บทที่ 3

มุมมองของเอวา

เขาโน้มตัวเข้ามา ลมหายใจอุ่นร้อนแตะอยู่ที่แก้มฉัน “ตั้งแต่วันแรก ฉันก็วางแผนจะใช้หน้าสวยๆ ของเธอหาอะไรเข้าตัวอยู่แล้ว”

“ตอนแรกก็เพราะหน้าตาไง สายตาที่ผู้ชายคนอื่นมองเธอ แล้วก็สงสัยว่าผู้ชายอย่างฉันไปคว้าผู้หญิงอย่างเธอมาได้ยังไง”

“แล้วตอนนี้ล่ะ? เธอก็ได้ช่วยใช้หนี้แทนฉันไง” ไมลส์ยิ้มเยาะ มองฉันเหมือนกำลังประเมินของบางอย่าง “ถือซะว่าเป็นเกียรติก็แล้วกัน เอวา เพราะเธอก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรอย่างอื่นอยู่แล้ว”

คำพูดของเขาเหมือนตบหน้าฉันซ้ำอีกครั้ง

ฉันนึกถึงตอนที่เจอไมลส์ครั้งแรก เขาไม่เหมือนพวกผู้ชายที่ตามจีบคนอื่น เขาเงียบขรึม

เขาเอาดอกไม้มาให้หลังการแสดงของฉัน มารับฉันจากโรงเรียน บอกฉันว่าอย่ายอมแพ้ ไม่ว่าจะมีประตูปิดใส่หน้าฉันกี่บานก็ตาม

ฉันคิดว่าไมลส์แตกต่างจากคนอื่น คิดว่าเขารักฉันในแบบที่ฉันเป็น ไม่ใช่เพราะสิ่งที่ฉันมี ไม่ใช่เพราะหน้าตาสวย หรือเพราะครอบครัวที่ทรงอำนาจ

แต่ฉันคิดผิดอย่างมหันต์

จนถึงตอนนี้ ฉันยังอยากเชื่อว่าเงินทำให้ไมลส์เสียสติไป ว่านี่ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเขา

แต่ความจริงก็คือ—ฉันไม่เคยรู้จักตัวตนไมลส์จริงเลย

และไมลส์ตัวจริง? เขาเป็นขยะตั้งแต่แรกแล้ว

“เอวา ฉันเตือนเธอแล้ว พอฉันพาเธอออกมาข้างนอก เธอไม่มีสิทธิ์มาเล่นอะไรตุกติกต่อหน้าฉัน” ไมลส์พูดเสียงแข็ง “คุณสเนค—แล้วก็หัวหน้าของเขา ไม่ว่าใครก็ตาม เราไปมีเรื่องกับพวกนั้นไม่ได้”

ฉันแทบหลุดหัวเราะ “งั้นนายก็รู้ว่าห้ามไปยุ่งกับพวกนั้น… แต่นายก็ยังพาฉันมาที่นี่”

ฉันไม่พูดสิ่งที่อยากพูดจริงๆ ออกไป เพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับไมลส์ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องสนใจอีกต่อไป

สิ่งเดียวที่ฉันต้องทำคือหากำไลของฉันให้เจอ แล้วออกไปจากที่นี่

“นังบ้า สิ่งที่ฉันจะทำหรือไม่ทำ ไม่ใช่เรื่องของเธอ หุบปากแล้วใส่ชุดเหี้ยนั่นซะ” ไมลส์ผลักฉันกระแทกกำแพง มือของเขาลูบคลำไปทั่วตัว และในจังหวะที่เขากำลังจะบังคับฉันอีกครั้ง—เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นตัดอากาศ

“หัวหน้าของเรากำลังมา” ใครบางคนพูดจากอีกฝั่งของประตู “ถ้าเธอเรียบร้อยแล้ว ก็พาออกมา”

ไมลส์สบถเบาๆ แล้วผลักฉันไปข้างหน้า “ได้ยินแล้วใช่ไหม ไปสิ”

ฉันเดินนำไปข้างหน้าอย่างกะเผลก ไมลส์กับผู้ชายอีกคนเดินตามหลังเหมือนยามเฝ้านักโทษ

สเนคยังคงเอนตัวอยู่บนโซฟา ดวงตาของเขาเป็นประกายทันทีที่เห็นฉัน “สวยจริงๆ” เขาพูด “เอาแบบนี้นะ ถ้าหัวหน้าของฉันไม่เอาเธอ ฉันจะรับเธอเอง”

เขายิ้มกว้าง สายตาไล่มองทั่วตัวฉัน “ที่จริง… บางทีฉันควรลองชิมก่อนส่งเธอไป โอกาสก็สูงนะที่เขาจะไม่ชอบเธอ สุดท้ายเธอก็ต้องตกเป็นของฉันอยู่ดี”

เขายื่นมือมาหาฉัน ปลายนิ้วแตะที่เอว ฉันปัดมือเขาออก “อย่าแตะต้องฉัน”

รอยยิ้มของเขาหายไปทันที ฝ่ามือฟาดลงมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง

ฉันล้มลงบนพรม ภาพตรงหน้าหมุนคว้าง

“อย่าแตะต้องเธอเหรอ?” สเนคย่อตัวลงข้างฉัน ใบหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจเหม็นฉุน “เธอถูกขายไปแล้วนะที่รัก ยังคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เลือกอยู่อีกเหรอ”

“เธอน่าจะดีใจด้วยซ้ำที่แฟนของเธอขายเธอให้ฉัน” เขาแสยะยิ้ม “ถ้าเป็นคนอื่น ป่านนี้เธอคงนอนหงายคอยเอนเตอร์เทนแขกไปแล้ว”

ฉันดันตัวเองลุกขึ้น เลือดคลุ้งอยู่ในปาก แล้วมองสบตาเขา

“ธีโอ โครว์” ฉันพูดเสียงนิ่ง “เขาคือหัวหน้าของนายใช่ไหม”

สเนคชะงัก

“ฉันเป็นน้องสาวของเขา ถ้านายแตะต้องฉันอีกครั้ง นายจะตายก่อนจะทันล้มถึงพื้น”

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกอย่างเงียบงัน

สเนคหัวเราะลั่น “น้องสาวของหัวหน้าฉันเหรอ?”

เขาหัวเราะจนบุหรี่แทบหลุดจากมือ “ถ้าเธอเป็นน้องสาวของเขาจริง แล้วทำไมถึงไปอยู่กับไอ้ขยะอย่างไมลส์ล่ะ แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนที่เราพาเธอเข้ามา?”

ฉันไม่ตอบ

เหตุผลที่ฉันไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่แรกก็ง่ายมาก—ไมลส์ไม่เคยให้โอกาสฉันเลย ตั้งแต่มาถึงที่นี่ เขาเอาแต่ปิดปากฉัน ทำให้แน่ใจว่าฉันจะไม่ส่งเสียงออกมาได้

และฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะทำถึงขนาดนี้ ฉันประเมินต่ำเกินไปว่าทุกอย่างมันจะเลวร้ายได้เร็วขนาดนี้

เสียงหัวเราะของสเนคหยุดกึก รอยยิ้มหายไป ดวงตาเย็นเฉียบ “เธอคิดว่าฉันเป็นไอ้โง่เหรอ?”

“ไม่”

ฝ่ามือฟาดลงมาอย่างแรง “งั้นทำไมเธอถึงเล่าเรื่องตลกแบบนั้นให้ฉันฟัง?”