Share

ตอนที่ 71 คนตายเหมือนป่วย

last update Petsa ng paglalathala: 2026-08-18 16:44:58

ตอนที่ 71 คนตายเหมือนป่วย

เช้าวันที่เมืองยังไม่รู้ว่ามีศพหนึ่งศพนอนเย็นอยู่ในเรือนคุมชั่วคราว หลี่เซวียนอิงกลับถึงโรงหมอด้วยร่างกายที่ยังมีความชื้นจากอากาศหลังฝนและความหนักอึ้งจากสิ่งที่เพิ่งพบ

อาเยว่รีบยกผ้าร้อนมาให้เช็ดมือ พอเห็นสีหน้าของนางก็ไม่กล้าถามมาก เพียงกระซิบเบา ๆ

"ไม่ดีหรือเจ้าคะ"

เซวียนอิงถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออกช้า ๆ

"ไม่ใช่แค่ไม่ดี"

อาเยว่ยืนนิ่ง

เซวียนอิงหันไปมองห้องด้านหลังที่เจิ้งเฉวียนยังพักอยู่ ก่อนจะลดเสียงลง

"เจ้าของโรงย้อมตายแล้ว"

อาเยว่หน้าซีดลงทันที

"ตายแล้วหรือ"

"ใช่"

"และคนอื่นพยายามจะเรียกมันว่าโรคกำเริบ"

ประโยคสุดท้ายทำให้อาเยว่ยิ่งหนาววาบกว่าเดิม

ตลอดหลายวันมานี้ นางเห็นมามากพอแล้วว่าคำว่า “โรค” ในเมืองใหญ่นี้ ไม่ได้หมายถึงชะตาที่หลีกไม่พ้นของคนเสมอไป

บางครั้งมันเป็นเพียงผ้าไหมบาง ๆ ที่ใช้คลุมของสกปรกไว้ไม่ให้คนเห็น

เซวียนอิงนั่งลงหลังโต๊ะตรวจ ยกมือกดหว่างคิ้วเล็กน้อย

คดีเมื่อคืนควรเป็นจุดที่พวกเขาเริ่มสาวถึงตัวคนบงการ

แต่ศพเช้านี้กลับบอกชัดว่า อีกฝ่ายไม่คิดตั้งรับอย่างเดียว

มันลงมือแล้ว

และลงมือในวิธีที่ทำให้ผู้ตาย “ดูเหมือน” ตายเอง

นั่นหมายความว่า จากนี้ไปทุกคนที่อยู่ในเส้นคดีนี้ ไม่ว่าจะเป็นคนงาน คนส่งของ พยาน หรือแม้แต่คนไข้ที่กินยาผิดปกติ อาจกลายเป็นศพที่ถูกเขียนสาเหตุการตายว่า “โรคกำเริบ” ได้ทุกเมื่อ

อาเยว่วางถ้วยชาร้อนลงตรงหน้านาง

"คุณหนู จะบอกท่านจ้าวเรื่องเจิ้งเฉวียนหรือไม่เจ้าคะ"

เซวียนอิงพยักหน้า

"ต้องบอก"

"และจากวันนี้ไป ห้ามให้เขาออกจากโรงหมอแม้ก้าวเดียว"

ขณะพูด สายตาของนางหยุดอยู่ที่ห่อยาตัวอย่างบนชั้นไม้

ยาบำรุงจากร้านใหญ่

สมุนไพรที่มีผงแร่ปน

ผงพิษอ่อนจากโรงย้อม

สมุดรหัสที่แบ่งสูตรตามกลุ่มคนไข้

ทุกอย่างกำลังต่อเข้าหากัน

และศพเจ้าของโรงย้อมคือชิ้นส่วนที่ทำให้ภาพทั้งหมดน่ากลัวขึ้นกว่าก่อนมาก

ไม่ใช่เพราะมีคนตายเพียงคนเดียว

แต่เพราะมันบอกว่า อาจมีคนตายแบบนี้มาแล้วก่อนหน้า

เพียงแต่ไม่มีใครทันมองออก

คนตายเหมือนป่วย

คนตายเหมือนโรคกำเริบ

คนตายเหมือนร่างกายอ่อนแอของตนเองพังลงตามเวลา

ถ้าคนหนึ่งทำได้ ย่อมต้องเคยทำมาก่อน

ความคิดนั้นทำให้เซวียนอิงวางถ้วยชาลงทันที

"อาเยว่ เอาสมุดบันทึกมาที่นี่"

อาเยว่รีบหยิบมาให้

เซวียนอิงเปิดไปยังหน้าว่าง แล้วเขียนหัวข้อสั้น ๆ ลงไป

คนตายเหมือนป่วย

จากนั้นจึงลากเส้นย่อยลงมา

แน่นอกกำเริบ

ไอเป็นเลือด

อ่อนแรงเรื้อรัง

มือสั่น

ชักเกร็ง

หมดสติกะทันหัน

นางเขียนไปเรื่อย ๆ ราวกับกำลังรวบรวมตำราโรค แต่ทั้งสองรู้ดีว่านี่ไม่ใช่

นี่คือบัญชีรายชื่อของ “หน้ากาก” ที่พิษและการทดลองสามารถสวมได้

ขณะนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูหน้าโรงหมอดังขึ้น

คนไข้รายแรกของวันมาถึงเร็วกว่าปกติ

อาเยว่กำลังจะลุกไปเปิด แต่เซวียนอิงยกมือห้ามไว้

"ข้าจะไปเอง"

นางเปิดประตูแล้วพบหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่หน้าร้าน ด้านหลังมีชายชราผอมมากคนหนึ่งพิงบุตรชายอยู่

หญิงนั้นสีหน้าเร่งร้อนและเหนื่อยอ่อน

"หมอหลี่ ช่วยพ่อข้าหน่อยเถิด"

"เมื่อคืนเขาไอทั้งคืน วันนี้ลุกไม่ขึ้นแล้ว"

ปกติคำขอเช่นนี้จะเป็นเรื่องธรรมดาของโรงหมอ

แต่หลังจากสิ่งที่เซวียนอิงเพิ่งเผชิญในเรือนคุม คำว่า “ไอทั้งคืน” กับ “ลุกไม่ขึ้น” กลับทำให้สติของนางคมขึ้นอีกระดับ

นางพยักหน้าแล้วให้คนทั้งสองช่วยพาชายชราเข้ามานอนที่เตียงตรวจ

เมื่อแตะข้อมือ ชีพจรของเขาเบาและลึก แต่ไม่แตกต่างจากคนชราป่วยไอเรื้อรังนัก

ทว่ากลิ่นเสมหะที่เขาไอออกมากลับมีความฝาดจาง ๆ คล้ายคนที่กินยาบำรุงปอดอยู่เป็นระยะ

เซวียนอิงจึงถามทันที

"ช่วงนี้เขากินยาอะไร"

บุตรชายตอบ

"ยาบำรุงปอดกับยาขับเสมหะจากร้านฝูชิ่งขอรับ"

ชื่อร้านนั้นทำให้นางเหลือบตามองอาเยว่ทันที

เพราะเมื่อวานก็มีคนเอายาจากร้านนี้มาให้ตรวจ

เซวียนอิงขอห่อยาทันที

ชายหนุ่มรีบยื่นให้

นางเปิดดู ดม และแตะผงเล็กน้อยลงบนจานกระเบื้อง

อาเยว่ยืนเงียบไม่กล้ารบกวน

จากนั้นเซวียนอิงก็ถามอีก

"อาการเขาเริ่มหนักขึ้นหลังเปลี่ยนยาหรือไม่"

"ใช่ขอรับ" ชายหนุ่มตอบเร็ว "เดิมแค่ไอเรื้อรังตามวัย แต่พอกินยาชุดใหม่ไปครึ่งเดือน เขากลับเหนื่อยง่าย ไอมากขึ้น แล้วสี่วันก่อนเริ่มแน่นอก"

หญิงวัยกลางคนรีบเสริม

"พวกเราเองก็คิดว่าเพราะอากาศชื้นหลังฝน"

"แต่เมื่อเช้าไปเรียกพ่อ เขากลับพูดไม่ค่อยออก สีหน้าก็เทา ๆ ข้าเลยรีบพามาที่นี่"

เซวียนอิงตรวจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจ่ายยาประคองและบอกให้หยุดยาจากร้านเดิมทันที

อาการของชายชรายังไม่ถึงขั้นอันตรายเฉียบพลัน แต่เพราะเช้านี้นางเพิ่งเห็นศพคนที่ “เหมือนโรคกำเริบ” มา จึงไม่อาจปล่อยผ่านรายละเอียดแม้แต่น้อย

หลังส่งครอบครัวนั้นออกไป อาเยว่ก็ถามเบา ๆ

"คุณหนู สงสัยอีกแล้วหรือเจ้าคะ"

เซวียนอิงมองห่อยาที่เหลืออยู่ในมือ

"ข้ายังไม่สรุป"

"แต่จากวันนี้ไป คนที่มาหาด้วยอาการโรคธรรมดา ข้าจะไม่มองว่าเป็นโรคธรรมดาก่อนอีกแล้ว"

อาเยว่สูดลมหายใจช้า ๆ

นางเข้าใจแล้ว

คดีเมื่อคืนกับศพเมื่อเช้าได้เปลี่ยนวิธีมองโลกของเซวียนอิงไปอีกขั้น

เมื่อก่อน นางมองหาของปลอมในตลาดยา

ตอนนี้ นางกำลังมองหาความตายที่แฝงอยู่ในอาการป่วยประจำวันของผู้คนทั้งเมือง

ยามสาย จ้าวเยี่ยนส่งคนมาพร้อมข่าวสั้น ๆ ให้เซวียนอิงไปพบที่เรือนพักชั่วคราวหลังตลาดหยกโอสถ

คราวนี้ไม่ใช่เรือนคุมผู้ต้องสงสัย

แต่เป็นห้องเก็บเอกสารและของกลางที่เขาเพิ่งยึดจากโรงย้อมและร้านเชื่อมโยงบางแห่ง

เมื่อเซวียนอิงไปถึง เขากำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้ยาวที่วางสมุดบัญชี ห่อยา และแผ่นรายชื่อหลายแผ่น

แววตาของเขาเคร่งยิ่งกว่าตอนพบศพเสียอีก

"ดูนี่" เขากล่าวทันที

บนโต๊ะมีรายชื่อคนตายห้าราย

สองรายเป็นคนชรา

หนึ่งรายเป็นหญิงหลังคลอด

หนึ่งรายเป็นคนงานแบกของ

และอีกรายเป็นเด็กชายอายุสิบสอง

ข้างชื่อมีวันตายและสาเหตุที่คนทั่วไปบันทึกไว้

แน่นอกเฉียบพลัน

โลหิตพร่องหลังคลอด

ปอดอ่อนแอ

ไข้ทรุด

ชักตาย

เซวียนอิงกวาดตามองอย่างรวดเร็ว

"นี่คืออะไร"

"รายชื่อคนตายในหกเดือนที่ผ่านมา ที่เกี่ยวพันกับร้านชุนเหอ ร้านฝูชิ่ง ร้านต้าซิ่งโอสถ และคนส่งของจากโกดังเหนือ" จ้าวเยี่ยนตอบ "เมื่อคืนหลังพบศพ ข้าจึงให้คนย้อนดูบันทึกการซื้อยาและคำให้การจากครอบครัวที่เคยร้องทุกข์เล็ก ๆ น้อย ๆ"

เขาแตะไปที่ชื่อแรก

"คนชรารายนี้ซื้อยาบำรุงปอดจากร้านฝูชิ่งต่อเนื่องสองเดือน ก่อนตายด้วยแน่นอกเฉียบพลัน"

จากนั้นชื่อถัดไป

"หญิงหลังคลอดรายนี้กินยาฟื้นกำลังจากร้านชุนเหอ แล้วเสียเลือดซึมกับอ่อนแรงจนตาย ทั้งที่หมอตำบลเดิมบอกว่าอาการไม่น่าหนักถึงขั้นนั้น"

และชื่อสุดท้าย

"เด็กคนนี้ถูกบันทึกว่าเป็นโรคชักแต่กำเนิด ทั้งที่ครอบครัวบอกว่าเริ่มชักหลังได้ยาบำรุงครั้งใหม่"

เซวียนอิงรู้สึกเหมือนปลายนิ้วเย็นลงทีละน้อย

สิ่งที่นางเพิ่งสงสัยเมื่อเช้า กำลังค่อย ๆ กลายเป็นรูปร่างตรงหน้า

เจ้าของโรงย้อมไม่ใช่รายแรก

เขาอาจเป็นเพียงรายแรกที่ถูกจับทันช่วงก่อนตาย จึงทำให้พวกเขาได้เห็นชัดว่ามีมือฆ่าซ่อนอยู่หลังคำว่า “โรค”

แต่ก่อนหน้านั้น อาจมีคนล้มลงไปแล้วหลายราย

ตายเหมือนป่วย

ถูกฝังเหมือนคนโชคร้าย

แล้วเรื่องก็จบลงในบ้านเล็ก ๆ ของตน โดยไม่มีใครโยงกลับมาถึงตลาดยาได้เลย

จ้าวเยี่ยนมองสีหน้านาง

"ท่านคิดเหมือนข้าหรือไม่"

เซวียนอิงตอบช้า ๆ

"ข้าคิดว่าเคสใหญ่ของเรามาแล้ว"

เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนพยักหน้า

"ข้าก็คิดเช่นนั้น"

"ตอนแรกเราตามเรื่องปลอมยาและผงพิษอ่อน"

"ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นมากกว่านั้น"

เซวียนอิงเลื่อนรายชื่อเข้าหาตน

"ข้าต้องดูข้อมูลการป่วยของแต่ละราย"

"หากอาการมีรูปแบบร่วมกัน แม้จะถูกเรียกคนละโรค เราอาจจับเส้นเดียวกันได้"

จ้าวเยี่ยนเตรียมสิ่งนี้ไว้แล้ว เขาส่งห่อกระดาษอีกชุดให้

ภายในเป็นบันทึกสั้น ๆ จากครอบครัวหรือคนใกล้ชิดของผู้ตาย

ไม่ละเอียดแบบเวชระเบียน แต่พอให้เห็นภาพ

คนชราที่ตายด้วยแน่นอกนั้น ก่อนตายสองสัปดาห์มีอาการไอถี่ขึ้นและเหนื่อยง่ายหลังเปลี่ยนยาชุดใหม่

หญิงหลังคลอดกินยาบำรุงแล้วหน้าซีด เหงื่อออกกลางคืน มือเท้าเย็น ก่อนเลือดซึมไม่หยุด

เด็กชายชักตายเริ่มจากมือสั่นและกัดฟันตอนนอน

คนงานแบกของบ่นปวดอกกับไอแห้งหลายวันก่อนล้มลงในโกดัง

เซวียนอิงอ่านทีละบรรทัดช้า ๆ

ยิ่งอ่าน ใจยิ่งหนัก

เพราะทุกอาการล้วน “เหมือนโรคได้” จริง

ถ้าไม่มองเชื่อมกัน มันก็เป็นเพียงคนแก่ร่างกายไม่ไหว หญิงหลังคลอดฟื้นตัวไม่ดี เด็กมีลมชัก คนงานปอดเสียจากงานหนัก

แต่เมื่อนำมาวางข้างกันพร้อมเส้นทางซื้อยา เส้นทางของโกดัง และหลักฐานจากโรงย้อม

ภาพกลับชัดขึ้นอย่างน่ากลัว

ไม่ใช่โรคธรรมดา

ไม่ใช่ชะตาธรรมดา

แต่มันคือการทำให้ความตายดูธรรมดา

เซวียนอิงเงยหน้าขึ้น

"รายเหล่านี้ ครอบครัวยังอยู่ใช่หรือไม่"

"อยู่บ้าง ไม่อยู่บ้าง" จ้าวเยี่ยนตอบ "บางบ้านย้ายไปแล้ว บางบ้านยังอยู่ในเมือง"

"ข้าต้องพบคนที่ยังอยู่" นางกล่าวทันที "และถ้าเป็นไปได้ ข้าต้องเห็นยาที่เหลืออยู่จากผู้ตาย"

จ้าวเยี่ยนมองนางนิ่ง ๆ

"ท่านรู้หรือไม่ว่าจากนี้ไป เราไม่ได้แตะเพียงตลาดยาอีกแล้ว"

"เรากำลังไปแตะศพที่ถูกฝังไปแล้วในความทรงจำของคน"

เซวียนอิงตอบโดยไม่หลบสายตา

"เพราะคนตายเหล่านั้นอาจเป็นพยานคนแรกของคดีนี้"

ประโยคสั้นนั้นทำให้ความเงียบตกลงระหว่างคนทั้งสอง

จ้าวเยี่ยนเป็นคนของงานสืบและอำนาจ เขารู้ดีว่าการไปขุดเรื่องผู้ตายในอดีต ย่อมแตะความเจ็บของครอบครัวและเสี่ยงทำให้ข่าวรั่วกว้าง

แต่เขาก็รู้เช่นกันว่า หากปล่อยรายชื่อเหล่านี้นอนอยู่เฉย ๆ พวกมันจะเป็นเพียงเส้นหมึกบนกระดาษ

ไม่มีน้ำหนักพอจะดึงคนที่ซ่อนอยู่หลังม่านออกมา

เขาจึงพยักหน้าในที่สุด

"ได้"

"ข้าจะจัดคนพาท่านไปแบบไม่ให้สะดุดตา"

เซวียนอิงหันกลับไปดูรายชื่ออีกครั้ง

ปลายนิ้วแตะอยู่เหนือคำว่า “ชักตาย” ของเด็กชายคนหนึ่งนานกว่าชื่ออื่น

ภาพอาเฉิงผุดขึ้นมาในหัวนางทันที

หากเด็กคนนั้นไม่ได้มาโรงหมอหลี่ทันเวลา เขาอาจกลายเป็นอีกหนึ่งชื่อในรายชื่อแบบนี้

อีกหนึ่งศพที่คนจะกล่าวว่า “ชะตาเด็กไม่แข็ง”

แล้วก็จบ

หัวใจของนางจึงเย็นลงอย่างเด็ดขาด

คดีนี้ไม่มีทางเป็นเพียงการจับพ่อค้าปลอมยาอีกแล้ว

มันคือการสืบว่า มีใครบ้างในเมืองนี้ที่กำลังใช้ยาและพิษเป็นเครื่องมือคัดเลือกคนป่วย คนอ่อนแอ และคนที่สังคมพร้อมจะเชื่อว่าตายเองได้ง่ายที่สุด

ยามบ่าย ทั้งสองเริ่มจากบ้านแรกในรายชื่อ

เป็นบ้านคนงานแบกของที่ตายด้วย “ปอดอ่อนแอ”

บ้านนั้นอยู่แถวท่าเกวียนใกล้ตลาด ฝนเมื่อคืนทำให้พื้นยังเละชื้นอยู่

ภรรยาของผู้ตายเป็นหญิงหน้าซูบที่เมื่อเห็นจ้าวเยี่ยนก็ดูหวาดทันที แต่พอเซวียนอิงก้าวออกมาข้างหน้าและพูดอย่างอ่อนโยน นางจึงยอมเชิญเข้าบ้าน

ภายในบ้านเล็กแคบและมีกลิ่นยาจาง ๆ ค้างอยู่

หญิงนั้นเล่าว่า สามีแข็งแรงมาโดยตลอด เพียงแค่ไอเรื้อรังอยู่บ้างเพราะฝุ่นโกดัง

แต่สองเดือนก่อน มีคนแนะนำยาบำรุงปอดจากร้านใหญ่ให้ เขาจึงเริ่มกิน

ช่วงแรกเหมือนดีขึ้น

จากนั้นกลับไอหนัก เหนื่อยง่าย และคืนหนึ่งก็แน่นอกจนสิ้นใจ

เซวียนอิงถามว่าเหลือยาอยู่หรือไม่

หญิงนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนำห่อเก่าจากมุมห้องมาให้

ภายในยังเหลือเม็ดยาอยู่สองเม็ด

เซวียนอิงเพียงดมก็รู้

กลิ่นฝาดขมคล้ายกับชุดอื่น

ไม่แรงเท่าผงจากโรงย้อม แต่พอจะเป็นเงาเดียวกันได้

นางไม่พูดอะไรมาก เพียงขอเก็บตัวอย่างไว้ตรวจต่อ

ก่อนกลับ หญิงนั้นถามด้วยเสียงสั่น

"สามีข้าไม่ได้ตายเพราะโรคจริงหรือ"

คำถามนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลง

จ้าวเยี่ยนมองเซวียนอิง แต่ไม่แทรก

เพราะเขารู้ว่า คำตอบนี้ไม่ใช่เรื่องของอำนาจหรือคดีอย่างเดียว

มันคือเรื่องของหัวใจคนที่สูญเสีย

เซวียนอิงจึงตอบอย่างตรงที่สุดเท่าที่จะไม่ทำร้ายเกินไป

"ตอนนี้ข้ายังไม่อาจฟันธง"

"แต่ข้าบอกได้ว่า ยาที่เขากินไม่สะอาดอย่างที่ควรเป็น"

หญิงนั้นทรุดนั่งลงช้า ๆ

น้ำตาไหลโดยไม่ส่งเสียง

"ข้าคิดมาตลอดว่าเพราะเขาทำงานหนักเกินไป"

เซวียนอิงมองนางเงียบ ๆ

นี่แหละคือสิ่งที่คนพวกนั้นต้องการ

ให้คนที่อยู่ข้างหลังศพโทษความเหน็ดเหนื่อย โทษอายุ โทษร่างกายตัวเอง

ยกเว้นโทษยา

ยกเว้นโทษมือที่ใส่อะไรบางอย่างลงไปในยา

เมื่อออกจากบ้านนั้นมา แสงบ่ายก็เริ่มคล้ำลงอีกครั้งเพราะเมฆฝนยังไม่เปิด

จ้าวเยี่ยนเดินข้างนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย

"ท่านเริ่มเห็นหรือยัง ว่าคดีนี้จะใหญ่แค่ไหน"

เซวียนอิงมองไปยังตรอกแคบที่ทอดยาว

บ้านเล็ก ๆ ที่มีคนเฝ้าทุกข์เงียบ ๆ อยู่ข้างใน

ร้านยาใหญ่ที่ยังเปิดขายตามปกติ

คนในเมืองที่ยังคิดว่าตนเพียงป่วยตามธรรมดา

ทั้งหมดเชื่อมต่อกันในเงามืด

"ข้าเห็นแล้ว" นางตอบ

"และยิ่งเห็น ข้าก็ยิ่งรู้ว่า ถ้าเราไม่ดึงมันออกมา เมืองนี้จะมีคนตายเหมือนป่วยเพิ่มอีก"

จ้าวเยี่ยนไม่พูดอะไรต่อ

แต่ฝีเท้าของเขากลับช้าลงครึ่งจังหวะ ราวกับรับรู้ถึงน้ำหนักของประโยคนั้นเต็มที่

คืนนั้น เมื่อเซวียนอิงกลับถึงโรงหมอ นางเปิดสมุดบันทึกอีกครั้ง

หน้าที่เขียนคำว่า “คนตายเหมือนป่วย” ตอนเช้า บัดนี้มีชื่อแรกถูกเติมลงไปแล้ว

คนงานแบกของ

ยาบำรุงปอดจากร้านใหญ่

ไอเรื้อรังแล้วตายด้วยแน่นอก

จากนั้นนางจึงเขียนต่อใต้ชื่อนั้น

ไม่ใช่รายเดียว

ปลายพู่กันหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขียนบรรทัดสุดท้ายของวันลงไปอย่างช้าและหนักแน่น

คดีใหญ่เริ่มแล้ว

ไม่ใช่ที่โรงย้อม

ไม่ใช่ที่โกดัง

แต่เริ่มในบ้านของคนตาย ที่ไม่มีใครเคยคิดจะถามว่าเขาป่วยเองจริงหรือไม่

และตั้งแต่วินาทีที่คำถามนั้นถูกถามออกมา

เมืองทั้งเมืองก็ไม่มีวันกลับไปหลับตาอย่างเดิมได้อีกแล้ว

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลก

    ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับ

    ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 86 ศาลาเหนือ

    ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปาก

    ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น

    ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข

  • แพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา   ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวง

    ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status