تسجيل الدخولตอน 7 คนที่กำลังตามล่า
กลางคืนบนเขาเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนเอง ศาลเจ้าหลังเขาเหมือนเรือลำเล็กที่ลอยอยู่กลางทะเลหมอก เสียงระฆังเก่าที่แขวนหน้าศาลดังแผ่ว ๆ เมื่อกระแสลมพัดผ่าน เหมือนเตือนว่าคืนนี้ยังไม่จบ แม้ชีพจรของซือจิ่วจะกลับมาแล้วก็ตาม
เซวียนอิงนั่งพิงผนังใกล้เตียง เธอหลับตาเพียงครึ่งเดียว มือยังวางบนห่อเข็มเงิน ข้างกายมีถ้วยน้ำอุ่นและผ้าสะอาด กวานซงนั่งเฝ้าประตูห้องเก็บของเก่า เขาไม่ได้นอนเช่นกัน ตาเขาจับเงามืดด้านนอกไม่วาง เหมือนกลัวว่าหมอกจะกลายเป็นคนได้
ซือจิ่วนอนตะแคงห่มผ้าหนา ลมหายใจสม่ำเสมอขึ้น แต่ยังมีเสียงไอเบา ๆ เป็นช่วง ๆ ทุกครั้งที่เขาไอ เซวียนอิงจะเปิดตาเต็มที่ทันที ฟังจังหวะชีพจรด้วยสกิลจับชีพจรลึก แล้วค่อยผ่อนกลับเมื่อแน่ใจว่าหัวใจยังมั่นคง
เวลาผ่านไปจนเทียนในโคมใกล้หมดไส้ ความมืดหนาขึ้นอีกระดับ
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
ไม่ใช่เสียงลม ไม่ใช่เสียงสัตว์ป่า
เป็นเสียงเหยียบใบไม้แห้งที่ถูกกดด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น และเป็นจังหวะที่มีคนมากกว่าหนึ่ง
กวานซงเงยหน้าเร็ว มือเขาขยับไปจับไม้พลองทันที เซวียนอิงไม่ลุกพรวด เธอเพียงยกนิ้วขึ้นเป็นสัญญาณให้เงียบ แล้วค่อย ๆ ขยับตัวไปใกล้ม่านที่กั้นห้อง ด้วยความนิ่งแบบคนที่เคยรักษาคนในภาวะช็อก เธอรู้ว่าความรีบคือสาเหตุให้เลือดไหลเร็วขึ้น
เสียงฝีเท้าใกล้ขึ้นทุกที และไม่ใช่ฝีเท้าคนที่เดินมาขอไหว้ศาลตอนกลางคืน เพราะมันไม่ลังเล มันตรง มันเหมือนคนที่มีเป้าหมายและรู้ทาง
เสียงกระซิบดังผ่านประตูศาลด้านหน้า จาง ๆ แต่พอได้ยิน "ค้นให้ทั่ว เจ้าเด็กนั่นต้องอยู่แถวนี้"
เซวียนอิงรู้สึกเหมือนมีเข็มเย็นแทงเข้าไปในท้ายทอย เธอหันไปมองกวานซง กวานซงหน้าซีดแต่ยังพยายามนิ่ง เขากระซิบกลับแทบไม่เป็นเสียง "เขามาเร็วเกินไป"
"กี่คน" เซวียนอิงถาม
กวานซงหลับตาฟัง "อย่างน้อยสาม หรือสี่"
ซือจิ่วขยับตัวเล็กน้อยเหมือนฝันร้าย เซวียนอิงรีบวางมือบนอกเขาเบา ๆ แล้วพูดกระซิบ "อย่าไอ อย่าพูด หายใจช้า ๆ"
ซือจิ่วลืมตาขึ้นนิดหนึ่ง แววตายังงัวเงีย แต่พอเห็นสีหน้าเธอก็รู้ทันทีว่าอันตรายมาแล้ว เขาพยักหน้าเล็ก ๆ แล้วพยายามกลั้นเสียงหายใจให้เงียบที่สุด
ด้านนอก เสียงระฆังศาลดังขึ้นเบา ๆ คล้ายมีคนแตะมันโดยตั้งใจ เพื่อทดสอบว่าในศาลมีคนหรือไม่
