บทที่ 7

กรี๊ดดดด!!

“เฮือก!!" ฉันสะดุ้งตื่นลืมตาพร้อมเด้งตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดผุดขึ้นอยู่ในหัวตอนที่ฉันหลับอยู่ แล้วเสียงกรี๊ดนั้นไม่ใช่เสียงใครที่ไหน มันเป็นเสียงฉันเองที่อยู่ในความฝัน

“เฮ้อ" ฉันถอนหายใจออกมาหนักๆพลางตวัดสายตามองดูรอบๆที่ไม่ใช่ห้องฉัน..แต่เป็นห้องของนายโรคจิตนั่นต่างหาก พอนึกถึงนายนั่นขึ้นมา ตาของฉันก็เริ่มตวัดตาสำรวจมองหานายโรคจิตนั่นทันที ว่าเขายังอยู่ในห้องรึเปล่า

แต่เท่าที่ฉันสำรวจดูรอบๆ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยู่ ทุกอย่างดูเงียบไปหมด ..ก็ดีเหมือนกันฉันก็ไม่อยากจะเห็นหน้านายโรคจิตนั่นก่อนจะกลับบ้านเป็นภาพอัปมงคลตามหลอกหลอนฉันไปตลอดชีวิต

....ตื่นขึ้นก็มองหาผัว?

ขวับ!!

“นาย!!! (;ŏ﹏ŏ)" มองหาตั้งนานที่ไหนได้ ก็นอนอยู่ข้างฉันนี้เอง

“ นายยังอยู่อีกเหรอ"

“นี่มันห้องฉัน-_- "

"___" นั่นสิ! ไม่น่าถามให้เสียหมาเลยฉัน

“"บ้านเธออยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปส่ง"เขาหันมาถามฉันพร้อมเอามือกอดอกพร้อมเอาลิ้นดันแก้มตัวเอง

“เป็นใบ้หรือไง ถามไม่ตอบหรืออยากจะโดนกดเหมือนเมื่อกี้" เขาพูดพลางเลิกคิ้วขึ้นสูงค้างไว้ แล้วมองหน้านิ่งๆ

“เรื่องอะไรฉันจะบอกนาย"

“ตอบให้ตรงคำถาม "

“ฉันกลับเองได้ นายไม่จำเป็นต้องไปส่ง" ว่าจบ ฉันก็ดึงผ้าขนหนูที่อยู่ตรงปลายเตียงขึ้นมาพันรอบตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ผ่านสายตาคนที่นอนเลิกคิ้วมองฉันแล้วเบะใส่ฉันนิดๆ

พึ่บ!!

“ว๊าย!!!...นี่นาย!!" จะอะไรล่ะ ก็นายบ้านี่อยู่ดีๆก็มาดึงผ้าห่มออกจากตัวฉัน ทั้งๆที่ฉันยังไม่ทันจะได้พันผ้าขนหนูเสร็จเลย

"อายทำไม ฉันเห็นของเธอหมดแล้ว"

"นายมันโรคจิต "

“หึ!" เขากระตุกยิ้มมุมปากพลางแค้นเสียงหัวเราะในลำคอออกมาเล็กน้อย

“ซี้ด เจ็บ" ฉันพูดเบาๆพร้อมขยับตัวจะหย่อนขาลงเตียง แต่ทว่า พอหย่อนขาลงได้ข้างนึง อีกข้างของฉันมันไม่สามารถขยับมันได้ เพราะมันเจ็บที่ช่วงล่างมากจนขาฉันกระตุกสั่น

“เลือกเอา จะคลานกลับบ้านเองหรือจะให้ฉันไปส่ง"

"นั่นก็เพราะนายทำให้ฉันเป็นแบบนี้ นายมันเลว"

“ฉันได้บอกสักคำไหม ว่าฉันเป็นคนดี "

"___" ฉันอ้าปากค้างไม่รู้ฉันจะเถียงนายนี่ยังไง แล้วไม่รู้ว่าฉันจะต้องมานั่งเถียงกับเขาเพื่ออะไร

“เบอร์เธอเบอร์อะไร" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมที่จะกด

“แล้วทำไมฉันต้องให้นายด้วย"

“ถามก็บอกแค่นี้จบ! จะมาย้อนทำไมนักหนาวะน่ารำคาญ” เขาพูดแล้วทำหน้าหงุดหงิดใส่ แต่ก็ยังยืนโทรศัพท์มาให้

“ฉันไม่ให้! " ฉันตอบเขาไปพร้อมเอามือดันโทรศัพท์กลับ

“จะให้เบอร์ หรือเธอจะให้ฉันเอา?" นายนั่นวางโทรศัพท์ลงบนที่นอน แล้วทำท่าจะดันตัวพุ่งตัวเข้ามาหาฉัน ฉันต้องรีบดันตัวถอยออกให้ห่างจากเขาแล้วเอามือดันเขาไว้ เพื่อไม่ให้เขาพุ่งตัวเข้ามาหา

“ฉันยืนยันคำเดิม ว่าฉันไม่ให้!"

“เล่นตัววะ! คิดว่าฉันอยากได้เบอร์เธอมากรึไง ฉันแค่จะเอาไว้เผื่อจะได้โทรเธอมาใช้บริการอีก "เป็นอีกครั้งที่เขาพร้อมเเสยะยิ้มร้ายกาจออกมา

“นายมันทุเรศ!! อยากเอาก็ไปเอากับคนอื่น ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตััว"ฉันเค้นเสียงพูดในสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดออกไป และก็เกลียดไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าฉันด้วย เกลียดแม่งเข้าไส้!

“หึ!! นี่เช็คสองล้าน สำหรับค่าตอบแทนที่เธอนอนนิ่งๆให้ฉันเอา" นายนั่นยื่นเช็คมาให้ฉัน แล้วยักคิ้วให้ฉัน ตอนที่ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเขาพอดี

“เก็บเงินขอนายไว้ไปบำบัดนิสัยนายเถอะ ไอ้บ้ากาม"

“ปากดี!!"

“แล้วฉันบอกเหรอ ว่าปากฉันร้าย"

“เห๊อะ! สงสัยคงโดนฉันกระแทกจนชินถึงได้กล้าเถียงฉันฉอดๆไม่เหมือนตอนแรก ที่เอาแต่บีีบน้ำตาขอร้องฉันแทบเป็นแทบตาย สุดท้ายก็ยอมนอนให้เอาอยู่ดี หึ"

“นี่!! ฉันสมยอมนายหรือไง นายนั่นแหละที่ลากฉันมาขืนใจทั้งในรถทั้งที่นี่ นายโดนข้อหาพรากผู้เยาว์แน่ถ้าฉันไปแจ้งตำรวจให้มาลากคอ..”

“อยากแจ้งก็แจ้งสิ ใครสน...ถ้าเธออยากให้คลิปสยิวของเธอกำลังทำหน้าเสียวตอนโดนฉันกระแทก หลุดไปอยู่ในเว๊บโป๊ก็เชิญ"

"___" ฉันนั่งนิ่งกับสิ่งที่ฉันได้ยินที่เขาพูดเมื่อกี้ คลิปงั้นเหรอ? นี่เขาแอบถ่ายคลิปตอนไหนทำไมฉันถึง...

อ๊าา~พะพอแล้ว น้ำขิงไม่ไหว อ๊า~โอยซี้ด~

ฉันขมวดคิ้วยุ่งพลางปรายตามองไปที่โทรศัพท์ของเขาที่ถืืออยู่ในมือ ที่มีภาพเคลื่อนไหวอยู่หน้าจอของเขา ซึ่งมันเป็นคลิปที่ฉันกับเขากำลังมีอะไรกัน แต่ในคลิปมันเห็นแค่ฉันคนเดียว

“เห็นแล้วใช่ไหม "

“น นาย "

“หึ! "แสยะยิ้มร้าย

“นายมันเลว!! ฉันไปทำอะไรให้นาย ทำไมถึงมาทำกับฉันแบบนี้ ฉันกับนายไม่เคยรู้จักกัน ไม่เคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ!! ฉันโดนนายปู้ยี้ปู้ยำขนาดนี้ นายยังไงพอใจอีกเหรอ ฮึกก!!" แล้วน้ำตาฉันก็ไหลออกมาอีกครั้ง

"___"

“ฮึก ฮือ~ นายมันทุเรศที่สุด ฮึกฮืออ~ ” ฉันเอามือปิดหน้าแล้วปล่อยออกโฮ่มา ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจอเรื่องบัดซบพวกนี้ด้วย ทำไม ฮึก !ฉันทำผิดอะไรนักหนา ฉันอยู่ของฉันดีๆทำไมฟ้าถึงต้องมากลั่นแกล้งฉันแบบนี้ด้วย ฮึก!ฮือออ~ ฮึกก!!

“หยุดร้องได้ไหมวะ! จะร้องห่าอะไรนักหนา"

“แล้วมันหนักหัวนายรึไง!!ฮึกฮือ~นายมันทุเรศหน้าตัวเมีย เลว ฮึก!! เxี้ยด้วย!! ฮืออ~" ฉันด่าเขาทั้งๆที่ยังก้มหน้าเอามือปิดหน้าตัวเองอยู่

”ขนาดร้องไห้ แม่งยังด่ากูอีก!" เขาถอนหายใจออกมาแรงๆจนฉันที่นั่งอยู่ห่างๆยังได้ยิน แล้วก็ได้ยินเขาบ่นพึมพำอะไรไม่รู้อยู่คนเดียว ก่อนเขาจะเอามือมาดึงมือฉันออกจากใบหน้าที่ตอนนี้มีแต่น้ำมูกน้ำตาไหลรวมกันไปหมด

“ยี๋!! สกปรกฉิบหาย กูไม่ปลอมแม่งละ" เขารีบปล่อยมือฉันทันทีที่เห็นน้ำมูกฉันไหลยืดออกจากจมูก ยิ่งฉันเห็นสีหน้าของเขาที่ทำหน้าเหมือนขยะแขยงฉัน ฉันก็ยิ่งร้องเข้าไปใหญ่ ร้องหนักกว่าเดิมหนักที่สุดที่ฉันบีบน้ำตาน้ำมูกออกมาได้ เพื่อไม่ให้นายนี่กล้าเข้าใกล้ฉันอีก

“นี่!! คิดจะหยุดร้องสัก5นาทีจะได้ไหม "

"ฮึกกฮือออ~" ฉันส่ายหน้าตอบแทนคำพูด ก่อนจะดึงผ้าห่มมาเช็ดน้ำตาพร้อมสั่งขี้มูกใส่ ?

“เวร!!เอ้ย หมดกันผ้าห่มกู " เขาพูดพร้อมทำหน้ายู่นู๋คิ้วขมวดเบะปากรับไม่ได้

“ฮึกกกฮือออออ~เฮือกกกก~ฮืออออออ” ร้องหนัก

"____" เอามือกุมขมับแล้วส่ายหัวไปมา