ตอนที่ 4 คนเลว

“อื้อ! ปล่อย... ปล่อยฉัน! ฮึก... ไอ้คนเลว! ออกไปนะ!”

ฝ่ามือเล็กระดมทุบลงบนแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ย เฟิร์นดิ้นพล่านเหมือนปลาขาดน้ำ น้ำตาเม็ดโตไหลทะลักอาบสองแก้มด้วยความกลัวจับขั้วหัวใจ รสจูบเมื่อครู่มันดิบเถื่อนจนเธอเจ็บระบมไปทั้งปาก

แรงขัดขืนของเธอไม่ได้ทำให้คีออสสะเทือน แต่เสียงสะอื้นฮักกับตัวที่สั่นเทาเหมือนลูกนกเปียกฝนต่างหากที่ทำให้เขาชะงัก...ไอร้อนผ่าวจากผิวกายที่แนบชิดกันอยู่มันปลุกสัญชาตญาณบางอย่างให้ตื่นเพริด

คีออสค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก แต่ไม่ได้ถอยห่าง เขาตรึงหน้าผากตัวเองแนบชิดกับหน้าผากมนของเธอ ลมหายใจเป่ารดกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร

“จุ๊ๆๆ... หยุดร้อง”

เขาเอ่ยเสียงทุ้ม ไม่ได้ตะคอกเหมือนเก่า แต่มันกลับแหบต่ำจนน่าขนลุก มือหนาที่เคยกดตรึงข้อมือเธอไว้ ค่อยๆ คลายออก เปลี่ยนมาเป็นลูบไล้แผ่วเบาตามเรียวแขนสลวยขึ้นไปจนถึงหัวไหล่กลมมน

“ฮู๊ว... ฮึก... นายมันบ้า! ปล่อยฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้!” เฟิร์นยังคงสะอื้น ตัวสั่นระริก พยายามจะดันไหล่เขาออกแต่เรี่ยวแรงเหมือนถูกสูบหายไปกับจูบเมื่อครู่

“ชู่ว์...” คีออสครางฮึมในลำคอ ใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล่น้ำตาออกจากหางตาให้เธออย่างเชื่องช้า การกระทำที่ขัดแย้งกับสถานการณ์ทำให้เฟิร์นชะงัก ทั้งงงวยและหวาดหวั่นปนเปกันไปหมด

“กลัวอะไร หืม?” เขาถามเสียงกระซิบ ริมฝีปากหยักได้รูปกดจูบซับน้ำตาที่แก้มใสเบาๆ... อย่างแผ่วเบา“ฉันยังไม่ได้ฆ่าเธอสักหน่อย”

“ตะ... แต่นายกำลังจะข่มขืนฉัน!” เฟิร์นเถียงเสียงสั่น เบี่ยงหน้าหนีสัมผัสวาบหวามที่เขากำลังปรนเปรอให้ที่ซอกคอ

คีออสหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงอกเธอ เขาไม่ได้โกรธที่โดนกล่าวหา กลับกัน... เขากำลังสนุกที่เห็นแม่เสือสาวสิ้นฤทธิ์กลายเป็นแมวน้อยตื่นตูม

“ข่มขืน?” เขาทวนคำ ก่อนจะฝังจมูกลงสูดดมความหอมจากเนินไหล่ขาวเนียนที่โผล่พ้นคอเสื้อยืดที่ย้วยลงมา “ฉันเรียกว่า... การเจรจาต่อรอง”

“ต่อรองบ้าอะไรของนาย! อ๊ะ!...”

เสียงประท้วงขาดห้วงไปทันทีเมื่อฝ่ามือร้อนจัดของเขาสอดผ่านชายเสื้อยืดตัวโคร่งขึ้นมา สัมผัสสากระคายจากฝ่ามือหยาบกร้านแตะเข้ากับผิวเนื้อนุ่มนิ่มบริเวณหน้าท้องแบนราบ

เฟิร์นสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอนอนตัวเกร็ง พยายามจะหนีบศอกลงเพื่อกันมือเขา แต่คีออสรู้ทัน เขาแทรกมือขึ้นมาสูงขึ้นอย่างช่ำชอง ปลายนิ้วร้อนลากไล้ผ่านสีข้าง ช้าๆ... เนิบนาบ... จงใจทรมานให้เธอขาดใจด้วยความเสียวซ่านที่แปลกใหม่

“ยะ... อย่า... เอามือออกไปนะ!” เฟิร์นร้องห้ามเสียงหลง มือไม้ปัดป่ายพยายามดึงมือเขาออก “ขอร้องล่ะ... อย่าทำแบบนี้”

“ผิวเธอลื่นมือดีชะมัด” คีออสไม่ฟังเสียงห้าม เขาพึมพำราวกระซิบบอกรัก แต่การกระทำคือการรุกราน เขาใช้นิ้วหัวแม่มือวนไล้ที่ฐานอกอวบอิ่มผ่านบราเซียร์ลูกไม้ตัวบาง

“อื้อ...” เฟิร์นกัดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงน่าอาย น้ำตายังคงไหลพรากแต่ร่างกายกลับทรยศ มันร้อนวูบวาบไปหมดในทุกที่ที่เขาแตะต้อง

“ตัวก็แค่นี้...” คีออสเงยหน้าขึ้นมองตากลมโตที่ฉ่ำน้ำตา แววตาของเขาพราวระยับด้วยความกระหาย “แต่ซ่อนรูปเก่งนะเรา”

สิ้นคำ มือหนาก็กอบกุมเนินเนื้อนุ่มหยุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้บรา เข้าเต็มฝ่ามือ

“อ๊ะ ปล่อยนะคนบ้า!”

เฟิร์นหวีดร้อง ดิ้นพราดสุดแรง แต่คีออสเพียงแค่ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทับขาเธอไว้ไม่ให้ดิ้นหนี มือที่กอบกุมทรวงอกอิ่มเริ่มออกแรงบีบเคล้น... จากเบาๆ เป็นหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์

“อืม... เต็มมือ” คีออสครางต่ำอย่างพึงพอใจ ความนุ่มหยุ่นที่สู้มือประกอบกับขนาดที่เกินตัวทำให้เขาเริ่มควบคุมตัวเองยากขึ้น เขาเปลี่ยนจากการบีบธรรมดาเป็นการนวดคลึง ขยำขยี้ก้อนเนื้อนุ่มนิ่มนั้นอย่างหมั่นเขี้ยว

“เจ็บ... ฮึก... มันเจ็บนะ” เฟิร์นร้องไห้โฮ เธอทั้งเจ็บทั้งเสียวแปลบปลาบ ความรู้สึกตีกันมั่วไปหมดในหัว

“เจ็บเหรอ?” คีออสผ่อนแรงลงนิดหน่อย แต่ไม่ยอมปล่อยมือ เขาใช้นิ้วเกี่ยวขอบบราเซียร์รั้งลงต่ำ จนเต้าเนื้อขาวผ่องเด้งหลุดออกมาอวดสายตา ปลายยอดสีหวานชูชันท้าทายสายตาคมกริบทันที

เฟิร์นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเอง “กรี๊ด! อย่ามองนะ ฮื่อออ”

คีออสจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบขึ้นไปตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย เปิดทางให้ดวงตาคมกริบได้สำรวจความงดงามตรงหน้าอย่างชัดเจน

“สวยมากๆ...”

คำชมสั้นๆ หลุดออกมาจากปากของมาเฟียหนุ่ม เขาโน้มหน้าลงไปใกล้จนลมหายใจร้อนเป่ารดปลายถันสีระเรื่อที่กำลังแข็งขืน เฟิร์นตัวสั่นทิมราวกับเจ้าเข้า หน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู

“อย่า... อย่าทำ...” เธอส่ายหน้าไปมาบนหมอนอิง น้ำตาเปรอะเปื้อนแก้ม “อาย... ฉันอาย...”

“ไม่ต้องอาย” คีออสกระซิบเสียงแหบพร่า เขาใช้สันจมูกโด่งกดลงไปคลอเคลียกับความนุ่มหยุ่นนั้น สูดดมกลิ่นกายสาวเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะแลบลิ้นออกมาแตะเบาๆ ที่ยอดอกชูชัน

“อ๊า!...”

เฟิร์นหลุดเสียงครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างกายกระตุกเกร็งแอ่นอกรับสัมผัสโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นปราดจากหน้าอกลงไปสู่ท้องน้อยเล่นงานเธอจนหัวหมุน

คีออสเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ ยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก “เห็นไหม... ปากบอกว่าไม่ แต่ร่างกายเธอตอบสนองฉันดีจะตาย”

“ไม่จริง! นาย... นายมันฉวยโอกาส!” เฟิร์นพยายามเถียง แต่เสียงก็สั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

“เด็กดื้อ...”

เขาพูดแค่นั้นแล้วเริ่มปฏิบัติการลงโทษ มือหนาอีกข้างที่ว่างอยู่กลับมาทำหน้าที่ต่อ เขาตะปบเข้าที่เต้าอวบข้างที่เหลือ บีบขยำเน้นๆ จนเนื้อนุ่มปลิ้นล้นง่ามนิ้ว ความขาวเนียนตัดกับมือหนาหยาบกร้านของเขาอย่างชัดเจน

คีออสเพิ่มจังหวะการนวดเฟ้นให้เร้าใจยิ่งขึ้น เขาขยับฝ่ามือหมุนวน บดคลึงยอดอกสีสวยด้วยอุ้งมือ สลับกับใช้นิ้วคีบดึงเบาๆ อย่างหยอกเย้า เฟิร์นส่ายหน้าไปมา หอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายบิดเร่าด้วยความทรมานที่แสนหวาน

“ยะ... หยุด... มันแปลก... อื้อ... มันเสียว...” เธอหลุดปากบอกความรู้สึกออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้

“บอกฉันสิ... ว่าชอบไหม” คีออสกระซิบกดดัน ชะโงกหน้ามองปฏิกิริยาของเธออย่างหลงใหล มือก็ยังคงทำหน้าที่ปรนเปรอและกลั่นแกล้งไปพร้อมกัน เขาจงใจใช้นิ้วสะกิดที่จุดไวสัมผัสย้ำๆ จนเฟิร์นแอ่นอกเข้าหาเขาราวกับต้องการมากกว่านี้

“มะ... ไม่ชอบ... อ๊าา... พอที...”

“ปากแข็ง” เคีออสกัดฟันกรอด ความพยศของเธอยิ่งทำให้เขาอยากเอาชนะ “งั้นฉันจะทำให้เธอพูดความจริงออกมาเอง”

เขาปล่อยมือที่ตรึงข้อมือเธอออก เฟิร์นรีบยกมือจะผลักเขา แต่กลับกลายเป็นว่าเธอไร้เรี่ยวแรงจนทำได้แค่เกาะบ่าเขาไว้แน่น คีออสยิ้มกริ่ม เขาใช้มือทั้งสองข้างกอบกุมทรวงอกอวบอิ่มทั้งสองข้าง เข้าหาเข้าหากันจนเป็นร่องลึก แล้วก้มหน้าลงไปซุกไซ้

ความรู้สึกของหนวดเคราจางๆ ที่ครูดไถบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มทำให้เฟิร์นสะท้านเฮือก เธอจิกเล็บลงบนไหล่เขาแน่น

“คีออส... คนเลว...” เธอครางเสียงเครือ

“เรียกชื่อฉันอีกสิ...” คีออสสั่งเสียงอู้อี้ขณะที่ริมฝีปากยังคงสาละวนกับการเม้มดูดผิวนุ่มนิ่ม “เรียกชื่อฉัน... ดังๆ เฟิร์น”

เขาเงยหน้าขึ้นมา บีบเคล้นอกอิ่มทั้งสองข้างอย่างเมามันส์ ราวกับเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นโปรดและไม่คิดจะวางมือ จังหวะการบีบเคล้นเริ่มหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง เขาชอบเวลาที่เห็นเนื้อนุ่มๆ นี้บุ๋มลงไปตามแรงนิ้ว และเด้งคืนตัวสู้มือเมื่อเขาผ่อนแรง

“ของโคตรดี...” เขาพึมพำ ดวงตาฉายแววปรารถนาอย่างปิดไม่มิด “กะจะสั่งสอนแค่แป๊บเดียว... สงสัยคืนนี้ยาวแน่”

เฟิร์นที่สติเริ่มเลือนรางเพราะพิษสวาทได้ยินประโยคนั้นชัดเจน เธอปรือตามองเขาด้วยความหวาดหวั่นปนวาบหวาม

“นาย... จะทำอะไรอีก...” เธอถามเสียงแหบแห้ง

คีออสยิ้ม... รอยยิ้มที่ทำให้เฟิร์นรู้ชะตากรรมตัวเองทันทีว่า... คืนนี้เธอคงไม่ได้นอนดีๆ แน่

“ก็ทำให้เธอร้อง... จนกว่าจะจำชื่อฉันคนนี้ให้ขึ้นใจไง”

พูดจบ เขาก็ก้มลงครอบครองยอดอกชูชันข้างซ้ายด้วยปากร้อนผ่าว ดูดดึงแรงๆ จนเกิดเสียงดังจ๊วบก้องไปทั่วห้อง เฟิร์นรีบยกมือปิดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงคราง แต่ก็ไม่อาจต้านทานความเสียวซ่านที่ถาโถมเข้ามาได้เลย