บทที่ 2

มุมมองของเอวา

หลังจากสูบบุหรี่เสร็จ สเนคก็สั่งให้ลูกน้องเข็นตัวฉันเข้าไปข้างใน

มือหยาบกร้านกระชากฉันออกมาจากเบาะหลังและผลักฉันลงบนรถเข็น เราถูกเข็นผ่านประตูหลายบานตรงไปยังห้องสวีตส่วนตัว

ชายคนหนึ่งโยนฉันลงบนโซฟา—ที่เท้าแขนกระแทกเข้าที่เอวอย่างจังจนจุกเสียดแทบหายใจไม่ออก

“หัวหน้ามาถึงหรือยัง?” สเนคถาม

“เพิ่งมาถึงครับ” ใครบางคนตอบเบาๆ “เขากำลังทักทายแขกอยู่ข้างล่าง”

“งั้นก็รอ”

ไมลส์นั่งลงข้างๆ แล้วโน้มตัวมากระซิบ “ฉันรู้ว่าเธอตื่นอยู่เอวา ได้โปรดอย่าอาละวาดเลย ช่วยฉันแค่ครั้งเดียว พรุ่งนี้ฉันจะมารับเธอ ตกลงไหม?”

“ไปตายซะ” ฉันพึมพำตอบ

“ว่าไงนะ?” เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น

เป็นครั้งแรกที่เรี่ยวแรงของฉันกลับมามากพอจะเปล่งเสียงได้ชัดเจน “ไปตายซะ ฉันไม่ทำ”

สเนคหันมา ดวงตาหรี่เล็กลง “เกิดอะไรขึ้น?”

ไมลส์รีบเอามือตะปบปากฉันไว้ “ไม่มีอะไรครับ” เขารีบบอก “แค่กำลังสอนให้แฟนผมรู้ซึ้งว่าข้อตกลงนี้มันดีแค่ไหน”

สเนคกวาดตามองฉัน “ดี ถ้าเธอมาทำนิสัยแบบนี้ต่อหน้าหัวหน้าของฉัน พวกเราก็ได้เสียเวลาฟรีกันหมดแน่”

เขาหันหลังกลับไป

ไมลส์ฟิวส์ขาด เขาฟาดมือลงบนใบหน้าของฉันอย่างแรง “ฉันบอกเธอแล้ว—พอถึงคาสิโน ห้ามเล่นตุกติก” เขาขู่ฟ่อ “ทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่าง ไม่งั้นเรื่องมันจะยิ่งเลวร้ายกว่านี้แน่”

เพียงเสี้ยววินาที ฉันเห็นบางอย่าง—แววตาบ้าคลั่งและขาดสติในดวงตาของไมลส์ ฉันแทบไม่รู้จักเขาอีกต่อไปแล้ว

ปากของฉันขยับพูดออกไปก่อนที่สมองจะทันคิด “เอาเลย ฉันขอท้า”

ฉันรู้ดีว่าไม่ควรท้าทายคนที่จนตรอก—แต่ฉันโกรธมาก ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าแฟนของตัวเองจะเสนอตัวฉันให้ชายอื่นราวกับเป็นขนมหวาน

ถ้าหากหัวหน้าคนนี้ไม่ใช่พี่ชายของฉัน... สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับฉันคืนนี้คงเป็นเรื่องที่เกินจะจินตนาการได้

“อย่าตบหน้าเธอสิ” คุณสเนคพูดอย่างเฉื่อยชาจากด้านข้าง “ถ้านายทำหน้าเธอเสียโฉม แล้วหัวหน้าของฉันจะดูอะไรล่ะ?”

“ฉัน...” ฉันเพิ่งจะเอ่ยคำออกมาได้นิดเดียว ไมลส์ก็เอามืออุดปากฉันไว้อีกครั้ง

“เงียบซะ” เขาคำรามขู่

สเนคชำเลืองมองฉันแวบหนึ่ง “ดี ทำให้เธอเงียบไว้—และคุมให้เธอทำตัวดีๆ ฉันไม่อยากให้มีเสียงที่ไม้พึงประสงค์ดังออกมาจากห้องของเรา”

ไมลส์หันมาตามคำแนะนำนั้น ความอ่อนโยนที่เขาเคยมีเลือนหายไปจนสิ้น สิ่งที่ฉันเห็นตอนนี้คือคนแปลกหน้า—ที่มีแววตาบ้าคลั่ง และกำลังคำนวณว่าจะทำร้ายฉันอย่างไรโดยไม่ให้เกิดรอยแผล

“ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะเอวา” เขาพูดเสียงเรียบ “เธอจะช่วยฉันหรือไม่ช่วย?”

