LOGINตอนที่ 70 คนตายรายแรก
ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เมืองใหญ่ก็เหมือนถูกกดทับด้วยความชื้นและความเงียบที่หนักกว่าปกติ
ฝนจากเมื่อคืนซัดเอาฝุ่น ควัน และรอยเท้าหลายอย่างหายไปจากตรอกซอย แต่กลับทิ้งกลิ่นดินเปียกกับกลิ่นไม้ชื้นไว้ทั่วทุกแห่ง
หลี่เซวียนอิงเพิ่งกลับถึงโรงหมอได้ไม่ถึงสองชั่วยาม
เสื้อผ้าที่เปียกจากฝนถูกเปลี่ยนแล้ว ผมที่เคยแนบแก้มเพราะน้ำฝนก็แห้งลงบ้าง แต่ความเย็นจากคืนก่อนยังไม่ทันคลายจากกระดูก
อาเยว่ต้มขิงร้อนให้หนึ่งถ้วย แล้วบังคับให้นางดื่มหมดก่อนจึงยอมให้ไปตรวจดูเจิ้งเฉวียนที่ห้องด้านหลัง
ทุกอย่างเหมือนจะสงบลงชั่วคราว
ของกลางจากโรงฟืนร้างถูกยึดแล้ว
คนงานถูกคุมตัวแล้ว สมุดรหัสกับไหดินเผาปิดครั่งดำก็ตกอยู่ในมือของจ้าวเยี่ยนควรเป็นช่วงที่อีกฝ่ายเสียจังหวะ
แต่เซวียนอิงกลับไม่รู้สึกโล่ง
ตรงกันข้าม ความเงียบหลังพายุเมื่อคืนทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังมีอะไรบางอย่างเคลื่อนตัวอยู่ใต้ผิวน้ำ
อาเยว่เห็นนางนั่งนิ่งอยู่หน้าถ้วยยาร้อนก็อดถามไม่ได้
"คุณหนู ท่านคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ"
เซวียนอิงมองไอน้ำที่ลอยขึ้นจากถ้วย
"ข้ากำลังคิดว่าเมื่อคืนง่ายเกินไป"
อาเยว่ชะงัก
"ง่ายหรือเจ้าคะ"
"เราจับคนงานได้หลายคน ได้สมุดรหัส ได้ของกลาง ได้แม้แต่ห้องใต้พื้นกับหนูทดลอง"
นางยกถ้วยขึ้นจิบช้า ๆ
"ถ้าข้าเป็นคนอยู่ข้างบนสุดของเครือข่ายนี้ ข้าจะไม่ปล่อยให้สิ่งเหล่านี้ตกอยู่ในมือคนอื่นพร้อมกันโดยไม่ทำอะไร"
อาเยว่หน้าเริ่มซีดลง
"ท่านหมายความว่า"
เสียงเคาะประตูหลังดังขึ้นอย่างรีบด่วนตัดคำพูดของนางพอดี
ไม่ใช่จังหวะเรียบคงที่แบบคนของจ้าวเยี่ยนที่มักใช้
ครั้งนี้หนัก เร็ว และกระแทกจนบานไม้สั่น
เซวียนอิงวางถ้วยลงทันที
อาเยว่รีบไปเปิด
ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดเข้มยืนหอบอยู่ข้างนอก น้ำบนชายเสื้อยังหยดอยู่ไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเพิ่งฝ่าทางชื้นเละมาอย่างรีบร้อน
เขาคำนับเร็ว ๆ
"ท่านหมอหลี่ ท่านจ้าวให้ข้ามาเชิญตัวท่านเดี๋ยวนี้"
เซวียนอิงลุกขึ้นทันที
"เกิดอะไรขึ้น"
ชายคนนั้นลังเลเพียงอึดใจ ก่อนตอบ
"เจ้าของโรงฟืนร้างตายแล้ว"
อาเยว่เผลอร้องออกมาเบา ๆ
เซวียนอิงแววตานิ่งลง
"ตายเมื่อใด"
"เพิ่งพบศพไม่ถึงครึ่งชั่วยาม"
"เมื่อคืนหลังจับกุม เราแยกตัวเขาไว้กับอีกสองคนในเรือนคุมชั่วคราวด้านตะวันตก"
"ตอนแรกยังมีสติ พูดจาได้ แม้จะป่วยหอบอยู่บ้าง"
"แต่เมื่อครู่จู่ ๆ ก็ชักแน่นอก หายใจไม่ออก แล้วตาย"
เซวียนอิงถามต่อทันที
"จ้าวเยี่ยนอยู่ที่นั่นหรือ"
"อยู่ขอรับ"
"ให้ข้ามาเชิญท่านโดยเร็วที่สุด"
เซวียนอิงไม่ถามอะไรอีก
นางหันไปหยิบถุงเข็มเงิน มีดบาง ผ้า และขวดน้ำยาสำหรับตรวจเบื้องต้นอย่างรวดเร็ว
อาเยว่รีบเข้ามาช่วยผูกชายเสื้อให้แน่น
"คุณหนู ข้าตามไปได้หรือไม่"
"ไม่ได้"
เซวียนอิงตอบโดยไม่เงยหน้า
"อยู่ดูโรงหมอ เจิ้งเฉวียนห้ามออกจากห้อง และอย่าให้ใครรู้ว่าเมื่อคืนข้าไปที่ใด"
อาเยว่พยักหน้าแม้ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
"เจ้าค่ะ"
เมื่อออกจากตรอกซีหลิน เมืองยามเช้าก็ยังดูไม่ตื่นเต็มที่
ผู้คนเพิ่งเริ่มกวาดน้ำฝนออกจากหน้าบ้าน ร้านค้าหลายแห่งยังไม่เปิด แต่บรรยากาศคล้ายมีอะไรบางอย่างหนักค้างอยู่ในอากาศ
เรือนคุมชั่วคราวที่ใช้ขังคนจากโรงฟืนร้างตั้งอยู่แถบตะวันตกของเมือง เป็นอาคารเก่าครึ่งโกดังครึ่งลานเก็บของ ด้านนอกมีคนของจ้าวเยี่ยนเฝ้าอยู่มากกว่าปกติ
ทันทีที่เซวียนอิงก้าวเข้าไป กลิ่นหนึ่งก็ลอยมาแตะจมูก
ไม่ใช่กลิ่นเลือด
ไม่ใช่กลิ่นบาดแผล
แต่เป็นกลิ่นเหงื่อเย็นของคนป่วยหนักผสมกลิ่นยาชื้นอ่อน ๆ
จ้าวเยี่ยนยืนอยู่หน้าห้องด้านใน สีหน้าของเขาเคร่งกว่าทุกครั้งที่นางเคยเห็น
เมื่อเห็นนาง เขาก็พูดทันที
"เข้ามา"
ไม่มีคำทักทาย ไม่มีการเกริ่นใด
เพียงสองคำสั้นที่อัดแน่นไปด้วยแรงกดดัน
ในห้องนั้น มีชายวัยสี่สิบปลายคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้นกระดาน แขนขาเหยียดแข็งเล็กน้อย ใบหน้าเขียวคล้ำบางจุด ริมฝีปากซีดม่วง ดวงตาปิดไม่สนิท
เขาคือเจ้าของโรงฟืนร้าง
คนที่คุมเรือนย้อมเถื่อนใต้ฝนเมื่อคืน
คนที่ควรเป็นปากสำคัญที่สุดปากหนึ่งของคดี
และตอนนี้ เขาตายแล้ว
ชายอีกสองคนที่ถูกคุมไว้ห้องเดียวกันนั่งกอดเข่าหน้าซีดอยู่มุมห้อง มีทหารเฝ้ากั้นไม่ให้เข้าใกล้
จ้าวเยี่ยนกล่าวเสียงต่ำ
"ข้าสอบเขาได้เพียงชื่อปลอมสองชื่อกับคำว่าเขามีโรคแน่นอกเรื้อรัง"
"พอใกล้สาง เขาบ่นหายใจไม่สะดวก ดื่มน้ำไปหนึ่งถ้วย จากนั้นไม่นานก็เริ่มหอบ หน้าซีด มือเย็น แล้วล้มลง"
เขาหยุดเพียงครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ
"หมอที่เฝ้าที่นี่บอกว่าเหมือนโรคกำเริบเฉียบพลัน"
เซวียนอิงไม่ตอบทันที
นางคุกเข่าลงข้างศพ
สายตาไล่ดูทีละจุดอย่างช้าและแม่นยำ
ไม่มีบาดแผล