เสียงผู้ชายอีกคนดังขึ้น "ประตูด้านหลังมีรอยเปิดใหม่ ไปดู"
กวานซงกำไม้พลองแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูด เซวียนอิงมองประตูไม้เก่าของห้องเก็บของ ถ้าพวกนั้นเข้ามาในศาลแล้วเดินมาถึงตรงนี้ โอกาสรอดจะเหลือน้อยมาก เพราะซือจิ่วยังอ่อนแรง ต่อให้เธอมีเข็มและยา เธอก็ไม่สามารถสู้คนหลายคนที่ตั้งใจฆ่าได้ด้วยมือเปล่า
เธอคิดเร็ว ไม่คิดแบบคนหนี แต่คิดแบบคนวางคดีให้คนอื่นเดินผิดทาง
"กวานซง" เธอกระซิบ "เอาโคมออกไปด้านหลัง เปิดให้แสงเห็น แล้วเดินอ้อมไปทางกอไผ่ให้เกิดเสียงเหมือนคนหนี"
กวานซงตาโต "แล้วข้า"
"เจ้าอย่าปะทะ" เซวียนอิงพูด "แค่ล่อให้เขาเชื่อว่ามีคนออกจากด้านหลัง แล้ววิ่งกลับมาทางลัดหลังศาล"
กวานซงลังเล วินาทีเดียว แต่สุดท้ายพยักหน้า เขาค่อย ๆ ดันประตูหลังห้องออกเป็นช่องเล็ก ยกโคมกระดาษขึ้นแล้วปล่อยให้แสงลอดออกไปเหมือนคนเผลอเปิด เขาก้าวออกไปเงียบ ๆ ให้เท้าเสียดใบไม้แห้งสองสามครั้ง แล้วค่อยเพิ่มเสียงฝีเท้าเหมือนวิ่งหนีผ่านกอไผ่
ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ด้านนอกก็มีเสียงตะโกนต่ำ ๆ "นั่นไง แสง ไปทางนั้น"
เสียงฝีเท้าหลายคู่หันตามไปทันที เหมือนฝูงหมาป่าที่เห็นเหยื่อในความมืด
เซวียนอิงกัดฟัน เธอรู้ว่ากวานซงกำลังเอาชีวิตตัวเองไปแลกเวลา เธอไม่ชอบวิธีนี้ แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นในวินาทีนี้
เธอก้มลงกระซิบกับซือจิ่ว "ถ้าเขากลับมาไม่ทัน เจ้าต้องลงไปซ่อนใต้พื้นกระดานมุมขวา มีช่องเก่า"
ซือจิ่วพยายามลุก แต่เซวียนอิงจับไหล่เขาไว้ "อย่าเพิ่ง" เธอฟังเสียงฝีเท้า "ยังมีคนหนึ่งหรือสองคนที่ไม่ตามไป"
จริงอย่างที่เธอคิด เสียงฝีเท้าบางคู่ยังคงอยู่ใกล้ศาล เหมือนคนเฝ้าทางหนี และเหมือนคนที่ไม่เชื่อเสียงล่อ
เสียงชายคนหนึ่งดังใกล้ขึ้น "พวกนั้นฉลาด อาจล่อ เราเข้าไปดูข้างใน"
เซวียนอิงหลับตาแวบหนึ่ง แล้วลุกขึ้นอย่างเงียบที่สุด เธอหยิบเข็มเงินสองเล่มหนึ่งยาวหนึ่งสั้น ซ่อนไว้ในแขนเสื้อเหมือนซ่อนมีด แล้วหยิบถุงผงสมุนไพรขับพิษที่มีกลิ่นฉุนมาก เธอไม่คิดจะสู้จนชนะ แต่คิดจะทำให้ตาและจมูกของศัตรูพังชั่วคราวพอให้หนีได้
ประตูศาลด้านหน้าเปิดดังเอี๊ยด
แสงจันทร์หม่นส่องเข้ามาเป็นริ้ว เงาคนสองคนทอดยาวบนพื้นหิน
เสียงชายคนแรกพูด "ไม่มีใคร สงสัยจะหนีไปแล้ว"
เสียงชายอีกคนตอบ "อย่าชะล่าใจ ห้องเก็บของด้านหลังมีรอยเปิด"
ฝีเท้าของเขามุ่งตรงมาทางห้องเก็บของที่เซวียนอิงอยู่ เธอถอยไปยืนด้านข้างประตูด้านใน ให้ตัวเองอยู่ในมุมที่มืดที่สุด
ประตูห้องเก็บของถูกผลักเข้ามา
ชายคนหนึ่งชะโงกหน้าเข้ามาก่อน เขาสวมผ้าปิดปากสีดำและหมวกปีกต่ำ แววตาเขาคมเหมือนคนชินกับการมองหาคนในความมืด เขายกโคมเล็กในมือขึ้นส่อง กวาดแสงไปทั่วห้อง
แสงโคมผ่านเตียงที่ซือจิ่วนอนอยู่
ซือจิ่วกลั้นหายใจจนหน้าอกแทบไม่ขยับ
ชายคนนั้นชะงัก แววตาเหมือนจับอะไรได้ เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว ช้าและมั่นคง
เซวียนอิงไม่รอให้เขาเข้าใกล้กว่านั้น เธอปา ผงสมุนไพรฉุนใส่พื้นด้านหน้าเบา ๆ แล้วใช้เท้าเหยียบกระแทกให้ฝุ่นฟุ้งขึ้นทันที กลิ่นฉุนพุ่งขึ้นเหมือนควันพริกเผา
ชายคนนั้นสำลักทันที ไอแรง ยกแขนปิดจมูก ตาแดงขึ้นทันตา เขาตะโกน "มีคน"
ชายอีกคนด้านหลังรีบพุ่งเข้ามา แต่ก็โดนฝุ่นฉุนเล่นงานเช่นกัน เงาโคมสั่นวูบ
เซวียนอิงฉวยจังหวะนั้น ดึงผ้าห่มคลุมซือจิ่วแล้วกระซิบ "ลุก" เธอพยุงเขาขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ให้เกิดเสียงดัง เธอพาเขาไปทางช่องพื้นกระดานมุมขวาที่บอกไว้
ซือจิ่วฝืนตัวเองอย่างสุดแรง เขาเจ็บแต่ไม่ร้อง ก้มตัวลงตามเซวียนอิง เธอเปิดกระดานอย่างรวดเร็ว พบช่องเก็บของเก่าเล็กกว่าที่โรงหมอ แต่พอให้คนผอมอย่างซือจิ่วมุดเข้าไปได้
"เข้าไป" เธอสั่ง
ซือจิ่วลังเล "แล้วเจ้า"
"ข้าจะถ่วงเวลา" เซวียนอิงตอบสั้น "อย่าทำให้ข้าถ่วงเสียเปล่า"
ซือจิ่วกัดฟัน แล้วมุดลงไป เธอปิดกระดานกลับอย่างแนบเนียน ปัดฝุ่นบนพื้นให้ดูเหมือนเดิม แล้วหันกลับไป
ชายคนแรกยังไอ น้ำตาไหลจากตา เขาด่ากราด "ไอ้พวกหมอเล่นกล"
ชายคนที่สองทนกว่า เขาก้มลงจับพื้นเหมือนจะคลำหาอะไร แล้วสายตาเขาหันมาพบเงาของเซวียนอิงที่ยืนอยู่มุมห้องพอดี
เขาชะงัก "ผู้หญิง"
เซวียนอิงยืนตรง ไม่ถอย "โรงหมอหลี่ไม่ได้เปิดสอนมารยาท แต่สอนให้รู้ว่าอย่าบุกบ้านคนอื่น"
ชายคนนั้นหัวเราะเย็น "เจ้าคือหมอที่ช่วยเด็กหนุ่มใช่ไหม"
เซวียนอิงตอบ "ไม่มีเด็กหนุ่มที่นี่"
ชายคนนั้นยกมือขึ้นช้า ๆ ในมือมีเข็มสีดำเล่มหนึ่ง เข็มยาวและเรียวเหมือนเข็มฝัง แต่ปลายมันหม่นดำเหมือนถูกชุบสิ่งสกปรก "อย่าโกหก ข้าได้กลิ่นยาของเจ้า"
เซวียนอิงใจเย็น เธอรู้แล้วว่าคนพวกนี้ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา เข็มดำเล่มนั้นคือสัญลักษณ์ และท่วงท่าของเขาคือท่วงท่าคนที่ฆ่าเงียบ
ชายคนนั้นพูดต่อ "ส่งตัวเขามา แล้วเจ้าจะไม่เจ็บ"
เซวียนอิงตอบ "เจ้าพูดเหมือนคนใจดี" เธอยกมือขึ้นช้า ๆ ให้เห็นว่าไม่ได้ถืออาวุธ แต่ในแขนเสื้อมีเข็มเงินซ่อนอยู่ "แต่คนใจดีไม่พกเข็มพิษ"
ชายคนนั้นขยับก้าว "เขาเป็นของค่าย"
คำว่า "ค่าย" ทำให้เซวียนอิงจับแก่นได้ทันที เธอกดความตื่นไว้ในอก แล้วถามกลับเหมือนเฉย "ค่ายไหน"
ชายคนนั้นยิ้ม "ค่ายที่เจ้าควรกลัว"
ก่อนเซวียนอิงจะตอบ เสียงหวีดสั้น ๆ ดังจากนอกศาล แล้วตามด้วยเสียงฝีเท้าวุ่นวาย คนที่ตามแสงโคมของกวานซงไปเหมือนเจออะไรขัดขวาง
ชายคนนั้นสบถ "มีคนล่อจริง"
เขาหันไปสั่งเพื่อน "ค้นให้ทั่ว ศาลนี้ต้องมีช่องซ่อน"
เพื่อนเขาพยักหน้า แล้วเริ่มรื้อกล่องไม้ กระแทกฝา เปิดผ้าคลุมรูปปั้นอย่างหยาบคาย
เซวียนอิงรู้ว่าเวลาเหลือน้อย เธอต้องทำให้พวกมันเชื่อว่าไม่มีคนไข้จริง หรือทำให้พวกมันออกไปก่อนที่จะคลำเจอช่องพื้น
เธอพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ให้ฟังเหมือนโกรธ ไม่เหมือนกลัว "เจ้าอยากได้เด็กหนุ่มเพราะอะไร ถ้าเขาเป็นของค่าย ทำไมไม่ไปเอาในค่าย"
ชายคนนั้นหัวเราะ "เพราะเขาไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดา"
เซวียนอิงจ้องตา "เขาเป็นใคร"
ชายคนนั้นยิ้มเย็น "ทหารข่าวลับ"
คำตอบนั้นทำให้ห้องเหมือนหยุดหายใจ แม้แต่ซือจิ่วที่ซ่อนอยู่ใต้พื้น เหมือนความเงียบของเขาลึกลงกว่าเดิม เซวียนอิงไม่แสดงอาการตกใจ เธอเพียงปล่อยคำถามต่อเนื่องเหมือนหมอถามอาการคนไข้
"ทหารข่าวลับ แล้วเจ้าคืออะไร มือสังหารของค่ายหรือมือสังหารที่ค่ายจ้าง"
ชายคนนั้นชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มกว้าง "เจ้าฉลาดเกินไปสำหรับหมอ"
เซวียนอิงตอบ "หมอที่ไม่ฉลาด ตายตั้งแต่วันแรก"
ขณะนั้น เสียงหนึ่งดังจากนอกศาล เป็นเสียงกวานซงหอบหนัก เหมือนเพิ่งวิ่งกลับมา เขาตะโกน "คุณหนูหลี่ ระวัง"
ชายคนนั้นหันขวับไปทางประตูศาลพอดี เงาคนพุ่งเข้ามาเร็วเหมือนลม กวานซงกระแทกประตูเปิดแล้วพุ่งเข้ามาในห้องเก็บของทันที เขาเลือดซึมที่มุมปากเหมือนโดนต่อยหรือโดนของแข็งกระแทก แต่ตายังดุเหมือนหมาป่าบาดเจ็บ
คนของเข็มดำเห็นกวานซงแล้วหัวเราะ "ไอ้ล่อเหยื่อกลับมาเอง"
กวานซงถลึงตา "พวกเจ้ามีสิทธิอะไรมาไล่ล่าคนในศาลเจ้า"
ชายคนนั้นตอบอย่างเย็นชา "เพราะเขาเป็นทรัพย์สินของค่าย"
กวานซงหัวเราะเสียงต่ำ เหมือนขมขื่น "ทรัพย์สินหรือ หลอกคนอื่นไปเถอะ"
เซวียนอิงหันไปมองกวานซงด้วยสายตาถาม เธอไม่เคยรู้แน่ชัดว่าเขาเป็นแค่ชายหนุ่มในตลาด หรือมีสายอะไร กวานซงหลบตาแวบหนึ่ง แต่แล้วเขาก็เหมือนตัดสินใจแล้ว
เขาพูดเสียงหนัก "คุณหนูหลี่ ถึงเวลาที่ข้าต้องบอก" เขากำไม้พลองแน่น "ซือจิ่วไม่ใช่เด็กหนุ่มทั่วไป เขาคือทหารข่าวลับจริง"
คำสารภาพนั้นเหมือนก้อนหินตกลงในบ่อเงียบ น้ำกระเพื่อมไปทุกทาง เซวียนอิงไม่ถามว่า "เจ้ารู้ได้อย่างไร" เพราะคำตอบอยู่ในสีหน้าของกวานซงเอง เขาไม่ใช่คนช่วยงานธรรมดา เขารู้มากเกินไป ตั้งแต่คืนแรกที่พาซือจิ่วมาถึง เขาพูดน้อยเกินไปในจังหวะที่คนปกติควรพูด
เซวียนอิงถามเพียง "เจ้าคืออะไร"
กวานซงกัดฟัน "ข้าเป็นคนของหน่วยเดียวกัน แต่ข้าไม่ได้มาไล่ล่า ข้ามาเพื่อช่วย" เขาหันไปจ้องชายเข็มดำ "พวกเจ้าไม่ใช่ค่าย พวกเจ้าเป็นพวกที่แอบอ้างค่ายเพื่อปิดปากคนที่รู้ความจริง"
ชายเข็มดำหัวเราะ "ปากดี"
แล้วเขายกเข็มดำขึ้นเหมือนจะพุ่งเข้ามา
เซวียนอิงไม่รอ เธอเหวี่ยงเข็มเงินในมือออกไปหนึ่งเล่ม ไม่ได้หวังแทงฆ่า แต่แทงจุดที่มือซ้ายของชายคนนั้นใกล้ข้อมือ เข็มปักเข้าไปพอดี ชายคนนั้นร้องลั่น มือชา เข็มดำในมือหล่นกระทบพื้นดังติ๋ง
กวานซงฉวยโอกาสพุ่งเข้าไป กระแทกไม้พลองเข้าที่ไหล่ชายคนนั้น เสียงกระดูกดังกรอบ ชายคนนั้นล้มลงครึ่งตัว อีกคนที่กำลังรื้อของหันมา แต่ยังแสบตาจากผงฉุนอยู่ เขากระโจนมาแบบไม่แม่น กวานซงหันไม้พลองฟาดเข้าที่เข่า คนคนนั้นทรุดลงทันที
แต่เสียงฝีเท้าด้านนอกกลับใกล้ขึ้น แปลว่าคนที่ตามล่อของกวานซงกำลังย้อนกลับมา และจำนวนอาจมากกว่าเดิม
เซวียนอิงหายใจลึก นี่ไม่ใช่การต่อสู้ที่ชนะได้ด้วยกำลัง เธอต้องตัดสินใจแบบหมอในสนามรบ เลือกวิธีที่รักษาชีวิตได้มากที่สุด
เธอพูดกับกวานซงเสียงต่ำแต่ชัด "พวกเขาจะมาเพิ่ม เราต้องออก"
กวานซงกัดฟัน "แล้วซือจิ่ว"
เซวียนอิงชี้ไปที่พื้น "ยังอยู่ใต้กระดาน" เธอหันไปมองชายเข็มดำที่เจ็บมือ "ข้าจะทำให้เขาเงียบก่อน"
เธอก้มลงหยิบเข็มเงินอีกเล่ม ปักลงที่จุดใต้ใบหูของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว จุดนี้ทำให้ชาพูดไม่ได้ชั่วคราว เขาพยายามด่า แต่เสียงออกมาเป็นลมหายใจพร่า ๆ
เซวียนอิงกระซิบ "อย่าใช้ปากสั่งฆ่าคนอีก"
จากนั้นเธอรีบเปิดกระดานพื้น ดึงซือจิ่วขึ้นมา ซือจิ่วหน้าซีดแต่ตาแน่วแน่กว่าเดิม เขาพูดเสียงแหบ "ข้ารู้แล้วว่าเขาตามข้ามาเพราะอะไร"
กวานซงพยุงเขาขึ้นหลังอีกครั้งเหมือนเดิม แต่คราวนี้ซือจิ่วช่วยเกาะไหล่ได้แน่นขึ้น เซวียนอิงเก็บห่อผ้ายาและโคมอย่างรวดเร็ว
เสียงคนตะโกนจากนอกศาลดังใกล้ "อยู่ในนั้นแน่ บุก"
เซวียนอิงไม่รอให้ประตูศาลถูกพัง เธอสั่ง "ไปทางหลังศาล ลงลำธาร แล้วเข้าป่าทางเหนือ"
กวานซงพยักหน้า พุ่งออกทางประตูหลังทันที เซวียนอิงตามไป ปิดประตูด้วยไม้ค้ำชั่วคราวให้ถ่วงเวลา เธอไม่ได้หวังให้มันกันได้ตลอด แต่หวังให้ได้ไม่กี่ลมหายใจ ซึ่งบางครั้งก็คือชีวิต
ทั้งสามคนวิ่งฝ่าหมอกลงทางลาดหลังศาล ดินชื้นทำให้เท้าลื่น แต่กวานซงไม่ล้ม เขากัดฟันแบกซือจิ่วแน่นเหมือนแบกความจริงของทั้งค่าย เซวียนอิงวิ่งข้าง ๆ คอยฟังเสียงไล่ตาม และคอยดูว่าซือจิ่วหายใจไหวหรือไม่
ซือจิ่วกระซิบข้างหูเธอ "ข้าไม่อยากให้เจ้าถูกลากเข้าไป"
เซวียนอิงตอบทั้งที่วิ่ง "เจ้าถูกลากเข้ามาก่อน ข้าแค่ไม่ยอมปล่อย"
กวานซงหอบหนัก "คุณหนูหลี่ ข้าขอโทษที่ไม่บอกตั้งแต่แรก"
เซวียนอิงไม่ตำหนิ เธอพูดสั้น "เก็บคำขอโทษไว้หลังรอด"
พวกเขาลงถึงลำธารเล็ก น้ำเย็นกัดข้อเท้า เซวียนอิงใช้โคลนชื้นป้ายที่รองเท้าและปลายผ้าคลุมเพื่อกลบกลิ่นสมุนไพรบางส่วนที่อาจทำให้คนตามรอยได้ เธอสั่งกวานซงให้เดินทวนน้ำช่วงหนึ่งแล้วค่อยขึ้นฝั่ง เพื่อให้รอยเท้าหาย
ขณะพวกเขากำลังเคลื่อนตัว เสียงตะโกนจากด้านบนดังแว่ว "พวกมันหนีไปทางหลังศาล"
เสียงอีกคนตอบ "ตาม"
เซวียนอิงกัดฟัน เธอรู้ว่าเวลาน้อยลงทุกที
ในหัวของเธอ ระบบโอสถบัญชาชะตาปรากฏข้อความอย่างเย็น
"คดี ชีพจรถูกปิด อัปเดต เป้าหมายถูกไล่ล่า ยกระดับอันตราย"
"คำเตือน ห้ามปล่อยผู้ป่วยให้ตกอยู่ในมือคนชั่ว หากทำจะลด คะแนนระบบ"
เซวียนอิงไม่ต้องให้ระบบเตือน เธอรู้ดีตั้งแต่คืนแรกแล้วว่า ถ้าซือจิ่วถูกจับกลับไป ทุกอย่างที่เธอทำมาจะกลายเป็นศูนย์ และอาจกลายเป็นโทษของโรงหมอหลี่ด้วย
พวกเขาขึ้นฝั่งด้านหนึ่งของป่า ซ่อนตัวหลังพุ่มสน กวานซงวางซือจิ่วลงชั่วครู่ให้หายใจ เซวียนอิงจับชีพจรลึกอย่างรวดเร็ว ชีพจรแท้ยังอยู่ แต่เริ่มสั่นจากความหนาวและการเคลื่อนไหวเร็ว เธอหยิบยาประคองจากห่อผ้า หยดเข้าปากซือจิ่วสองหยดพอให้หัวใจไม่ตก
ซือจิ่วกลืนแล้วพูดเสียงต่ำ "ข้าต้องได้บัญชีให้ได้ ถ้าไม่มีบัญชี ต่อให้หนีไปได้ พวกเขาก็จะสร้างเรื่องใหม่ฆ่าข้าอีก"
กวานซงมองเขา "บัญชีนั่นคือหลักฐานของการสลับเสบียงและยาของค่าย"
ซือจิ่วพยักหน้า "และหลักฐานว่ามีคนในค่ายร่วมมือกับตลาดยาและเข็มดำ"
เซวียนอิงมองทั้งสองคน แล้วเข้าใจภาพใหญ่ชัดขึ้นอีกครั้ง มือสังหารไล่ล่าคืนนี้ไม่ใช่แค่ฆ่าปิดปากคนหนึ่งคน มันคือการปิดประตูที่นำไปสู่ความจริงระดับค่ายทหาร ถ้าความจริงหลุดออกมา คนบางกลุ่มจะเสียอำนาจ เสียเงิน และเสียหัว
เธอพูดช้า ๆ "ดังนั้นพวกเขาจะไม่หยุด" เธอมองกวานซง "และตอนนี้ ข้ารู้แล้วว่าทำไมสมาคมแพทย์ถึงมาเตือนเรื่องทหาร"
กวานซงกัดฟัน "เพราะคำว่า ทหาร เป็นโซ่ตรวนที่ใช้มัดปากคนทั้งเมือง"
เซวียนอิงพยักหน้า "แต่โซ่ตรวนก็มีจุดอ่อน" เธอจับไหล่ซือจิ่วเบา ๆ "ถ้าเจ้าเป็นทหารข่าวลับจริง เจ้าต้องรู้ช่องทางส่งข่าวไปยังคนที่ยังซื่อสัตย์ในค่าย"
ซือจิ่วเงียบไปชั่วครู่ ก่อนพยักหน้า "ข้ารู้ แต่ข้าต้องรอดไปถึงจุดนั้น"
เสียงกิ่งไม้หักดังไกล ๆ เหมือนมีคนเหยียบเข้าป่ามาแล้ว ทั้งสามคนชะงักพร้อมกัน
เซวียนอิงหายใจลึก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเหมือนตัดสินคดีในศาล "เราจะไม่กลับโรงหมอคืนนี้" เธอกำห่อผ้ายาแน่น "เราจะไปเอาบัญชีตอนฟ้าสางตามแผน แต่ต้องอ้อม และต้องทำให้พวกเขาเชื่อว่าเราหนีออกนอกเมือง"
กวานซงพยักหน้า "ข้ารู้ทางไปโรงเกลือร้าง มีทางแยกหลายทาง"
เซวียนอิงพยักหน้า "ไป"
กวานซงแบกซือจิ่วขึ้นหลังอีกครั้ง ทั้งสามคนเคลื่อนตัวเข้าไปในความมืดของป่า เสียงฝีเท้าพวกเขาเบาและสม่ำเสมอเหมือนคนที่เดินในเงามานาน
ด้านหลัง เสียงคนไล่ตามเริ่มดังชัดขึ้น แต่ไม่ทัน เพราะคืนนี้ ชีพจรของซือจิ่วกลับมาแล้ว และเมื่อชีพจรกลับมา ความจริงก็เริ่มกลับมาตามด้วย
เซวียนอิงวิ่งไปข้างหน้า ในใจไม่ใช่ความกลัวอย่างเดียว แต่มีความแน่วแน่แบบหมอที่เห็นโรคระบาดกำลังเริ่มต้นในโครงสร้างของเมือง และรู้ว่า ถ้าไม่หยุดวันนี้ พรุ่งนี้จะมีคนตายมากกว่านี้
เธอไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นวีรสตรี
เธอคิดว่าเป็นหมอ
และหมอที่ยอมให้ทหารข่าวลับถูกฆ่าปิดปากต่อหน้า เท่ากับยอมให้ทั้งเมืองป่วยต่อไปโดยไม่มีวันหาย
ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ
ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด
ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ
ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน
ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข
ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ







