LOGINผับ JD
พอมาถึงที่หมาย มีนาก็รีบเข้าไปเปลี่ยนชุดทันที เวลางานของเธอเริ่มต้นตั้งแต่หนึ่งทุ่ม ยาวไปถึง ตีสอง ค่าจ้างวันละ1,200บาท และไม่รวมทิปรายคน
ร่างบางสำรวจตัวเองในกระจก ชุดเด็กเสิร์ฟเหล้าของร้านนี้จะไม่เหมือนร้านอื่น ผู้ชายใส่ชุดสูทหูกระต่าย มีที่คาดผมกระต่ายหูยาวสีดำที่ต้องใส่ทุกคน ส่วนผู้หญิงก็สวมเป็นชุดบันนี่เกิร์ลยั่วๆ แม้จะเซ็กซี่แหวกสูง แต่ก็ไม่ได้โป๊ขนาดนั้นเพราะมีซับในสีเนื้อคอยปกป้องอยู่ ผมของผู้หญิงจะมัดเป็นหางม้ายาวและมีที่คาดผมกระต่ายหูยาวสีดำใส่เหมือนกับทุกคน
“เฮ้ออ” มีนาถอนหายใจออกมา เธอไม่ชอบเลยที่จะต้องแต่งตัวล่อสายตาคนอื่นแบบนี้ ข้างล่างไม่ค่อยโชว์มากก็จริง แต่ส่วนบนที่เป็นเกาะอกนี่สิ เธอต้องเปิดโชว์เนินอกเดินไปทั่วผับ ถึงแม้จะไม่ชอบใจสุดๆ แต่ทำไงได้ก็เงินมันดี และชีวิตมันก็ขับเคลื่อนด้วยเงิน
“มีนามารึยัง?” เสียงของผู้จัดการที่เป็นสาวสองเอ่ยเรียกร่างบาง
“มาแล้วค่ะ!” มีนาที่พึ่งเปลี่ยนชุดเสร็จรีบเอ่ยทักทันที
“วันนี้ไม่ต้องไปเดินเสิร์ฟนะ พอดีมีแขกVIPจองตัวเอาไว้”
“คะ!?” มีนาถึงกับร้องเสียงหลง นี่พึ่งเป็นวันที่สี่ที่เธอได้เข้ามาทำงานเอง แต่ดันมีแขกVIPจองตัวเธอเดี่ยวๆ แล้วงั้นเหรอ?
“เอ่อ..มันปฏิเสธได้ไหมคะ?” มีนาเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล เธอแค่อยากทำงานเด็กเสิร์ฟธรรมดาๆ เท่านั้น ไม่ได้ต้องการอยากไปบริการใครเป็นการส่วนตัวเท่าไหร่ เพราะรู้ว่าส่วนใหญ่แล้ว พวกแขกวีไอพีก็มีแต่คนบ้ากามกันทั้งนั้น
“ค่าจ้างสิบเท่าเลยนะ ไม่เอาเหรอ?” ดวงตาสวยเบิกโตทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น เรทค่าตัวของพนักงานจะเริ่มต้นที่หนึ่งหมื่นบาท หรือแล้วแต่แขกจะเสนอให้ไปบริการส่วนตัว ถ้าโดนเรียกไปหลายคนเรทค่าตัวก็จะลดลงมานิดหน่อย แต่ถ้าโดนเรียกไปคนเดียวก็จะกินเองคนเดียวเต็มๆ โดยไม่ต้องแบ่งใคร และเมื่อกี้ที่ผู้จัดการบอกว่าเธอจะได้ค่าจ้างถึงสิบเท่านั้น ก็เท่ากับว่าหากเธอรับ คืนนี้เธอก็จะได้หอบเงินแสนกลับบ้านยังไงล่ะ
“สรุปจะเอายังไง” ผู้จัดการเร่งเร้า มีนาลังเลใจเป็นอย่างมาก เธอไม่รู้เลยว่าคนที่กล้าจ้างเธอสิบเท่าหน้าตาเป็นอย่างไร แต่ที่เห็นๆ มาก็มีแต่พวกลุงแก่พุงย้อยที่แอบหนีเมียมาเล่นสนุกกับเด็กสาววัยใส แน่นอนว่ามีนาไม่ชอบเลยสักนิด แต่ทว่าเงินนั้นเธอก็ต้องการเหมือนกัน ทั้งปลดหนี้ได้ และสามารถใช้เงินคืนไทม์ได้ แถมยังเหลือเอาไว้ให้เธอใช้ชีวิตต่อได้อีกโดยไม่ต้องไปขอความช่วยเหลือจากไทม์อีกต่อไป
