Share

ตอนที่ 70 คนตายรายแรก

last update publish date: 2026-08-17 10:33:52

ตอนที่ 70 คนตายรายแรก

ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เมืองใหญ่ก็เหมือนถูกกดทับด้วยความชื้นและความเงียบที่หนักกว่าปกติ

ฝนจากเมื่อคืนซัดเอาฝุ่น ควัน และรอยเท้าหลายอย่างหายไปจากตรอกซอย แต่กลับทิ้งกลิ่นดินเปียกกับกลิ่นไม้ชื้นไว้ทั่วทุกแห่ง

หลี่เซวียนอิงเพิ่งกลับถึงโรงหมอได้ไม่ถึงสองชั่วยาม

เสื้อผ้าที่เปียกจากฝนถูกเปลี่ยนแล้ว ผมที่เคยแนบแก้มเพราะน้ำฝนก็แห้งลงบ้าง แต่ความเย็นจากคืนก่อนยังไม่ทันคลายจากกระดูก

อาเยว่ต้มขิงร้อนให้หนึ่งถ้วย แล้วบังคับให้นางดื่มหมดก่อนจึงยอมให้ไปตรวจดูเจิ้งเฉวียนที่ห้องด้านหลัง

ทุกอย่างเหมือนจะสงบลงชั่วคราว

ของกลางจากโรงฟืนร้างถูกยึดแล้ว

คนงานถูกคุมตัวแล้ว

สมุดรหัสกับไหดินเผาปิดครั่งดำก็ตกอยู่ในมือของจ้าวเยี่ยน

ควรเป็นช่วงที่อีกฝ่ายเสียจังหวะ

แต่เซวียนอิงกลับไม่รู้สึกโล่ง

ตรงกันข้าม ความเงียบหลังพายุเมื่อคืนทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังมีอะไรบางอย่างเคลื่อนตัวอยู่ใต้ผิวน้ำ

อาเยว่เห็นนางนั่งนิ่งอยู่หน้าถ้วยยาร้อนก็อดถามไม่ได้

"คุณหนู ท่านคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ"

เซวียนอิงมองไอน้ำที่ลอยขึ้นจากถ้วย

"ข้ากำลังคิดว่าเมื่อคืนง่ายเกินไป"

อาเยว่ชะงัก

"ง่ายหรือเจ้าคะ"

"เราจับคนงานได้หลายคน ได้สมุดรหัส ได้ของกลาง ได้แม้แต่ห้องใต้พื้นกับหนูทดลอง"

นางยกถ้วยขึ้นจิบช้า ๆ

"ถ้าข้าเป็นคนอยู่ข้างบนสุดของเครือข่ายนี้ ข้าจะไม่ปล่อยให้สิ่งเหล่านี้ตกอยู่ในมือคนอื่นพร้อมกันโดยไม่ทำอะไร"

อาเยว่หน้าเริ่มซีดลง

"ท่านหมายความว่า"

เสียงเคาะประตูหลังดังขึ้นอย่างรีบด่วนตัดคำพูดของนางพอดี

ไม่ใช่จังหวะเรียบคงที่แบบคนของจ้าวเยี่ยนที่มักใช้

ครั้งนี้หนัก เร็ว และกระแทกจนบานไม้สั่น

เซวียนอิงวางถ้วยลงทันที

อาเยว่รีบไปเปิด

ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดเข้มยืนหอบอยู่ข้างนอก น้ำบนชายเสื้อยังหยดอยู่ไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเพิ่งฝ่าทางชื้นเละมาอย่างรีบร้อน

เขาคำนับเร็ว ๆ

"ท่านหมอหลี่ ท่านจ้าวให้ข้ามาเชิญตัวท่านเดี๋ยวนี้"

เซวียนอิงลุกขึ้นทันที

"เกิดอะไรขึ้น"

ชายคนนั้นลังเลเพียงอึดใจ ก่อนตอบ

"เจ้าของโรงฟืนร้างตายแล้ว"

อาเยว่เผลอร้องออกมาเบา ๆ

เซวียนอิงแววตานิ่งลง

"ตายเมื่อใด"

"เพิ่งพบศพไม่ถึงครึ่งชั่วยาม"

"เมื่อคืนหลังจับกุม เราแยกตัวเขาไว้กับอีกสองคนในเรือนคุมชั่วคราวด้านตะวันตก"

"ตอนแรกยังมีสติ พูดจาได้ แม้จะป่วยหอบอยู่บ้าง"

"แต่เมื่อครู่จู่ ๆ ก็ชักแน่นอก หายใจไม่ออก แล้วตาย"

เซวียนอิงถามต่อทันที

"จ้าวเยี่ยนอยู่ที่นั่นหรือ"

"อยู่ขอรับ"

"ให้ข้ามาเชิญท่านโดยเร็วที่สุด"

เซวียนอิงไม่ถามอะไรอีก

นางหันไปหยิบถุงเข็มเงิน มีดบาง ผ้า และขวดน้ำยาสำหรับตรวจเบื้องต้นอย่างรวดเร็ว

อาเยว่รีบเข้ามาช่วยผูกชายเสื้อให้แน่น

"คุณหนู ข้าตามไปได้หรือไม่"

"ไม่ได้"

เซวียนอิงตอบโดยไม่เงยหน้า

"อยู่ดูโรงหมอ เจิ้งเฉวียนห้ามออกจากห้อง และอย่าให้ใครรู้ว่าเมื่อคืนข้าไปที่ใด"

อาเยว่พยักหน้าแม้ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

"เจ้าค่ะ"

เมื่อออกจากตรอกซีหลิน เมืองยามเช้าก็ยังดูไม่ตื่นเต็มที่

ผู้คนเพิ่งเริ่มกวาดน้ำฝนออกจากหน้าบ้าน ร้านค้าหลายแห่งยังไม่เปิด แต่บรรยากาศคล้ายมีอะไรบางอย่างหนักค้างอยู่ในอากาศ

เรือนคุมชั่วคราวที่ใช้ขังคนจากโรงฟืนร้างตั้งอยู่แถบตะวันตกของเมือง เป็นอาคารเก่าครึ่งโกดังครึ่งลานเก็บของ ด้านนอกมีคนของจ้าวเยี่ยนเฝ้าอยู่มากกว่าปกติ

ทันทีที่เซวียนอิงก้าวเข้าไป กลิ่นหนึ่งก็ลอยมาแตะจมูก

ไม่ใช่กลิ่นเลือด

ไม่ใช่กลิ่นบาดแผล

แต่เป็นกลิ่นเหงื่อเย็นของคนป่วยหนักผสมกลิ่นยาชื้นอ่อน ๆ

จ้าวเยี่ยนยืนอยู่หน้าห้องด้านใน สีหน้าของเขาเคร่งกว่าทุกครั้งที่นางเคยเห็น

เมื่อเห็นนาง เขาก็พูดทันที

"เข้ามา"

ไม่มีคำทักทาย ไม่มีการเกริ่นใด

เพียงสองคำสั้นที่อัดแน่นไปด้วยแรงกดดัน

ในห้องนั้น มีชายวัยสี่สิบปลายคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้นกระดาน แขนขาเหยียดแข็งเล็กน้อย ใบหน้าเขียวคล้ำบางจุด ริมฝีปากซีดม่วง ดวงตาปิดไม่สนิท

เขาคือเจ้าของโรงฟืนร้าง

คนที่คุมเรือนย้อมเถื่อนใต้ฝนเมื่อคืน

คนที่ควรเป็นปากสำคัญที่สุดปากหนึ่งของคดี

และตอนนี้ เขาตายแล้ว

ชายอีกสองคนที่ถูกคุมไว้ห้องเดียวกันนั่งกอดเข่าหน้าซีดอยู่มุมห้อง มีทหารเฝ้ากั้นไม่ให้เข้าใกล้

จ้าวเยี่ยนกล่าวเสียงต่ำ

"ข้าสอบเขาได้เพียงชื่อปลอมสองชื่อกับคำว่าเขามีโรคแน่นอกเรื้อรัง"

"พอใกล้สาง เขาบ่นหายใจไม่สะดวก ดื่มน้ำไปหนึ่งถ้วย จากนั้นไม่นานก็เริ่มหอบ หน้าซีด มือเย็น แล้วล้มลง"

เขาหยุดเพียงครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ

"หมอที่เฝ้าที่นี่บอกว่าเหมือนโรคกำเริบเฉียบพลัน"

เซวียนอิงไม่ตอบทันที

นางคุกเข่าลงข้างศพ

สายตาไล่ดูทีละจุดอย่างช้าและแม่นยำ

ไม่มีบาดแผล

ไม่มีรอยชกต่อย

ไม่มีเลือดไหลจากปากจมูกมากผิดปกติ

เล็บมือไม่ดำสนิท

นิ้วไม่เกร็งหงิกแบบพิษบางชนิด

ลิ้นไม่ยื่นออก

ช่องปากมีเพียงคราบน้ำลายแห้ง

ถ้ามองผิวเผินจริง ก็คล้ายคนมีโรคประจำตัวด้านอกหรือปอดกำเริบจนสิ้นใจ

นางยกมือแตะบริเวณข้อมือของศพช้า ๆ

ความอุ่นจากชีวิตหายไปเกือบหมดแล้ว

แต่สำหรับหมอ บางครั้งแม้หลังตาย ชีพจรก็ยังทิ้ง “ภาษาสุดท้าย” ไว้ที่เส้นเอ็นและความตึงของหลอดเลือด

ปลายนิ้วของเซวียนอิงกดลงพอดี

และวินาทีนั้นเอง แววตาของนางก็เปลี่ยนไปทันที

จ้าวเยี่ยนเห็นจึงถาม

"อะไร"

เซวียนอิงยังไม่ยกมือออก

"ก่อนตายไม่นาน เส้นชีพจรของเขาต้องเคยวิ่งกระแทกผิดจังหวะอย่างรุนแรง"

จ้าวเยี่ยนขมวดคิ้ว

"หมายความว่าอย่างไร"

"หมายความว่า นี่ไม่ใช่คนป่วยหอบธรรมดาแล้วหยุดหายใจ"

นางยกเปลือกตาศพขึ้นดูอีกครั้ง แล้วเปิดปากตรวจลิ้นอย่างรวดเร็ว

สีใต้ลิ้นคล้ำผิดธรรมชาติเล็กน้อย

ไม่ใช่คล้ำจากขาดอากาศธรรมดาเพียงอย่างเดียว

แต่เหมือนมีสิ่งหนึ่งบีบให้การไหลเวียนสะดุดฉับพลันในช่วงสั้น

เซวียนอิงเงยหน้าขึ้นมองจ้าวเยี่ยน

"นี่ไม่ใช่โรค"

ประโยคสั้นนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเย็นลงในทันที

หนึ่งในชายที่นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้องเงยหน้าพรวดขึ้น

"ไม่ใช่โรคหรือ"

อีกคนหน้าเสียกว่าเดิม

จ้าวเยี่ยนกลับนิ่งมาก

นิ่งเสียจนยิ่งทำให้บรรยากาศตึงกว่าเดิม

"พูดให้ชัด" เขากล่าว

เซวียนอิงลุกขึ้นช้า ๆ แล้วหันมามองศพอีกครั้ง

"ถ้าเป็นโรคแน่นอกเรื้อรังจริง เขาอาจตายกะทันหันได้"

"แต่ลักษณะนี้ไม่เหมือนร่างกายทรุดเอง"

นางชี้ที่ทรวงอกของศพ

"กล้ามเนื้อบริเวณนี้ตึงเกินไป ราวกับช่วงก่อนตายมีการกระตุกของลมภายในสั้น ๆ"

จากนั้นแตะข้อมือศพอีกครั้ง

"เส้นที่ข้อมือยังคงอาการแข็งสะดุดเฉพาะตำแหน่ง ไม่ใช่คลายลงตามแบบคนโรคหัวใจวายตามธรรมชาติ"

"และ"

นางหยุดเพียงอึดใจ

"กลิ่นเหงื่อของเขาต่างจากคนโรคหอบกำเริบ"

จ้าวเยี่ยนถามทันที

"ต่างอย่างไร"

"มีชั้นขมฝาดบาง ๆ ปนอยู่" เซวียนอิงตอบ "คล้ายสิ่งที่ไปกระตุ้นเส้นลมและอกกะทันหัน แต่ไม่ทิ้งรอยฉุนแบบยาพิษแรง"

ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเย็นลงอย่างชัดเจน

"พิษอ่อน"

เซวียนอิงพยักหน้า

"หรือสารบางชนิดที่ทำให้โรคประจำตัวกำเริบรุนแรงจนดูเหมือนตายเอง"

คำตอบนั้นทำให้ชายสองคนในมุมห้องหน้าเผือด

คนหนึ่งรีบส่ายหน้า

"ข้าไม่ได้แตะต้องเขา"

"ข้าก็ไม่ได้" อีกคนรีบเสริม "เมื่อคืนเราถูกมัดแยก พอใกล้สางเขาแค่ไอแล้วขอน้ำ"

เซวียนอิงหันไปทันที

"ใครให้น้ำ"

ทั้งสองคนชะงัก

จากนั้นคนหนึ่งก็หันไปทางประตูอย่างลังเล

จ้าวเยี่ยนหันตามสายตานั้นทันที

ชายเฝ้าหน้าห้องคนหนึ่งหน้าเปลี่ยนสี

"ข้า... เขาขอน้ำ ข้าก็ยื่นให้ตามปกติ"

จ้าวเยี่ยนก้าวไปหาเขาช้า ๆ

"น้ำมาจากไหน"

ชายคนนั้นกลืนน้ำลาย

"จากเหยือกในห้องข้างนอก"

"ทุกคนใช้เหยือกเดียวกันหรือ" เซวียนอิงถาม

"ใช่ขอรับ"

"แล้วยังเหลือน้ำหรือไม่"

ชายเฝ้าห้องรีบพยักหน้าแล้ววิ่งไปหยิบเหยือกดินเผากับถ้วยน้ำเข้ามา

ในเหยือกยังมีน้ำเหลือราวครึ่งหนึ่ง

เซวียนอิงรับถ้วยมาดมเบา ๆ

น้ำธรรมดาแทบไม่มีกลิ่น

แต่ปลายจมูกของนางกลับจับได้ถึงความฝาดบางเบาแทบเป็นเงา

ถ้าเป็นคนทั่วไปไม่มีทางรู้สึก

นางหยดน้ำลงบนจานกระเบื้องสีขาว แล้วแตะผงทดสอบจากขวดเล็กน้อย

สีไม่ได้เปลี่ยนชัดเจนเหมือนพิษแรง

แต่มีรอยหม่นจางผิดปกติ

"ไม่พอจะยืนยันด้วยวิธีนี้" นางกล่าว "แต่มีสิ่งแปลกปลอมแน่"

จ้าวเยี่ยนหันไปสั่งทันที

"ห้ามใครแตะเหยือกนี้อีก"

"แยกคนเฝ้าทุกคนไปสอบ"

"คนที่อยู่ห้องข้างนอกเมื่อคืน ห้ามออกจากเรือนคุมแม้แต่ก้าวเดียว"

คำสั่งตกลงไปรวดเร็วและหนักแน่น

ทหารด้านนอกรีบขานรับ

แต่เซวียนอิงรู้ดีว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่แค่ว่ามีคนวางยาน้ำ

หากคือคนที่ลงมือ รู้อยู่แล้วว่าควรใช้สิ่งใดจึงจะทำให้คนที่มีโรคเก่า “ตายเหมือนโรคกำเริบ”

นี่ไม่ใช่ฝีมือคนเถื่อนธรรมดา

นี่คือคนที่เข้าใจร่างกาย

เข้าใจอาการป่วย

และเข้าใจวิธีทำให้ความตายดูสะอาด

จ้าวเยี่ยนเหมือนจะคิดตรงกัน

เขาหันมามองนาง

"ท่านแน่ใจเพียงใด"

เซวียนอิงสบตาเขาตรง ๆ

"ถ้าจะให้ปักตราลงกระดาษ ข้ายังต้องตรวจเพิ่ม"

"แต่ถ้าถามว่าข้าจะปล่อยให้คนสรุปว่านี่เป็นโรคเองหรือไม่ ข้าบอกได้เลยว่าไม่"

เขาพยักหน้าเพียงครั้งเดียว

มากพอแล้ว

ไม่จำเป็นต้องมากกว่านั้น

ในเวลาแบบนี้ คนอย่างจ้าวเยี่ยนไม่ต้องการถ้อยคำสวยงาม

เขาต้องการเพียงเส้นแบ่งที่ชัดเจนว่า สิ่งนี้เป็นอุบัติเหตุ หรือเป็นการลงมือ

และเซวียนอิงก็ให้คำตอบนั้นแล้ว

นางกลับไปคุกเข่าข้างศพอีกครั้ง เริ่มตรวจละเอียดกว่าเดิม

เล็บ

ลิ้น

ดวงตา

รูขุมขน

แม้แต่กลิ่นบริเวณอกเสื้อ

จากนั้นจึงหันไปถามคนเฝ้าอีกครั้ง

"เมื่อคืนก่อนให้น้ำ เขากินอะไรไปหรือไม่"

"กินข้าวต้มข้าวหนึ่งชามตอนหัวค่ำ"

"ใครเอามาให้"

"ครัวกลาง"

"ทุกคนกินเหมือนกันหรือ"

"ใช่ขอรับ"

นางพยักหน้า

หากเป็นอาหารร่วมแล้วมีผู้ตายเพียงคนเดียว โอกาสสูงยิ่งว่าตัวยาถูกใส่ในน้ำหรือสิ่งเฉพาะตัวหลังจากนั้น

ชายสองคนในห้องเริ่มหน้าซีดหนักกว่าเดิม

คนหนึ่งรวบรวมความกล้าถามขึ้นเบา ๆ

"หมอหลี่... ถ้าไม่ใช่โรคจริง แปลว่ามีคนฆ่าเขาในที่คุมตัวหรือ"

เซวียนอิงหันไปมอง

คำถามนั้นเหมือนเอาน้ำเย็นสาดกลางห้อง

ใช่

ถ้าไม่ใช่โรค ก็เหลือเพียงคำเดียว

ฆ่า

และถ้ามีคนฆ่าเจ้าของโรงย้อมได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วยามหลังถูกจับ

แปลว่ามือของอีกฝ่ายยาวกว่าที่ทุกคนคิด

ยาวพอจะสอดเข้ามาในที่คุมตัว

ยาวพอจะจัดการปากสำคัญได้ต่อหน้าคนเฝ้า

โดยไม่ต้องใช้มีดหรือเชือก

จ้าวเยี่ยนถามเสียงต่ำ

"เขาพูดอะไรกับใครบ้างก่อนตาย"

ทหารคนหนึ่งรีบตอบ

"เขาเงียบเป็นส่วนใหญ่ขอรับ"

"เพียงบ่นว่าแน่นอก อยากสูดอะไรอุ่น ๆ แล้วก็ถามว่าข้างนอกยังฝนตกหรือไม่"

อีกคนเสริม

"ก่อนดื่มน้ำ เขาพูดเบา ๆ ว่า 'เขาไม่ปล่อยข้าแน่'"

ประโยคนั้นทำให้เซวียนอิงกับจ้าวเยี่ยนสบตากันอีกครั้ง

คนตายรู้อยู่แล้วว่าตนไม่รอด

หรืออย่างน้อยก็รู้ว่าหากตกอยู่ในมือของผู้คุม เขาย่อมไม่ถูกปล่อยไว้เฉย ๆ

นั่นแปลว่าเจ้าของโรงย้อมไม่ได้เป็นเพียงผู้คุมเตาธรรมดา

เขารู้อะไรมากพอจะต้องถูกปิดปาก

เซวียนอิงจึงถาม

"เมื่อคืนเขายอมพูดอะไรถึงคนชื่อพี่หรงหรือไม่"

จ้าวเยี่ยนส่ายหน้า

"ยังไม่ทัน"

"ข้าตั้งใจจะเริ่มสอบใหม่ตอนฟ้าสาง"

เขาหยุดไปชั่วขณะ

"แต่ฟ้าสางไม่ทันเขา"

คำพูดนั้นเรียบมาก

แต่หนักจนเหมือนหินตกลงในอกของคนฟัง

เซวียนอิงยืนขึ้นช้า ๆ

นางมองศพเบื้องหน้าอีกครั้ง

เมื่อคืนเขายังยืนอยู่ในโรงฟืนร้าง ท่ามกลางเตาย้อม รหัสผงพิษ และสมุดบัญชี

ไม่กี่ชั่วยามต่อมา เขากลายเป็นศพที่ดูเหมือนคนโรคเก่ากำเริบ

สะอาด

เงียบ

แทบไม่มีร่องรอย

วิธีการเช่นนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อฆ่าคน

มันเพื่อส่งสาร

สารที่บอกว่า

ต่อให้เจ้าจับคนของข้าได้

ต่อให้เจ้าขนของกลางไปได้

ข้าก็ยังตัดปากคนของข้าได้อยู่ดี

และที่น่ากลัวกว่านั้น คือคนที่ทำเช่นนี้อาจเป็นคนที่ใกล้ “วงการแพทย์” มากกว่าที่ใครอยากยอมรับ

