซวียนอิงเงยหน้า "เขาเป็นใคร"
กวานซงกลืนลมหายใจ "แม่ทัพแห่งเมืองชายแดน ผู้คุมเส้นทางทหารและเสบียง เขาขึ้นชื่อว่าไม่รับสินบน และไม่ชอบให้ใครทำให้ทหารตายแบบไร้เหตุผล"
เซวียนอิงจับคำสำคัญ "ไม่รับสินบน" กับ "ไม่ชอบ" เหมือนจับชีพจรความหวัง เธอถามทันที "แล้วเขาจะช่วยเราหรือ เขาอาจคิดว่าเราคือปัญหา"
ซือจิ่วพยักหน้าอ่อน ๆ "เขาจะช่วยถ้าเขารู้ว่าข้าถูกล่าเพราะบัญชีเสบียงปลอม" เขากัดฟัน "แต่ข้าต้องไปให้ถึงคนของเขา"
เสียงตามล่าดังใกล้ขึ้นอีก เซวียนอิงตัดสินใจเร็วเหมือนตัดสินใจแทงเข็มในคืนแรก "กวานซง เจ้าพาเขาลงลำธารอีกครั้ง แล้วไปตามทางน้ำจนถึงสะพานไม้เก่า" เธอชี้ทิศ "ตรงนั้นมีทางขึ้นสันเขาที่มองเห็นถนนใหญ่ ถ้าแม่ทัพมีคนลาดตระเวน จะเจอที่นั่น"
กวานซงพยักหน้า "แล้วเจ้า"
เซวียนอิงยกถุงผงสมุนไพรฉุน "ข้าจะทำรอยหลอกอีกครั้ง" เธอพูดเสียงต่ำ "และข้าจะตามไปทีหลัง อย่าเถียง"
กวานซงเม้มปาก แต่สุดท้ายพยักหน้า เขาแบกซือจิ่วขึ้นหลังอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งลงทางชันไปทางลำธาร
เซวียนอิงถอยไปอีกทาง ลากกิ่งไม้ให้เกิดเสียงเหมือนมีคนหลายคนวิ่งหนี เธอปาเศษผ้าชุบน้ำยาไว้ที่พุ่มหนึ่ง แล้วเหยียบโคลนให้เป็นรอยเท้าหนัก ๆ สองสามรอยไปยังทางผิด จากนั้นแอบย้อนกลับไปตามสันหินด้วยความเงียบราวกับเงา
ไม่กี่อึดใจต่อมา เธอได้ยินเสียงคนตะโกน "ทางนี้ มีรอย"
เสียงฝีเท้าหลายคู่พุ่งตามรอยที่เธอทำไว้ เธอไม่ยิ้ม ไม่ภูมิใจ เธอแค่รู้สึกว่าความจริงของคดีมันบีบให้หมอต้องรู้วิธีเอาตัวรอดมากกว่ารู้ชื่อสมุนไพร
เธอเร่งฝีเท้าตามทางลัดเพื่อไปสมทบกวานซง
เมื่อแสงแรกของฟ้าสางเริ่มแตะยอดไม้ เซวียนอิงมาถึงริมลำธาร เห็นรอยเท้ากวานซงในน้ำจาง ๆ แล้วได้ยินเสียงม้าดังอยู่ไกล ๆ
เสียงม้าตอนเช้าบนเขาไม่ควรมี ถ้าไม่ใช่ทหารหรือคหบดีที่มีคนคุ้มกัน
เธอหมอบต่ำหลังโขดหิน มองขึ้นไปยังทางสันเขา เห็นเงาคนขี่ม้าหลายคนเคลื่อนมาตามถนนใหญ่ ท่าทางเป็นระเบียบ ไม่ใช่กลุ่มมือสังหารที่ย่องเงียบ แต่เป็นกองลาดตระเวนที่เดินทางเหมือนทำหน้าที่
แล้วเธอก็เห็นกวานซง
เขาออกมาจากแนวไม้ พาซือจิ่วไปถึงบริเวณสะพานไม้เก่าอย่างที่วางแผน แต่ทันทีที่ก้าวออกสู่ที่โล่ง เขาก็หยุดชะงัก เพราะกองลาดตระเวนบนม้าหันหน้าเข้าหาเขาแล้ว
เสียงสั่งการดังขึ้น "หยุด อยู่ตรงนั้น"
กวานซงยกมือขึ้นให้เห็นว่าไม่มีอาวุธในมือ แต่ไม้พลองยังคาดหลัง เขาตะโกน "ข้ามีคนเจ็บ ต้องการพบผู้คุมเขต"
ทหารบนม้าสองคนชักดาบออกครึ่งหนึ่ง แต่ยังไม่พุ่งเข้ามา คนหนึ่งตะโกน "ผู้คุมเขตไม่รับคนแปลกหน้า"
กวานซงกัดฟัน "คนเจ็บคนนี้เป็นคนของค่าย"
คำว่า "ค่าย" ทำให้ทหารชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังไม่ลดดาบ
ซือจิ่วที่อยู่บนหลังหอบแรง เขาพยายามพูด แต่เสียงออกมาแผ่วจนลมกลืนไป
เซวียนอิงมองจากหลังหิน ใจเต้นเร็วขึ้น ถ้ากวานซงถูกจับผิดฝ่าย หรือถูกเข้าใจว่าเป็นผู้ก่อความไม่สงบ ทุกอย่างจะพัง
ทันใดนั้น เสียงม้าตัวหนึ่งก้าวออกจากกลุ่มด้านหลังอย่างชัดเจน กีบม้ากระทบหินดังหนักแต่สงบ คนขี่ม้าสวมเกราะสีเข้มคลุมด้วยเสื้อคลุมขาวหม่น ปลอกแขนมีตราเมืองชายแดน ดาบยาวข้างเอวไม่ถูกชัก แต่ก็ทำให้คนมองรู้ว่า เขาไม่ต้องชักก็ทำให้คนกลัวได้
เขาหยุดม้าห่างจากกวานซงไม่กี่ก้าว มองกวานซงจากหัวจรดเท้า แล้วเลื่อนสายตาไปที่ซือจิ่วบนหลัง
สายตานั้นไม่ใช่สายตาทหารที่มองผู้ต้องสงสัยอย่างเดียว มันเป็นสายตาของคนที่เคยเห็นชีวิตบนสนามรบ และรู้ทันทีว่า คนที่อยู่ตรงหน้าเจ็บจริง ไม่ได้แกล้งเจ็บ
เสียงเขาเรียบ แต่มีน้ำหนัก "วางคนเจ็บลง"
กวานซงลังเลเพียงเสี้ยววินาที แล้วค่อย ๆ วางซือจิ่วลงบนพื้นหญ้าแห้ง พยุงให้พิงหลักสะพาน
ชายบนม้าลงจากหลังม้าอย่างสง่างามและรวดเร็ว เขาก้าวเข้ามาใกล้ โดยไม่ให้ทหารคนอื่นชี้ดาบใส่เพิ่ม แล้วก้มลงดูหน้าซือจิ่ว
ซือจิ่วลืมตาขึ้นช้า ๆ พยายามมองชายคนนั้น แววตาเขาสั่นเหมือนคนที่เห็นทางรอด แต่ก็กลัวว่าจะเป็นกับดักอีกชั้น
ชายคนนั้นถาม "ชื่อ"
ซือจิ่วกลืนลมหายใจ "ซือจิ่ว" เขาพยายามเสริม "รหัส หน่วยเงา"
คำว่า "หน่วยเงา" ทำให้ทหารรอบ ๆ ขยับเหมือนโดนไฟลวก บางคนเงยหน้ามองผู้บัญชาการอย่างรวดเร็ว
ชายคนนั้นไม่เปลี่ยนสีหน้า แต่ดวงตาเขาคมขึ้นเล็กน้อย "ใครทำ"
ซือจิ่วพยายามยกมือ แต่แรงไม่มี เขาพูดแผ่ว "เข็มดำ และเสบียงปลอม"
ชายคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนคำสองคำนี้ไปแตะอะไรลึกในใจเขา แล้วเขาพูดช้า ๆ "ข้าถามอีกครั้ง ใครทำ"
ซือจิ่วหอบ "คนในค่าย บางคน" เขากัดฟัน "ข้ามีบัญชี"
ชายคนนั้นมองเขานิ่ง แล้วหันไปมองกวานซง "เจ้าพาเขามาที่นี่ทำไม"
กวานซงตอบเร็ว "เพื่อให้เขารอด และเพื่อให้ถึงมือท่าน" เขาก้มศีรษะ "ข้ารู้ว่าท่านไม่ปล่อยให้คนของค่ายถูกฆ่าปิดปาก"
ชายคนนั้นยังไม่ตอบรับ เขาเลื่อนสายตาไปที่หน้าอกซือจิ่ว แล้วเห็นรอยเข็มจาง ๆ ใต้ไหปลาร้าที่แม้ถูกผ้าคลุม แต่ยังมีร่องรอยช้ำสีคล้ำ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
"นี่ไม่ใช่บาดเจ็บจากการต่อสู้" เขาพูดเหมือนบอกความจริงกับตัวเอง "นี่คือวิชา"
ทหารด้านหลังพูดเบา ๆ "แม่ทัพ ท่านจะรับเขาเข้าค่ายหรือ"
คำว่า "แม่ทัพ" ทำให้เซวียนอิงที่ซ่อนอยู่หลังหินขมวดคิ้วทันที นี่คือแม่ทัพเซียวเหยียนจวินจริงอย่างที่ซือจิ่วพูด
และในวินาทีเดียวกัน เธอตัดสินใจว่าเธอไม่อาจซ่อนต่อไปได้ ถ้าซือจิ่วจะรอดอย่างแท้จริง เธอต้องทำให้แม่ทัพรู้ว่าเขาถูกพิษอะไร ถูกวิธีใด และต้องรักษาอย่างไร ไม่ใช่แค่ลากเข้าค่ายแล้วให้หมอหลวงที่อาจอยู่ฝั่งเดียวกับคนร้ายดูแล
เซวียนอิงก้าวออกจากที่ซ่อน เธอเดินตรงไปอย่างสงบ ไม่วิ่ง ไม่ชูมือสูงเกิน เหมือนคนที่มาด้วยเจตนาดี และไม่ต้องการให้ใครตื่นตระหนก
ทันทีที่เธอโผล่ ทหารสองคนยกดาบขึ้นชี้มาที่เธอ
เสียงสั่งดัง "หยุด"
เซวียนอิงหยุดทันที แล้วค้อมศีรษะเล็กน้อย "ข้าเป็นหมอ"
แม่ทัพเซียวเหยียนจวินหันมามองเธอ สายตาเขาเหมือนคมดาบที่ยังไม่ชักออกจากฝัก ไม่ได้แสดงท่าทีโกรธ แต่ทำให้คนรู้สึกว่า ถ้าพูดผิดคำเดียว ทุกอย่างจะจบ
"หมอ" เขาทวนคำ "โรงหมอเมืองหลินอัน"
เซวียนอิงใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าเขารู้ชื่อโรงหมอหลี่จากสมาคมหรือจากรายงานของค่าย แต่เธอไม่หลบ "ใช่ ข้าหลี่เซวียนอิง"
แม่ทัพมองเธอจากหัวจรดเท้า เหมือนประเมินว่าคนตรงหน้าเป็นภัยหรือเป็นทางออก เขาถามสั้น "เจ้ารักษาเขา"
เซวียนอิงตอบ "ข้ารักษาเขา" เธอพูดชัด "และข้ารู้ว่าเขาถูกพิษกดชีพจร ผสมวิชาเข็มต้องห้ามใต้ไหปลาร้า หากเคลื่อนย้ายโดยไม่ประคอง เขาจะช็อกได้"
ทหารบางคนมองหน้ากัน เหมือนไม่ชินที่หญิงสาวพูดเรื่องชีพจรและพิษต่อหน้าแม่ทัพโดยไม่สั่น
แม่ทัพเซียวเหยียนจวินคุกเข่าลงข้างซือจิ่วด้วยตัวเอง เขาไม่แตะร่างซือจิ่วทันที แต่ยื่นมือไปที่ข้อมืออย่างระมัดระวัง "ชีพจรอ่อน"
เซวียนอิงก้าวเข้าไปอีกครึ่งก้าว "ชีพจรแท้กลับมาแล้ว แต่ยังมีชีพจรลวงจากพิษตกค้าง ข้าดึงพิษออกทีละชั้น ใช้ตำรับประคองที่เรียกว่าหยกขาวคืนชีพ"
คำว่า "หยกขาวคืนชีพ" ทำให้แม่ทัพเงยหน้ามองเธออีกครั้ง แววตาเขาคมขึ้น เหมือนชื่อยานี้ไปกระทบความรู้บางอย่างที่เขาเคยได้ยิน แต่ไม่แน่ใจ
"เจ้ากล้าพูดชื่อยาที่คนในวังยังหวง" เขาพูดเรียบ "เจ้ามีที่มาอย่างไร"
เซวียนอิงตอบโดยไม่หลบ "ข้ามีเหตุผล และข้ามีผลลัพธ์" เธอชี้ไปที่ซือจิ่ว "ถ้าข้าไม่มีมัน เขาตายตั้งแต่คืนแรก และคนของท่านคงได้แค่ศพ"
คำพูดนั้นกล้าจนเกือบเหมือนท้าทาย ทหารด้านหลังขยับดาบเล็กน้อย แต่แม่ทัพกลับไม่โกรธ เขามองเธอนานขึ้น เหมือนมองคนที่ไม่กลัวอำนาจเพราะมีสิ่งที่หนักกว่าในมือ คือชีวิตคน
แม่ทัพถาม "ใครตามล่า"
กวานซงตอบแทนทันที "กลุ่มลึกลับ อ้างค่าย ใช้เข็มดำ และยังสลับสมุนไพรในตลาด"
เซวียนอิงเสริม "สมาคมแพทย์เมืองมาเตือนข้า ว่าเคสนี้เกี่ยวกับทหาร อย่าแตะ ถ้ารักษาต่อจะปิดโรงหมอ" เธอเว้นจังหวะ "มีคนพยายามใช้สมาคมเป็นมีด"
แม่ทัพเซียวเหยียนจวินยืดตัวขึ้นช้า ๆ กลิ่นอายรอบตัวเขาเปลี่ยนจากความสงบเป็นความเย็นเฉียบเหมือนลมชายแดน "สมาคมแพทย์เมืองหลินอัน" เขาทวนคำเบา ๆ เหมือนจดไว้ในใจ
เขาหันไปสั่งทหาร "เก็บดาบ" แล้วสั่งต่อ "จัดคนคุ้มกันรอบพื้นที่ อย่าให้ใครเข้าใกล้สะพานนี้" เขาหันมามองเซวียนอิง "เจ้ามากับพวกเขา"
คำสั่งนั้นไม่ได้ถาม แต่เซวียนอิงรับรู้ว่าเขาไม่ได้จะจับเธอทันที เขากำลังทดสอบความจริงและความกล้า
เซวียนอิงตอบ "ใช่"
แม่ทัพถามต่อ "เจ้าต้องการอะไร"
คำถามนี้เหมือนคมมีดอีกเล่ม เขากำลังชั่งว่าเธอช่วยเพราะเงิน เพราะชื่อเสียง หรือเพราะเหตุผลอื่น
เซวียนอิงตอบโดยไม่ลังเล "ข้าต้องการให้คนไข้รอด และต้องการให้คนที่ใช้ยาปลอมฆ่าคนถูกเปิดโปง" เธอหยุดนิดหนึ่ง แล้วพูดช้า ๆ "ถ้าท่านเป็นแม่ทัพที่ไม่รับสินบนจริง ท่านก็ควรต้องการแบบเดียวกัน"
ลมเช้าพัดผ่านสะพานไม้ เสียงไม้ลั่นเบา ๆ เหมือนหัวเราะกับความตรงของเธอ ทหารบางคนกลั้นหายใจ เพราะไม่เคยเห็นใครพูดกับแม่ทัพด้วยถ้อยคำแบบนี้
แม่ทัพเซียวเหยียนจวินมองเธอ แล้วมุมปากเขาขยับเล็กน้อย ไม่ใช่ยิ้มเต็มที่ แต่เป็นรอยที่เหมือนคนได้ยินคำจริงในโลกที่เต็มไปด้วยคำโกหก
"ข้าต้องการ" เขาตอบสั้น "แต่ข้าต้องแน่ใจว่าเจ้ารักษาเขาโดยไม่ซ่อนพิษอื่นไว้"
เซวียนอิงพยักหน้า "ท่านตรวจได้" เธอหยิบเข็มเงินออกมาเล่มหนึ่ง ยื่นให้โดยด้ามหันเข้าหาเขา แสดงความระวังและเคารพ "ถ้าท่านมีเข็มเงิน ท่านแตะเสมหะหรือเหงื่อเขาจะรู้ว่าพิษลดลงจริง"
แม่ทัพรับเข็มเงินไป เขาไม่ได้แตะของเหลว แต่แตะที่ข้อมือซือจิ่วอีกครั้ง แล้วเงยหน้ามองเซวียนอิง "เจ้าจะมากับข้าเข้าค่าย"
กวานซงสะดุ้ง "แม่ทัพ นางเป็นแค่หมอชาวบ้าน"
แม่ทัพตอบโดยไม่หัน "หมอชาวบ้านที่ทำให้ทหารข่าวลับรอด ไม่ใช่คำว่าแค่"
เซวียนอิงนิ่งไป เสี้ยวหนึ่งในใจเธอเหมือนถูกดึงด้วยแรงสองทิศ ทิศหนึ่งคือความปลอดภัยที่ค่ายอาจให้ อีกทิศหนึ่งคืออันตรายในค่ายที่ซือจิ่วบอกว่ามีคนร่วมมืออยู่ เธอไม่ไว้วางใจง่าย ๆ แต่เธอก็รู้ว่า ณ ตอนนี้ ถ้าไม่เข้าไป เธอไม่มีทางปกป้องการรักษาต่อเนื่องของซือจิ่วได้
เธอถามตรง ๆ "ข้าจะรักษาเขาได้โดยไม่ถูกแทรกแซงหรือ"
แม่ทัพมองเธอ "ในค่ายของข้า ไม่มีใครแทรกแซงหมอที่รักษาชีวิตด้วยความจริง" เขาหยุดนิดหนึ่ง แล้วเสริมเบา ๆ แต่หนัก "ถ้ามี ข้าจะตัดมือมันเอง"
คำพูดนั้นทำให้กวานซงหายใจโล่งครั้งแรกในเช้านี้ ซือจิ่วหลับตาเหมือนวางใจได้บางส่วน
แม่ทัพหันไปสั่ง "เตรียมเปล" แล้วมองเซวียนอิงอีกครั้ง "เจ้าบอกว่าพิษยังมีตะกอนชั้นลึก ต้องทำอะไรทันที"
เซวียนอิงก้มลงตรวจชีพจรลึกอีกครั้ง แล้วตอบ "ให้เขาอุ่น อย่าให้หนาวกัดหัวใจ" เธอชี้ "และอย่าให้ดื่มน้ำเย็น ให้จิบน้ำอุ่นผสมเกลือนิดเดียว" เธอหยิบห่อเล็กจากกระเป๋า "ข้ามีผงหยกขาวนิดหนึ่ง กับยาประคองชี่ พอถึงค่ายต้องต้มต่อเนื่องหนึ่งวัน อย่าหยุดทันที"
แม่ทัพรับฟังโดยไม่ขัดจังหวะ เขาไม่ได้ทำหน้าทหารที่ไม่สนใจการแพทย์ เขาทำเหมือนคนที่รู้ว่าความรู้ที่รักษาชีวิตมีค่าเท่ากับความรู้ที่ชนะศึก
เปลถูกยกมา ทหารสองคนยกซือจิ่วขึ้นอย่างระวังตามที่เซวียนอิงสั่ง เธอเดินประกบข้างเปล คอยดูสีหน้าและลมหายใจทุกก้าว กวานซงเดินอีกข้างหนึ่งเหมือนเงา
ก่อนขึ้นม้า แม่ทัพเซียวเหยียนจวินหันกลับมาหาเซวียนอิงอีกครั้ง "หลี่เซวียนอิง"
เธอเงยหน้า
เขาพูดช้า ๆ "เจ้ารู้หรือไม่ ว่าการก้าวเข้าค่ายของข้า เท่ากับเจ้าก้าวเข้าไปในเรื่องที่อาจทำให้ชื่อเจ้าและตระกูลเจ้าถูกลากขึ้นศาล"
เซวียนอิงตอบโดยไม่สะดุด "ข้ารู้" เธอพูด "แต่ข้าก้าวมาตั้งแต่คืนแรกแล้ว ตอนที่ข้าจับชีพจรที่ถูกลบ และตัดสินใจไม่ปล่อยให้คนตาย"
แม่ทัพนิ่งไป แล้วกล่าวเพียง "ดี"
คำเดียว แต่เหมือนรับรองว่าการตัดสินใจของเธอถูกบันทึกไว้ในสายตาของเขา
เขาขึ้นม้า ขบวนเริ่มเคลื่อนตัวลงเขาเข้าสู่ถนนใหญ่ แสงเช้าเริ่มส่องผ่านหมอกเป็นริ้วทองจาง ๆ เซวียนอิงเดินตามเปลไป ท่ามกลางทหารที่ขี่ม้าล้อมรอบ เธอควรรู้สึกกลัว แต่กลับรู้สึกเหมือนโลกเพิ่งเปิดประตูใหม่ให้
ไม่ใช่ประตูแห่งความสบายใจ
แต่เป็นประตูของคดีที่ใหญ่กว่าเดิม และคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าเส้นนั้น
แม่ทัพเซียวเหยียนจวิน
ชายที่ถือดาบไว้ข้างเอว แต่ยอมคุกเข่าลงจับชีพจรคนเจ็บด้วยมือของตัวเอง
เซวียนอิงเผลอมองด้านข้าง เห็นเสี้ยวหน้าเขาใต้แสงเช้า ดวงตาเขาไม่อ่อนโยน แต่ก็ไม่โหดร้าย มันเป็นดวงตาของคนที่เคยสูญเสียมากพอจะไม่เชื่อใครง่าย ๆ และเคยชนะมากพอจะไม่ต้องอวด
เธอคิดในใจว่า คนแบบนี้ ถ้าอยู่ฝ่ายเดียวกัน จะเป็นเกราะ
แต่ถ้าอยู่คนละฝ่าย จะเป็นดาบที่หลบยากที่สุด
และนี่คือการพบกันครั้งแรกของพวกเขา ในเช้าที่ชีพจรกลับมา และการตามล่ายังไม่หยุด
เพียงแต่จากนี้ไป เกมไม่ได้อยู่แค่ในตรอกของหลินอันอีกแล้ว
มันกำลังเคลื่อนเข้าสู่ค่ายทหาร และเข้าสู่มือของแม่ทัพผู้ไม่ยอมให้ความจริงถูกฆ่าแบบเงียบ ๆ เหมือนเดิม
ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ
ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด
ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ
ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน
ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข
ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ







