ตอนที่ 3 ปากเก่งต้องเจอดี

เสียง ‘ติ๊ง’ ของลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้น พร้อมกับประตูสแตนเลสที่เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นโถงทางเดินกว้างขวางที่ปูด้วยหินอ่อนสีดำสนิท

“เดิน!”

แรงกระชากจากมือหนาทำให้เฟิร์นที่กำลังทรงตัวไม่อยู่ถลาไปข้างหน้าจนเกือบหน้าคะมำ เธอหันขวับกลับไปมองเจ้าของมือด้วยสายตาอาฆาตแค้น ทั้งเจ็บข้อมือ ทั้งมึนหัวจากการถูกเหวี่ยงไปมา

“โอ๊ย! มันเจ็บนะ! นายเป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย เดินดีๆ ไม่เป็นหรือไง!” เฟิร์นแว้ดใส่ พยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุมที่แน่นราวกับคีมเหล็ก

คีออสไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาเพียงแค่กระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกรำคาญปนขบขัน ก่อนจะออกแรงลากร่างบางให้เดินตามเข้าไปในห้องนอนสุดหรูที่กินพื้นที่ทั้งชั้นบนสุดของตึก

“ปล่อยฉันนะ!” เฟิร์นกรีดร้อง เมื่อเห็นประตูกระจกบานใหญ่ถูกล็อกอัตโนมัติทันทีที่พวกเขาก้าวเข้ามา “ที่นี่ที่ไหน! นายพาฉันมาที่นี่ทำไม! ฉันจะกลับบ้าน!”

คีออสเหวี่ยงเธอไปที่โซฟาหนังตัวยาวกลางห้องโถง แรงเหวี่ยงนั้นไม่ได้เบาเลย ทำให้เฟิร์นล้มกลิ้งไปบนเบาะนุ่มแต่เด้งดึ๋ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อยืดตัวโคร่งที่ใส่มาเริ่มเลิกขึ้นจนเห็นเอวขาววับๆ แวมๆ

เฟิร์นรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่งจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วชี้หน้าด่ากราดทันที

“นายมันโรคจิต! จับฉันมาทำไม! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะไปสอบพรุ่งนี้!”

คีออสยืนล้วงกระเป๋ากางเกง มองดูสภาพมอมแมมของเธอ ตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านยาก เขาค่อยๆ เดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ ช้าๆ แต่กดดันจนเฟิร์นต้องถดตัวหนีไปจนชิดพนักโซฟา

“สอบ” เขาเลิกคิ้ว “ห่วงเรื่องสอบมากกว่าชีวิตตัวเองงั้นสินะ”

“ก็เออสิยะ!” เฟิร์นสวนทันควัน ปากคอสั่น “ฉันเป็นนักศึกษา หน้าที่ฉันคือเรียน ไม่ใช่มาโดนมาเฟียประสาทกลับอย่างนายลากไปลากมาแบบนี้!”

เธอสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติและเหตุผลทั้งหมดที่มี แม้ในใจจะกลัวจนขาสั่นพั่บๆ ก็ตาม

“ฟังนะนาย… เอ่อ คุณคีออส หรืออะไรก็ช่าง” เฟิร์นพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูจริงจังที่สุด “ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันสัญญา… สาบานให้ฟ้าผ่าเลยก็ได้ว่าฉันจะไม่พูดเรื่องวันนี้ ฉันไม่รู้ว่านายเป็นใคร ทำธุรกิจอะไร ฉันแค่ไปตามเพื่อน!”

คีออสหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ค้ำแขนทั้งสองข้างลงกับพนักโซฟา ขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาโน้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน

“เธอเห็นเอกสารนั่น” เขาพูดเสียงต่ำ

“ฉันไม่ได้ดู!” เฟิร์นปฏิเสธเสียงหลง รีบยกมือขึ้นมาโบกไปมา “ฉันสาบานได้! ฉันแค่เห็นซองมันหล่น พอหยิบขึ้นมานายก็พังประตูเข้ามาพอดี ฉันยังไม่ได้อ่านเนื้อหาข้างในเลยสักตัวเดียวนะ! จริงๆ!”

คีออสหรี่ตามองจับผิด “คิดว่าฉันจะเชื่อ?”

“ก็มันเรื่องจริงนี่!” เฟิร์นเริ่มเสียงดังขึ้นด้วยความอัดอั้น “ฉันจะโกหกหาซากอะไรล่ะ! ฉันเป็นแค่นักศึกษานะเว้ย ไม่ใช่สายลับ 007 ที่จะมาจำข้อมูลลับอะไรของนายได้ในวินาทีเดียวอะ! สมองฉันมีไว้จำสูตรเคมี ไม่ได้มีไว้จำผังองค์กรโจร!”

คำว่า ‘โจร’ ทำให้คิ้วเข้มของคีออสกระตุกวูบ

“ปากดี” เขาพึมพำ ก่อนจะยื่นมือไปเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตา “รู้ไหมคนที่ด่าฉันว่าโจร ส่วนใหญ่จุดจบเป็นยังไง?”

เฟิร์นกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาอีกระลอก แต่ความปากไวก็ยังทำงานเร็วกว่าสมอง

“ช่างหัวจุดจบสิ! ประเด็นคือพวกแกจับฉันมาเสียเวลาเปล่าๆ!” เธอเถียงสู้ตาย ตาจ้องตอบเขาเขม็ง “จับฉันไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ฉันไม่มีเงินไถ่ตัว บ้านฉันไม่ได้รวยนิ”

คีออสหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเซ็กซี่แต่น่าขนลุก เขาใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากล่างของเธอที่ยังบวมเจ่อจากการจูบเมื่อครู่

“ใครบอกว่าฉันต้องการเงิน?”

เฟิร์นชะงัก สัมผัสหยาบโลนที่ริมฝีปากทำให้ขนลุกซู่ “ละ… แล้วนายต้องการอะไร”

“นั่นสิ” คีออสลากนิ้วไล้ลงมาตามแนวลำคอระหง ผ่านไหปลาร้า แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่เนินอกนุ่มเหนือคอเสื้อยืด “เธอคิดว่าฉันลากเธอขึ้นมาบนนี้เพื่อเรียกค่าไถ่งั้นเหรอ? ไร้เดียงสาไปหน่อยมั้งสาวน้อย”

เฟิร์นปัดมือเขาออกดังเพียะ!

“อย่ามาแตะนะ!” เธอตะคอก หน้าแดงก่ำ “ถ้านายไม่ต้องการเงิน แล้วนายจับฉันมาทำซากอะไร! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่รู้เรื่อง! ฉันไร้ประโยชน์สำหรับนาย ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้!”

“ไร้ประโยชน์?” คีออสทวนคำ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง แล้วปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้าๆ ทีละเม็ด ท่าทางคุกคามนั้นทำให้เฟิร์นใจหายวาบ

“ใช่! ไร้ประโยชน์! ฉันไม่มีข้อมูล ไม่รู้ความลับ ไม่มีเงิน! ฉันมันก็แค่เด็กกะโปโลคนนึง ปล่อยฉันไปเถอะนะ ถือว่าทำบุญทำทาน!” เฟิร์นเริ่มยกมือไหว้ปลกๆ “นะคุณนะ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันต้องไปอ่านหนังสือจริงๆ”

คีออสโยนเสื้อสูทราคาแพงทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี สายตาคมกริบกวาดมองร่างเล็กที่นั่งขดตัวอยู่บนโซฟาราวกับกำลังประเมินสินค้า

“เธอผิดไปสองอย่าง” เขาเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะเริ่มปลดกระดุมแขนเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท

“อะ… อะไร” เฟิร์นถามเสียงสั่น สายตามองตามมือหนาที่กำลังพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ท่อนแขนแข็งแรง

“หนึ่ง… ฉันไม่ทำบุญ” คีออสก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง ครั้งนี้เขาทิ้งเข่าข้างหนึ่งลงบนโซฟา แทรกเข้ามาระหว่างขาของเธอ เฟิร์นหวีดร้องจะถดหนี แต่ติดพนักโซฟาจนมุมแล้ว

“และสอง…” เขาโน้มตัวลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างสูงใหญ่ กลิ่นกายหอมกรุ่นผสมกลิ่นอันตรายแผ่ปกคลุมไปทั่ว “เธอไม่ได้ไร้ประโยชน์”

เฟิร์นตัวสั่นเทิ้มเมื่อใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดแก้ม

“ดวงตาคู่นี้…” เขาใช้นิ้วเรียวไล้ที่หางตาเธอ “ที่กล้ามองฉันแบบไม่กลัวตาย… ปากเก่งๆ นี่…” นิ้วเลื่อนมาบดคลึงที่ริมฝีปากเธอหนักๆ “ที่เอาแต่พ่นคำด่าออกมาไม่หยุด…”

“ยะ… อย่า…” เฟิร์นพยายามเบือนหน้าหนี แต่มือแกร่งล็อกปลายคางเธอไว้แน่น

“เธอถามว่าจับมาทำไมใช่ไหม?” คีออสกระซิบชิดริมฝีปากเธอ มุมปากกระตุกยิ้มที่ดูชั่วร้ายและทรงเสน่ห์จนน่าโมโห

“ก็จับมาสนุกด้วยกันไง… หืม?”

คำตอบนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางกบาล เฟิร์นเบิกตากว้าง

“สะ… สนุกบ้านนายสิ!” เธอด่าเสียงหลง พยายามผลักอกเขา “ฉันไม่ใช่ของเล่นนะโว้ย! ออกไปนะ! ไอ้คนชั่ว! ไอ้มาเฟียหื่นกาม!”

“หึ…” คีออสไม่สะเทือนกับแรงผลักเท่ามดกัดของเธอแม้แต่น้อย เขากลับยิ่งบดเบียดเรือนกายแกร่งเข้าหาเธอมากขึ้น จนหน้าอกนุ่มหยุ่นภายใต้เสื้อยืดบางๆ แนบชิดกับแผ่นอกแข็งๆ ของเขา

“ด่าอีกสิ” เขาเย้าแหย่ ดวงตาพราวระยับด้วยความถูกใจ “ยิ่งเธอด่า… ฉันยิ่งอยากรู้ว่าปากเก่งๆ แบบนี้ เวลาครางชื่อฉันมันจะเสียงดังได้แค่ไหน”

“ไอ้โรคจิต! ไปตายซะ!” เฟิร์นง้างมือจะตบ แต่คีออสคว้าข้อมือเธอไว้ได้กลางอากาศทันควัน

“จุ๊ๆ… เด็กไม่ดี” เขาบีบข้อมือเธอแน่นแล้วกดลงกับพนักโซฟาเหนือศีรษะ “ตบฉันหนึ่งที… ฉันจะเอาคืนด้วยจูบ… หรืออาจจะมากกว่านั้น”

สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงมองเนินอกที่กระเพื่อมแรงจากการหอบหายใจ เฟิร์นหน้าร้อนผ่าว ทั้งโกรธทั้งอาย ทั้งกลัวจนทำอะไรไม่ถูก

“ปล่อยฉันนะ… ฉันขอร้อง…” น้ำเสียงเธอเริ่มเปลี่ยนจากแข็งกร้าวเป็นเว้าวอน เมื่อรู้ว่ากำลังสู้แรงเขาไม่ได้

คีออสยิ้มเย็น ฝังจมูกโด่งลงที่ซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายสาวอย่างถือสิทธิ์

“สายไปแล้วเฟิร์น” เขาพึมพำชิดผิวเนื้ออ่อนนุ่ม ขบเม้มเบาๆ จนเธอสะดุ้งเฮือก “คืนนี้เธอยังไม่ได้นอนอ่านหนังสือหรอก…”

“เพราะฉันมีบทเรียนบทใหม่จะสอนเธอ… รับรองว่าจำแม่นกว่าสูตรเคมีพวกนั้นเยอะ”

“ไม่! ไม่เอา! ปล่อยยยชั้นนน อึก...”

เสียงร้องประท้วงของเฟิร์นถูกกลืนหายไปในลำคออีกครั้ง เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมา ปิดผนึกทุกคำพูด และเริ่มบทลงโทษที่แสนเอาแต่ใจของเขา