Se connecterตอนที่ 52 ป้ายใหม่ของโรงหมอหลี่
เช้าวันเปิดโรงหมอใหม่มาถึงเร็วกว่าที่หลี่เซวียนอิงคิดไว้
ฟ้ายังเพิ่งสว่าง แสงอ่อนของเช้าตรู่เพิ่งทาทับหลังคากระเบื้องบนถนนการค้า กลิ่นน้ำข้าวต้มจากร้านอาหารเช้าลอยมากับลมปะปนกับกลิ่นชา กลิ่นแป้งทอด และกลิ่นสมุนไพรแห้งจากร้านขายยาแถบเดียวกัน เมืองใหญ่ยามเช้ามีจังหวะของมันเอง เร็ว วุ่นวาย และไม่เคยรอใคร
แต่หน้าร้านเล็กของโรงหมอหลี่ในเช้านี้ มีบางอย่างต่างออกไปจากร้านอื่น
ป้ายไม้แผ่นใหม่แขวนอยู่เหนือประตู
ตัวอักษรสี่คำเรียบง่ายแต่ชัดเจน
โรงหมอหลี่
แสงเช้าจับลงบนสีหมึกเข้มจนดูเหมือนชื่อเดิมของตระกูลกำลังถูกยกขึ้นจากเถ้าถ่านอีกครั้ง
หลี่เซวียนอิงยืนอยู่หน้าประตูร้าน มองป้ายนั้นเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อวานเป็นวันขนของเข้าร้าน
วันนี้ต่างหากคือวันเปิดจริง
วันนี้ประตูจะถูกเปิดรับคนไข้
วันนี้ชื่อหลี่จะถูกคนทั้งถนนเห็นอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก
ซูอวี้กำลังจัดสมุดลงทะเบียนคนไข้ตรงโต๊ะด้านใน เขาเงยหน้ามองหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตูแล้วพูดขึ้นเบา ๆ
"ถ้ายืนมองอีกนาน คนไข้ชุดแรกคงคิดว่าเจ้าตั้งป้ายไว้ให้ดูอย่างเดียว"
หลี่เซวียนอิงหันกลับมา มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อย
"ข้ากำลังดูว่ามันเอียงหรือไม่"
ซูอวี้มองป้ายอย่างจริงจังหนึ่งครั้งก่อนตอบ
"ไม่เอียง"
"แต่ข้ากลัวชื่อหลี่จะหนักเกินไปจนไม้หัก"
เธอส่ายหน้าเบา ๆ
"ถ้าหักจริง ก็เปลี่ยนไม้ ไม่ใช่เปลี่ยนชื่อ"
ประโยคนั้นทำให้ซูอวี้หัวเราะต่ำ ๆ ขณะคนงานด้านหลังยกหีบยาชุดสุดท้ายเข้าที่พอดี
ภายในร้านสะอาดและเป็นระเบียบกว่าวันก่อนมาก
ตู้ยาด้านซ้ายเรียงถุงสมุนไพรอย่างเป็นช่อง
โต๊ะตรวจอยู่ด้านในสุดแต่ยังมองเห็นจากหน้าร้าน
ฉากกั้นผ้าสีอ่อนกางไว้สำหรับคนไข้หญิง
หม้อต้มยาเล็กสองใบตั้งด้านหลัง เชือกแขวนผ้าสะอาด พานเข็มฝังเข็ม ถาดบดสมุนไพร และสมุดบันทึกอาการ ถูกวางไว้พร้อมใช้ทุกอย่าง
มันเป็นร้านเล็ก
แต่เป็นร้านเล็กที่มีระเบียบพอจะทำให้คนรู้ว่าเจ้าของไม่ได้เล่นขายหม้อ หากตั้งใจจะอยู่จริง
หลี่เซวียนอิงสูดลมหายใจลึก
แล้วเอ่ยเพียงคำเดียว
"เปิด"
ซูอวี้ผลักประตูไม้ทั้งสองข้างออกเต็มบาน
เสียงบานพับดังเบา ๆ
ลมเช้าไหลเข้ามาในร้านพร้อมกับเสียงถนนภายนอก
และแทบจะในเวลาเดียวกัน คนแรกก็เดินเข้ามา
เป็นหญิงชราร่างผอมที่เคยมาหาเธอที่เรือนเก่าในตรอก หญิงชราถือไม้เท้าเก่า ๆ ไว้ในมือ สีหน้ามีทั้งเขินและดีใจ
"วันนี้ข้ามาเป็นคนแรกหรือ"
หลี่เซวียนอิงยิ้มบาง
"ใช่"
"เช่นนั้นก็ดี"
หญิงชราพูดพลางนั่งลงบนม้านั่งหน้าโต๊ะตรวจ
"ข้าจะได้บอกคนอื่นได้ว่าข้าเป็นคนแรกที่เปิดประตูรับโชคให้โรงหมอหลี่"
ยังไม่ทันที่หลี่เซวียนอิงจะตอบ เสียงอีกหลายเสียงก็ดังขึ้นจากหน้าร้าน
คนงานก่อสร้างสองคนที่หามไม้ผ่านหน้าถนนหยุดมองแล้วกระซิบกัน ก่อนคนหนึ่งจะเดินเข้ามาถามเรื่องยาทาแผล
แม่ค้าที่เคยปวดท้องเรื้อรังจากการกินข้าวไม่เป็นเวลาแวะมาขอจับชีพจร
เด็กหญิงคนหนึ่งถูกแม่พามาดูอาการไอเรื้อรัง
คนแบกกระสอบเครื่องเทศจากตลาดท้ายถนนมานั่งรอด้วยท่าทางอิดโรยจากไข้ต่ำ
ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ม้านั่งหน้าร้านก็เริ่มเต็ม
หลี่เซวียนอิงเงยหน้ามองเพียงครู่เดียวก่อนกลับไปจับชีพจรหญิงชราคนแรกต่อ
แต่ในใจลึก ๆ เธอรู้สึกถึงบางอย่างค่อย ๆ ขยับ
คนมามากกว่าที่เธอคิดไว้
มากกว่ามาก
ซูอวี้เองก็เริ่มจัดลำดับคนไข้เร็วขึ้น เขาเปิดสมุดลงชื่อ เขียนอาการเบื้องต้น แยกคนไข้ที่ต้องดูด่วนออกมาก่อน
"คนต่อไป"
"แม่เด็กไอเรื้อรัง"
"คนงานข้อมืออักเสบ"
"ชายแก่เวียนหัว"
เสียงของเขาเรียกเป็นจังหวะต่อเนื่อง ทำให้ร้านเล็ก ๆ ที่เพิ่งเปิดวันแรกเริ่มมีรูปแบบของโรงหมอจริงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อหลี่เซวียนอิงตรวจหญิงชราคนแรกเสร็จ นางก็ยิ้มกว้างก่อนรับใบยากลับไป
"ข้าบอกแล้วว่าต้องเปิดมาที่ถนนใหญ่"
หญิงชราหันไปพูดกับคนอื่นบนม้านั่งอย่างภูมิใจราวกับเป็นญาติผู้ใหญ่ของร้าน
"หมอหลี่จับชีพจรแม่นกว่าร้านใหญ่พวกนั้นอีก"
ประโยคเดียวเรียกเสียงเห็นด้วยจากคนอีกสองสามคนทันที
แม่ค้าที่เคยรักษากับเธอมาก่อนพยักหน้าแรง
"จริง"
"ข้าเคยไปที่ร้านใหญ่ เขาให้ข้าซื้อยาชุดแพงนัก แต่ไม่หาย"
"พอมาหาหมอหลี่ กินไปสามวันอาการก็ดีขึ้น"
คนงานข้อมืออักเสบเสริมทันที
"ข้าก็เหมือนกัน"
"ร้านใหญ่บอกให้พักมือเจ็ดวัน"
"คนหาเช้ากินค่ำจะพักอย่างไร"
"หมอหลี่เคยให้ยาทาแล้วผ้าพัน ข้ายังทำงานต่อได้"
คำพูดพวกนี้ไม่ได้เบานัก
และถนนการค้าไม่ใช่ที่ที่เสียงจะหายไปง่าย ๆ
ไม่นานนัก ผู้คนที่เดินผ่านจึงเริ่มหยุดดูมากขึ้น
บางคนแวะเข้ามาถาม บางคนยืนฟัง บางคนเพียงจำชื่อไว้ในใจแล้วเดินต่อ
หลี่เซวียนอิงรักษาคนต่อเนื่องแทบไม่ได้เงยหน้า
เธอจับชีพจร จดอาการ สั่งยา ฝังเข็ม ถอนเสลด ทายา เปลี่ยนผ้าพันแผลด้วยจังหวะที่รวดเร็วแต่ไม่ลวก ความแม่นยำในมือของเธอทำให้ความวุ่นวายมีระเบียบขึ้นมาเอง
คนไข้ที่มาวันนี้มีทั้งคนจน คนงาน และคนที่ร้านใหญ่ไม่อยากรับ
ชายแก่คนหนึ่งถูกส่งกลับจากโรงหมอใหญ่เพราะไม่มีเงินจ่ายค่ายาตามตำรับชุดเต็ม เขามีอาการแน่นหน้าอกเรื้อรังและไอเป็นเลือดจาง ๆ หลี่เซวียนอิงตรวจอย่างละเอียดก่อนปรับตำรับให้ใช้สมุนไพรที่ถูกกว่าแต่ยังได้ผล พร้อมกำชับวิธีต้มยาอย่างชัดเจน
หญิงหม้ายที่ทำงานซักผ้าจนหลังอักเสบถูกสมาคมหมอแนะนำให้ไปพักและซื้อยาชุดราคาแพง นางหัวเราะทั้งน้ำตาตอนเล่าเพราะหากพักก็ไม่มีข้าวกิน หลี่เซวียนอิงเปลี่ยนเป็นยาทา ยากินเบา และฝังเข็มคลายเส้นให้ตรงนั้นเลย จนนางลุกขึ้นแล้วสีหน้าดีขึ้นเห็นได้ชัด
เด็กชายคนหนึ่งที่มีผื่นคันทั้งตัวเพราะใช้ยาทาถูก ๆ จากพ่อค้าเร่ โดนร้านใหญ่มองว่าเป็นเรื่องเล็กไม่คุ้มเสียเวลา หลี่เซวียนอิงตรวจแล้วพบว่าไม่ใช่เพียงผื่นร้อน แต่มีพิษตกค้างจากน้ำยาที่ผสมผิด เธอสั่งหยุดใช้ทันที ล้างผิวด้วยน้ำต้มสมุนไพรอ่อน และให้ยาภายในเสริม
แต่คนไข้ที่ทำให้ร้านทั้งร้านเงียบไปครู่หนึ่ง คือชายวัยกลางคนที่เดินเข้ามาช้า ๆ ด้วยท่าทางลังเล
เสื้อผ้าของเขาเก่าและมีฝุ่นปูนเกาะตามแขนเสื้อ มือหยาบหนาแบบคนงาน แต่สีหน้าซีดจนเห็นได้ชัด
เมื่อถึงคิว เขานั่งลงแล้วก้มหน้าต่ำ
"ข้า"
เขาเริ่มพูดแล้วหยุด
หลี่เซวียนอิงเงยหน้ามอง
"มีอะไร"
ชายคนนั้นเม้มปากก่อนพูดออกมาเหมือนฝืนใจ
"ข้าถูกสมาคมหมอปฏิเสธ"
ประโยคนั้นทำให้คนที่นั่งรออยู่หลายคนหันมามอง
ชายคนนั้นคงรู้สึกอับอาย จึงกำมือแน่นขึ้น
"เมียข้าบอกให้ข้ามาลองที่นี่"
"เขาว่าท่านอาจรับ"
หลี่เซวียนอิงไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย
"ปฏิเสธเพราะอะไร"
"เขาบอกว่าข้าเป็นแผลเรื้อรัง"
"กินเวลานาน"
"ใช้ยามาก"
เขากัดฟันเล็กน้อย
"แล้วข้าไม่มีเงินมัดจำ"
คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศในร้านเงียบลงกว่าเดิม
หลี่เซวียนอิงยื่นมือไป
"ยื่นแขนมา"
ชายคนนั้นชะงัก แต่ก็ยอมเปิดแขนเสื้อขึ้น
ตรงท่อนแขนมีแผลเน่าลึกสีคล้ำ กลิ่นอักเสบโชยออกมาเบา ๆ รอบแผลมีรอยยาที่เคยพอกแบบผิดวิธีจนเนื้อเริ่มเสีย
ซูอวี้ที่ยืนเขียนสมุดอยู่ด้านข้างขมวดคิ้ว
แผลนี้หากปล่อยต่ออีกไม่กี่วัน อาจลามเข้ากระดูก
หลี่เซวียนอิงมองแผลนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเรียบ ๆ
"รับ"
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นทันที เหมือนไม่แน่ใจว่าตนฟังผิดหรือไม่
"รับหรือ"
"ใช่"
เธอตอบพร้อมลุกขึ้นหยิบมีดผ่าฝีเล่มเล็ก น้ำต้มฆ่าเชื้อ และผ้าสะอาด
"แผลต้องเปิดหนองออกก่อน"
"จะเจ็บ"
"แต่ถ้าไม่ทำ แขนเจ้าจะเน่า"
ชายคนนั้นรีบพยักหน้าอย่างคนไม่มีสิทธิ์เลือกอย่างอื่นอยู่แล้ว
ระหว่างที่หลี่เซวียนอิงลงมือเปิดแผลอย่างรวดเร็วและแม่นยำ คนที่นั่งรอทั้งร้านก็เงียบลงอย่างพร้อมเพรียง บางคนมองด้วยความหวาด บางคนมองด้วยความทึ่ง
เธอมือมั่นคงจนแทบไม่สั่น
หนองสีคล้ำถูกกดออก ล้างแผลด้วยน้ำต้มสมุนไพร แล้วพอกยาดูดพิษอย่างชำนาญ
ชายคนนั้นกำฟันแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่คอ แต่กลับไม่ร้องสักคำ
เมื่อทำเสร็จ หลี่เซวียนอิงก็พันแผลให้แน่นพอดี แล้วสั่งยาอีกชุดหนึ่ง
"เปลี่ยนผ้าพันวันละหนึ่งครั้ง"
"ห้ามเอามือสกปรกจับ"
"สามวันกลับมาให้ข้าดูใหม่"
ชายคนนั้นมองแผลบนแขนตัวเองเหมือนยังไม่อยากเชื่อ
"ค่ารักษา"
เขาพูดด้วยเสียงแผ่ว
หลี่เซวียนอิงมองเขาเพียงครู่เดียว
"จ่ายเท่าที่จ่ายไหววันนี้"
"ที่เหลือค่อยว่ากัน"
ดวงตาของชายคนนั้นแดงขึ้นทันที เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายกลับคุกเข่าลงอย่างแรง
"หมอหลี่"
หลี่เซวียนอิงขมวดคิ้ว
"ลุกขึ้น"
"ขอบคุณ"
เสียงของเขาสั่นจริง ๆ
"ข้าไปที่อื่นแล้วไม่มีใครรับ"
"เขาบอกว่าแขนข้าไม่คุ้มยา"
ทั้งร้านเงียบสนิทกว่าเดิม
คำว่า ไม่คุ้มยา ลอยค้างอยู่กลางอากาศเหมือนตะกอนขม
หลี่เซวียนอิงมองเขานิ่ง
"โรงหมอไม่ใช่ร้านค้าชั่งกำไรขาดทุนกับชีวิตคน"
"ลุกขึ้น"
ชายคนนั้นจึงลุกอย่างรีบเร่ง ใบหน้าก้มต่ำด้วยความละอายและซาบซึ้ง
หลังจากนั้น คนไข้ยิ่งเพิ่มมากขึ้น
ข่าวแพร่เร็วอย่างไม่น่าเชื่อ
ไม่นาน หน้าร้านก็แน่นกว่าตอนเช้าหลายเท่า
คนบางส่วนเป็นคนไข้เก่าจริง แต่บางส่วนไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน พวกเขาเป็นเพียงคนที่เคยถูกโรงหมอใหญ่ปัดทิ้ง เคยถูกบอกให้จ่ายเงินเกินกำลัง หรือเคยถูกทำให้รู้สึกว่าอาการของตัวเองไม่สำคัญพอ
โรงหมอหลี่เพิ่งเปิดวันแรก แต่กลับกลายเป็นที่ที่คนไม่มีที่ไปหลั่งไหลเข้ามา
เที่ยงวันผ่านไปอย่างวุ่นวายจนไม่มีใครได้กินข้าวเต็มคำ
ซูอวี้เอาเพียงขนมแห้งมาวางข้างโต๊ะตรวจให้หลี่เซวียนอิง เธอหยิบกินไปคำเดียวระหว่างจดตำรับ แล้วก็กลับไปจับชีพจรต่อทันที
เขามองภาพนั้นแล้วอดพูดไม่ได้
"หากเจ้าทำเช่นนี้ทุกวัน คนไข้จะหาย แต่หมอจะล้ม"
หลี่เซวียนอิงไม่เงยหน้า
"หมอล้มแล้วค่อยรักษาทีหลัง"
ซูอวี้ส่ายหน้าอย่างจนคำจะพูด
บ่ายคล้อยไปครู่หนึ่ง ท่ามกลางความวุ่นวายของคนไข้และกลิ่นยาต้มที่เริ่มแรงขึ้น คนกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาหน้าร้าน
พวกเขาแต่งกายสะอาดเกินกว่าจะเป็นคนไข้
เสื้อคลุมสีเรียบแต่ผ้าดี
รองเท้าไม่ติดฝุ่นถนนมากนัก
สีหน้าไม่ได้เร่งร้อนแบบคนเจ็บไข้ แต่เย็นและมองสำรวจทุกอย่างในร้านทันทีที่ก้าวเข้ามา
ซูอวี้เงยหน้าจากสมุดลงชื่อทันที
ส่วนหลี่เซวียนอิงยังคงจับชีพจรคนไข้ตรงหน้าอยู่ แต่ปลายหูของเธอฟังทุกอย่าง
ชายวัยกลางคนที่นำหน้ากลุ่มยิ้มบาง ๆ
"คึกคักดี"
ซูอวี้ตอบเรียบ
"ถ้ามาหาหมอ เชิญนั่งรอ"
ชายคนนั้นหัวเราะเบา
"พวกข้าไม่ได้มารักษา"
"เพียงแวะมาดู"
เขากวาดตามองป้ายร้านด้านใน โต๊ะตรวจ ตู้ยา ม้านั่ง และคนไข้ที่นั่งแน่น
"ได้ยินว่าโรงหมอหลี่เปิดใหม่"
"คนในสมาคมหมอจึงเป็นห่วง"
คำว่า สมาคมหมอ ทำให้คนไข้บางคนเริ่มเงียบ
หลายคนในร้านเคยมีประสบการณ์ไม่ดีกับสถานที่นั้นอยู่แล้ว จึงมองคนกลุ่มนี้ด้วยสายตาระวัง
หลี่เซวียนอิงตรวจคนไข้ตรงหน้าเสร็จ จ่ายตำรับ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นเป็นครั้งแรก
สายตาของเธอสงบและเย็น
"สมาคมหมอเป็นห่วงเรื่องใด"
ชายวัยกลางคนยิ้มเหมือนเดิม
"ก็เพียงเป็นห่วงว่าโรงหมอใหม่ที่เพิ่งเปิด อาจยังไม่รู้ธรรมเนียมของเมือง"
"ธรรมเนียมใด"
"ธรรมเนียมที่ว่า"
เขาหยุดเล็กน้อย เหมือนจงใจให้คนรอบข้างได้ยินทั่วถึง
"โรงหมอเล็ก ๆ อย่าคิดแย่งคนไข้ของเมือง"
ความเงียบตกลงมาทันที
แม้คนไข้หลายคนจะไม่กล้าพูด แต่สีหน้าของหลายคนเปลี่ยนไปชัดเจน
นี่ไม่ใช่คำทักทาย
มันคือคำเตือน
คำเตือนที่ห่อด้วยรอยยิ้มและถ้อยคำสุภาพ
ซูอวี้วางพู่กันลงช้า ๆ
แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร หลี่เซวียนอิงก็เอ่ยขึ้นก่อน
"คนไข้ของเมือง"
เธอทวนช้า ๆ
"ข้าเพิ่งรู้ว่าสมาคมหมอแบ่งคนเป็นของใครด้วย"
ชายคนนั้นยิ้มบางกว่าเดิม
"หมอหลี่กล่าวแรงไป"
"ความหมายของข้าเพียงว่า โรงหมอแต่ละแห่งมีที่ของตน"
"อยู่ร่วมกันอย่างสงบย่อมดีกว่า"
หลี่เซวียนอิงมองเขาไม่กะพริบ
"ที่ของหมอคือข้างคนป่วย"
"ไม่ใช่ข้างบัญชีผลประโยชน์"
คนไข้บางคนที่นั่งอยู่หลุดพ่นลมหายใจแรงด้วยความสะใจทันที แต่ก็รีบก้มหน้าลงเมื่อรู้ตัว
ใบหน้ายิ้มของชายคนนั้นแข็งไปเสี้ยวหนึ่ง
เขามองคนไข้ที่แน่นร้านอีกครั้ง
"หมอหลี่เพิ่งเปิดร้านวันแรก"
"หวังว่าคงไม่ใจร้อนเกินไป"
"เมืองนี้มีระเบียบของมัน"
หลี่เซวียนอิงตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
"ระเบียบใดที่ทำให้คนแผลเน่าถูกปฏิเสธ"
"ระเบียบใดที่ทำให้คนไม่มีเงินไม่ได้รักษา"
"ระเบียบใดที่ทำให้หมอเลือกอาการที่คุ้มยา"
สีหน้าชายคนนั้นเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด
บรรยากาศทั้งร้านตึงขึ้น
คนที่มากับเขาสองคนขยับเท้าเล็กน้อย ราวกับพร้อมจะกดดันหากจำเป็น
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจากหน้าร้านก็ดังขึ้น
กวานซงเดินเข้ามา
เขายังสวมเสื้อคลุมของคนจากทางการอย่างเรียบง่าย แต่ท่าทีตรงแน่วกับดวงตาที่กวาดมองคนทั้งกลุ่มเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอให้บรรยากาศเปลี่ยนทันที
"ระเบียบอะไร"
เขาถามเรียบ ๆ
ไม่มีใครตอบในทันที
ชายวัยกลางคนจากสมาคมหมอหันไปมองกวานซงแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้พยายามรักษารอยยิ้มไว้ก็ตาม
"ไม่มีอะไร"
"พวกข้าเพียงมาทักทายโรงหมอใหม่"
กวานซงพยักหน้าเบา ๆ
"ทักทายเสร็จแล้วก็เชิญ"
เขาไม่ได้พูดเสียงดัง
แต่ความหมายชัดเจนจนแทบไม่มีที่ให้บิดเบือน
ชายคนนั้นยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาอย่างฝืน ๆ
"ดูเหมือนโรงหมอหลี่จะมีคนคอยหนุนหลังไม่น้อย"
กวานซงตอบทันที
"คนที่ทำตามกฎบ้านเมือง ไม่จำเป็นต้องมีใครหนุนหลังก็อยู่ได้"
"แต่ถ้ามีใครคิดใช้กฎของตนเองเหนือกว่ากฎบ้านเมือง"
เขาหยุดเพียงชั่วครู่
"ค่อยน่าห่วง"
ประโยคนี้ตรงกว่าเดิมมาก
คนของสมาคมหมอจึงไม่มีข้ออ้างจะยืนนานอีก
ชายวัยกลางคนยิ้มจาง ๆ ครั้งสุดท้าย ก่อนหันกลับ
"เช่นนั้นพวกข้าจะไม่รบกวน"
"หวังว่าโรงหมอหลี่จะเปิดได้ราบรื่น"
เมื่อคนกลุ่มนั้นเดินออกไป คนไข้ในร้านจึงเหมือนหายใจได้อีกครั้ง
ซูอวี้มองตามหลังพวกนั้นแล้วพึมพำ
"ราบรื่นหรือ"
"ฟังแล้วเหมือนสาป"
กวานซงไม่ได้ตอบ เขาเพียงหันมามองหลี่เซวียนอิง
"เจ้าเป็นอย่างไร"
เธอหันกลับไปหยิบสมุดคนไข้ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"คนไข้ยังรออยู่"
นั่นคือคำตอบของเธอ
กวานซงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับไปยืนข้างประตูร้านแทน ไม่พูดมาก ไม่แทรกงาน แต่เพียงการที่เขายืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้คนที่เดินผ่านหน้าร้านหยุดมองแล้วคิดหนักขึ้นเล็กน้อยหากคิดจะก่อเรื่อง
เมื่อความตึงคลายลง คนไข้ก็เริ่มพูดคุยกันอีกครั้ง
หญิงหม้ายซักผ้าคนเดิมพึมพำเสียงดังพอให้ทั้งแถวนั่งรอได้ยิน
"แปลกนัก คนเจ็บเต็มเมือง แต่พอมีหมอรับจริงกลับมาบอกว่าแย่งคนไข้"
คนงานข้อมืออักเสบหัวเราะหยัน
"เหมือนคนหิวจะไปซื้อข้าว ยังต้องขออนุญาตร้านที่แพงที่สุดก่อน"
เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ดังขึ้นหลายจุด
หลี่เซวียนอิงไม่ได้หันไปห้าม
เพราะวันนี้ทั้งวัน เมืองนี้กำลังสอนเธอเรื่องหนึ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
โรคไม่ได้มีเพียงในร่างคน
มันอยู่ในระบบที่คัดคนตามกำลังจ่าย
อยู่ในสมาคมที่เรียกผู้ป่วยว่า คนไข้ของเมือง ราวกับเป็นสินค้าที่ต้องแบ่งเขต
อยู่ในตลาดยาที่รักษาชีวิตด้วยตราชั่งกำไร
ตกเย็น คนไข้คนสุดท้ายของวันเดินออกจากร้านพร้อมถุงยาในมือและคำขอบคุณหลายครั้งจนแทบจะเกินพอดี
เมื่อประตูร้านปิดลงชั่วคราวเพื่อพักหายใจ ทุกคนในร้านต่างเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าทั้งวันไม่ได้หยุดจริง ๆ เลย
ซูอวี้ทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งยาวอย่างหมดแรง
"วันแรก"
"แต่ข้ารู้สึกเหมือนผ่านมาสามวัน"
กวานซงยืนพิงกรอบประตู มองม้านั่งที่เพิ่งว่างลง
"คนมากกว่าที่คิด"
หลี่เซวียนอิงนั่งลงหลังโต๊ะ ค่อย ๆ ปิดสมุดบันทึกคนไข้เล่มแรกของร้านใหม่นี้
หน้ากระดาษเกือบเต็มแล้ว
จำนวนคนไข้ในวันเดียวมากเกินคาดจริง ๆ
ทั้งคนจน คนงาน แม่ค้า เด็ก คนแก่ และคนที่ถูกปฏิเสธจากที่อื่น
เธอลูบปกสมุดเบา ๆ แล้วพูดช้า ๆ
"เพราะไม่ใช่ว่าเมืองนี้ไม่มีคนป่วย"
"แต่มีคนจำนวนมากที่ไม่มีที่ให้รักษา"
กวานซงมองเธอ
"และวันนี้เจ้าก็ไปแตะส่วนที่คนอื่นกินอยู่"
"ข้ารู้"
เธอตอบโดยไม่ลังเล
"สมาคมหมอจะไม่หยุดแค่คำเตือน"
ซูอวี้เสริม
"และร้านยาฝั่งตรงข้ามก็คงเริ่มนอนไม่หลับ"
ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านประตูไม้ที่แง้มอยู่เล็กน้อย ป้ายโรงหมอหลี่หน้าร้านไหวเบา ๆ รับแสงสุดท้ายของวัน
หลี่เซวียนอิงเงยหน้ามองมันอีกครั้ง
เช้านี้มันเพิ่งเป็นเพียงป้ายใหม่
แต่เมื่อผ่านวันแรกไป มันไม่ใช่แค่ชื่อร้านแล้ว
มันกลายเป็นคำประกาศ
คำประกาศว่าโรงหมอหลี่กลับมา
คำประกาศว่ามีที่แห่งหนึ่งบนถนนสายนี้รับคนที่คนอื่นไม่อยากรับ
คำประกาศว่าหมอคนหนึ่งเลือกจะรักษาคน ไม่ใช่เลือกรักษากำไร
และเพราะมันเป็นเช่นนั้นเอง ศัตรูจึงเริ่มขยับเร็วเกินคาด
เสียงของระบบดังขึ้นในหัวเธอในเวลานั้น
ภารกิจย่อยสำเร็จ
เปิดโรงหมอวันแรกและรักษาคนไข้เกินกว่าที่คาด
ความสำเร็จพิเศษ
รับคนไข้ที่ถูกปฏิเสธจากระบบผูกขาด
德值เพิ่มขึ้น
ปลดล็อกสกิลประเมินคุณภาพสมุนไพรระดับต้น
คำเตือนใหม่
โรงหมอหลี่เข้าสู่สายตาของสมาคมหมอแล้ว
ความตึงเครียดในตลาดยาจะเพิ่มขึ้น
หลี่เซวียนอิงฟังข้อความนั้นเงียบ ๆ
เมื่อมันจางหายไป เธอก็ลุกขึ้น เดินไปเปิดประตูร้านออกอีกครั้ง
ข้างนอก ท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนเป็นสีส้มอมเทา ผู้คนยังเดินผ่านไม่ขาด แต่ช้าลงกว่าตอนกลางวันเล็กน้อย
เธอมองถนนสายนี้ด้วยสายตาแน่วแน่
วันแรกของโรงหมอใหม่ผ่านไปแล้ว
เกินคาดในเรื่องคนไข้
และเกินคาดในเรื่องศัตรูเช่นกัน
เธอพูดเบา ๆ ราวกับกับตัวเอง และกับป้ายหน้าร้านที่เพิ่งแขวนได้ไม่นาน
"ถ้าพวกเจ้ากลัวการแย่งคนไข้"
"ก็แปลว่าเมืองนี้ไม่ได้ขาดโรค"
เธอหยุดเพียงนิดเดียวก่อนพูดต่อ
"แต่มันขาดหมอ"
ลมเย็นพัดผ่านอีกครั้ง
ป้ายใหม่ของโรงหมอหลี่แกว่งเบา ๆ เหนือประตู
และภายใต้ป้ายนั้น หลี่เซวียนอิงก็ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างความหวังของคนไข้ กับสายตาของศัตรูทั้งเมืองอย่างสงบนิ่ง
เพราะเธอรู้แล้วว่า ตั้งแต่วินาทีที่ประตูร้านเปิดในเช้าวันนี้
การรักษาของเธอไม่ได้เริ่มเพียงกับคนป่วย
แต่มันเริ่มแตะไปถึงโรคของทั้งเมืองแล้ว
ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ
ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด
ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ
ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน
ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข
ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ







