LOGINตอนที่ 69 บุกโรงย้อมกลางฝน
ฝนเริ่มตกตั้งแต่หัวค่ำ
เม็ดแรกลงมาเบาเหมือนเพียงจะเตือนให้คนเก็บผ้าจากราวและปิดบานหน้าต่างให้สนิท แต่พอพ้นยามหนึ่งไปไม่นาน ฟ้าก็เหมือนถูกใครใช้มีดผ่ากลาง กลั่นน้ำทั้งแผ่นฟ้าลงมาสาดใส่เมืองใหญ่ไม่หยุด
ตรอกซีหลินเงียบเร็วกว่าปกติ
แสงตะเกียงตามชายคาถูกสายฝนซัดจนพร่าเป็นดวงสั่น ๆ
คนเดินถนนแทบไม่เหลือ
เสียงฝนกระหน่ำหลังคา เสียงน้ำไหลผ่านร่องหิน และเสียงลมที่กรีดผ่านซอกกำแพงรวมกันจนทั้งเมืองเหมือนถูกห่อด้วยม่านน้ำหนาทึบ
ภายในโรงหมอหลี่เซวียนอิง อาเยว่เพิ่งปิดประตูหน้าแน่นแล้วหันกลับมา ก็เห็นคุณหนูของตนกำลังเปลี่ยนเสื้อชั้นนอกเป็นชุดเข้มที่กระชับกว่าปกติ
ผมที่เคยปล่อยสบายถูกมัดเก็บเรียบ
เข็มเงินถูกเก็บเข้าซองเล็กแนบแขนเสื้อ
ถุงผ้าใส่ผงตัวอย่างและมีดบางถูกมัดชิดเอว
อาเยว่เบิกตาทันที
"คุณหนูจะออกไปหรือเจ้าคะ"
เซวียนอิงไม่ตอบในทันที นางยกโคมขึ้นตรวจไส้ตะเกียง แล้วลดแสงให้หรี่พอไม่สะดุดตา
"จ้าวเยี่ยนส่งข่าวมา"
อาเยว่หน้าซีดลง
"คืนนี้หรือ"
"คืนนี้"
คำตอบสั้นนั้นทำให้ความเย็นจากสายฝนด้านนอกเหมือนซึมเข้ามาในห้องทันที
เจิ้งเฉวียนที่พักอยู่ด้านหลังยังหลับจากฤทธิ์ยา อาการไอดีขึ้นมากแล้ว แต่ยังไม่มีแรงมากพอจะขยับหนีเองหากเกิดเรื่อง
อาเยว่รีบพูด
"ฝนหนักเช่นนี้อันตรายเกินไป"
เซวียนอิงผูกชายเสื้อแน่นขึ้น
"ก็เพราะฝนหนักเช่นนี้ คนที่นั่นจึงคิดว่าตนปลอดภัย"
อาเยว่เม้มปาก
นางรู้อยู่แล้วว่าห้ามไม่สำเร็จ
ตั้งแต่ข่าวลือจากสมาคมเริ่มสวนกลับ โรงหมอหลี่ก็เหมือนเดินเข้าจุดที่ไม่อาจถอยครึ่งก้าวได้อีกต่อไป
ขืนปล่อยให้โรงย้อมเถื่อนทำงานต่อไปอีก วันหนึ่งจะมีเด็กอย่างอาเฉิงมากขึ้น คนงานอย่างเจิ้งเฉวียนมากขึ้น และคนไข้จำนวนเท่าไรไม่รู้ที่จะค่อย ๆ ล้มลงโดยไม่มีใครรู้ว่าต้นเหตุมาจากสิ่งใด
"เช่นนั้นให้ข้าไปด้วย" อาเยว่กล่าวทันที
เซวียนอิงส่ายหน้า
"ไม่ได้"
"คืนนี้ต้องมีคนอยู่เฝ้าที่นี่"
"ถ้ามีใครมาถาม ให้บอกว่าข้าออกไปดูคนไข้ฉุกเฉินนอกตรอกช่างตีเหล็ก"
อาเยว่ยังไม่ยอม
"แต่"
เซวียนอิงยกมือแตะแขนนางเบา ๆ
"ดูเจิ้งเฉวียนให้ดี ถ้าเขาตื่น ห้ามให้เสียงดัง"
"และถ้ามีคนแปลกหน้ามาวนอยู่หน้าตรอก ให้จำหน้าไว้ ไม่ต้องออกไปเผชิญ"
อาเยว่กลืนคำทั้งหมดกลับลงไปในคอ ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
"คุณหนูต้องกลับมา"
เซวียนอิงมองนางครู่หนึ่ง
ดวงตาที่ปกติเย็นนิ่งมีประกายอ่อนลงเพียงน้อย
"ข้ายังมีคนไข้ต้องตรวจพรุ่งนี้"
ประโยคนั้นไม่ใช่คำปลอบแบบสวยหรู แต่มันทำให้อาเยว่หัวใจหนักแน่นขึ้นอย่างประหลาด
เพราะนั่นหมายความว่า ในความคิดของเซวียนอิง การกลับมานั้นเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว
เสียงเคาะประตูหลังดังขึ้นสามครั้ง ห่างเท่ากัน
เซวียนอิงหยิบโคมแล้วเดินไปเปิด
จ้าวเยี่ยนยืนอยู่ใต้ชายคาหลังโรงหมอ เสื้อคลุมดำชุ่มน้ำจนเข้มเป็นเงา ด้านหลังมีชายอีกสองคนในชุดเรียบ ยืนห่างออกไปอย่างเงียบเชียบ
สายฝนหนาทึบทำให้ใบหน้าของเขาดูคมเข้มยิ่งกว่าเดิม
"พร้อมหรือยัง" เขาถาม
"ไปเถิด" เซวียนอิงตอบ
เขากวาดตานางครั้งหนึ่ง เห็นการแต่งกายและเครื่องมือที่เตรียมไว้ครบก็ไม่ได้พูดมาก เพียงยื่นผ้าคลุมกันฝนสีเข้มผืนหนึ่งมาให้
"ทางลื่น"
"อย่าเดินออกจากหลังข้าเกินสองก้าว"
เซวียนอิงรับผ้ามาคลุม
"ถ้าข้าลื่น เจ้าก็เสียหมอไปคนหนึ่ง"
มุมปากของจ้าวเยี่ยนกระตุกนิดเดียว
"คืนนี้ข้าไม่ได้พาท่านมาเสียทิ้งในคลอง"
เซวียนอิงไม่ตอบรับคำกึ่งแซวกึ่งจริงนั้น เพียงเดินตามเขาออกไป
ทั้งสี่คนอ้อมตรอกเล็ก เลี่ยงถนนใหญ่ และออกทางประตูเหนือของเมืองในความมืดกับม่านฝน
พื้นดินแฉะจนรองเท้าจมโคลนเป็นระยะ
น้ำฝนไหลเป็นสายตามร่องกำแพงและพื้นหิน
ไกลออกไป ฟ้าร้องต่ำ ๆ ราวกับกลิ้งอยู่เหนือศีรษะตลอดเวลา
จ้าวเยี่ยนนำทางอย่างมั่นคง
ชายทั้งสองด้านหลังแยกกันเฝ้าหลังและด้านข้าง
ไม่มีใครพูดเกินจำเป็น
มีเพียงช่วงหนึ่งเมื่อเดินเลียบคลองเก่าจนเห็นเงาโรงฟืนร้างลิบ ๆ จ้าวเยี่ยนจึงลดเสียงลง
"คนของข้าส่งสัญญาณแล้ว ข้างในมีอย่างน้อยเจ็ดคน"
"สองคนเฝ้าหน้า สองคนอยู่โรงต้ม อีกสามอยู่ด้านใน"
เซวียนอิงถามกลับเบา ๆ
"ร้านชุนเหอล่ะ"
"วันนี้ปิดร้านเร็วกว่าปกติ" เขาตอบ "ก่อนฝนตกครึ่งชั่วยาม มีห่อผ้าสามมัดถูกส่งออกจากหลังร้านโดยคนไม่รู้หน้า"
นางขมวดคิ้ว
"แปลว่าพวกมันเริ่มระวังแล้ว"
"จึงต้องมาคืนนี้" จ้าวเยี่ยนกล่าว
"เดิมข้าจะรออีกวัน แต่คนของข้าเห็นถังดำสองถังถูกยกเข้าโรงฟืนตอนใกล้ค่ำ และมีคนจากโกดังเหนือมาด้วยตนเอง"
เขาหันมองนางครู่หนึ่ง
"ข้าไม่คิดเรียกท่านมา หากไม่เห็นสิ่งหนึ่งที่คนของข้าแยกไม่ออก"
สายตาของเซวียนอิงเย็นลงทันที
นางรู้ดีว่าเขาไม่ได้หมายถึงแค่การย้อมสมุนไพรอีกแล้ว
เมื่อเข้าใกล้โรงฟืนร้างมากขึ้น พวกเขาจึงหลบอยู่หลังแนวต้นหลิวเก่าริมคลอง
ตัวอาคารเป็นเรือนไม้ยาว หลังคาต่ำ มีปล่องควันสองปล่อง แสงตะเกียงรั่วออกมาตามรอยไม้กระดานที่ปิดไม่สนิท
แม้ฝนจะหนัก แต่ก็ยังมีกลิ่นบางอย่างลอยมาตามลม
กลิ่นเปลือกไม้ต้มไหม้
กลิ่นรากยาชื้น กลิ่นควันเฝื่อน และอีกกลิ่นหนึ่งที่เบาบางกว่า แต่บาดจมูกยิ่งกว่ากลิ่นขมฝาดเหมือนผงแร่บดผสมของเน่าแห้ง
เซวียนอิงสูดเพียงนิดเดียวก็ขมวดคิ้วทันที
"กลิ่นนี้ไม่ใช่แค่ย้อมรากยา"
จ้าวเยี่ยนหันมอง
"ข้าก็คิดเช่นนั้น"
เขายกมือให้คนของตนแยกออกไปสองด้าน จากนั้นพาเซวียนอิงอ้อมไปทางฝาผนังด้านหลังที่คนเฝ้าน้อยที่สุด
ตรงมุมหนึ่งของเรือนมีช่องระบายอากาศกว้างพอให้สอดสายตาเข้าไปได้
จ้าวเยี่ยนย่อตัวลงก่อน แล้วขยับเปิดที่ให้
"ดู"
เซวียนอิงเข้าไปใกล้
ภาพด้านในทำให้นางนิ่งไปชั่วขณะ
ในห้องกว้างสลัว มีเตาไฟสามเตาตั้งเรียงกัน หม้อเหล็กใบใหญ่เดือดปุด ๆ เหนือไฟ
คนงานสองคนกำลังใช้ไม้ยาวคนรากสมุนไพรสีคล้ำในหม้อต้มแรก
อีกมุมหนึ่งมีตะแกรงไม้หลายชั้นสำหรับผึ่งรากยาที่เพิ่งย้อมเสร็จ
ภาพเหล่านี้สอดคล้องกับสิ่งที่เจิ้งเฉวียนเคยเล่า
แต่สิ่งที่เกินกว่านั้นอยู่ในห้องด้านในสุด
ตรงนั้นมีโต๊ะหินเตี้ย ๆ ตั้งเรียงขวดดินเผา ถุงผงสีเทาแดง และครกบดหินหลายใบ
ชายคนหนึ่งสวมผ้าปิดปาก กำลังเทผงจากถุงสองชนิดลงในครก แล้วบดเข้าด้วยกันอย่างชำนาญ
ข้างโต๊ะมีถาดไม้บางแผ่นที่เกลี่ยผงละเอียดสีหม่นไว้เป็นชั้นบาง ๆ
คนงานอีกคนใช้ช้อนทองเหลืองตักผงนั้นผสมลงในกองสมุนไพรหั่นฝอย ก่อนคลุกให้เข้ากัน
เซวียนอิงรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
นี่ไม่ใช่แค่การทำให้ของเก่าดูใหม่
มันคือการเติม “บางอย่าง” ลงไปในโอสถโดยตรง
จ้าวเยี่ยนมองสีหน้านาง
"ท่านเห็นอะไร"
เซวียนอิงตอบเสียงต่ำยิ่งกว่าสายฝน
"ผงที่ผสมในห้องในสุด ไม่ใช่ผงยาปกติ"
นางเพ่งอีกครั้ง
บนโต๊ะมีเศษรากไม้สีเหลืองหม่นบางชนิด เปลือกแห้งสีคล้ำคล้ายเปลือกต้นที่มีฤทธิ์กัดเส้นลม และผงแร่แดงที่น่าจะเป็นของชนิดเดียวกับที่ติดในยาบำรุงของอาเฉิง
แต่ยังมีอย่างอื่นอีก
ของบางอย่างดำจัดเหมือนเชื้อราแห้งบด
ของบางอย่างขาวอมเทาเหมือนตะกอนที่ได้จากการเคี่ยวซ้ำนางถามในใจแทบพร้อมกัน
ระบบโอสถบัญชาชะตาดังขึ้นทันที
"ตรวจพบแหล่งผลิตสารแฝงความเป็นพิษระดับต่ำ"
"องค์ประกอบเบื้องต้น ผงแร่แต่งสภาพ เปลือกไม้ก่อระคายเส้นลม สารคั่งจากการรมควัน และสิ่งตกค้างที่มีผลต่อม้ามปอดเมื่อสะสม"
"ลักษณะผลลัพธ์ ไม่ทำให้ตายทันที"
"ผลต่อร่างกาย ทำให้ป่วยช้า อาการคล้ายโรคธรรมดา เช่น ไอเรื้อรัง แน่นอก มือสั่น อ่อนแรง เส้นลมปั่นป่วน"
"คำเตือน ระดับอันตรายต่อประชาชนสูง"
เซวียนอิงกำมือแน่น
จ้าวเยี่ยนเห็นแววตาของนางเปลี่ยน ก็รู้ว่าเรื่องนี้หนักกว่าที่คาดไว้จริง
"พูดมา" เขากล่าวสั้น ๆ
เซวียนอิงละสายตาจากช่อง มองเขาตรง ๆ
"ที่นี่ไม่ได้แค่ปลอมสมุนไพร"
"มันกำลังผลิตผงพิษอ่อน"
แม้จ้าวเยี่ยนจะเตรียมใจไว้แล้ว สีหน้าก็ยังเข้มขึ้นทันที
"พิษ"
"ใช่ แต่ไม่ใช่ยาพิษที่ฆ่าคนในถ้วยเดียว" นางตอบ "เป็นพิษที่ผสมลงในโอสถหรือยาบำรุง ทำให้คนค่อย ๆ ป่วย ดูเหมือนเป็นโรคธรรมดา"
"ไอเรื้อรัง อ่อนแรง มือสั่น แน่นอก ชักเกร็งในเด็ก หรือปอดพังในคนงาน"
นางหันกลับไปมองข้างในอีกครั้ง
"ถ้าคนกินเข้าไปน้อยและต่อเนื่อง อาการจะยืดนานจนคนคิดว่าเป็นเพราะร่างกายตนไม่ดี หรือเป็นโรคตามวัย"
คำอธิบายนั้นทำให้ฝนรอบตัวเหมือนเย็นขึ้นอีกชั้น
เพราะมันหมายความว่าเครือข่ายนี้ไม่ได้เพียงโกงกำไรจากของปลอม
มันกำลังสร้างคนป่วย
คนป่วยที่ต้องซื้อยาอีก
รักษาอีก จ่ายเงินอีก และอาจตายลงโดยไม่มีใครโยงความตายกลับมาถึงมือผู้ผลิตได้เลยจ้าวเยี่ยนกัดฟันเบา ๆ
"ชั่วช้า"
เซวียนอิงกลับสงบนิ่งกว่าที่เขาคาด
แต่ความสงบนั้นกลับน่ากลัวกว่าความโกรธ
"คนที่ทำเช่นนี้ไม่คิดเรื่องรักษาโรคแล้ว" นางว่า "เขากำลังเปลี่ยนการแพทย์ให้เป็นเครื่องจักรสร้างคนป่วย"
ฟ้าผ่าลงไกล ๆ จนขอบฟ้าสว่างวาบ
แสงนั้นทำให้ภาพในช่องระบายอากาศชัดขึ้นชั่วขณะ
เซวียนอิงเห็นชายที่บดผงเงยหน้าขึ้นพูดอะไรบางอย่างกับอีกคน จากนั้นคนงานก็ยกถาดผงไปเทใส่ไหดินเผาสามใบ ปิดฝา และประทับตราด้วยครั่งสีดำ
"เขาแยกเก็บต่างหาก" นางกระซิบ "นั่นแปลว่าผงนี้มีจุดหมายเฉพาะ"
จ้าวเยี่ยนถาม
"สำหรับโอสถชนิดใด"
เซวียนอิงส่ายหน้าเบา ๆ
"ยังไม่รู้ทั้งหมด แต่จากกลิ่นและสิ่งที่ผสม น่าจะใช้ได้หลายแบบ"
"บางชนิดลงในยาบำรุงสำหรับเด็ก บางชนิดลงในยาบำรุงปอดหรือยาชูกำลังสำหรับคนอ่อนแอ"
"เพราะคนกลุ่มนี้ป่วยช้าแล้วดูเหมือนร่างกายเดิมไม่แข็งแรงอยู่แล้ว"
จ้าวเยี่ยนมองเข้าไปอีกครั้ง
แววตาแข็งเหมือนเหล็กตีร้อน
"คืนนี้จะไม่ปล่อยให้ของพวกนั้นออกไป"
เซวียนอิงหันมาทันที
"จับได้ แต่ต้องมีชีวิต"
เขาเลิกคิ้ว
"ท่านกลัวข้าจะฆ่าปิดคดีหรือ"
"ข้ากลัวว่าในความชุลมุน ฝ่ายเจ้าเองจะลงมือหนักเกินไป" นางตอบตรง "คนบดผงในห้องในสุดต้องรอด เขาน่าจะรู้สูตร รู้ปลายทาง และรู้คนที่สั่ง"
จ้าวเยี่ยนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าหนึ่งครั้ง
"ได้"
แล้วเขาก็ยกมือส่งสัญญาณ
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเหมือนสายฟ้า
คนของเขาสองด้านพุ่งเข้าประชิดประตูหน้าและหลังพร้อมกัน
จ้าวเยี่ยนถีบแผ่นไม้ด้านหลังเรือนจนเปิดผาง เสียงดังแข่งกับฝนและฟ้าร้อง
"อย่าขยับ"
เสียงตะคอกของเขาคมกริบจนคนงานในห้องสะดุ้งล้มแทบพร้อมกัน
หนึ่งในนั้นคว้ามีดสั้นจากข้างโต๊ะหมายจะพุ่งใส่ประตูหลัง แต่ถูกชายของจ้าวเยี่ยนกระแทกเข้ากำแพงทันที
อีกคนจะคว้าไหดินเผาทุ่มลงพื้น เซวียนอิงเห็นก่อนจึงร้องขึ้น
"หยุดมัน"
จ้าวเยี่ยนพุ่งถึงตัวคนนั้นในพริบตา จับข้อมือบิดจนไหหลุดแล้วถีบให้หมอบคว่ำลงกับพื้น
คนทั้งโรงฟืนแตกตื่นวุ่นวาย
กลิ่นย้อม กลิ่นควัน กลิ่นฝน และกลิ่นผงแร่ที่ถูกสะเทือนลอยฟุ้งปนกันจนแสบจมูก
เซวียนอิงดึงผ้าปิดปากขึ้นทันที แล้วรีบมุ่งตรงไปยังห้องในสุด
คนบดผงที่นางหมายตาไว้กำลังถอยกรูด สีหน้าซีดจัดใต้ผ้าปิดปาก
เขาหันคว้าถุงผงดำจะเทลงเตา
เซวียนอิงไม่ใช่คนมีแรงเหมือนจ้าวเยี่ยน แต่มีเข็มเงิน
ปลายนิ้วนางสะบัดเพียงครั้ง เข็มก็พุ่งเข้าแขนอีกฝ่ายตรงจุดชั่วคราวจนมือชา
ถุงผงหล่นลงพื้นครึ่งหนึ่ง
ชายคนนั้นร้องออกมาอย่างตกใจ ก่อนถูกจ้าวเยี่ยนกระชากคอเสื้อลากมาคุกเข่าข้างโต๊ะหิน
"ขยับอีก ข้าหักมือเจ้าทิ้ง" จ้าวเยี่ยนกล่าวเสียงเย็น
ชายคนนั้นสั่นทั้งตัว
เซวียนอิงไม่ได้สนใจคำขู่ต่อ นางรีบก้มลงดูผงที่หกบนพื้นและสิ่งของบนโต๊ะ
มีถุงหลายใบเขียนชื่อสมุนไพรปลอมไว้เป็นรหัส
มีบัญชีสั้น ๆ จดปริมาณผงที่ต้องใส่ต่อห่อ มีสัญลักษณ์วงกลมกับขีดหลายชั้นกำกับอยู่ท้ายบรรทัดและตรงมุมโต๊ะ มีสมุดเล่มบางเล่มหนึ่งเปิดค้างอยู่
ฝนกับลมที่พัดลอดเข้ามาทำให้หน้ากระดาษสั่นไหว
เซวียนอิงหยิบมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ด้านในไม่ได้เขียนชื่อยาเต็ม ๆ แต่เขียนเป็นรหัสผสมอักษรย่อ
ปอดอ่อนหนึ่งส่วน
เด็กพร่องสองส่วน ชราแน่นอกหนึ่งส่วน คลังเหนือส่งต่อชุนเหอเพียงเท่านี้ เลือดในกายของนางก็เย็นจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง
เขาแบ่งผงพิษอ่อนตาม “กลุ่มคนไข้” จริง
เด็ก
คนแก่ คนปอดอ่อน ผู้ที่ร่างกายอ่อนแรงอยู่เดิมคนเหล่านี้หากป่วยลง ย่อมไม่มีใครประหลาดใจ
เพราะทั้งเมืองพร้อมจะบอกว่าพวกเขาก็อ่อนแออยู่แล้ว
จ้าวเยี่ยนเห็นสีหน้านาง จึงถามทันที
"ว่าอย่างไร"
เซวียนอิงยื่นสมุดให้เขา
"อ่านเอง"
เขากวาดตาเพียงไม่กี่บรรทัด ใบหน้าก็แข็งจนแทบไร้ความเป็นมนุษย์
"พวกมันเลือกคนป่วยล่วงหน้า"
"ใช่" เซวียนอิงตอบ "ไม่ใช่แค่ขายของไม่ดี แต่เลือกว่าของแบบไหนจะไปทำให้คนประเภทใดป่วย"
"คนแก่แน่นอก เด็กชัก คนปอดอ่อนยิ่งไอ"
"แล้วทุกอาการก็ดูเหมือนโรคธรรมดา"
ชายที่ถูกคุกเข่าอยู่ได้ยินดังนั้นก็เริ่มตัวสั่นหนักขึ้น
เขาพยายามส่ายหน้า
"ข้าไม่รู้ ข้าแค่บดตามที่เขาสั่ง"
จ้าวเยี่ยนกระชากเขาให้เงยหน้า
"เขาไหน"
"ข้าไม่รู้ชื่อจริง" ชายคนนั้นพูดเร็วรัว "เรียกกันว่าพี่หรง เขามารับของทุกห้าวัน บางครั้งมีคนจากร้านชุนเหอ บางครั้งคนจากโกดังเหนือ"
เซวียนอิงก้าวเข้าไปใกล้
"ใครให้สูตร"
ชายคนนั้นมองนางด้วยดวงตาตื่นกลัว
อาจเพราะในสภาพนี้ หมอหญิงที่ยืนท่ามกลางกลิ่นพิษและความโกลาหลโดยไม่สั่นแม้แต่น้อย กลับดูน่ากลัวกว่าชายถือดาบเสียอีก
"มีคนส่งกระดาษมา" เขาพูดกระท่อนกระแท่น "ข้าไม่รู้ว่าใครเขียน แต่บางครั้งใช้ตราเดียวกับหีบยา บางครั้งมีคนใส่เสื้อสมาคมมาเอง"
จ้าวเยี่ยนกับเซวียนอิงสบตากันเพียงชั่วขณะ
ไม่จำเป็นต้องเอ่ยชื่อ
ต่างคนต่างคิดถึงเงาเดียวกัน
สมาคมหมอ
หรือคนที่ใช้สมาคมเป็นเกราะ
ฟ้าร้องดังสนั่นอีกครั้ง
ขณะเดียวกัน คนของจ้าวเยี่ยนด้านหน้าก็ตะโกนเข้ามา
"เจอห้องใต้พื้น"
จ้าวเยี่ยนหันไปทันที
พวกเขารีบเดินตามไปยังห้องเก็บฟืนข้างเตา เมื่อย้ายกองฟืนออก จึงเห็นแผ่นไม้พื้นหนึ่งถูกงัดขึ้น มีบันไดสั้นลงไปใต้ดิน
กลิ่นจากด้านล่างแรงกว่าเดิมหลายเท่า
เซวียนอิงใช้ผ้าปิดจมูกแน่นขึ้นก่อนลงไปพร้อมจ้าวเยี่ยน
ด้านล่างเป็นห้องเก็บของขนาดไม่ใหญ่ แต่แน่นไปด้วยไหดินเผาปิดครั่งดำ ถุงผง และหีบไม้สองชั้นวางซ้อนกันหลายใบ
ตรงมุมหนึ่งมีศพหนูสามตัวนอนแข็ง
ตัวไม่บวม ไม่เน่าเร็วผิดปกติ แต่มีเลือดแห้งติดจมูก
เซวียนอิงย่อตัวลงมองเพียงครู่เดียวก็รู้
หนูพวกนี้ไม่ได้ตายเพราะกินพิษรุนแรงฉับพลัน
มันน่าจะถูกใช้ทดลองผงบางชนิดซ้ำ ๆ จนค่อย ๆ ป่วยแล้วตาย
ข้างศพหนูมีแผ่นไม้เล็กติดรอยขีดบอกจำนวนวัน
ห้าวัน
เก้าวัน สิบสองวันเซวียนอิงรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาเป็นครั้งแรกของคืน
ไม่ใช่เพราะกลิ่น
แต่เพราะความเย็นชาของคนที่ทำสิ่งนี้
เขาไม่ได้เพียงทำให้คนป่วยช้า
เขายังทดลองจนรู้ว่า “ช้าแค่ไหน” จึงจะเหมือนโรคธรรมดาที่สุด
จ้าวเยี่ยนมองสิ่งนั้นแล้วเสียงต่ำลงจนแทบเป็นกระซิบ
"นี่ไม่ใช่พ่อค้าปลอมยาแล้ว"
"ไม่" เซวียนอิงตอบ "นี่คือคนที่ศึกษาว่าจะทำให้ผู้อื่นป่วยอย่างไร โดยไม่ให้ใครเรียกมันว่าพิษ"
นางลุกขึ้นช้า ๆ
ฝนยังคงสาดใส่หลังคาเหนือหัวอย่างไม่หยุด
เหมือนสวรรค์กำลังพยายามล้างสถานที่แห่งนี้ แต่ก็ล้างไม่หมด
จ้าวเยี่ยนหันไปสั่งลูกน้องทันที
"เก็บทุกอย่าง"
"ไหดินเผา ถุงผง สมุดบัญชี หีบสองชั้น ทุกชิ้น"
"คนทั้งหมดมัดมือ แยกกันสอบ ห้ามให้คุยกันแม้แต่คำเดียว"
จากนั้นเขาหันมาหาเซวียนอิง
"ท่านต้องกลับก่อน"
เซวียนอิงส่ายหน้า
"ข้าต้องคัดว่าสิ่งใดห้ามปะปน ห้ามทำแตก และอะไรอันตรายต่อคนของเจ้า"
จ้าวเยี่ยนจ้องนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสุดท้ายจะยอม
"ได้ แต่ท่านอยู่กับข้า"
เซวียนอิงไม่ได้ตอบรับเป็นคำ
แต่ตลอดชั่วยามถัดมา นางก็อยู่ข้างเขาจริง
ชี้ว่าไหใดต้องปิดผนึกแยก
ถุงใดอย่าให้เปียกฝน ผงใดต้องใช้ผ้าเปียกคลุมก่อนยก และหีบใดเป็นหีบสองชั้นที่ต้องรักษารอยผนึกไว้เป็นหลักฐานระหว่างนั้น ฝนยังคงเทลงไม่หยุด
เสื้อผ้าของทุกคนเปียกหนัก เสียงรองเท้าย่ำน้ำและคำสั่งสั้น ๆ ดังสลับกับฟ้าร้อง
แต่ท่ามกลางความโกลาหล เซวียนอิงกลับรู้สึกว่าทุกอย่างชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
หีบยาสองชั้น
เรือนย้อมเถื่อน ผงแร่ปนเปื้อน และบัดนี้คือผงพิษอ่อนที่ออกแบบให้คนป่วยช้าเหมือนโรคธรรมดาศัตรูของนางไม่ใช่แค่พ่อค้าโลภ
ไม่ใช่แค่สมาคมที่ปิดตา
แต่เป็นคนที่กำลังใช้ความรู้เรื่องการแพทย์กลับด้าน
เปลี่ยนมันจากการเยียวยา เป็นการควบคุมความป่วยของคนทั้งเมือง
เมื่อทุกอย่างถูกขนออกจากโรงฟืนร้างเกือบหมดแล้ว จ้าวเยี่ยนจึงยืนอยู่ใต้ชายคาพัง ๆ มองสายฝนสีดำข้างนอก
"คืนนี้คงปิดเรื่องนี้เงียบไม่ได้อีกแล้ว" เขากล่าว
เซวียนอิงยืนข้างเขา ผ้าคลุมเปียกหนักจนแนบไหล่
"ก็ไม่ควรเงียบ"
จ้าวเยี่ยนหันมามอง
ในแสงฟ้าแลบ ใบหน้าของนางซีดจากความหนาวและเหนื่อยล้า แต่ดวงตากลับนิ่งและลึกเหมือนเดิม
เขากล่าวช้า ๆ
"ถ้าข่าวนี้ออกไป ทั้งเมืองจะสั่น"
"ให้มันสั่น" เซวียนอิงตอบ "โครงสร้างที่ป่วยขนาดนี้ ถ้าไม่สั่น ก็ไม่มีวันมีใครยอมเห็นว่ามันกำลังจะพังใส่คน"
ฟ้าผ่าอีกครั้ง
คราวนี้สว่างจนเห็นน้ำฝนที่ไหลอาบใบหน้าและสันกรามของเขาชัด
จ้าวเยี่ยนไม่พูดอะไรต่อ
เพียงมองนางอยู่อึดใจหนึ่ง ราวกับต้องการจำภาพนี้ไว้
หญิงหมอในคืนฝนหนัก
ยืนอยู่หน้ารังของความชั่วที่ทั้งเมืองไม่รู้ว่ามีอยู่ และไม่ได้สั่นเพราะความกลัวแต่สั่นเพราะความเย็นกับความโกรธที่ถูกกดไว้ลึกเกินกว่าจะปล่อยให้ระเบิดออกมา
ในที่สุดเขาก็กล่าวเพียง
"กลับกันเถิด"
เซวียนอิงหันไปมองห้องเก็บใต้พื้นเป็นครั้งสุดท้าย
กลิ่นพิษอ่อนยังลอยค้างอยู่
ศพหนูทดลองยังอยู่
สมุดบันทึกรหัสยังถูกเก็บแนบอกเสื้อของจ้าวเยี่ยน
คืนฝนนี้ไม่ได้เพียงเปิดโปงโรงย้อมเถื่อน
มันเปิดให้เห็นความจริงที่ดำกว่านั้นมาก
มีคนบางกลุ่มในเมืองใหญ่นี้ ไม่ได้พอใจแค่ขายของปลอม
พวกมันต้องการให้คนป่วยลงอย่างช้า ๆ จนดูเหมือนเป็นธรรมชาติของชีวิต
เพื่อจะได้ขายยา
เก็บเงิน ควบคุมความกลัว และซ่อนมือของตนไว้หลังคำว่า “โรคธรรมดา”แต่ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป
คำว่า “ธรรมดา” นั้น
จะไม่ปลอดภัยสำหรับพวกมันอีกต่อไปแล้ว
ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ
ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด
ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ
ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน
ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข
ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ







