ตอนที่ 3 ปากเก่งต้องเจอดี

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้น ประตูสแตนเลสเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นโถงทางเดินหินอ่อนสีดำสนิทที่ดูกว้างขวางแต่เย็นยะเยือก

"เดิน!"

พรึ่บ!

แรงกระชากจากมือหนาทำเอาเฟิร์นหน้าทิ่มเกือบจูบพื้น เธอหันขวับไปมองปีศาจร้ายด้วยสายตาอาฆาต เจ็บข้อมือจนน้ำตาเล็ด

"โอ๊ย! เจ็บนะเว้ย! เดินดีๆ ไม่เป็นรึไงวะ!" เฟิร์นแว้ดลั่น พยายามสะบัดแขนให้หลุดจากมือเขา "ปล่อย!"

คีออสไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาแค่กระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกรำคาญปนขำในความพยศ ก่อนจะออกแรงลากถูลู่ถูกังร่างเล็กให้เดินตามเข้าไปในห้องนอนสุดหรูที่กินพื้นที่ทั้งชั้นบนสุด

​ปัง! กริ๊ก!

​ประตูกระจกบานใหญ่ล็อกอัตโนมัติทันทีที่ก้าวเข้ามา เสียงล็อกเบาๆ ที่ดับความหวังสุดท้ายของเธอจนมอดสนิท

"ปล่อยนะ ที่นี่ที่ไหน! พาฉันมาทำไม! ฉันจะกลับบ้าน!"

ตุ้บ!

คีออสเหวี่ยงเธอลงบนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องอย่างแรง เฟิร์นกลิ้งหลุนๆ ไปตามแรงเหวี่ยง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อยืดตัวโคร่งเลิกขึ้นจนเห็นเอวขาววับๆ แวมๆ

เฟิร์นรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง ดึงเสื้อลงปิดพุงแล้วชี้หน้าด่ากราดทันที

"ไอ้โรคจิต! จับฉันมาทำไม! บอกแล้วไงว่าพรุ่งนี้มีสอบ!"

คีออสยืนล้วงกระเป๋ากางเกง มองดูสภาพมอมแมมของเหยื่อตัวน้อยด้วยสายตาอ่านยาก เขาค่อยๆ ก้าวสามขุมเข้ามาหา

"สอบ​ ห่วงสอบมากกว่าห่วงชีวิตตัวเองว่างั้น?"

"ก็เออสิยะฉันเป็นนักศึกษา หน้าที่ฉันคือเรียน! ไม่ใช่มาโดนมาเฟียประสาทแดกอย่างนายลากไปลากมาแบบนี้!"

เธอสูดหายใจลึก พยายามงัดสติที่เหลือน้อยนิดออกมาใช้

"ฟังนะ... คุณคีออส หรือตัวอะไรก็ช่างปล่อยฉันไปเถอะ ฉันสาบานให้ฟ้าผ่าตายเลยเอ้า! ว่าจะไม่พูดเรื่องวันนี้ ฉันไม่รู้ว่านายเป็นใคร ทำธุรกิจสีเทาสีดำอะไร ฉันแค่ไปตามเพื่อน!"

คีออสหยุดยืนค้ำหัวเธอ เท้าแขนลงกับพนักโซฟาขังเธอไว้ในกรงแขน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนจมูกแทบชนกัน

"เธอเห็นเอกสารนั่น"

"ฉันไม่ได้ดู สาบาน! ฉันแค่เห็นซองมันหล่น พอหยิบขึ้นมานายก็พังประตูเข้ามาพอดี ฉันยังไม่อ่านสักตัวเลยนะเว้ย! จริงๆ!"

คีออสหรี่ตา "คิดว่ากูเชื่อ?"

"ก็มันเรื่องจริงนี่หว่าฉันจะโกหกหาซากอะไรล่ะ! ฉันเป็นเด็กเรียนนะเว้ย ไม่ใช่สายลับ 007 ที่จะจำข้อมูลลับของนายได้ในวิเดียวอะ! สมองฉันมีไว้จำสูตรเคมี ไม่ได้มีไว้จำผังองค์กรโจร!"

"ปากดี..."

เขาพึมพำ ก่อนจะใช้นิ้วเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตา "รู้มั้ย... คนที่ด่ากูว่าโจร ส่วนใหญ่จุดจบเป็นยังไง?"

เฟิร์นกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ความกลัวแล่นริ้วขึ้นสมอง แต่ความปากไวก็ยังเร็วกว่า

"ช่างหัวจุดจบสิ! ประเด็นคือพวกแกจับฉันมาเสียเวลาเปล่าๆจับฉันไปก็ไม่ได้อะไรหรอก ฉันไม่มีเงินไถ่ตัว บ้านฉันจนจะตายชัก!"

"หึ..." คีออสหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเซ็กซี่แต่น่าขนลุก นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อของเธอ

"ใครบอกว่ากูต้องการเงิน?"

เฟิร์นชะงัก สัมผัสหยาบโลนที่ปากทำให้ขนลุกซู่ "ละ... แล้วนายต้องการอะไร"

"นั่นสิ..." คีออสลากนิ้วไล้ลงมาตามลำคอระหง ผ่านไหปลาร้า แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่เนินอกนุ่มเหนือคอเสื้อยืด "คิดว่ากูลากมึงขึ้นมาบนนี้เพื่อเรียกค่าไถ่เหรอ? ไร้เดียงสาไปหน่อยมั้งสาวน้อย"

เพียะ!

เฟิร์นปัดมือเขาออกเต็มแรง

"อย่ามาแตะนะถ้าไม่เอาเงิน แล้วจับมาทำซากอะไร! บอกแล้วไงว่าไม่รู้เรื่อง! ฉันไร้ประโยชน์สำหรับนาย ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้!"

"ไร้ประโยชน์?"

คีออสทวนคำ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง แล้วเริ่มปลดกระดุมสูทออกช้าๆ ทีละเม็ด... ทีละเม็ด... ท่าทางคุกคามนั้นทำเอาเฟิร์นใจหายวาบ

"ใช่! ไร้ประโยชน์! ฉันไม่มีข้อมูล ไม่รู้ความลับ ไม่มีเงิน! ฉันมันก็แค่เด็กกะโปโลคนนึง ปล่อยไปเถอะนะถือว่าทำบุญ!" เฟิร์นยกมือไหว้ปลกๆ "นะคุณนะ... ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันต้องไปอ่านหนังสือจริงๆ"

คีออสโยนเสื้อสูทราคาแพงทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี สายตาคมกริบกวาดมองร่างเล็กที่นั่งขดตัวเป็นกุ้งแห้งราวกับประเมินสินค้า

"เธอเข้าใจผิดไปสองอย่าง" เขาเอ่ยเรียบๆ ขณะเริ่มปลดกระดุมแขนเสื้อเชิ้ตสีดำ

"อะ... อะไร" เฟิร์นถามเสียงสั่น ตามองมือหนาที่กำลังพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน

"หนึ่ง... กูไม่ทำบุญ"

คีออสก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง คราวนี้เขาทิ้งเข่าข้างหนึ่งลงบนโซฟา แทรกเข้ามาระหว่างขาของเธอหน้าตาเฉย! เฟิร์นหวีดร้องจะถดหนี แต่ติดพนักโซฟาจนมุมแล้ว

"และสอง..."

"เธอไม่ได้ไร้ประโยชน์"

เฟิร์นตัวสั่นเทิ้มเมื่อใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้ม

"ดวงตาคู่นี้...ที่กล้ามองกูแบบไม่กลัวตาย​ ปากเก่งๆ นี่​ ที่เอาแต่พ่นคำด่าออกมาไม่หยุด..."

"ยะ... อย่า..." เฟิร์นเบือนหน้าหนี แต่มือแกร่งล็อกคางไว้แน่น

"ถามว่าจับมาทำไมใช่มั้ย?" คีออสกระซิบชิดปากเธอ มุมปากกระตุกยิ้มที่ดูชั่วร้ายและทรงเสน่ห์จนน่าโมโห

"ก็จับมาเล่นสนุกด้วยกันไง... หืม"

"สะ... สนุกบ้านนายสิฉันไม่ใช่ของเล่นนะโว้ย! ออกไปนะ! ไอ้คนชั่ว! ไอ้มาเฟียหื่นกาม!"

"หึ..." คีออสไม่สะเทือนกับแรงผลักเท่ามดกัด เขายิ่งเบียดเรือนกายแกร่งเข้าหาเธอมากขึ้น จนหน้าอกนุ่มหยุ่นภายใต้เสื้อยืดบางๆ แนบชิดกับแผ่นอกแข็งๆ ของเขา

"ด่าอีกสิยิ่งด่า... กูก็ยิ่งอยากรู้ว่าปากเก่งๆ แบบนี้ เวลาครางชื่อกูมันจะดังได้แค่ไหน"

"ไอ้โรคจิต! ไปตายซะ!"

เฟิร์นง้างมือจะตบ ขวับ! แต่คีออสคว้าข้อมือเธอไว้ทัน

"จุ๊ๆ... เด็กไม่ดี"

เขาบีบข้อมือเธอแน่นแล้วกดลงกับพนักโซฟาเหนือศีรษะ

"ตบกูทีนึง... กูจะเอาคืนด้วยจูบ... หรืออาจจะมากกว่านั้น"

สายตาหื่นกระหายเลื่อนต่ำลงมองเนินอกที่กระเพื่อมแรงจากการหอบหายใจ เฟิร์นหน้าร้อนผ่าว ทั้งโกรธทั้งอาย ทั้งกลัวจนทำอะไรไม่ถูก

"ปล่อยนะ... ขอร้องนะ..." น้ำเสียงเปลี่ยนจากแข็งกร้าวเป็นเว้าวอน เมื่อรู้ตัวว่าสู้แรงเขาไม่ได้

คีออสยิ้มเย็น ฝังจมูกโด่งลงที่ซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายสาว ฟอด ใหญ่

"สายไปแล้วคืนนี้มึงไม่ได้นอนอ่านหนังสือหรอก..."

"เพราะกูมีบทเรียนบทใหม่จะสอน... รับรองว่าจำแม่นกว่าไอ้สูตรเคมีบ้าบอนั่นเยอะ"

"ไม่! ไม่เอา! ปล่อยยยย! อื้อออ!!"

เสียงร้องประท้วงของเฟิร์นถูกกลืนหายไปในลำคออีกครั้ง เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมา ปิดผนึกทุกคำพูด และเริ่มบทลงโทษที่แสนเอาแต่ใจของเขาอย่างดุเดือด