เขาโน้มตัวลงมาใกล้ “คิดซะว่าเหมือนนอนกับฉันสิ ก็แค่ผู้ชายอีกคน พวกเราก็เหมือนๆ กันหมดนั่นแหละ จริงไหม? บางทีเธออาจจะชอบก็ได้นะ”

ฉันจ้องหน้าไมลส์โดยไม่ตอบโต้อะไร ฉันพอแล้วกับผู้ชายคนนี้ ถึงเวลาที่ต้องหนีไปจากที่นี่แล้ว

นิ้วของฉันขยับ พยายามควานหากำไลข้อมือ

ไม่มี

หัวใจของฉันหล่นวูบ ฉันคงทำมันหายระหว่างทางมาที่นี่

ฉันกวาดตามองไปทั่วห้อง—ไม่มีวี่แววเลย

“เธอหาเรื่องเองนะเอวา” ไมลส์ตะคอก “อย่ามาโทษฉันล่ะ”

เขาลุกขึ้น คว้าขวดใบหนึ่งแล้วฟาดลงบนข้อเท้าของฉันอย่างแรง

ความเจ็บปวดระเบิดพล่านไปทั่วร่าง ฉันกรีดร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เศษแก้วบาดลึกเข้าไปในเนื้อ เลือดอุ่นๆ เหนียวเหนอะหนะไหลซึมออกมาอย่างรวดเร็ว

คุณสเนคหัวเราะเบาๆ “ดูท่าแม่สาวสวยของเราจะยังพอมีแรงสู้อยู่แฮะ”

ไมลส์ถือว่านั่นคือคำสนับสนุน “ฉันไม่อยากทำแบบนี้เลยนะ” เขาพูดพลางจ้องตาฉันเขม็ง “แค่ตอบตกลง แล้วเราจะได้จบเรื่องนี้กันเสียที”

ฉันกลืนเสียงกรีดร้องที่แสบอยู่ในคอลงไป “ฉันจะไม่มีวันช่วยแก ไมลส์ ไปลงนรกซะเถอะ”

“นังแพศยา” สายตาของเขาเลื่อนจากข้อเท้ามาที่มือของฉัน ฉันรู้ทันทีว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรก่อนที่เขาจะขยับตัวเสียอีก

“ไม่นะ—”

เขาหยิบมีดจากบนโต๊ะและก้าวเข้ามาหาอย่างช้าๆ และมั่นคง

“ถ้ายังดื้อด้านขนาดนี้” เขาพึมพำ “ลองเสียนิ้วไปสักสองสามนิ้วดีไหม? จะได้รู้จักหัดทำตัวดีๆ ซะบ้าง”

คมมีดสะท้อนแสงวาบ

“ความฝันของเธอคือการเป็นนักเปียโนไม่ใช่เหรอจ๊ะที่รัก?” เขาถามเสียงนุ่ม “บอกฉันหน่อยสิ—ถ้าเสียนิ้วไปสักนิ้วสองนิ้ว... เธอยังจะเล่นได้อยู่อีกไหม?”

“ไม่” ฉันตอบ เสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ “แกไม่กล้าทำหรอก”

การได้เป็นนักเปียโนคือทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับฉัน ความฝันนั้นคือเหตุผลที่ฉันทิ้งครอบครัวมา และใช้ชีวิตลำพังในบอสตัน

ไมลส์คงไม่ทำจริงๆ หรอก เขาคงไม่ถึงขั้นเป็นปีศาจขนาดนั้น

แต่ฉันประเมินเขาต่ำไปจริงๆ ไมลส์ยิ้มอย่างคนวิปริตขณะก้าวเข้ามาใกล้ คมมีดจ่ออยู่เหนือผิวหนังของฉันเพียงนิดเดียว

“เอาน่า” สเนคพูดเสียงเนือย “อย่าให้มันเลอะเทอะสิ เรายังต้องพาตัวไปให้หัวหน้าดูนะ แค่หักนิ้วเธอก็พอแล้ว”

“ไม่!” ฉันกรีดร้อง “อย่าแตะต้องมือฉันนะ!”

ไมลส์ชะงัก “ฉันจะไม่ทำ” เขาพูด “ถ้าเธอสัญญาว่าจะช่วยฉัน ทำให้หัวหน้าของคุณสเนคพอใจ”

คราวนี้ฉันไม่ขัดขืน แต่กลับถามเบาๆ แทนว่า “นายแน่ใจเหรอว่าหัวหน้าของเขาจะต้องการฉัน?”

“ในสภาพแบบนี้ก็คงไม่แน่ๆ ละนะ” สเนคพูดพลางเอียงคอ เขาโบกมือเรียกพวกลูกน้อง “พาเธอไปเปลี่ยนชุดเสีย และ—” เขากวาดสายตามองฉัน “—หาอะไรที่มันสวยกว่านี้มาใส่ให้เธอที นี่เธอใส่ชุดอะไรอยู่ ชุดพิเศษวันคริสต์มาสของคุณยายเหรอไง?”

ชายร่างกำยำกระชากตัวฉันขึ้นและลากไปยังห้องน้ำ ไมลส์เดินตามมา จ้องมองฉันไม่วางตาด้วยความระแวงที่จู่ๆ ฉันก็ยอมทำตามง่ายๆ

“ฉันเดินเองได้” ฉันบอกพลางสะบัดตัวให้หลุดแล้วเดินเซไปข้างหน้า

ไมลส์หมดความอดทน เขาคว้าแขนฉันแล้วเหวี่ยงไปกระแทกกับประตูห้องน้ำ “อย่าคิดเล่นตุกติก” เขาขู่ “เล่นไปตามน้ำ แล้วเราจะได้ออกไปจากที่นี่กันหมด ไม่งั้นล่ะก็—”

เขาลากนิ้วผ่านลำคอเพื่อส่งสัญญาณเชือดคอ

ฉันเปิดประตูแล้วกะเผลกเข้าไปข้างใน ทุกย่างก้าวทำให้ข้อเจ็บเจ็บเจียนตาย

ภาพในกระจกทำให้ฉันชะงักงัน

เครื่องสำอางที่ฉันตั้งใจแต่งอย่างพิถีพิถัน—เพื่อไมลส์ เพื่อครอบครัวของเขา—พังยับเยิน คราบน้ำตาไหลเป็นทาง และรอยฝ่ามือสีแดงหลายรอยเด่นชัดอยู่บนใบหน้า

เมื่อฉันนิ่งเฉย ไมลส์ก็ผลักฉันไปข้างหน้าและกดหัวฉันลงในอ่างล้างหน้า เขาเปิดก๊อกน้ำเย็นจัดให้รดใส่หน้าฉัน ฉันดิ้นรนและสำลัก แตเขาแรงเยอะกว่า เมื่อเขาปล่อยมือในที่สุด ฉันก็ได้แต่หอบหายใจตัวสั่นเทา

ใบหน้าของฉันปราศจากเครื่องสำอางแล้ว แต่รอยตบยังคงเด่นชัด

ไมลส์หยิบชุดออกจากกระเป๋าแล้วโยนใส่ฉัน

“ใส่ซะ” เขาพูด “คุณสเนคบอกว่าหัวหน้าของเขาชอบแนวนี้”

ฉันยกมันขึ้นดู มันไม่ใช่ชุดกระโปรงด้วยซ้ำ—มันคือเศษผ้าที่ทำทีว่าเป็นชุด ปิดด้านหน้าได้เพียงนิดเดียวและไม่มีอะไรปิดด้านหลังเลย ฉันไม่มีวันใส่อะไรแบบนี้ มันน่าอัปยศเกินไป

แต่ไมลส์ไม่รอช้า

เขาพุ่งเข้ามาคว้าชุดที่ฉันใส่อยู่แล้วเริ่มฉีกมันออก

“นายทำอะไรน่ะ?!”

“ก็ช่วยเธอแต่งตัวไง” เขาพูดเสียงเรียบขณะที่มือฉีกตะเข็บผ้าจนขาด “เธอชักช้าเกินไปแล้วเอวา”

“ไม่นะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!” ฉันดิ้นรนขัดขืน แต่ไมลส์กลับตบหน้าฉันซ้ำอีกครั้งอย่างแรง

“โถ่ เอวา อย่ามาทำตัวสูงส่งตอนนี้เลย ใครๆ ก็รู้ว่าเธอมันก็อีตัวดีๆ นี่เอง—แค่หยิ่งเกินกว่าจะยอมรับมัน” เขายื่นมือมาทัดปอยผมที่หลุดรุ่ยไปไว้หลังหูฉัน “ไม่งั้นฉันจะตามจีบเธอทำไมล่ะ? เพราะความฝันเพ้อเจ้อของเธอเหรอ? หรือเพราะการเล่นเปียโนสวยๆ นั่น?”