ตอนที่ 10 ความลับของใบเฟิร์น

บรรยากาศในโรงอาหารคณะวิทยาศาสตร์ของตอนเช้าคึกคักไปด้วยนักศึกษา แต่สำหรับใบเฟิร์น โลกทั้งใบเหมือนเป็นสีเทา เธอนั่งเขี่ยข้าวในจานไปมาอย่างเหม่อลอย ใต้ตาดำคล้ำจากการนอนไม่หลับ และความเจ็บระบมที่ช่วงล่าง ยังคงย้ำเตือนทุกครั้งที่ขยับตัวเปลี่ยนท่านั่ง

“เฮ้อ...”

เฟิร์นถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นกุมขมับ พลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ อีกไม่กี่นาทีก็จะถึงเวลาเข้าเรียน แต่สมองเธอตื้อตันไปหมด ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืน... และความเป็นห่วงเชอร์รี่

“ไอ้เชอร์รี่... ป่านนี้แกจะเป็นยังไงบ้างนะ จะโดนไอ้พวกมาเฟียนั่นทำอะไรหรือเปล่า ฮือ... ฉันมันเลวจริงๆ ที่ทิ้งเพื่อน”

เธอกำลังจะตัดสินใจลุกขึ้นเพื่อโดดเรียนไปสถานีตำรวจตามที่ตั้งใจไว้ แต่ทว่า...

ปึก!

เสียงกระเป๋าเป้ใบเก่งถูกโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างแรง จนเฟิร์นสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ

“นั่งทำหน้าเป็นตูดลิงอยู่ได้ ยัยเฟิร์น!”

เสียงคุ้นหูที่แสนคิดถึงดังขึ้น เฟิร์นเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเมื่อเห็นร่างคุ้นตายืนเท้าสะเอวส่งยิ้มแฉ่งมาให้

“เชอร์รี่! แก... แกจริงๆ เหรอ!?”

เฟิร์นลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ เธอกระเด้งตัวลุกขึ้น ก่อนจะนิ่วหน้าเล็กน้อยเพราะเจ็บแผ