เซวียนอิงหันไปมองเหยือกน้ำอีกครั้ง

กลิ่นฝาดขมบางเบาในนั้น คล้ายสิ่งที่นางเคยจับได้ในผงพิษอ่อนเมื่อคืน

ถ้าใช่จริง อีกฝ่ายอาจหยิบผงจากแหล่งเดียวกันมาปรับเพียงนิด ให้เหมาะกับโรคเก่าของคนตาย

ค่อย ๆ กระตุ้นอก ปอด หรือเส้นลมให้พังลงเหมือนโรคกำเริบเอง

นี่ไม่ใช่แค่ฆาตกรรม

มันเป็น “ฆาตกรรมด้วยความรู้แพทย์”

และนั่นทำให้คดีทั้งหมดเปลี่ยนระดับทันที

จ้าวเยี่ยนสั่งให้คนย้ายศพไปห้องเงียบเพื่อรักษาสภาพ แล้วกันห้องนี้เป็นเขตห้ามเข้าออก

จากนั้นเขาก็พาเซวียนอิงออกมาที่โถงด้านนอกซึ่งโล่งกว่าเล็กน้อย

แสงเช้าหม่น ๆ ส่องผ่านช่องไม้เข้ามา ตกกระทบพื้นเปียกชื้นจากรองเท้าคนเดินเข้าออก

เขาหันมาหานางทันที

"ท่านคิดอะไรอยู่"

เซวียนอิงตอบโดยไม่อ้อมค้อม

"ข้าคิดว่าคดีเมื่อคืนเป็นเพียงประตู"

"และศพนี้คือมือที่เปิดมันออกจนสุด"

จ้าวเยี่ยนเงียบ

นางกล่าวต่อ

"ก่อนหน้านี้เรามีของปลอม มีผงพิษอ่อน มีเรือนย้อม มีร้านเชื่อมโยง"

"ทั้งหมดนั้นร้ายแรง แต่ยังอาจถูกแก้ต่างว่าเป็นการค้าชั่ว โกงกำไร หรือการจัดการของพ่อค้าสกปรก"

นางยกสายตามองเขาตรง ๆ

"แต่เมื่อมีคนตายในห้องคุม โดยทำให้ดูเหมือนโรคเก่ากำเริบ ทุกอย่างเปลี่ยน"

"นั่นหมายความว่ามีคนใช้ความรู้เรื่องโรคและยาเพื่อฆ่าคน ปิดปากพยาน และซ่อนตัวหลังความตายที่ดูเป็นธรรมชาติ"

จ้าวเยี่ยนค่อย ๆ พยักหน้า

ใบหน้าของเขาเย็นเฉียบจนอ่านแทบไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร

แต่ในดวงตากลับมีความคมจัดที่นางคุ้นเคยยามเขาจับเป้าหมายสำคัญได้

"ข้าเข้าใจแล้ว" เขากล่าว "จากนี้ไป เราไม่ได้กำลังตามพ่อค้าปลอมยา"

"เราเริ่มตามฆาตกรแล้ว"

เซวียนอิงตอบ

"ไม่ใช่แค่ฆาตกร"

"แต่เป็นคนที่ทำให้การฆ่าดูเหมือนโรค"

คำพูดนั้นทำให้ลมเช้าทั้งเรือนเหมือนเย็นวูบ

เพราะการถูกฆ่าด้วยมีด ยังทำให้คนรู้ว่าต้องกลัวใคร

แต่การถูกฆ่าจนดูเหมือนร่างกายตนพังเองนั้นน่ากลัวกว่า

มันทำให้คนทั้งเมืองอาจตายลงทีละคน โดยไม่รู้เลยว่าตนกำลังถูกลอบทำร้าย

จ้าวเยี่ยนถอนหายใจยาวครั้งหนึ่ง

ไม่ใช่เพราะอ่อนล้า

แต่เหมือนกำลังรับน้ำหนักของคดีใหม่ที่เพิ่งกดลงบนบ่าเต็ม ๆ

"ข้าจะปิดข่าวเรื่องศพนี้ไว้ชั่วคราว" เขาว่า "อย่างน้อยจนกว่าจะสอบคนเฝ้ากับคนครัวได้หมด"

เซวียนอิงพยักหน้า

"และอย่าให้คนของสมาคมรู้ว่าเราสงสัยว่าเป็นการลงมือ"

"ถ้าอีกฝ่ายยังคิดว่าเรากำลังลังเลระหว่างโรคกับพิษ เขาอาจขยับอีก"

จ้าวเยี่ยนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง

"ท่านอยากให้เขาขยับ"

"ใช่"

"เพราะคนที่ฆ่าได้ครั้งหนึ่ง มักต้องเก็บรอยอีกหลายจุด"

นางลดเสียงลง

"โดยเฉพาะเมื่อคนตายรายนี้ไม่ใช่คนเดียวที่รู้เรื่อง"

คำตอบนั้นทำให้เขาเข้าใจในทันที

คนงานจากโรงฟืนร้างยังเหลือ

คนจากโกดังเหนือยังมี

ร้านชุนเหอยังเปิด

เจิ้งเฉวียนยังมีชีวิต

และสมุดรหัสยังอยู่ในมือพวกเขา

ถ้ามือที่ฆ่าเจ้าของโรงย้อมคิดว่าคดีนี้ยังไม่สะอาด มันย่อมลงมืออีก

เซวียนอิงมองไปทางห้องเก็บศพ

"คนตายรายแรกมาแล้ว" นางพูดช้า ๆ "จากนี้คดีจะเดินเร็วขึ้น"

"เร็ว และสกปรกกว่าเดิม"

จ้าวเยี่ยนไม่ปฏิเสธ

เขาเพียงกล่าว

"เช่นนั้นท่านก็ต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิมเช่นกัน"

เซวียนอิงหันมามองเขา

แววตาของทั้งสองนิ่งและหนักแน่นไม่ต่างกัน

ในคืนฝนเมื่อวาน พวกเขาเพิ่งเปิดประตูเห็นห้องพิษใต้โรงย้อม

เช้าวันนี้ ศพหนึ่งศพก็ถูกโยนเข้ามาเปิดคดีใหญ่ให้กว้างกว่าเดิม

จากนี้ไป ทุกย่างก้าวจะไม่ใช่แค่การสืบหาของปลอม

แต่เป็นการเดินเข้าไปในพื้นที่ที่มีคนพร้อมฆ่า เพื่อไม่ให้ความจริงหลุดออกมา

และคนที่พร้อมฆ่าโดยใช้โรคเป็นหน้ากาก

ย่อมไม่ใช่ศัตรูธรรมดา

เสียงผู้คนด้านนอกเริ่มดังขึ้นบ้าง เมืองกำลังจะตื่นเต็มที่แล้ว

ไม่มีใครรู้ว่าในเรือนเก่าแถบตะวันตกนี้ มีศพหนึ่งศพนอนอยู่

ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าของโรงย้อมที่ถูกจับเมื่อคืน เพิ่งถูกทำให้ตายเหมือนโรคกำเริบ

และยิ่งไม่มีใครรู้ว่า ตั้งแต่วินาทีที่เซวียนอิงแตะชีพจรที่ตายไปไม่นานนั้น

คดีทั้งหมดได้ขยับจากเรื่องตลาดยา

ไปสู่คดีฆาตกรรมที่ซ่อนตัวในเงาของการแพทย์อย่างเต็มตัวแล้ว

เซวียนอิงสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง

กลิ่นชื้นของเช้า กลิ่นไม้เก่า และกลิ่นเหงื่อเย็นของความตายยังคงค้างอยู่ในปลายจมูก

นางรู้ดีว่า เส้นทางข้างหน้าจะอันตรายกว่าทุกวันที่ผ่านมา

แต่ในความเย็นเงียบของหัวใจกลับไม่มีความลังเล

เพราะเมื่อคนตายรายแรกปรากฏขึ้นแล้ว

การถอยออกจากคดีนี้ย่อมไม่ใช่การรักษาตัว

มันคือการปล่อยให้มือที่ซ่อนอยู่หลังคำว่า “โรค” ฆ่าคนต่อไปอย่างเงียบ ๆ

และสำหรับหมอแล้ว

การรู้ว่าความตายกำลังถูกปลอมเป็นโรค

แต่ยังแสร้งมองไม่เห็น

ย่อมเป็นการทรยศต่อทั้งวิชาแพทย์ และต่อคนเป็นคนตายพร้อมกัน

คดีใหญ่ของอาร์คนี้

จึงเริ่มต้นขึ้นตรงศพที่ไร้บาดแผลนี้เอง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลก

    ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับ

    ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 86 ศาลาเหนือ

    ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปาก

    ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น

    ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวง

    ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status