ตอนที่ 9 หลบหนีและความสับสน

แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องกระทบแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของคนที่นอนคว่ำหน้าหลับสนิท เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของคีออสบอกให้รู้ว่าทุกอย่างสงบลงแล้ว อย่างน้อยก็ในตอนนี้

เฟิร์นค่อยๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางความเงียบ ความรู้สึกแรกที่กระแทกเข้าใส่คือความเจ็บระบมที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง โดยเฉพาะบริเวณตรงนั้นของเธอที่ปวดหนึบและแสบพร่าราวกับเพิ่งผ่านศึกหนัก ทุกครั้งที่ขยับตัว ความรู้สึกเสียดสีที่จุดสงวนย้ำเตือนถึงเหตุการณ์ป่าเถื่อนที่เพิ่งจบลงไป

“อึก...”

เธอเผลอหลุดเสียงครางออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบยกมือตะปบปากตัวเองแน่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบหันขวับไปมอง ปีศาจร้าย ที่นอนอยู่ข้างๆ

โชคดี... เขายังไม่ตื่น

เฟิร์นกลั้นหายใจ ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ขาเรียวสั่นเทาจนแทบไม่มีแรงยันกาย ความเหนียวเหนอะหนะที่หว่างขาจากคราบน้ำเสียวที่แห้งกรัง ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงตัวเองจนอยากจะร้องไห้

“บ้า... บ้าไปแล้ว...” เธอพึมพำเสียงสั่นเครือ พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอหอย

เธอค่อยๆ ก้าวลงจากเตียง เท้าสัมผัสพื้นพรมเย็นเฉียบ ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากช่วงล่างทำให้เธอต้องกัดปากแน่นจนห่อเลือด สายตากวาดมองไปทั่วห้องเพื่อหาเสื้อผ้าของตัวเอง

เสื้อยืด... กางเกงยีนส์... กางเกงชั้นใน...

ทุกชิ้นกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง สภาพยับยู่ยี่ไม่ต่างจากเจ้าของ เฟิร์นรีบก้มลงเก็บเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างลวกๆ มือไม้สั่นเทาจนติดกระดุมผิดๆ ถูกๆ

“เร็วเข้าสิเฟิร์น... เร็วเข้า... เดี๋ยวเขาตื่น...” เธอบอกตัวเองเสียงกระซิบ หัวใจเต้นรัวแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก

เมื่อแต่งตัวเสร็จเธอก็หันกลับไปมองร่างสูงบนเตียงอีกครั้ง ความรู้สึกหลากหลายตีกันมั่วไปหมดในหัว ทั้งโกรธ ทั้งกลัว ทั้งเกลียด... แต่สิ่งที่น่าเจ็บใจที่สุดคือภาพความทรงจำตอนที่เธอร้องครางอย่างสุขสมใต้ร่างเขา มันยังฉายชัดวนเวียนอยู่ในหัว

“ไปเคลิ้มกับอีตานั่นได้ยังไง... ฮือ... ยัยหน้าไม่อาย”

เธอยกมือขึ้นทุบศีรษะตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะตัดสินใจหันหลังเดินย่องออกจากห้องนอนให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกก้าวที่เดินผ่านห้องโถง เธอต้องคอยระวังไม่ให้ชนของตกแตก เสียงหัวใจตัวเองดังจนเธอคิดว่ามันจะปลุกคนทั้งตึก

เมื่อออกมาพ้นประตูห้องและลงลิฟต์มาถึงชั้นล่างได้สำเร็จ เฟิร์นแทบจะทรุดลงกับพื้น ขาแข้งอ่อนแรงจนต้องพิงผนังลิฟต์หอบหายใจ

“รอดแล้ว... รอดแล้ว...”

เธอพึมพำกับตัวเอง แต่ความโล่งใจก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อภาพของ ‘เชอร์รี่’ แวบเข้ามาในความคิด

“เชอร์รี่!” เฟิร์นอุทานเสียงเบา ยกมือขึ้นกุมขมับ “ตายละ... แล้วเชอร์รี่ล่ะ ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง”

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ เธอทิ้งเพื่อน... เธอหนีเอาตัวรอดมาคนเดียว

“จะกลับขึ้นไป?... ไม่... ไม่ได้เด็ดขาด” เฟิร์นส่ายหน้าดิก ตัวสั่นงันงกเมื่อนึกถึงดวงตาคมกริบและแก่นกาย ร้อนผ่าวของคีออส “ขืนกลับขึ้นไปตอนนี้... ฉันไม่รอดแน่ๆ เขาคงไม่ปล่อยฉันมาเป็นครั้งที่สอง”

เธอตัดสินใจเดินกึ่งวิ่งออกจากตึก อาศัยจังหวะที่ไม่มีการ์ดเฝ้าอยู่หน้าประตูพาตัวเองออกมาสู่อากาศภายนอก เรียกรถแท็กซี่คันแรกที่ขับผ่านมาแล้วกระโจนขึ้นไปนั่งทันที

“ไปหอพัก xx ค่ะพี่ เร็วหน่อยนะคะ” เธอบอกคนขับด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก นั่งกอดอกตัวสั่นอยู่ที่เบาะหลัง

ตลอดทางเฟิร์นนั่งเหม่อลอย น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้มันไหลลงมาเงียบๆ อีกครั้ง สัมผัสร้อนรุ่มที่เขาทิ้งไว้ตามร่างกาย รอยจูบ รอยกัด และความเจ็บระบมที่กลีบเนื้ออ่อนมันตอกย้ำว่าเรื่องคืนนี้ไม่ใช่ความฝัน

“ฮึก... ทำไมร่างกายฉันมันถึงเป็นแบบนี้”

เธอซบหน้าลงกับฝ่ามือ พึมพำโทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ปากบอกว่าเกลียด... บอกว่าขยะแขยง... แต่ตอนที่เขาทำ... ฮือ... ทำไมถึงมีความสุข... ทำไมถึงยอมให้เขาทำจนเสร็จ... อีบ้าเฟิร์น! อีผู้หญิงใจง่าย!”

ตรงนั้นของเธอตอดรัดระริก เสียงครางกระเส่าของตัวเองที่ร้องเรียกชื่อเขา... มันตามหลอกหลอนเธอไม่หยุดหย่อน

“พอ... พอแล้ว... ลืมมันไปซะ...” เธอสูดน้ำมูก พยายามเช็ดน้ำตาออกลวกๆ “คิดซะว่าถูกหมากัด... แค่หมากัดครั้งเดียว”

เมื่อถึงห้องพัก เฟิร์รรีบล็อกประตูปิดลงกลอนถึงสามชั้น ทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอย่างหมดแรง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเชอร์รี่เป็นร้อยสาย แต่มีเพียงเสียงสัญญาณฝากข้อความตอบกลับมา

“รับสิเชอร์รี่... รับสายฉันหน่อย...” เธอร้องไห้กับโทรศัพท์ “แกอยู่ไหน... แกปลอดภัยหรือเปล่า... ฮือ... ฉันขอโทษ... ฉันช่วยแกไม่ได้จริงๆ”

เธอกำโทรศัพท์แน่น ตัดสินใจเด็ดขาดกับตัวเอง ณ วินาทีนั้น

“ฉันจะไม่ไปเหยียบที่คลับนั่นอีก... ให้ตายยังไงก็ไม่ไป” เฟิร์นพูดกับความว่างเปล่า แววตาฉายแววหวาดกลัวแต่ก็มุ่งมั่น

“ฉันจะไปแจ้งตำรวจ... หรือไม่ก็อาจารย์... ต้องมีใครสักคนช่วยเชอร์รี่ได้... โดยที่ฉันไม่ต้องเอาตัวเข้าไปแลกกับไอ้ปีศาจราคะนั่นอีก”

เธอลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำเย็นจัดไหลราดรดตัวทั้งเสื้อผ้า หวังจะชำระล้างคราบไคลและสัมผัสของเขาออกไปให้หมด มือเล็กถูสบู่แรงๆ ตามตัวจนผิวแดงเถือก โดยเฉพาะบริเวณหน้าอกและจุดหว่างขาที่เขาฝากรอยรักเอาไว้

“ออกไปสิ... ออกไป! กลิ่นบ้าๆ นี่!” เฟิร์นขัดผิวจนแสบ ร้องไห้แข่งกับเสียงสายน้ำ

“อย่าหวังเลยนะ... ว่านายจะได้แตะต้องตัวฉันอีก...ไอ้คีออส!”

เธอตะโกนลั่นห้องน้ำ ทั้งที่ในใจลึกๆ กลับสั่นไหวอย่างน่ากลัว... เพราะรสสัมผัสสุดท้ายที่เขาพาเธอไปแตะขอบสวรรค์นั้น มันช่างหอมหวานเสียจนเธอกลัวใจตัวเองเหลือเกินว่าจะเผลอโหยหามันอีกครั้ง

“บ้าที่สุด... ฉันเกลียดนาย... ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดนาย!”