ไม่มีรอยชกต่อย ไม่มีเลือดไหลจากปากจมูกมากผิดปกติ เล็บมือไม่ดำสนิท นิ้วไม่เกร็งหงิกแบบพิษบางชนิด ลิ้นไม่ยื่นออก ช่องปากมีเพียงคราบน้ำลายแห้งถ้ามองผิวเผินจริง ก็คล้ายคนมีโรคประจำตัวด้านอกหรือปอดกำเริบจนสิ้นใจ
นางยกมือแตะบริเวณข้อมือของศพช้า ๆ
ความอุ่นจากชีวิตหายไปเกือบหมดแล้ว
แต่สำหรับหมอ บางครั้งแม้หลังตาย ชีพจรก็ยังทิ้ง “ภาษาสุดท้าย” ไว้ที่เส้นเอ็นและความตึงของหลอดเลือด
ปลายนิ้วของเซวียนอิงกดลงพอดี
และวินาทีนั้นเอง แววตาของนางก็เปลี่ยนไปทันที
จ้าวเยี่ยนเห็นจึงถาม
"อะไร"
เซวียนอิงยังไม่ยกมือออก
"ก่อนตายไม่นาน เส้นชีพจรของเขาต้องเคยวิ่งกระแทกผิดจังหวะอย่างรุนแรง"
จ้าวเยี่ยนขมวดคิ้ว
"หมายความว่าอย่างไร"
"หมายความว่า นี่ไม่ใช่คนป่วยหอบธรรมดาแล้วหยุดหายใจ"
นางยกเปลือกตาศพขึ้นดูอีกครั้ง แล้วเปิดปากตรวจลิ้นอย่างรวดเร็ว
สีใต้ลิ้นคล้ำผิดธรรมชาติเล็กน้อย
ไม่ใช่คล้ำจากขาดอากาศธรรมดาเพียงอย่างเดียว
แต่เหมือนมีสิ่งหนึ่งบีบให้การไหลเวียนสะดุดฉับพลันในช่วงสั้น
เซวียนอิงเงยหน้าขึ้นมองจ้าวเยี่ยน
"นี่ไม่ใช่โรค"
ประโยคสั้นนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเย็นลงในทันที
หนึ่งในชายที่นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้องเงยหน้าพรวดขึ้น
"ไม่ใช่โรคหรือ"
อีกคนหน้าเสียกว่าเดิม
จ้าวเยี่ยนกลับนิ่งมาก
นิ่งเสียจนยิ่งทำให้บรรยากาศตึงกว่าเดิม
"พูดให้ชัด" เขากล่าว
เซวียนอิงลุกขึ้นช้า ๆ แล้วหันมามองศพอีกครั้ง
"ถ้าเป็นโรคแน่นอกเรื้อรังจริง เขาอาจตายกะทันหันได้"
"แต่ลักษณะนี้ไม่เหมือนร่างกายทรุดเอง"
นางชี้ที่ทรวงอกของศพ
"กล้ามเนื้อบริเวณนี้ตึงเกินไป ราวกับช่วงก่อนตายมีการกระตุกของลมภายในสั้น ๆ"
จากนั้นแตะข้อมือศพอีกครั้ง
"เส้นที่ข้อมือยังคงอาการแข็งสะดุดเฉพาะตำแหน่ง ไม่ใช่คลายลงตามแบบคนโรคหัวใจวายตามธรรมชาติ"
"และ"
นางหยุดเพียงอึดใจ
"กลิ่นเหงื่อของเขาต่างจากคนโรคหอบกำเริบ"
จ้าวเยี่ยนถามทันที
"ต่างอย่างไร"
"มีชั้นขมฝาดบาง ๆ ปนอยู่" เซวียนอิงตอบ "คล้ายสิ่งที่ไปกระตุ้นเส้นลมและอกกะทันหัน แต่ไม่ทิ้งรอยฉุนแบบยาพิษแรง"
ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเย็นลงอย่างชัดเจน
"พิษอ่อน"
เซวียนอิงพยักหน้า
"หรือสารบางชนิดที่ทำให้โรคประจำตัวกำเริบรุนแรงจนดูเหมือนตายเอง"
คำตอบนั้นทำให้ชายสองคนในมุมห้องหน้าเผือด
คนหนึ่งรีบส่ายหน้า
"ข้าไม่ได้แตะต้องเขา"
"ข้าก็ไม่ได้" อีกคนรีบเสริม "เมื่อคืนเราถูกมัดแยก พอใกล้สางเขาแค่ไอแล้วขอน้ำ"
เซวียนอิงหันไปทันที
"ใครให้น้ำ"
ทั้งสองคนชะงัก
จากนั้นคนหนึ่งก็หันไปทางประตูอย่างลังเล
จ้าวเยี่ยนหันตามสายตานั้นทันที
ชายเฝ้าหน้าห้องคนหนึ่งหน้าเปลี่ยนสี
"ข้า... เขาขอน้ำ ข้าก็ยื่นให้ตามปกติ"
จ้าวเยี่ยนก้าวไปหาเขาช้า ๆ
"น้ำมาจากไหน"
ชายคนนั้นกลืนน้ำลาย
"จากเหยือกในห้องข้างนอก"
"ทุกคนใช้เหยือกเดียวกันหรือ" เซวียนอิงถาม
"ใช่ขอรับ"
"แล้วยังเหลือน้ำหรือไม่"
ชายเฝ้าห้องรีบพยักหน้าแล้ววิ่งไปหยิบเหยือกดินเผากับถ้วยน้ำเข้ามา
ในเหยือกยังมีน้ำเหลือราวครึ่งหนึ่ง
เซวียนอิงรับถ้วยมาดมเบา ๆ
น้ำธรรมดาแทบไม่มีกลิ่น
แต่ปลายจมูกของนางกลับจับได้ถึงความฝาดบางเบาแทบเป็นเงา
ถ้าเป็นคนทั่วไปไม่มีทางรู้สึก
นางหยดน้ำลงบนจานกระเบื้องสีขาว แล้วแตะผงทดสอบจากขวดเล็กน้อย
สีไม่ได้เปลี่ยนชัดเจนเหมือนพิษแรง
แต่มีรอยหม่นจางผิดปกติ
"ไม่พอจะยืนยันด้วยวิธีนี้" นางกล่าว "แต่มีสิ่งแปลกปลอมแน่"
จ้าวเยี่ยนหันไปสั่งทันที
"ห้ามใครแตะเหยือกนี้อีก"
"แยกคนเฝ้าทุกคนไปสอบ"
"คนที่อยู่ห้องข้างนอกเมื่อคืน ห้ามออกจากเรือนคุมแม้แต่ก้าวเดียว"
คำสั่งตกลงไปรวดเร็วและหนักแน่น
ทหารด้านนอกรีบขานรับ
แต่เซวียนอิงรู้ดีว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่แค่ว่ามีคนวางยาน้ำ
หากคือคนที่ลงมือ รู้อยู่แล้วว่าควรใช้สิ่งใดจึงจะทำให้คนที่มีโรคเก่า “ตายเหมือนโรคกำเริบ”
นี่ไม่ใช่ฝีมือคนเถื่อนธรรมดา
นี่คือคนที่เข้าใจร่างกาย
เข้าใจอาการป่วย
และเข้าใจวิธีทำให้ความตายดูสะอาด
จ้าวเยี่ยนเหมือนจะคิดตรงกัน
เขาหันมามองนาง
"ท่านแน่ใจเพียงใด"
เซวียนอิงสบตาเขาตรง ๆ
"ถ้าจะให้ปักตราลงกระดาษ ข้ายังต้องตรวจเพิ่ม"
"แต่ถ้าถามว่าข้าจะปล่อยให้คนสรุปว่านี่เป็นโรคเองหรือไม่ ข้าบอกได้เลยว่าไม่"
เขาพยักหน้าเพียงครั้งเดียว
มากพอแล้ว
ไม่จำเป็นต้องมากกว่านั้น
ในเวลาแบบนี้ คนอย่างจ้าวเยี่ยนไม่ต้องการถ้อยคำสวยงาม
เขาต้องการเพียงเส้นแบ่งที่ชัดเจนว่า สิ่งนี้เป็นอุบัติเหตุ หรือเป็นการลงมือ
และเซวียนอิงก็ให้คำตอบนั้นแล้ว
นางกลับไปคุกเข่าข้างศพอีกครั้ง เริ่มตรวจละเอียดกว่าเดิม
เล็บ
ลิ้น ดวงตา รูขุมขน แม้แต่กลิ่นบริเวณอกเสื้อจากนั้นจึงหันไปถามคนเฝ้าอีกครั้ง
"เมื่อคืนก่อนให้น้ำ เขากินอะไรไปหรือไม่"
"กินข้าวต้มข้าวหนึ่งชามตอนหัวค่ำ"
"ใครเอามาให้"
"ครัวกลาง"
"ทุกคนกินเหมือนกันหรือ"
"ใช่ขอรับ"
นางพยักหน้า
หากเป็นอาหารร่วมแล้วมีผู้ตายเพียงคนเดียว โอกาสสูงยิ่งว่าตัวยาถูกใส่ในน้ำหรือสิ่งเฉพาะตัวหลังจากนั้น
ชายสองคนในห้องเริ่มหน้าซีดหนักกว่าเดิม
คนหนึ่งรวบรวมความกล้าถามขึ้นเบา ๆ
"หมอหลี่... ถ้าไม่ใช่โรคจริง แปลว่ามีคนฆ่าเขาในที่คุมตัวหรือ"
เซวียนอิงหันไปมอง
คำถามนั้นเหมือนเอาน้ำเย็นสาดกลางห้อง
ใช่
ถ้าไม่ใช่โรค ก็เหลือเพียงคำเดียว
ฆ่า
และถ้ามีคนฆ่าเจ้าของโรงย้อมได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วยามหลังถูกจับ
แปลว่ามือของอีกฝ่ายยาวกว่าที่ทุกคนคิด
ยาวพอจะสอดเข้ามาในที่คุมตัว
ยาวพอจะจัดการปากสำคัญได้ต่อหน้าคนเฝ้า
โดยไม่ต้องใช้มีดหรือเชือก
จ้าวเยี่ยนถามเสียงต่ำ
"เขาพูดอะไรกับใครบ้างก่อนตาย"
ทหารคนหนึ่งรีบตอบ
"เขาเงียบเป็นส่วนใหญ่ขอรับ"
"เพียงบ่นว่าแน่นอก อยากสูดอะไรอุ่น ๆ แล้วก็ถามว่าข้างนอกยังฝนตกหรือไม่"
อีกคนเสริม
"ก่อนดื่มน้ำ เขาพูดเบา ๆ ว่า 'เขาไม่ปล่อยข้าแน่'"
ประโยคนั้นทำให้เซวียนอิงกับจ้าวเยี่ยนสบตากันอีกครั้ง
คนตายรู้อยู่แล้วว่าตนไม่รอด
หรืออย่างน้อยก็รู้ว่าหากตกอยู่ในมือของผู้คุม เขาย่อมไม่ถูกปล่อยไว้เฉย ๆ
นั่นแปลว่าเจ้าของโรงย้อมไม่ได้เป็นเพียงผู้คุมเตาธรรมดา
เขารู้อะไรมากพอจะต้องถูกปิดปาก
เซวียนอิงจึงถาม
"เมื่อคืนเขายอมพูดอะไรถึงคนชื่อพี่หรงหรือไม่"
จ้าวเยี่ยนส่ายหน้า
"ยังไม่ทัน"
"ข้าตั้งใจจะเริ่มสอบใหม่ตอนฟ้าสาง"
เขาหยุดไปชั่วขณะ
"แต่ฟ้าสางไม่ทันเขา"
คำพูดนั้นเรียบมาก
แต่หนักจนเหมือนหินตกลงในอกของคนฟัง
เซวียนอิงยืนขึ้นช้า ๆ
นางมองศพเบื้องหน้าอีกครั้ง
เมื่อคืนเขายังยืนอยู่ในโรงฟืนร้าง ท่ามกลางเตาย้อม รหัสผงพิษ และสมุดบัญชี
ไม่กี่ชั่วยามต่อมา เขากลายเป็นศพที่ดูเหมือนคนโรคเก่ากำเริบสะอาด
เงียบ แทบไม่มีร่องรอยวิธีการเช่นนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อฆ่าคน
มันเพื่อส่งสาร
สารที่บอกว่า
ต่อให้เจ้าจับคนของข้าได้
ต่อให้เจ้าขนของกลางไปได้ ข้าก็ยังตัดปากคนของข้าได้อยู่ดีและที่น่ากลัวกว่านั้น คือคนที่ทำเช่นนี้อาจเป็นคนที่ใกล้ “วงการแพทย์” มากกว่าที่ใครอยากยอมรับ
เซวียนอิงหันไปมองเหยือกน้ำอีกครั้ง
กลิ่นฝาดขมบางเบาในนั้น คล้ายสิ่งที่นางเคยจับได้ในผงพิษอ่อนเมื่อคืน
ถ้าใช่จริง อีกฝ่ายอาจหยิบผงจากแหล่งเดียวกันมาปรับเพียงนิด ให้เหมาะกับโรคเก่าของคนตาย
ค่อย ๆ กระตุ้นอก ปอด หรือเส้นลมให้พังลงเหมือนโรคกำเริบเอง
นี่ไม่ใช่แค่ฆาตกรรม
มันเป็น “ฆาตกรรมด้วยความรู้แพทย์”
และนั่นทำให้คดีทั้งหมดเปลี่ยนระดับทันที
จ้าวเยี่ยนสั่งให้คนย้ายศพไปห้องเงียบเพื่อรักษาสภาพ แล้วกันห้องนี้เป็นเขตห้ามเข้าออก
จากนั้นเขาก็พาเซวียนอิงออกมาที่โถงด้านนอกซึ่งโล่งกว่าเล็กน้อย
แสงเช้าหม่น ๆ ส่องผ่านช่องไม้เข้ามา ตกกระทบพื้นเปียกชื้นจากรองเท้าคนเดินเข้าออก
เขาหันมาหานางทันที
"ท่านคิดอะไรอยู่"
เซวียนอิงตอบโดยไม่อ้อมค้อม
"ข้าคิดว่าคดีเมื่อคืนเป็นเพียงประตู"
"และศพนี้คือมือที่เปิดมันออกจนสุด"
จ้าวเยี่ยนเงียบ
นางกล่าวต่อ
"ก่อนหน้านี้เรามีของปลอม มีผงพิษอ่อน มีเรือนย้อม มีร้านเชื่อมโยง"
"ทั้งหมดนั้นร้ายแรง แต่ยังอาจถูกแก้ต่างว่าเป็นการค้าชั่ว โกงกำไร หรือการจัดการของพ่อค้าสกปรก"
นางยกสายตามองเขาตรง ๆ
"แต่เมื่อมีคนตายในห้องคุม โดยทำให้ดูเหมือนโรคเก่ากำเริบ ทุกอย่างเปลี่ยน"
"นั่นหมายความว่ามีคนใช้ความรู้เรื่องโรคและยาเพื่อฆ่าคน ปิดปากพยาน และซ่อนตัวหลังความตายที่ดูเป็นธรรมชาติ"
จ้าวเยี่ยนค่อย ๆ พยักหน้า
ใบหน้าของเขาเย็นเฉียบจนอ่านแทบไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร
แต่ในดวงตากลับมีความคมจัดที่นางคุ้นเคยยามเขาจับเป้าหมายสำคัญได้
"ข้าเข้าใจแล้ว" เขากล่าว "จากนี้ไป เราไม่ได้กำลังตามพ่อค้าปลอมยา"
"เราเริ่มตามฆาตกรแล้ว"
เซวียนอิงตอบ
"ไม่ใช่แค่ฆาตกร"
"แต่เป็นคนที่ทำให้การฆ่าดูเหมือนโรค"
คำพูดนั้นทำให้ลมเช้าทั้งเรือนเหมือนเย็นวูบ
เพราะการถูกฆ่าด้วยมีด ยังทำให้คนรู้ว่าต้องกลัวใคร
แต่การถูกฆ่าจนดูเหมือนร่างกายตนพังเองนั้นน่ากลัวกว่า
มันทำให้คนทั้งเมืองอาจตายลงทีละคน โดยไม่รู้เลยว่าตนกำลังถูกลอบทำร้าย
จ้าวเยี่ยนถอนหายใจยาวครั้งหนึ่ง
ไม่ใช่เพราะอ่อนล้า
แต่เหมือนกำลังรับน้ำหนักของคดีใหม่ที่เพิ่งกดลงบนบ่าเต็ม ๆ
"ข้าจะปิดข่าวเรื่องศพนี้ไว้ชั่วคราว" เขาว่า "อย่างน้อยจนกว่าจะสอบคนเฝ้ากับคนครัวได้หมด"
เซวียนอิงพยักหน้า
"และอย่าให้คนของสมาคมรู้ว่าเราสงสัยว่าเป็นการลงมือ"
"ถ้าอีกฝ่ายยังคิดว่าเรากำลังลังเลระหว่างโรคกับพิษ เขาอาจขยับอีก"
จ้าวเยี่ยนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
"ท่านอยากให้เขาขยับ"
"ใช่"
"เพราะคนที่ฆ่าได้ครั้งหนึ่ง มักต้องเก็บรอยอีกหลายจุด"
นางลดเสียงลง
"โดยเฉพาะเมื่อคนตายรายนี้ไม่ใช่คนเดียวที่รู้เรื่อง"
คำตอบนั้นทำให้เขาเข้าใจในทันที
คนงานจากโรงฟืนร้างยังเหลือ
คนจากโกดังเหนือยังมี ร้านชุนเหอยังเปิด เจิ้งเฉวียนยังมีชีวิต และสมุดรหัสยังอยู่ในมือพวกเขาถ้ามือที่ฆ่าเจ้าของโรงย้อมคิดว่าคดีนี้ยังไม่สะอาด มันย่อมลงมืออีก
เซวียนอิงมองไปทางห้องเก็บศพ
"คนตายรายแรกมาแล้ว" นางพูดช้า ๆ "จากนี้คดีจะเดินเร็วขึ้น"
"เร็ว และสกปรกกว่าเดิม"
จ้าวเยี่ยนไม่ปฏิเสธ
เขาเพียงกล่าว
"เช่นนั้นท่านก็ต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิมเช่นกัน"
เซวียนอิงหันมามองเขา
แววตาของทั้งสองนิ่งและหนักแน่นไม่ต่างกัน
ในคืนฝนเมื่อวาน พวกเขาเพิ่งเปิดประตูเห็นห้องพิษใต้โรงย้อม
เช้าวันนี้ ศพหนึ่งศพก็ถูกโยนเข้ามาเปิดคดีใหญ่ให้กว้างกว่าเดิมจากนี้ไป ทุกย่างก้าวจะไม่ใช่แค่การสืบหาของปลอม
แต่เป็นการเดินเข้าไปในพื้นที่ที่มีคนพร้อมฆ่า เพื่อไม่ให้ความจริงหลุดออกมา
และคนที่พร้อมฆ่าโดยใช้โรคเป็นหน้ากาก
ย่อมไม่ใช่ศัตรูธรรมดา
เสียงผู้คนด้านนอกเริ่มดังขึ้นบ้าง เมืองกำลังจะตื่นเต็มที่แล้ว
ไม่มีใครรู้ว่าในเรือนเก่าแถบตะวันตกนี้ มีศพหนึ่งศพนอนอยู่
ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าของโรงย้อมที่ถูกจับเมื่อคืน เพิ่งถูกทำให้ตายเหมือนโรคกำเริบ และยิ่งไม่มีใครรู้ว่า ตั้งแต่วินาทีที่เซวียนอิงแตะชีพจรที่ตายไปไม่นานนั้นคดีทั้งหมดได้ขยับจากเรื่องตลาดยา
ไปสู่คดีฆาตกรรมที่ซ่อนตัวในเงาของการแพทย์อย่างเต็มตัวแล้ว
เซวียนอิงสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง
กลิ่นชื้นของเช้า กลิ่นไม้เก่า และกลิ่นเหงื่อเย็นของความตายยังคงค้างอยู่ในปลายจมูก
นางรู้ดีว่า เส้นทางข้างหน้าจะอันตรายกว่าทุกวันที่ผ่านมา
แต่ในความเย็นเงียบของหัวใจกลับไม่มีความลังเล
เพราะเมื่อคนตายรายแรกปรากฏขึ้นแล้ว
การถอยออกจากคดีนี้ย่อมไม่ใช่การรักษาตัว
มันคือการปล่อยให้มือที่ซ่อนอยู่หลังคำว่า “โรค” ฆ่าคนต่อไปอย่างเงียบ ๆ
และสำหรับหมอแล้ว
การรู้ว่าความตายกำลังถูกปลอมเป็นโรค
แต่ยังแสร้งมองไม่เห็น
ย่อมเป็นการทรยศต่อทั้งวิชาแพทย์ และต่อคนเป็นคนตายพร้อมกัน
คดีใหญ่ของอาร์คนี้
จึงเริ่มต้นขึ้นตรงศพที่ไร้บาดแผลนี้เอง
ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ
ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด
ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ
ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน
ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข
ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ







