LOGINความง่วงงุนที่กำลังครอบงำสติสัมปชัญญะของใบเฟิร์นที่กำลังง่วงถูกกระชากกลับมาอย่างกะทันหัน ความรู้สึกเหนอะหนะและเปียกชื้นที่ช่องทางรักซึ่งเริ่มไหลย้อนออกมาทำให้เธอสะดุ้งตื่น ตาเบิกโพลงท่ามกลางความมืดสลัว"คีออส..."เธอเรียกคนที่กำลังนอนหลับตาพริ้มกอดเธออยู่ข้างๆ เสียงสั่นเครือเล็กน้อย ร่างกายขยับยุกยิกด้วยความไม่สบายตัว"หือ... เป็นอะไร" คีออสลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงงัวเงียแต่สติยังครบถ้วน "ฝันร้ายรึไง?""เปล่า..." เฟิร์นส่ายหน้าดิก ดันตัวเองลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง พยายามดึงผ้าห่มมาปิดช่วงล่างไว้ "คือ... พาไปล้างตัวหน่อยได้ไหม?"คีออสเลิกคิ้วมองเธอ ยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน"ทำไม กลัวเลอะที่นอนเหรอ""ไม่ได้ห่วงเรื่องที่นอน" เฟิร์นหน้าแดงแว้ดใส่ "แต่มัน... มันเหนียวตัวอ่ะ แล้วนาย... นายปล่อยในซะเยอะขนาดนั้น เดี๋ยวฉันคัน ไม่เอานะ พาไปล้างหน่อย"เธอทำหน้ายู่ใส่เขาอย่างน่าเอ็นดู ความเขินอายปนความหงุดหงิดทำให้เธอดูน่าแกล้งกว่าเดิม คีออสหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งตาม"เรื่องมากจริงแม่คุณ..." เขาบ่นไปอย่างนั้น แต่ก็ยอมลุกขึ้นอุ้มเธออีกครั้ง แล้วเดินตรงดิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างว่าง่าย
แรงกระแทกกระทั้นที่โถมเข้าใส่ไม่ยั้งทำให้ร่างบางสั่นคลอนไปทั้งตัว ใบหน้าหวานเชิดขึ้นระบายลมหายใจร้อนผ่าว ริมฝีปากบวมเจ่อเผยอครางไม่ได้ศัพท์เมื่อจุดกระสันภายในถูกบดขยี้ซ้ำๆ“อึ๊ก...”เฟิร์นกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเสียวซ่านแล่นปราดจากปลายเท้าขึ้นมาถึงสมองจนขาวโพลน มือเล็กจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างของคีออส ระบายความอัดอั้นที่พุ่งพล่าน“ฟ... เฟิร์นเสียวมาก อร๊ายย... คีออส ฮื้อ...”เสียงหวานหวีดร้องปนสะอื้นอย่างน่าสงสารและน่ารังแกในคราวเดียวกัน คีออสคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ เขาชอบเสียงของเธอ ชอบปฏิกิริยาที่ซื่อตรงและไร้การปรุงแต่งนี้ ยิ่งเห็นเธอดิ้นเร่าอยู่ใต้ร่างเขา ยิ่งทำให้อารมณ์ดิบเถื่อนในกายพลุ่งพล่านอยากจะรังแกให้หนักกว่าเดิมแต่ดูเหมือนแม่กวางน้อยของเขาจะยังไม่จุใจ...ใบเฟิร์นปรือตาฉ่ำขึ้นมองเขา แววตายั่วยวนโดยไม่รู้ตัว เธอใช้แขนโอบรอบคอเขาแน่น โน้มใบหน้าคมลงมาใกล้จนหน้าผากชนกัน ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากหยัก“คีออส”“หือ... ว่าไงครับ” เขาถามเสียงแหบพร่า ขณะที่สะโพกยังคงสอบสวนเธอด้วยจังหวะเนิบนาบแต่หนักหน่วง“อยากโดนอุ้ม... แบบเมื่อคืนอ่ะ” เธออ้อนเสียงสั่นเครือ ลมหาย
ริมฝีปากหยักได้รูปทาบทับลงมาปิดผนึกคำสัญญาเมื่อครู่ด้วยความดูดดื่ม คีออสบดเบียดจูบลงมาอย่างโหยหาและลึกซึ้งคลายความกังวลทั้งหมดของเธอให้หายไป เหลือไว้เพียงความปรารถนาที่มีต่อเขา“อื้อ...”ใบเฟิร์นครางประท้วงในลำคอแผ่วเบา แต่สองแขนเรียวกลับโอบรอบคอแกร่งของเขาไว้แน่น รั้งใบหน้าคมให้แนบชิดยิ่งขึ้น เธอจูบตอบเขาด้วยจังหวะที่เงอะงะแต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ถูกปลุกปั่น ลิ้นเล็กเกี่ยวพันกับลิ้นร้อนของเขาความเสียใจเรื่องเพื่อน ความกังวลเรื่องเรียน หรือความสับสนในชีวิตที่ถาโถมเข้ามาเมื่อครู่ ถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้นเมื่ออยู่ภายใต้สัมผัสของเขา ตอนนี้เธอไม่ต้องการอะไรอีกนอกจาก การเติมเต็มเมื่อเขาถอนจูบออกเพื่อเปิดโอกาสให้เธอได้หายใจ ทั้งคู่ต่างหอบฮั่ก หน้าผากชนกัน สายตาประสานกันในระยะประชิด นัยน์ตาคมกริบของคีออสวาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะที่ยังไม่มอดดับ เขามองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและดวงตาฉ่ำน้ำของเธออย่างหลงใหล“หายเครียดหรือยัง หืม” เขาถามเสียงพร่า นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยไล้ริมฝีปากบวมเจ่อของเธอเบาๆใบเฟิร์นสบตาเขา ลมหายใจยังคงสะดุดเป็นห้วงๆ ร่างกายของเธอยังคงร้อนรุ่ม ความสุขสมที่ได้รับในสระว่ายน้ำเมื่อคร
เสียงหายใจหอบกระเส่าค่อยๆเบาลง เหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งที่ดังลอดเข้ามาทำลายความเงียบงัน ใบเฟิร์นปรือตามองชายหนุ่มตรงหน้า หยาดน้ำเกาะพราวตามใบหน้าคมคายและแผงอกกว้างที่เพิ่งมอบความสุขสมปนทรมานให้เธอเมื่อครู่ความหนาวเย็นจากลมทะเลเริ่มเข้ามาแทนที่ความเร่าร้อน ผิวกายที่แช่อยู่ในน้ำนานเริ่มซีดเผือด“คีออส...”เธอเอ่ยเรียกเขาเสียงแผ่ว สบตากับนัยน์ตาของเขาที่ยังคงจ้องมองเธอด้วยความหลงใหลและหวงแหน มือเล็กยกขึ้นแตะแก้มสากระคายของเขาเบาๆ“เรา... ขึ้นกันไหม หนาวแล้วอ่ะ”คีออสหลุบตามองริมฝีปากที่เริ่มสั่นน้อยๆ ของเธอ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ มุมปากยกยิ้มบางเบาที่ดูอ่อนโยนผิดวิสัย“ตามใจเธอ”เขาค่อยๆ ถอนแก่นกายออกจากกลีบเนื้อที่บวมช้ำอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกวูบโหวงแล่นปราดเข้ามาแทนที่ความคับแน่นทันทีที่เขาผละออก ใบเฟิร์นเผลอกัดริมฝีปากแน่น ขาสั่นระริกจนแทบยืนไม่อยู่เมื่อต้องรับน้ำหนักตัวเองในน้ำแต่คีออสไม่ปล่อยให้เธอลำบาก วงแขนแข็งแรงช้อนร่างบางขึ้นอุ้มแนบอก พาเธอเดินขึ้นจากสระว่ายน้ำ หยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่มาห่อหุ้มร่างกายที่เปียกปอนและสั่นเทาของเธอไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะพาเดินตรงดิ่งเข้าไปในตัววิลล่า
เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแว่วมาตามสายลมยามค่ำคืน ผสานกับเสียงแมลงกลางคืนที่ร้องระงมสร้างบรรยากาศวังเวงแต่โรแมนติกอย่างบอกไม่ถูก หลังจากที่นั่งเรือสปีดโบ๊ทฝ่าคลื่นลมมาเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดวิลล่าส่วนตัว บนเกาะเล็กๆ ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าคีออสพาใบเฟิร์นเดินเข้ามาในตัวบ้านพักที่เปิดโล่งรับลมทะเล สระว่ายน้ำแบบ Infinity Pool ทอดยาวขนานไปกับเส้นขอบฟ้าที่มืดสนิท มีเพียงแสงดาวและแสงไฟสลัวจากในสระที่ส่องประกายระยิบระยับ“ที่นี่ไม่มีใคร... มีแค่ฉันกับเธอ”คีออสวางกระเป๋าลง แล้วหันมารวบเอวบางของคนตัวเล็กจากด้านหลัง เกยคางลงบนไหล่เนียน สูดดมกลิ่นหอมจากซอกคออย่างหิวกระหาย“นาย... ไม่เหนื่อยเหรอ เพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มาแท้ๆ” เฟิร์นถามเสียงเบา เอนหลังพิงอกแกร่งของเขาอย่างลืมตัว ความรู้สึกปลอดภัยที่เกิดขึ้นเมื่ออยู่ใกล้เขาเริ่มมีอิทธิพลเหนือความกลัว“อยู่กับเธอ...แล้วหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งน่ะ” เขาตอบเสียงพร่า มือหนาเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้หน้าท้องแบนราบผ่านเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่เธอสวมอยู่ “ไปว่ายน้ำเล่นกันไหม?”“ตอนนี้เนี่ยนะ”“อืม... น้ำกำลังอุ่น... หรือเธออยากอาบน้ำอย่างอื่นล่ะ”คำพูดส
ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวสลับกับเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังเล็ดลอดเข้ามาในห้องนอนที่ตอนนี้กลายเป็นเหมือนห้องขัง ใบเฟิร์นนั่งขดตัวสั่นเทาอยู่ที่มุมห้องข้างตู้เสื้อผ้า มือเล็กยกขึ้นปิดหูแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่หลุดลอดออกมา “ฮึก... ฮือออ... พอได้แล้ว... หยุดสักที...” ทุกครั้งที่มีเสียงปืนดังขึ้น หัวใจของเธอกระตุกวูบ ภาพเลวร้ายสารพัดผุดขึ้นมาในหัว ภาพคีออสถูกยิง... ภาพเขาล้มลงจมกองเลือด... ไม่นะ... อย่าเป็นอะไรนะ... นายสัญญาแล้วว่านายจะไม่ตาย เธอภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งน้ำตา เวลาแต่ละวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้าราวกับปีศาจร้ายที่กัดกินความรู้สึก เสียงเอะอะด้านนอกเริ่มเงียบลง... เงียบลงจนน่าใจหาย ความเงียบที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงปืน “...” เฟิร์นค่อยๆ ละมือออกจากหู เงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กำลังเดินตรงมายังห้องนอน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก ใคร คีออส หรือ... พวกมัน แกร๊ก... เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ประตูบานหนาจะถูกผลักเข้ามา ใบเฟิร์นกลั้นหายใจ ร่างกายเกร็งสะท้าน เตรียมพร้อมรับชะตากรรมที่เลวร้ายที่สุด แต่ทว่า... ร่างสูงใหญ่ที่ก้า


![สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