“กะ..ก็ได้ค่ะ แค่เสิร์ฟอย่างเดียวใช่ไหมคะ?” สุดท้ายมีนาก็ยอมตอบตกลง ก่อนจะถามย้ำในสิ่งที่เธอต้องทำ หากต้องทำอย่างอื่นด้วยเธอจะปฏิเสธทันที
“อืม ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก งานนี้คุณเจเดนก็อยู่ด้วย เห็นว่าเขาอยากจ้างเราไปให้รุ่นน้องที่รู้จักดูเพราะเห็นว่าเราตรงสเปกรุ่นน้องคนนั้นน่ะ”
“คุณเจเดน เจ้าของผับนี่น่ะเหรอคะ”
“ก็ใช่น่ะสิ ไม่ต้องถามมาก ไปแต่งหน้าให้เรียบร้อย แล้วเดี๋ยวพี่มาตามเราใหม่” มีนาพยักหน้ารับอย่าง งงงวย หลังจากนั้นก็ถูกเรียกไปแต่งหน้าและทำผม ซึ่งที่ผับจะมีช่างคอยทำให้อยู่แล้ว แต่ถ้าใครอยากแต่งเองก็ได้แล้วแต่ความสะดวกของแต่ละคน สำหรับมีนาที่ไม่มีสกิลเรื่องพวกนี้เลยเธอจึงต้องให้ช่างแต่งให้ทุกครั้ง
“นี่พี่! รู้ยังว่าวันนี้ยัยน้องเดือนสามนางได้รับแขกวีไอพีค่าจ้องสิบเท่าเลยนะพี่!”
“จริงเรอะ! แม่ง! มันมีดีอะไรวะถึงได้เยอะขนาดนี้”
“ก็ดีหลายอย่างนะพี่ ทั้งเด็ก ทั้งหุ่นดี ทั้งสวย ทั้งขาว ฉันที่เป็นผู้หญิงยังสะดุดตากับนางเลย คนอะไรสวยทุกกระเบียดนิ้วแบบนั้น”
“เหอะ อีกไม่นานคงได้แย่งลูกค้ากูไปหมดแน่” เสียงจิ๊ปากและเสียงถอนหายใจตามมา มีนาได้แต่นั่งนิ่งๆ ทั้งๆ ที่โดนนินทาระยะเผาขนขนาดนี้ อีกฝ่ายคงไม่รู้ว่าเธอนั่งแต่งหน้าอยู่ตรงนี้เพราะช่างยืนบังด้านหน้าของเธออยู่
“อย่าไปใส่ใจเลยค่ะน้องมีนา ใครมาใหม่ก็โดนนินทาแบบนี้กันทั้งนั้น ยัยนั่นมันเด็กตัวตึงของที่นี่ เห็นใครได้ดีกว่าตัวเองหน่อยก็ชอบไปข่มขู่เขาหมด” พี่ช่างแต่งหน้าเอ่ยปลอบ ร่างบางได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ กลับไป ไม่ว่าจะที่ทำงานหรือที่มหาลัย เธอก็ยังคงตกเป็นขี้ปากชาวบ้านได้อยู่ดีสินะ
“ว่าแต่ผิวน้องมีนานี่ดีจริงๆ เลยนะคะ บอกเคล็ดลับความงามกับพี่บ้างสิ” มีนาเกาแก้มเล็กน้อย ระดับเธอไม่มีหรอกเครื่องสำอางหรือสกินแคร์แพงๆ แต่ที่ผิวดีแบบนี้คงต้องยกความดีความชอบให้กับไทม์ที่ชอบพาเธอเข้าไปทำสวยด้วยละนะ
“หนูก็ใช้ของทั่วไปค่ะ ที่ผิวดีเพราะไปเข้าคลินิกมา” มีนาบอกไปตามตรง
“ทำอะไรบ้างจ๊ะ”
“ทำทั้งตัวค่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำอะไรบ้าง หนูแค่เข้าไปนอนเฉยๆ” มีนาพูดไปยิ้มเจื่อนไป เพราะเธอเป็นแบบนั้นจริงๆ ในเดือนนึงจะมีวันนึงที่ไทม์จะชอบชวนเข้าคลินิก ซึ่งอีกฝ่ายบอกว่ามันเป็นโปรแกรมนวดร่างกายเพราะเห็นว่าเธอเอาแต่ทำงานพาร์ทไทม์ทุกวันคงจะมีปวดเมื่อยบ้างก็เลยจองไว้ ซึ่งมีนาก็ยอมรับด้วยความเต็มใจ แต่พอเข้าไปจริงๆ ก็ทำมากกว่านวดซะอีก ทั้งบำรุงหน้า บำรุงผิว ออกมาที นี่เรียกได้ว่าตัวสะอาดเหมือนพึ่งเอาตัวเองเข้าไปซักในเครื่องซักผ้าก็ไม่ปาน
“แปลกๆ นะคะ”
“จะว่างั้นก็ได้ค่ะ พอดีหนูไปกับพี่คนหนึ่ง พี่เขาคอยจัดการทุกอย่างให้ หนูก็เลยไม่ค่อยรู้อะไรมาก”
“อ๋อ แบบนี้นี่เอง แสดงว่าพี่คนนั้นเขารักและใส่ใจหนูมากเลยสินะ” มีนาได้แต่ยิ้ม ใบหน้าของเธอร้อนฉ่าเล็กน้อยยามที่คิดถึงใบหน้าของไทม์ขึ้นมา แต่ทว่าก็หงอยลงทันทีเมื่อคิดถึงเรื่องที่ตัวเองตะคอกใส่อีกฝ่ายไปแบบนั้น
“ทุกอย่างตามนี้นะ ส่วนน้องมีนาเดี๋ยวมากับพี่”
“ค่ะ” มีนาตอบรับผู้จัดการ หลังจากแต่งหน้าทำผมเสร็จก็ถึงเวลาเรียกรวมตัวกันก่อนทำงาน ซึ่งเป็นแบบนี้ทุกวันที่ผู้จัดการจะเรียกรวมตัวเพื่อแจ้งเรื่องต่างๆ ก่อนที่จะปล่อยให้ทุกคนแยกย้ายไปทำงาน
“อะไรอ่ะเจ๊! ทำไมน้องเขาถึงได้ไปเสิร์ฟคนเดียวเลยล่ะ” ใบหน้าสวยมองผู้หญิงคนหนึ่งที่พูดขึ้นด้วยท่าทีที่ไม่พอใจ ซึ่งเสียงที่ว่าก็ตรงกับเสียงที่นินทาเธอเมื่อครู่
“ก็คุณเจเดนเขาเลือกมา” ผู้จัดการเอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะกวักมือเรียกมีนาให้เดินตามมา
“โห่เจ๊! พวกฉันไม่ยอมนะ! แบบนี้มันก็กินเต็มคนเดียวเลยสิ!” ขาของผู้จัดการหยุดชะงักก่อนจะหันไปมองผู้หญิงคนนั้นด้วยความโมโห
“แล้วมึงจะเอายังไง! มึงก็เดินไปบอกคุณเจเดนเลยสิว่ามึงจะไปด้วย เขาคงตอบกลับมาว่ามึงไปสะเหล่ออะไรด้วยกลับมาน่ะสิ!” ทุกคนต่างพากันเงียบกริบเมื่อผู้จัดการตะคอกเสียงดัง เช่นเดียวกับคนที่โวยวายก็ได้แต่ถอนหายใจฟึดฟัดอย่างไม่พอใจออกมา
มีนาหลบสายตาอาฆาตของผู้หญิงคนนั้นที่มองมา เธอหันหลังและเดินตามผู้จัดการที่ยังคงบ่นอุบอิบไม่เลิก
“ห้องนี้แหละ เข้าไปเลย”
“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” มีนาเอ่ยขอบคุณผู้จัดการ เธอมองประตูด้วยหัวใจที่สั่นระรัว ไม่อยากทำ แต่เพื่อเงินแล้วยังไงเธอก็ต้องอดทนกับมันให้ได้
“สู้ๆ ยัยมีนา แค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น” มีนาให้กำลังใจตัวเอง เธอคิดแล้วว่าหากได้ค่าจ้างกลับไป เธอก็คงจะเลิกทำงานนี้อย่างแน่นอน เพราะงั้นขอเพียงแค่เธออดทนกับการทำงานวันนี้ให้ได้ก็พอ มือบางจับลูกบิดประตู สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ อีกครั้งก่อนจะปั้นหน้ายิ้มและเปิดเข้าไป
“ขออนุญา..!!” คำพูดของเธอหยุดชะงัก สายตาปะทะเข้ากับร่างสูงคุ้นตาที่กำลังนั่งพิงหัวเราะกับคนข้างๆ แน่นอนว่าพออีกฝ่ายได้ยินเสียงของเธอ เจ้าตัวก็รีบเงยหน้าขึ้นมาทันที
“พะ..พี่ไทม์?”
“มีนา?”
ขอคนแบบพี่ไทม์สักคนได้ไหม สเปกผู้ชายที่ชอบ=พาเข้าคลินิก😆
อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า💕
ตัวอย่างชุดทำงานของน้อง รอดูคนหึงได้เลยยย!
“วันนั้นแม่ต้องขอโทษหนูด้วยนะจ๊ะ”แม่ของไทม์กอบกุมมือบางด้วยสีหน้ารู้สึกผิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในร้านกาแฟ เพราะเอาแต่ฟังความเดียวจากนีน่าก็เลยคิดว่ามีนาต้องเป็นตามแบบที่พูดมีนานึกย้อนไปถึงวันนั้น วันที่นีน่าตอบกลับคนอื่นไปว่าเป็นแฟนของไทม์ซึ่งแม่ของเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ ยอมรับว่ามันเป็นวันที่เธอรู้สึกแย่จริงๆ แต่มันก็ผ่านมา3ปีแล้ว เธอไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว“ไม่เป็นไรเลยค่ะ”มีนาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม“พ่อก็ด้วยนะที่เคยละเลยหนู”เป็นพ่อของไทม์ที่พูดขึ้นบ้าง“ค่ะคุณพ่อ”ไทม์ได้แต่มองด้วยสายตาเรียบเฉย แม้ว่าพ่อกับแม่ของเขาจะรู้แล้วว่าสิ่งที่ตัวเองรู้มันไม่ใช่เรื่องจริงและขอโทษต่อมีนาแล้ว แต่สำหรับเขา ความผิดหวังที่มีต่อทั้งคู่ยังคงอยู่เต็มอก ทั้งสองไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพ่อแม่ของเขา พ่อแม่ที่ควรจะเชื่อใจลูกชายของตัวเองมากกว่าคนอื่น แต่ทั้งคู่กลับไม่เชื่อแถมยังทำพฤติกรรมแย่ๆใส่มี
หลายสัปดาห์ต่อมา“แก แบรนด์นี้ใช่ป่ะที่เขาเอาแฟนเก่ามาเป็นพรีเซ็นเตอร์อ่ะ สุดจริง! ตอนนี้กำลังเป็นกระแสสุดๆ!”“ใช่ๆ เห็นว่าเคยคบกันช่วงมหาลัย มีแต่คนดราม่าว่าผู้หญิงเกาะผู้ชายกิน”“แรงม๊าก! แล้วจริงป่ะ!”“ฉันก็ตามอ่านอยู่นี่ไง แต่เหมือนว่าจะมีแต่คนบอกว่าไม่จริงนะ ชีวิตเขาน่าสงสารมาก แล้วข่าวลือพวกนั้นก็เกิดขึ้นจากความอิจฉาของพวกผู้หญิงที่อยากได้ผู้ชายจนตัวสั่น”“โหยย แล้วเขาเลิกกันทำไมวะ?”“เหมือนเพื่อนสนิทของฝ่ายหญิงมาโพสต์ด้วยนะว่าแม้จะเลิกกันแต่ฝ่ายชายก็ไม่ยอมห่าง ให้นางอัปเดตชีวิตฝ่ายหญิงให้ตลอด แล้วตอนนี้ก็กลับมาคบกันอีกรอบแล้ว”“อ๊ากก ธงเขียวตัวพ่อ! คลั่งรักสุดๆ!”“มึง แต่สร้อยท
“ไอคนบ้า ฮื่ออ..”มีอายจะตายอยู่แล้ว ไทม์มองมีนาที่เอาหมอนปิดหน้าด้วยความอาย นั่นก็เพราะว่าพวกเขาพึ่งโชว์หอมแก้มท่ามกลางพนักงานหลายสิบคนที่มาเป็นสักขีพยานในการกลับมาคบกันในครั้งนี้“อายอะไรครับ เดี๋ยวตอนแต่งงานก็ต้องจูบโชว์คนทั้งงานอยู่แล้ว”มีนาได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งเขินเข้าไปใหญ่ ใบหน้าหล่อได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะจับอีกฝ่ายเข้ามากอดแน่น“ตอนนี้ก็ถอดได้แล้วนะครับ”“ถอดอะไรคะ”“เสื้อใน”มีนามองใบหน้าหล่อที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาทางเธอ ดูก็รู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไร ซึ่งเธอเองก็อยากทำมันเหมือนกัน“ถอดเองสิคะ”ไทม์ถึงกับชะงักไปเล็กน้อยเมื่อโดนเล่นงานกลับ เจ้าตัวหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นขึ้นคร่อมอีกฝ่าย มีนามองไทม์ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว นานมากแล้วจริงๆที่ไม่ได้มีเซ็กซ์ มันก็ตั้งแต่ที่เธอกับไทม์เลิกกันนั่นแหละ
“อื้มม..”ไทม์ยกมีนาขึ้นอุ้มเดินเข้าห้องนอนในขณะที่ริมฝีปากของทั้งสองยังไม่ผละออกจากกัน มีนารับรู้ถึงความนุ่มของที่นอนเธอลืมตาขึ้นมามองใบหน้าหล่อของไทม์ที่ตอนนี้กำลังคร่อมเธออยู่ สายตาของเขามองเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก เช่นเดียวกันกับเธอที่มองเขาด้วยความรักเช่นกัน“ตอนนั้น..”มีนามองไทม์ที่จู่ๆ ก็ทำสีหน้าเศร้าออกมา“ตอนที่พี่บอกเลิกหนู”มีนาเม้มปากเล็กน้อย ในตอนนั้นเธอเป็นฝ่ายสร้างเรื่องแท้ๆ เธอควรที่จะเป็นฝ่ายบอกเลิกเขา แต่ใจมันก็ไม่กล้า สุดท้ายก็ไปกดดันไทม์ให้พูดออกมาแทน คิดแล้วก็เป็นความเจ็บปวดที่แสนสาหัสจริงๆ แต่ถ้าไม่ทำแบบนั้น เธอคงไม่ได้มีความสุขและไม่ได้เป็นตัวของตัวเองอย่างเช่นทุกวันนี้“พี่ไทม์ มีขอโทษ มีผิดเอง มีขี้ขลาด มี..”“มีนา”เสียงของไทม์นั้นนุ่มลึก มีนาน้ำตาคลอเบ้า เธอเห็นแก่ตัวและปล่อยให้อีกฝ่ายจัดการทุกอย่าง เธอทำชีวิตของเขาพัง ทำให้ไทม์ต
(ดิฉ้นส่งภาพถ่ายทั้งหมดไปที่เมลให้แล้วนะคะ)“ขอบคุณครับ”ไทม์กดตัดสายจากเลขา กดดูเข้าไฟล์งาน จ้องมองคนในรูปด้วยรอยยิ้ม แม้วิวด้านหลังจะออกแนวมืดมน แต่ทว่ามีนากับถ่ายทอดออกมาได้อย่างสดใสสมวัย แม้ใน3ปีก่อนที่ต้องบอกเลิกกันจะเจ็บปวด แต่พอได้เห็นเธอเติบโตขึ้นมาขนาดนี้ก็คิดว่าเธอคงคิดถูกแล้วจริงๆในขณะที่กำลังมองภาพน่ารักๆ ของมีนา ในใจก็อดนึกเป็นห่วงไม่ได้เพราะเมื่อคืนดูเหมือนเธอจะมีไข้ เช้ามาก็ไม่ทันได้อยู่ถามว่าเป็นอะไรมากไหมเพราะต้องรีบกลับมาประชุมไทม์คลิกดูภาพต่ออย่างไม่คิดอะไร แต่แล้วคิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าฉากด้านหลังเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เป็นการปรับแสง แต่เหมือนกับว่าเป็นการถ่ายใหม่ก็ไม่ปาน ด้วยความสงสัยไทม์จึงติดต่อกลับไปหาเลขาอีกครั้งเพื่อสอบถามข้อมูล“ไม่ทราบว่าภาพช่วงหลังๆ ที่ดูสดใสขึ้นมาเป็นการแต่งรูปรึเปล่าครับ?”(อ๋อ.. เหมือนว่าทางผู้กำ
3ปีต่อมา“วันนี้พวกเราเพื่อนซี้บิ้วตี้ขอตัวลาไปก่อนนะคะ บายย!”มือบางกดปิดไลฟ์พร้อมกับร้องโอดโอยอย่างหมดพลัง“อย่าพึ่งนอน มาช่วยกันเก็บของก่อนเลย”มีนาจับเพื่อนสนิทให้ลุกขึ้น แต่อีกฝ่ายก็งอแงสุดๆ“อ๊ะลืมเลย!”จู่ๆฟ้าก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอเด้งตัวลุกขึ้นก่อนจะรีบไปหยิบอะไรบางอย่างออกมา“ทาด้าา! ของขวัญที่พี่ไทม์ส่งมาแสดงความยินดีที่แกได้งานเป็นพรีเซ็นต์เตอร์ครั้งแรก”มีนาที่ได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยิ้มและรับมันด้วยความเต็มใจ มีนาเปิดดู มันเป็นสร้อยคอรูปหัวใจดวงเล็กสองดวงคล้องกัน จู่ๆ น้ำตาก็ไหลลงมา 3ปีแล้วที่เธอกับเขาเลิกกันและไม่ได้ติดต่อกันเลย มีเพียงเพื่อนสนิทของเธอที่เป็นตัวกลางสื่อสารให้มาตลอด3ปีที่ผ่านมาแน่นอนว่าเธอเรียนจบแล้ว และตอนนี้ก็ทำงานเป็นอินฟลูตามเพื่อนสนิท มีช่องที่ทำร่วมกัน คอยรีวิวนั่นน
หลังจากร้องไห้อยู่นาน มีนาก็ค่อยๆผละตัวออกมาจากอ้อมกอดของไทม์ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายยังคงอบอวลอยู่รอบตัวเธอ“ดีขึ้นรึยัง”มือหนาประคองแก้มใสอย่างเบามือ ดวงตาคมแสนจะอ่อนโยนมองมาที่มีนาด้วยความห่วงใย
“นี่บ้านพี่ไทม์เหรอคะ”มีนาเอ่ยถาม สายตาของเธอมองดูรอบห้องกว้างๆ มันไม่ใช่ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ แคบๆ เหมือนคอนโดทั่วไป แต่นี่มันเหมือนกับบ้านขนาดย่อมเสียมากกว่า ทั้งกว้าง หรูหรา แถมภายในห้องยังอบอวลไปด้วยกลิ่นของเจ้าห้องอีก “ชอบจัง”มีนาคิดในใจ เมื่อเข้ามาถึงห้องนี้ก็คิดว่าเหมือนเธอได้แนบชิดติดกับไทม
ผับ JD “wassup น้องชาย ไม่เจอกันซะนาน คิดถึงว่ะ”ใบหน้าหล่อเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปกอดอีกฝ่ายเป็นการทักทาย “เป็นไงบ้างครับพี่ สบายดีนะ”ไทม์เอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง “สบายดี ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะ พี่ชายคนนี้ก็คิดว่าอินเลิฟอยู่ซะอีก”ไทม์ระบายยิ้มออกมา ปกติเขามักจะมาที่ผับแห่งน
ในระหว่างคลาสเรียน มีนาเอาแต่นั่งเหม่อลอยเพียงเพราะคำพูดของเพื่อนสนิท เธอคิดว่าหากไทม์เป็นแค่ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งที่ฐานะทางบ้านไม่ได้รวยมากก็คงจะดี แต่นี่อีกฝ่ายเป็นถึงลูกชายนักธุรกิจใหญ่โต ฐานะคงไม่ต้องพูดถึง ไม่ว่าจะไปที่ไหนด้วยกันก็มักจะได้ต้อนรับอย่างพิเศษกว่าใคร หรือที่หลายๆคนเรียกว่า VIP







